Ο ματωμένος Μάης του ’36 στη Θεσσαλονίκη - Η μεγάλη απεργία των καπνεργατών,που πνίγηκε στο αίμα

Την περίοδο 1931-1936 το απεργιακό κίνημα στη χώρα μας εμφανίζει ιδιαίτερη έξαρση, εξαιτίας της μεγάλης οικονομικής κρίσης, που ακολούθησε το Κραχ του 1929 και τη στάση πληρωμών της Ελλάδας το 1932. 

Οι απεργιακοί αγώνες έχουν πρωτόγνωρη μαζικότητα και συχνά καταλήγουν σε αιματηρές συγκρούσεις με την αστυνομία, με νεκρούς και τραυματίες.

Οι εργατικές κινητοποιήσεις φθάνουν στην κορύφωσή τους τον Μάιο του 1936 στη Θεσσαλονίκη, με τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών, που πνίγηκε στο αίμα από την κυβέρνηση Μεταξά (12 νεκροί και πάνω από 200 τραυματίες).

Ο Γιάννης Ρίτσος εμπνεύσθηκε από μία φωτογραφία που είδε στον Ριζοσπάστη, με μία μάνα να θρηνεί τον νεκρό γιο της κι έγραψε την περίφημη ποιητική του σύνθεση Επιτάφιος, που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης.

Το μεγάλο πογκρόμ των γκέι

Οι αρχές στην Τσετσενία πιέζουν τους γονείς να σκοτώσουν τα ίδια τους τα παιδιά, επειδή είναι gay. Αυτό αποκαλύπτουν οι μαρτυρίες θυμάτων, που κατάφεραν να δραπετεύσουν απ΄ την περιοχή αλλά και οι δημοσιογραφικές έρευνες. Γεγονός που προκάλεσε την αντίδραση ακόμη και υπουργών Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενώ το θέμα τέθηκε και στη συνάντηση Μέρκελ - Πούτιν.

Ένας ανώνυμος άνδρας δηλώνει στο δίκτυο France 24: «Ανέκαθεν μας καταδίωκαν, αλλά ποτέ έτσι. Τώρα τους συλλαμβάνουν όλους. Σκοτώνουν ανθρώπους, κάνουν ό,τι θέλουν».

Μέσα από τις μαρτυρίες γίνεται σαφές, ότι πρόθεση του καθεστώτος είναι «να καθαρίσει το έθνος απ΄την ομοφυλοφιλία». Βασανίζουν τ΄άτομα με ηλεκτροσόκ ενώ τους στερούν το φαΐ για μέρες.

«Πιέζουν τους γονείς μας να μας σκοτώσουν», δηλώνει ένα άλλο θύμα. «Τους λένε: ή θα το κάνετε εσείς ή εμείς».

«Βασάνιζαν έναν άνδρα για δύο εβδομάδες και μετά κάλεσαν τους γονείς και τους αδερφούς του. Οι αρχές τους είπαν: Ο γιος σας είναι ομοφυλόφιλος – κανονίστε το ή αλλιώς θα το κάνουμε εμείς…»

Σύμφωνα μ΄έναν αυτόπτη μάρτυρα, η οικογένεια του τον πήγε στο δάσος και τον σκότωσε. Στη συνέχεια έθαψαν το σώμα του, χωρίς να το κηδέψουν.

Το ψευτο-δίλημμα Macron-Le Pen υπό το φως της Ιστορίας

Οδυσσέας Βουδούρης

Μέχρι το 1933, η κομμουνιστική αριστερά θεωρούσε τη σοσιαλδημοκρατία ως τον κύριο αντίπαλό της. Με συνέπεια να μην αντιληφθεί τον Ναζιστικό κίνδυνο. Το Γερμανικό ΚΚ πλήρωσε το τίμημα στα στρατόπεδα εξόντωσης, μαζί με πολλά άλλα θύματα βέβαια. Το Γαλλικό ΚΚ δεν έκανε το ίδιο λάθος και αντέταξε στην άνοδο των ακροδεξιών, το Λαϊκό Μέτωπο, σε συνεργασία με τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα.

Σήμερα, στη μνήμη της Γαλλικής αριστεράς, στριφογυρίζουν αυτά τα ιστορικά γεγονότα. Φοβάμαι ότι προσεγγίζει όμως το θέμα με έναν μηχανιστικό τρόπο, προχωρώντας σε ένα copy-paste , όπου ο Macron παίρνει τη θέση της σοσιαλδημοκρατίας και η Le Pen τη θέση του τότε φασισμού.

Ας επιχειρήσουμε μια πιο προσεκτική ανάλυση, αφήνοντας στην άκρη τις απατηλές ομοιότητες. Γιατί ο φασισμός της δεκαετίας του ’30 ήταν σε θέση να καταλάβει την εξουσία; Πολλές αιτίες βέβαια, αλλά μια ήταν καθοριστική. Ο φασισμός είχε την αποφασιστική στήριξη των καπιταλιστικών δυνάμεων της εποχής, που βλέπανε σε αυτόν το ανάχωμα κατά του «μπολσεβίκικου κινδύνου». Ένα ανάχωμα πιο αποτελεσματικό από οποιαδήποτε μαλθακή κεντρώα δύναμη. Είναι μεταθέσιμο αυτό το σχήμα στην σημερινή κατάσταση; Προφανώς όχι! Για πολλούς λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι οι δικτατορίες, που επιβάλλονται με την ωμή βία, όλο και σπανίζουν. Οι δικτατορίες του προλεταριάτου, όπως και αυτές των συνταγματαρχών ή κάθε άλλη παραλλαγή, τείνουν να εξαφανιστούν. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι δεν υπάρχει πλέον «μπολσεβίκικος κίνδυνος» ή όποιο άλλο αντίπαλο δέος. Ο τρίτος και σημαντικότερος λόγος, είναι ότι οι οικονομικές δυνάμεις, που επέτρεψαν την αναρρίχηση του φασισμού στη δεκαετία του ’30, δεν χρειάζονται πλέον το φασιστικό ανάχωμα για να διατηρήσουν την κυριαρχία τους. Απόδειξη είναι ότι, αν ο νεοφιλελευθερισμός μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά δεινά, σίγουρα δεν υποστηρίζει την Marine Le Pen. Γιατί αυτή η ιστορική αλλαγή;

Τι τρέχει με την Ευρώπη, τη Λε Πεν και την Ελλάδα; Του Πολ Κρούγκμαν

Πολ Κρούγκμαν

Την Κυριακή διεξάγεται ο δεύτερος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία. Οι περισσότεροι παρατηρητές αναμένουν, ο κεντρώος Εμμανουήλ Μακρόν να κερδίσει τη λευκή εθνικίστρια, Μαρίν Λε Πεν – παρακαλώ, ας σταματήσουμε να δίνουμε περισσότερη αξία στην πολιτική της, αποκαλώντας την «λαϊκισμό». Είμαι σίγουρος ότι οι κανόνες των Times μου επιτρέπουν να δηλώσω απερίφραστα ότι ελπίζω ειλικρινά, η κοινή λογική να μην κάνει λάθος. Μια νίκη της Λε Πεν θα αποτελούσε καταστροφή για την Ευρώπη και τον κόσμο.

Ωστόσο, πιστεύω επίσης, ότι έχει νόημα να θέσω μερικά ερωτήματα σχετικά με το τι τρέχει. Πρώτον, πώς έφτασαν τα πράγματα σ’ αυτό το σημείο; Δεύτερον, μια ήττα της Λε Πεν θα ήταν άραγε κάτι περισσότερο από μια ανάσα ανακούφισης εν μέσω της συνεχιζόμενης ευρωπαϊκής κρίσης;

Όπως ο καθένας σε αυτήν την πλευρά του Ατλαντικού, δεν καταφέρνω να δω εν μέρει τη Γαλλία παρά μέσα από ένα «Τραμπικό» πρίσμα. Είναι όμως σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι οι παραλληλίες μεταξύ της γαλλικής και της αμερικανικής πολιτικής υπάρχουν, παρά τις μεγάλες διαφορές στις βασικές οικονομικές και κοινωνικές τάσεις (που ισχύουν στις δύο χώρες).

Καταρχάς, ενώ η Γαλλία δέχεται σοβαρή κριτική -μεγάλο μέρος της οποίας προέρχεται από ιδεολόγους που επιμένουν ότι η γενναιοδωρία των κρατών πρόνοιας έχει καταστροφικά αποτελέσματα- διαθέτει στην πραγματικότητα μια αρκετά επιτυχημένη οικονομία. Είτε το πιστεύετε είτε όχι, οι Γάλλοι μεταξύ 25 και 54 ετών -κατά την παραγωγικότερη ηλικιακή περίοδο του ανθρώπου δηλαδή- είναι σημαντικά πιο πιθανό να εργάζονται επ’ αμοιβή απ’ ότι οι αντίστοιχοι Αμερικανοί.

Ο τελικός της ντροπής!

Ντου, επεισόδια με τους αστυνομικούς και μάχες σώμα με σώμα ανάμεσα στους οπαδούς του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ συνθέτουν το παζλ του τελικού της ντροπής, ο οποίος διεξήχθη το βράδυ του Σαββάτου στο ακατάλληλο Πανθεσσαλικό!

Ξεφτίλα! Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να περιγράψει όσα έγιναν στον Βόλο. Τα βλέπουν οι δήθεν αντικειμενικοί; Αυτή είναι η… εξυγίανσή τους; Αυτό είναι το ποδόσφαιρο που θέλουν; Γιατί δεν τα γράφουν;

Στο συνδρομητικό κανάλι γιατί δεν έδειξαν τα αίσχη που έγιναν μέσα στο γήπεδο; Τι ήθελαννα κρύψουν; Ο κόσμος βλέπει ποιοι ενδιαφέρονται για το ποδόσφαιρο και ποιοι το ρίχνουν στο βούρκο.

ΚΑΤΑΝΤΙΑ…

Δείτε τις χαρακτηριστικές φωτογραφίες:

Για το Μητροπολιτικό Πάρκο στο Γουδή

Κοινή τοποθέτηση επιστημονικών και περιβαλλοντικών φορέων για το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή και τη χωροθέτηση του γηπέδου του ΠΑΟ:

Σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση προωθείται η χωροθέτηση του γηπέδου του ΠΑΟ στο Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή, μαζί με άλλες παρεμβάσεις στο κέντρο της Αθήνας. 

Ειδικά η χωροθέτηση του γηπέδου έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το θεσμοθετημένο πρόσφατα Ρυθμιστικό Σχέδιο Αθήνας (ΡΣΑ, Ν.4277/2014). 

Οι φορείς που υπογράφουν το παρόν είναι αντίθετοι με την χωροθέτηση του γηπέδου στο Γουδή, διότι:

Η ιδέα δημιουργίας μητροπολιτικών πάρκων υψηλού πρασίνου που συνδέει τους προστατευόμενους ορεινούς όγκους με τον αστικό ιστό μέσω "ζωνών διείσδυσης" του πρασίνου στην πόλη, είναι στοιχειώδης αρχή της “συμπαγούς πόλης”, αρχή που συνιστά βασική στρατηγική της οικιστικής πολιτικής, τόσο σε περιφερειακό όσο και σε εθνικό επίπεδο (Εθνικό Χωροταξικό/2008).

Το Μητροπολιτικό Πάρκο Γουδή έχει θεσμοθετηθεί με τον Ν.732/1977, βάσει του οποίου παραχωρείται μέρος του στους Δήμους Ζωγράφου, Αθηναίων και Χολαργού/Παπάγου, και μάλιστα “με σκοπό την δημιουργία χώρου πρασίνου (άλσους)”. 

Εντάσσεται από το 1979 στην περιοχή προστασίας του Υμηττού και στο “δίκτυο υπερτοπικών πόλων πρασίνου ήπιας αναψυχής, πολιτισμού και αθλητισμού” του ΡΣΑ/85. Η τελική του θεσμοθέτηση έγινε με νέο ΠΔ προστασίας Υμηττού το 2011 (ΦΕΚ 187/Δ/2011, Αρ 4) από τον Οργανισμό Αθήνας, μετά από ερευνητικά προγράμματα των Αρχιτεκτονικών Σχολών του ΕΜΠ και του Πανεπιστημίου Θράκης. 

Κοινωνική Οικονομία: Αυτά είναι τα... άγνωστα Εναλλακτικά Νομίσματα της Ευρώπης που φέρνουν ευημερία...

Γράφουν οι καθηγητές της Αλληλέγγυας Κοινωνικής και Συνεργατικής Οικονομίας στο ΤΕΙ Μεσολογγίου Δρ. Τάκης Νικολόπουλος και ο Δρ. Δημήτρης Καπογιάννης.

ΤΟΠΙΚΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΑ Ή ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΑ

Μέσα από μια οπτική της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας1.Στο πλαίσιο αντιμετώπισης της κρίσης και ειδικότερα της χρηματοοικονομικής - χρηματοδοτικής της διάστασης, και παραπέρα, απόπειρας διαφυγής από το σύστημα στο οποίο εν πολλοίς οφείλεται αυτή η κρίση, συναντάμε εναλλακτικές «εκ των κάτω» οικονομικές κινήσεις οι οποίες εγγράφονται σε ευρύτερους κοινωνικούς πειραματισμούς και κοινωνικές καινοτομίες.

Οι εναλλακτικές αυτές κινήσεις εμφανίζονται με ποικίλες και διαφορετικές μορφές και ποικίλους όρους πολλές από τις οποίες θα μπορούσαμε να τις συμπεριλάβουμε στην γενικότερη κατηγορία της κοινωνικής και αλληλέγγυας οικονομίας.

Σ’ αυτές τις κινήσεις εντάσσονται και τα τοπικά συμπληρωματικά (παράλληλα, κοινωνικά, εναλλακτικά) νομίσματα τα οποία αποσκοπούν κατ αρχήν στην αντιμετώπιση των μεγάλων απορρυθμίσεων των κυρίαρχων νομισμάτων και κυρίως της εξάρτησης, όλο και πιο επικίνδυνης, των νομισμάτων αυτών από τις κερδοσκοπικές αγορές (P. Viveret, 2006).

Τι πραγματικά συμβαίνει στην ΠΓΔΜ;

Από το όραμα του Ρήγα Φεραίου για την «βαλκανική ομοσπονδία», μέχρι την «έκλαμψη» της «Φεντερασιόν» - της Σοσιαλιστικής Εργατικής Ομοσπονδίας Θεσσαλονίκης που ένωσε την πολυεθνική εργατική τάξη της πόλης, έως τον γιουγκοσλαβικό εμφύλιο, την επέμβαση του ΝΑΤΟ, την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και την δημιουργία εύθραυστων κρατικών οντοτήτων, ακόμη και προτεκτοράτων, έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιστορίας. Δυστυχώς όμως μέχρι και σήμερα δεν κατάφερε να απομακρύνει τον κίνδυνο του εθνικισμού από την βαλκανική χερσόνησο.

Αντίθετα με χώρες όπως η Σερβία, η Κροατία και η Σλοβενία, οι οποίες κατάφεραν να καταστήσουν το εθνικό - κρατικό τους αφήγημα κυρίαρχο πάνω στα ερείπια της Γιουγκοσλαβίας, άλλες χώρες, όπως το Μαυροβούνιο, η Βοσνία - Ερζεγοβίνη και η ΠΓΔΜ, δυσκολεύονται περισσότερο. Μάλιστα, η τελευταία, εξακολουθεί να μην τα καταφέρνει, με αποτέλεσμα να διολισθαίνει σε καταστάσεις που παραπέμπουν περισσότερο σε Κόσοβο. Όπως το θέτει ο γεωπολιτικός αναλυτής και αρθρογράφος του Al Jazeera, Dimitar Bechev, πριν από μια δεκαετία, η ΠΓΔΜ έδωσε το παράδειγμα μιας πολυεθνικής δημοκρατίας, εύθραυστης και δυσλειτουργικής μεν, αλλά που, με κάποιο τρόπο, διατηρούσε τον προσανατολισμό της προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ. Πρόσφατα, όμως, «μεταμορφώθηκε σε ένα μονοκομματικό κράτος, ένα αντίγραφο της Ουγγαρίας του Βίκτορ Ορμπάν» στην βαλκανική του εκδοχή, ένας «συνδυασμός παλιομοδίτικου πελατειακού κράτους και kitsch εθνικισμού».

ΜΕ ΠΟΙΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ;

“Συνήθισαν να ξεπουλάνε σαν πόρνη την ανάσα μας και το βαφτίζουν ζωή!”

από τον Πάνο Σείκιλο

“Αναρωτιόμουν με ποιό δικαίωμα…

Με ποιό δικαίωμα σου παίρνουν το ψωμί από το στόμα, ουρλιάζοντας ότι εσύ φταις για τα δεινά που σου φόρτωσαν; 

Ποιος τους είπε ότι μπορούν να με πεινάσουν, για να χορτάσουν τούτοι κι οι εδώ υπηρέτες τους;

Ήταν για λίγο, μου είπαν, θα φτιάξουν όλα, θα δω, μου είπαν, θα μου μηνύσουν όταν τελειώσουν όλα και τότε θα τελειώσουν όλα! Στάχτη τα λόγια τους, σαν μιλά η πείνα. Αλλά ξέχασα, «ζούσα πάνω από τις δυνατότητές μου.» Ας έρθουν να μου το πουν τώρα. Τώρα που ρεύμα να ζεσταθώ δεν έχω, νερό να πιω δε βρίσκω…

Σκοτώνουν εκατοντάδες από εμάς, για την πολύτιμη ζωή του καθένα από δαύτους και τους ανεχόμαστε! Από το στόμα τους βγαίνει βούρκος, σαν μου λένε τί να κάνω! Έξω έβρεχε κι εκείνοι ούρλιαζαν ότι έχει λιακάδα.

Έξω χιόνιζε σου φώναζαν και σε είχαν πείσει από καιρό να μην ανοίξεις το παραθύρι σου, να δεις με τα μάτια σου την άνοιξη… Την κρίσιμη ώρα, έβγαλαν τις μάσκες τους και σου είπαν τι να μην φας, για να το φάνε εκείνοι. Τι να μην πιεις, για να το πιουν.

Τι να παρατήσεις στα σκουπίδια, να το καρπωθούν εκείνοι.

Όταν τα άγρια δασκαλεύουν τα ήμερα, τρόπους, μη διστάσεις να πεις ότι ο κόσμος μας αλώθηκε…

Γιωτόπουλος κατά Χριστόδουλου Ξηρού και Κουφοντίνα: Ο «βαψομαλλιάς» και ο «Ντόναλτσον»

Σε νέα επιστολή του, που δημοσιεύεται στην εφημερίδα Έθνος, την Πέμπτη, ο καταδικασμένος για την 17Ν Αλέξανδρος Γιωτόπουλος καταγγέλλει ότι στις φυλακές κρατούμενοι - υποχείρια «εκβιάζουν, χτυπάνε, μαχαιρώνουν, σκοτώνουν, τρομοκρατούν, χωρίς ποτέ να τιμωρούνται», κάνει λόγο για απαγωγές και αιματηρά επεισόδια εντός των φυλακών, ενώ επιτίθεται κατά του Χριστόδουλου Ξηρού και του Δημήτρη Κουφοντίνα. 

Συγκεκριμένα, χαρακτηρίζει επαναστάτη βαψομαλλιά τον Χριστόδουλο Ξηρό, χωρίς όμως να τον κατονομάζει, αναφέροντας ότι όταν παραβίασε τους όρους της άδειας, «παγίδεψε μια ομάδα αγωνιστών, παραμυθιάζοντάς τους ότι τάχα θα οργάνωνε τη δραπέτευσή τους από τον Κορυδαλλό». 

Σύμφωνα με τον Αλ. Γιωτόπουλο, οι «Πυρήνες» πήραν χαμπάρι τον Ξηρό και τον κατήγγειλαν και τον αντικατέστησαν στη θέση Α των φυλακών, με «τον κολλητό του, τον Ντόναλτσον της 17Ν», «φωτογραφίζοντας» τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Σημειώνεται ότι ο Ντένις Ντόναλτσον ήταν στέλεχος του IRA και για μία 20ετία ήταν έμμισθος πράκτορας των αγγλικών μυστικών υπηρεσιών, χωρίς να τον καταλάβει ποτέ κανένας. Επίσης, αναφέρεται και στις μυστικές συνθήκες κράτησης του δράστη πέντε φόνων στην Κύπρο, τον οποίο αποκαλεί «συμβολαιά», και την εμπλοκή του στη δολοφονία του δημοσιογράφου Σ. Γκιόλια. 

Η επιστολή αναλυτικά:

Νίκος Λουπάκης

Η κίνηση στις σύγχρονες σήραγγες, που αυξάνουν την άνεση των ταξιδιωτών, έχουν κάποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις από τους οδηγούς, οι οποίοι οφείλουν να συμμορφώνονται με τα χαρακτηριστικά της κίνησης στους κλειστούς αυτούς χώρους, στους οποίους όλοι κατανοούμε ότι η διαχείριση ενός ακινητοποιημένου από βλάβη οχήματος και πολύ περισσότερο ενός ατυχήματος είναι πολύ πιο σύνθετη υπόθεση, από αντίστοιχες καταστάσεις σε ανοιχτά τμήματα της Εθνικής οδού. 

Η απόσταση Αθήνα - Θεσσαλονίκη έχει πλέον μικρύνει χρονικά, χάρη στην παράδοση στην κυκλοφορία των νέων τμημάτων της Εθνικής Οδού που συνδέει τις δύο μεγαλύτερες πόλεις της Ελλάδας. Αναπόσπαστο τμήμα του σύγχρονου πλέον αυτοκινητόδρομου, χάρη στον οποίο η ασφάλεια όσων ταξιδεύουν οδικώς αυξήθηκε κατακόρυφα, αποτελούν και οι νέες σύγχρονες σήραγγες στα Τέμπη, μία εκ των οποίων είναι και η μεγαλύτερη των Βαλκανίων σε μήκος. Νέες σήραγγες παραδόθηκαν επίσης και στον άλλο μεγάλο αυτοκινητόδρομο, που συνδέει την Αθήνα με την Πάτρα, την θαλάσσια πύλη της χώρας με τη δυτική Ευρώπη.