Πορτογαλία, 25 Απρίλη 1974: Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Στις 25 Απρίλη του 1974, η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», όπως ονομάστηκε από τα γαρύφαλλα που έβαζε στις κάνες των όπλων των στρατιωτών ο λαός, ανέτρεψε το φασιστικό καθεστώς της Πορτογαλίας.

Η κίνηση του στρατού απελευθέρωσε λαϊκές δυνάμεις και ένα πρωτοφανές κίνημα ανατροπής σάρωσε την Πορτογαλία.

Ηγετική μορφή του MFA (ΚΕΔ, Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων) και εκπρόσωπος της αριστερής τάσης ήταν ο Οτέλο Σαράϊβα ντε Καρβάλιο. Ο Οτέλο Καρβάλιο είχε έρθει και στην Ελλάδα το 1980. Εκτός από την ομιλία του σε εκδήλωση στο θέατρο Γκλόρια, είχε επισκεφθεί και τα γραφεία όλων των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς, χωρίς διακρίσεις, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στους συνομιλητές του. Δεν έδινε την εντύπωση στρατιωτικού καριέρας και, λόγω ίσως της απλότητάς του, δυσκολευόσουν να πιστέψεις ότι συνομιλείς με έναν άνθρωπο που είχε διαδραματίσει τόσο σημαντικό ρόλο στην πορτογαλική επανάσταση. Αργότερα δικάστηκε και φυλακίστηκε.

Το σύνθημα για την έναρξη της κίνησης του στρατού είχε δοθεί με δύο τραγούδια που μεταδόθηκαν από το ραδιόφωνο, όπως θα δούμε στη συνέχεια. Το ένα από αυτά συνοδεύει τα βίντεο που παραθέτουμε. Πρόκειται για το απαγορευμένο τότε τραγούδι που πρόσφατα τραγουδήθηκε και μέσα στο πορτογαλικό κοινοβούλιο διακόπτοντας τη συνεδρίασή του, το εμβληματικό «Grandola, Vila Morena» του Ζέκα Αλφόνσο:

«Γκράντολα, πόλη σκούρα, γη της αδελφοσύνης, ο λαός είναι αυτός που προστάζει…»

Τα Ερωτηματικά της Δραχμής: Ρεαλισμός ή Ουτοπία;

Το ερώτημα εάν υπάρχει πολιτικός φορέας να διαχειρισθεί αυτή την μετάβαση είναι προσχηματική αναβολή. Προφανώς και δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα. Όταν όμως η κοινωνία, εξ αιτίας όλων αυτών που συζητούμε, μετατραπεί στους ‘φοβεροτέρους εφέδρους’, τότε το ερώτημα αντιστρέφεται ως εξής: Υπάρχει κάποιο πολιτικό κόμμα που θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τους επαναστατημένους;

Δεν θα μπορούσε ένας καλοπροαίρετος μελετητής του οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι στην Ελλάδα παρά μόνο να χαιρετήσει θερμά την πρωτοβουλία του κ. Β. Βιλιάρδου και του analyst.gr για την έναρξη ενός δημόσιου διαλόγου – δαιμονοποιημένου μέχρι σήμερα από ΜΜΕ και ακαδημαϊκή κοινότητα – για το ενδεχόμενο μετάβασης της Ελλάδας σε εθνικό νόμισμα, την εφικτότητα του εγχειρήματος, τα προβλήματα και τα οφέλη που μπορεί να προκύψουν.

.

Νομισματικές Ενώσεις – Τι λέει η Ιστορία;

Από τον 18ο αι., καμιά νομισματική ένωση με την έννοια του ενιαίου κοινού νομίσματος και της μιας Κεντρικής Τράπεζας ως δανειστής ύστατης ανάγκης (lender of last resort) δεν διασώθηκε από την διάλυση, έχοντας τις περισσότερες φορές τραγικές συνέπειες για τα λιγότερα ισχυρά κράτη-μέλη της, προϊόν κυρίως Βρετανικής και Γαλλικής αποικιοκρατίας, οι οποίες κατέληξαν είτε σε εξεγέρσεις και επαναστάσεις είτε σε πολέμους [i].

Η λύση των δωρεάν χρημάτων

Επειδή η υπερχρέωση συνεχίζεται με τρομακτικό ρυθμό, αναζητείται ένα καινούργιο φάρμακο, όπως η “ρίψη χαρτονομισμάτων από το ελικόπτερο” – κάτι απόλυτα αναγκαίο, εάν ο πλανήτης θέλει να αποφύγει έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο

.

«Η δομική συγκέντρωση της αμερικανικής βιομηχανίας έχει συνεχιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια. Ταυτόχρονα, η οικονομική ισχύς των Η.Π.Α. έχει επίσης γίνει πιο συγκεντρωμένη στο ατομικό επίπεδο, με έναν μικρό αριθμό οικογενειών να κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου – παρέχοντας ένα υψηλό ποσοστό των χρημάτων τους σε πολιτικές εκλογικές εκστρατείες.

Το συνδυασμένο αποτέλεσμα αυτών των συνθηκών είναι το ότι, οι Η.Π.Α. ελέγχονται σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό από μία αμοραλιστική ολιγαρχία, η οποία διέφθειρε βαθμιαία την ομοσπονδιακή κυβέρνηση και το πολιτικό σύστημα – συμπεριλαμβανομένων των δύο μεγάλων κομμάτων εξουσίας.

Αυτή η πολιτική διαφθορά αύξησε με τη σειρά της την ισχύ των πλουσίων, ειδικά του χρηματοοικονομικού τομέα – με αποτέλεσμα να έχει μετατραπεί στον κύριο συντελεστή της οικονομικής και κοινωνικής παρακμής της υπερδύναμης (όπως ακριβώς στην Ελλάδα, αφού αυτό αποτελεί τη βασική αιτία τηςχρεοκοπίας, καθώς επίσης της κατάρρευσης της ανταγωνιστικότητας της).

Υποστήριξη από την Ελλάδα στο κίνημα του Μπέρνι Σάντερς!

Άργησε μερικούς μήνες αλλά τελικά ο απόηχος του «φαινομένου» Μπέρνι Σάντερς που ξεσηκώνει εκατομμύρια Αμερικανών έφτασε και στην Ευρώπη. Και έτσι, είδαμε πριν λίγες μέρες τον Γάλλο αριστερό ηγέτη Ζαν Λυκ Μελανσόν να κάνει την αυτοκριτική του επειδή «στο παρελθόν, ειλικρινά είχα άδικο που δεν ενδιαφερόμουν για τις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή έβαζα τα πάντα στο ίδιο σακί», πριν αναφωνήσει γοητευμένος: «Ε, λοιπόν όχι. Ο Μπέρνι Σάντερς τολμά τώρα μια φοβερή πρόκληση απέναντι στο σύστημα»!...

Εδώ στην Ελλάδα ισχύει βέβαια όχι μόνο ό,τι δήλωσε ο Μελανσόν αλλά και κάτι παραπάνω: Ότι κατά κάποιο τρόπο έχουμε να βγάλουμε μια υποχρέωση στον Μπέρνι Σάντερς, ότι του χρωστάμε να του ανταποδώσουμε τα πάρα πολλά που αυτός έχει κάνει στο πλευρό του άγρια δοκιμαζόμενου ελληνικού λαού. Και να λοιπόν που από τον Bernie the Greek φτάνουμε τώρα στους… Greeks for Bernie! Ή μάλλον, στην πρωτοβουλία των «Ελλήνων για το μαζικό κίνημα του Μπέρνι Σάντερς» που γεννήθηκε αυτές τις μέρες, για να κάνει όλα αυτά που υπόσχεται στη σύντομη ιδρυτική της «διακήρυξη» που ακολουθεί ευθύς αμέσως:

Ξεκινάμε!

21 Απρίλη 1967: “Λαμόγια στο χακί”

Νίκος Μπογιόπουλος

Η ιστορική άγνοια αποτελεί λίπασμα για την πολιτική αφασία. Ο φασισμός γίνεται «ελκυστικός» έτσι: Πατώντας πάντα στο έδαφος της αφασίας και της άγνοιας.

Το κράτος μας, με τους θύλακες της αέναης και μηδέποτε συντελούμενης «αποχουντοποίησης», έχει κάθε λόγο να καλλιεργεί την αφασία και την άγνοια, ώστε έτσι να κρατά πάντα ζεστό τον κόρφο που επωάζει τα «φίδια» του.

Πάνω σε αυτό το έδαφος, της καλλιεργούμενης άγνοιας και της αφασίας, της ιστορικής παραχάραξης και της μαζικού τύπου πολιτικής λοβοτομής, αναπτύσσονται σήμερα, 49 χρόνια από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών, οι γνωστές θεωρίες για το «πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα επί χούντας»...

***

Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει χούντα - στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο - που να μην είναι κυλισμένη στο αίμα της τρομοκρατίας, των δολοφονιών, στην αγριότητα των ανά τον κόσμο «ΕΑΤ – ΕΣΑ», στην ταξική βαρβαρότητα και στο βούρκο της διαφθοράς.

Όσον αφορά στο τελευταίο, στο ζήτημα της διαφθοράς, της βρωμιάς και της δυσωδίας, με τους «ημέτερους» συνταγματάρχες είχαμε εκείνη ακριβώς τη διαφθορά και εκείνη την «τιμιότητα» που άρμοζε στη γελοιότητά τους:

Οι πρόσφυγες χαλάνε το Ελληνικό. Ο Λάτσης το απολυμαίνει

Γράφει ο Ρεμπελίσκος

Πρόσφατα, το πανελλήνιο συγκινήθηκε με το σκίτσο-μνημείο νεοναζισμού του Ηλία Μακρή για τους πρόσφυγες που «χαλάνε το Ελληνικό». Ως γνωστόν, από τα μέσα του 2014, η έκταση του πρώην αεροδρομίου έχει παραχωρηθεί στην Lamda Development του Ομίλου Λάτση. Πριν λίγες ημέρες, στην δημοσιότητα δόθηκαν δύο οικονομικά πορίσματα και μία έκθεση για την ιδιωτικοποίηση του Ελληνικού. Στην Καθημερινή όμως δεν έχουν βρει ακόμα ούτε χρόνο για να την διαβάσουν, ούτε χώρο για να αφιερώσουν ένα σχόλιο, ή έστω ένα σκίτσο. Άλλωστε, για αυτή τη σαπίλα δεν είναι υπεύθυνοι οι μετανάστες για να τους νοιάζει. Εγώ πάντως, βρήκα και χρόνο και χώρο.

Αρχικά βέβαια, καλό θα είναι όταν μιλάμε για το Ελληνικό να ξέρουμε σε τι αναφερόμαστε. Μπορεί να σε κουράσω λίγο, όμως πίστεψέ με, αξίζει τον κόπο.

Τι είναι το Ελληνικό;

Όπου Ελληνικό λοιπόν, βλέπε μία συνολική έκταση 6.203.214 τετραγωνικών μέτρων. Έκταση ίση με 15 φορές του Εθνικού Κήπου. Το μεγαλύτερο μέρος της αφορά εγκαταστάσεις του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού, ενώ περιλαμβάνει κοινόχρηστους χώρους, έκταση στον αιγιαλό και την παραλία, καθώς και Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Ποιες Ολυμπιακές εγκαταστάσεις;

Ολυμπιακό Κέντρο Ιστιοπλοΐας Αγίου Κοσμά, Ολυμπιακό Συγκρότημα Ελληνικού, Αίθουσα Ξιφασκίας, Ολυμπιακό Κέντρο Καλαθοσφαίρισης, Ολυμπιακό Στάδιο Σόφτμπολ, Ολυμπιακό Κέντρο Κάνοε-Καγιάκ Σλάλομ, Γήπεδο Χόκεϊ, Ολυμπιακό Κέντρο Μπέιζμπολ, όσα άφησε πίσω του το πάρτυ των Ολυμπιακών Αγώνων.

Η ενοχοποίηση ως τεχνική κοινωνικού ελέγχου... στην χώρα του «χωσέ»

Του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Από τις «παστρικές» της Μικρασιατικής Καταστροφής, μέχρι τη τεμαχισμένη σωρό της τραγικής Ζωής Φραντζή, που δεν είχε «σηκώσει τα χαλιά στο σπίτι της Μάη μήνα» -όπως έκριναν οι γειτόνισσες- και από τη δήθεν διακριτική μουρμούρα της εγκαταλειμμένης μάνας του «που να πάω παιδί μου, εδώ θα δω λίγο τηλεόραση, αλλά σάμπως έχει τίποτα της προκοπής πια κι αυτή», μέχρι το «όλοι μαζί τα φάγαμε» του Πάγκαλου ή την ενοχική κλαψομουνιάση της Αριστεράς «τώρα στη μαύρη αρρώστια ανάξια πλερωμή», και τους «βρωμιάρηδες λαθρομετανάστες» που θα μας αλλοιώσουν τον πολιτι(ζ)μό, μια αδιόρατη κοινωνική μηχανική επιχειρεί εδώ και δεκαετίες να ενοχοποιήσει το κοινωνικό σώμα. Και φαίνεται να τα καταφέρνει…

Τα καταφέρνει γιατί, πριν απ’ όλα, έχει ένα ισχυρό κίνητρο. Να «ανακουφίσει», έστω προσωρινά, τη νεύρωση του επικριτή-ενοχοποιητή. Και ξέρουμε πια, ότι οι αρνητικές κρίσεις προκύπτουν, σχεδόν νομοτελειακά, ως ψυχοπαθολογική συνέπεια της νευρωσικής προσωπικότητας που τις εκφέρει. Ο ναρκισσισμός, η κατάθλιψη, η έλλειψη ικανοποίησης από τη ζωή, η ελλειμματική συναισθηματική νοημοσύνη, η κυκλοθυμία, οι τραυματικές εμπειρίες, η αντικοινωνικότητα, αλλά κυρίως ένα παγιωμένο αίσθημα μειονεξίας και η χαμηλή αυτοεκτίμηση, είναι τα ψυχολογικά χαρακτηριστικά όσων επι-κρίνουν και ενοχοποιούν. Όσων, δηλαδή, προβάλλουν το φιλμάκι της ανιαρής ζωούλας τους στις πράξεις, στα λόγια και γενικώς στα μούτρα των υπολοίπων.

Κάπως έτσι, βήμα-βήμα, πρόσωπο με πρόσωπο, οικογένεια με οικογένεια, παρέα με παρέα, γειτονιά με γειτονιά, κοινωνική ομάδα με κοινωνική ομάδα, η επικριτική ενοχοποίηση μπόλιασε τη χώρα από τη μια μεριά ως την άλλη. Έτσι κι αλλιώς, από τη μεταπολίτευση και μετά, το μητριαρχικό οικογενειακό μοντέλο «εφοδίασε» και «εκπαίδευσε» τις νέες γενιές με τις αναμονές-υποδοχές πάνω στις οποίες αγκιστρώθηκαν εύκολα οι ενοχοποιητικές λειτουργίες του κυρίαρχου συστήματος. Η καλή μανούλα που ήλεγχε δια των ενοχών το μέχρι χθες νήπιο, αντικαταστάθηκε από τον συνετό εκπρόσωπο των πολιτικοοικονομικών ελίτ. Η μανούλα του χθες, ο κάθε συνετός Αλέκος Παπαδόπουλος του σήμερα. «Μανούλα» κι αυτός στην ενοχοποίηση.

Η διαπραγμάτευση της σταύρωσης…

https://georgopalis.com

Αποκαλυπτικά στοιχεία για τα παραμύθια των χουντικών και το δημόσιο χρέος

Έχουν περάσει 41 χρόνια από την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, μία μαύρη περίοδο στην ζωή του τόπου η οποία είναι ντυμμένη με διάφορα παραμύθια σχετικά με την οικονομία, τα οποία μεταδίδονται εδώ και χρόνια από Φιλοχουντικούς και Χρυσαυγίτες.

Πολλές φορές έχουμε ακούσει, πως στην Χούντα η εθνική οικονομία πήγαινε καλά!

Ανασύραμε το παρακάτω κείμενο από το Ποντίκι το οποίο αποδομεί τα χουντικά παραμύθια. Διαβάστε το

Κρατάει τέσσερις δεκαετίες το σλόγκαν των φιλοχουντικών, φιλοβασιλικών και χρυσαυγιτών ότι η δικτατορία των Συνταγµαταρχών παρέδωσε µια «παρθένα» οικονοµία, δίχως κανένα χρέος.

Το ίδιο πολυφορεµένο παραµύθι ακούστηκε και στο τελευταίο βίντεο, µε πρωταγωνιστή τον προφυλακισµένο Νίκο Μιχαλολιάκο, όταν σε µια ταβέρνα παραληρούσε ως συνήθως: «Επί 21ης Απριλίου τούς άφησε µε µηδέν χρέος και κατάντησαν τα πράγµατα… εκεί τα κατάντησαν. Τα λένε οι ίδιοι…, τα οµολογούν, η γενιά του Πολυτεχνείου».

Φυσικά, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος µε στοιχειώδη λογική και την ελάχιστη κατάρτιση θα µπορούσε να υποθέσει, δίχως να γνωρίζει καν τίποτα παραπάνω, ότι θα ήταν αδύνατο ένα χρέος που τρέχει κι αυξάνεται από καταβολής ελληνικού κράτους να εξαφανιστεί ή έστω να φρεναριστεί και να µειωθεί για µια εφταετία, ειδικά από µια χούντα ασυδοσίας και ασχετοσύνης. Η αλήθεια, λοιπόν, είναι ότι η χούντα τα έκανε µαντάρα και στα οικονοµικά. Με το δηµόσιο ταµείο να πηγαίνει κατά διαόλου. Χειρότερα από πριν και µετά. Και ο µεγαλύτερος µύθος απ’ όλους ήταν αυτός της ανάπτυξης. Ουδεµία χειροπιαστή ανάπτυξη υπήρξε επί εφταετίας.

Η ΑΒΑΣΤΑΧΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ (ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ)

του ΞΕΝΟΦΩΝΤΟΣ ΧΑΤΖΟΠΟΥΛΟΥ*

Η συζήτηση για το νόμισμα της χώρας έχει προσλάβει θεολογική διάσταση για τις κυβερνήσεις της Ελλάδας τουλάχιστον για τα χρόνια της κρίσης. Το ευρώ αποτελεί το άγιο δισκοπότηρο για την εκάστοτε κυβέρνηση ενώ οι πολίτες έχουν διαμορφώσει μία σχέση μαζί του που θυμίζει το σύνδρομο της Στοκχόλμης. 

Το δίλημμα ευρώ ή δραχμή δεν αφορά αυτό καθεαυτό το εκάστοτε νόμισμα αλλά κυρίως τιςπολιτικές που συνδέονται με αυτό. Το ευρώ από το 2002 που επιβλήθηκε στην χώρα είχε σαν όλα τα άλλα νομίσματα πλεονεκτήματα και αδυναμίες. Η βασική αλλαγή όμως που επέφερε ήταν η παράδοση της νομισματικής εξουσίας στις Βρυξέλλες κατά το 2002 και από το 2009 και τηςδημοσιονομικής αντίστοιχα. Η επιλογή περιοριστικής νομισματικής και δημοσιονομικής πολιτικής, ως αντίδοτο στην κρίση, που επιβλήθηκε από την Ε.Ε. είναι σίγουρο ότι δεν θα αποτελούσε επιλογή των Ελληνικών κυβερνήσεων. Η επιλογή της όμως από τις Βρυξέλλες κατά την περίοδο 2009-2015 έφερε τα γνωστά αποτελέσματα. Αύξηση της πραγματικής ανεργίας πάνω από το 30%, μείωση πραγματικώνεισοδημάτων κατά 30%, μείωση του Α.Ε.Π. κατά 27%, αύξηση του Δημόσιου χρέους από το 110% στο180%, αύξηση των χρεών των ιδιωτών προς το Δημόσιο από τα 33 στα 87 δισ. ευρώ, αύξηση των μη εξυπηρετούμενων δανείων στα 110 δισ. ευρώ κ.ο.κ. Στην ουσία η χώρα βρίσκεται σε μία ιδιότυπη εσωτερική στάση πληρωμών,καθότι εξυπηρετούνται μόνο οι υποχρεώσεις προς την Ε.Ε., την Ε.Κ.Τ.και το Δ.Ν.Τ., που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πτώχευση.

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ

Του ΣΤΑΘΗ*

Οι δύο από τους επικεφαλής του Χριστιανισμού, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος και ο Πάπας Φραγκίσκος μαζί με τονΑρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο ομίλησαν από τη Λέσβο προς την ανθρωπότητα, και ομίλησαν με λόγια σοφά. Και ο ήχος των λόγων τους, όχι ύστερα, αλλά αμέσως σκεπάσθηκε από τον ήχο των βομβών και τον βόμβο των τόκων.

Απλά ενδεδυμένοι το σχήμα τους και περιεσφιγμένοι πραιτοριανών, οι τρεις Χριστιανοί ομίλησαν στους πρόσφυγες για να ακούσει η οικουμένη. Και περιέγραψαν με τον πιο πειστικό τρόπο την τραγωδία των φτωχών από τους ταξικούς και εθνικούς πολέμους. Λόγια πολύτιμα που, δύο χιλιάδες χρόνια τώρα, δεν έχουν βάλει μυαλό ούτε στις Εκκλησίες, ούτε στο πλήρωμά τους.

Προσωπικώς θαυμάζω τον Πάπα που καταγγέλλει την αγριότητα του καπιταλισμού, τον Οικουμενικό Πατριάρχη, στην πραγματικότητα αιχμάλωτο μιας τυραννικής εξουσίας, που έχει άξιο σθένος για ένα βαρύ καθήκον και τον Αρχιεπίσκοπο, πιστόν, ευρυμαθή και ελληνίζοντα και ταυτοχρόνως λυπάμαι για τη διαρκή τους ήττα.

Διότι το πρόβλημα με τους Χριστιανούς δεν είναι ότι στο όνομα του Ιησού κυβέρνησαν οι χειρότεροι, είτε οι «σταυροφόροι», είτε εκείνοι που υπέγραψαν κονκορδάτα με τον Χίτλερ, είτε εκείνοι που ως ακροδεξιοί χριστιανοί ήταν η χαρά του Διαβόλου, το πρόβλημα είναι ότι οι καλύτεροι, οι άγιοι, οι φτωχούληδες του Θεού, ουδέποτε κατίσχυσαν. Τουλάχιστον με τρόπο που να αλλάξει τον συνήθη τρόπο της ανθρωπότητας, τον τρόπο των πολέμων, ταξικών και εθνικών.