Πόσο κοντά είμαστε σε πυρηνικό Πόλεμο;

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι (και πολιτικοί) δεν πιστεύουν (ή δεν θέλουν ή δεν τους συμφέρει να πιστεύουν) ότι ένας πυρηνικός πόλεμος είναι δυνατός.
Αυτός ακριβώς είναι ένας λόγος που ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να γίνει. ‘Όταν δεν πιστεύεις ότι υπάρχει απειλή, τότε δεν κινητοποιείσαι για να την αποτρέψεις αποτελεσματικά.
Μια τέτοια κατάσταση, ειρήσθω εν παρόδω, ήταν που επέτρεψε και τον Α’ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην πρώτη περίπτωση και τα δύο στρατόπεδα περίμεναν ότι το άλλο θα υποχωρήσει. Από «μπλόφα» σε «μπλόφα», καταλήξαμε στην πρώτη από τις μεγάλες ανθρωποσφαγές του 20ού αιώνα. Δύο δεκαετίες αργότερα, το Παρίσι, το Λονδίνο και η Μόσχα δεν θέλησαν να πιστέψουν ότι ο Χίτλερ ετοιμαζόταν να τους επιτεθεί. Βαυκαλίστηκαν τυχοδιωκτικά και καιροσκοπικά με την εκτίμηση ότι θα μπορούσαν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, να τα βρουν μαζί του. ‘Όχι μόνο δεν έκαναν τίποτα για να τον εμποδίσουν, αλλά και τον διευκόλυναν σημαντικά με την πολιτική τους. Το 1940, η Γαλλία κατελήφθη και ντροπιάστηκε συνθηκολογώντας, η ΕΣΣΔ παρολίγον να καταστραφεί (συνέβαλε καθοριστικά στο να μη συμβεί αυτό και η αντίσταση των Ελλήνων τότε στον Φασισμό και οι Κρητικοί που αποδεκάτισαν τους Γερμανούς αλεξιπτωτιστές, κάτι που ίσως να πληρώνουμε ακόμα). Η Βρετανία επεβίωσε, αναγκάστηκε όμως να παραιτηθεί οριστικά από ότι απέμενε από την Αυτοκρατορία της.
Το 1945 έγινε το αντίθετο. Μια ισχυρή μερίδα του αμερικανικού κατεστημένου ήταν έτοιμη να πάει σε τρίτο παγκόσμιο πόλεμο με τη Σοβιετική ‘Ενωση, τότε μάλιστα, και μέχρι το 1949, η Ουάσιγκτων είχε και το μονοπώλιο του πυρηνικού όπλου. Ποιος την εμπόδισε; ‘Όχι τόσο τα όπλα της Ρωσίας, όσο η τεράστια και παγκόσμια πολιτική ακτινοβολία της την επαύριο της νίκης επί του Φασισμού, η ύπαρξη ενόπλων κινητοποιημένων λαών σε μεγάλο τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου, συχνά υπό την ηγεσία κομμουνιστικών αντιστασιακών κινημάτων, η εναργής συνείδηση όλης της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει Πόλεμος.

Ραφαηλίδης: «Κύριε, θέλεις να γίνεις πλούσιος; Σκότωσε, ρήμαξε, κλέψε, εξαπάτησε…»

Από τον Ημερόδρομο
«…Η πιο μεγάλη εφεύρεση του καπιταλισμού είναι το κολοσσιαίας σημασίας γεγονός πως παραμέρισε όλα τα άλλα ιδανικά και στη θέση τους έβαλε το χρήμα, όπως γινόταν πάντα στην ιστορία χωρίς να το ομολογούν καθαρά οι πολιτικάντηδες, και οι καθηγητές της ιστορίας που τους βοηθούν αποτελεσματικά. Κύριε, θέλεις να γίνεις πλούσιος; Σκότωσε, ρήμαξε, κλέψε, εξαπάτησε, κι όταν έρθει η ώρα σου εξομολογήσου και άντε στο καλό. Ο Άγιος Πέτρος σε περιμένει στον Παράδεισο.

Ο καπιταλισμός, λοιπόν, έκανε καταμερισμό έργου και στην ηθική. Τοποθέτησε το «κακό» σε τούτο τον κόσμο και το «καλό» στον άλλο, ώστε οι κακοί να μπορούν να κάνουν τη δουλειά τους σε τούτο τον κόσμο και οι καλοί να παίζουν το κομποσκοίνι τους (ίσως και κάτι άλλο) όσο οι κακοί κάνουν «καλές δουλειές». Έτσι γινόταν πάντα στην ιστορία, αλλά ο καπιταλισμός επιτέλους είπε τα πράγματα με τ ’ όνομά τους. Δηλαδή, δεν το βροντοφώναξε τ ’ όνομα. Το είπε από μέσα του για να μην τ ’ ακούσουν οι χαχόλοι και σταματήσουν να σκοτώνονται, για το βασιλιά (κοίτα να δεις πλάκα) και την πατρίδα.

Γι’ αυτό και πρόκοψε τόσο γρήγορα ο καπιταλισμός. Πρόκοψε, που λέτε, γιατί αναγνώρισε πως η ιστορία είναι «κακή» απ’ την ίδια τη φύση. Θέλω να πω, πως αναγνώρισε ότι η ιστορία φτιάχνεται και από τους ηθικούς και από τους ανήθικους, εναλλάξ ή κατά ζεύγος. Θέλω να πω, μ ’ άλλα λόγια, πως η ιστορία δεν δίνει πεντάρα για την ηθική. Μπορεί να κλαψουρίζουν οι άνθρωποι μετά από κάθε μάχη, πάντως ο αγώνας δόθηκε και κερδήθηκε , κι αυτό έχει σημασία. Αν δοθεί χωρίς να κερδηθεί, τότε κλάψτα – και δικαίως. Στον καπιταλισμό μετράει μόνο η αποτελεσματικότητα, και ποτέ η ηθική πρόθεση.

Έ. Μασκ: Πιο επικίνδυνο να αρχίσει Γ' Παγκόσμιος από την τεχνητή νοημοσύνη

Όπως είπε ο Έλον Μασκ, επικεφαλής των εταιρειών Tesla, Space X και Boring εξαιτίας της -και όχι του Κιμ της Βόρειας Κορέας- είναι πιθανότερο να ξεκινήσει ένας τρίτος παγκόσμιος πόλεμος.

Σε «τιτίβισμά» του στο Twitter έγραψε ότι, καθώς η Κίνα, η Ρωσία και άλλες χώρες αποκτούν ολοένα ισχυρότερες δυνατότητες στο πεδίο των υπολογιστών, «ο ανταγωνισμός για το ποιος θα έχει την πιο ισχυρή τεχνητή νοημοσύνη σε εθνικό επίπεδο, πιθανόατα θα προκαλέσει ένα τρίτο παγκόσμιο πόλεμο».

Το tweet αυτό έρχεται μετά από μια δήλωση του Ρώσου προέδρου Βλαδιμίρ Πούτιν ότι «η τεχνητή νοημοσύνη είναι το μέλλον, όχι μόνο για τη Ρωσία, αλλά για όλη την ανθρωπότητα. Έρχεται με κολοσσιαίες ευκαιρίες, αλλά επίσης με απειλές που είναι δύσκολα προβλέψιμες. Όποιος γίνει ο ηγέτης σε αυτή τη σφαίρα, θα γίνει ο κυρίαρχος του κόσμου».

Ο Μασκ, σύμφωνα με τις βρετανικές «Ιντιπέντεντ» και «Γκάρντιαν», εμφανίσθηκε λιγότερο ανήσυχος για την πυρηνική απειλή της Βόρειας Κορέας, θεωρώντας ότι τυχόν πυρηνικό πλήγμα εκ μέρους του Κιμ Γιονγκ Ουν θα συνιστούσε «αυτοκτονία» για τη χώρα του. Η άποψη του είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη «είναι απείρως πιο επικίνδυνη» από τη χώρα του Κιμ.

«Ο ναζισμός δεν μπορεί να εξισωθεί με τίποτα!»

«Όλα τα ολοκληρωτικά συστήματα έχουν κάποια κοινά σημεία, αλλά ο ναζισμός δεν μπορεί ούτε να ταυτιστεί, ούτε να συγκριθεί, ούτε να εξισωθεί με κανένα άλλο ολοκληρωτικό σύστημα. Δεν μπορεί να

Κρυσταλία Πατούλη

εξισωθεί με τίποτα!». Ο ψυχαναλυτής Κώστας Νασίκας, ο οποίος διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Λυών και είναι ιατρικός υπεύθυνος του Οίκου Εφήβων της Λυών, μιλά στην δημοσιογράφο και σύμβουλο ανθρωπίνων σχέσεων Κρυσταλία Πατούλη για το Tvxs, με αφορμή το «αποτυφλωτικό», όπως το ονομάζει, συνέδριο της Εσθονίας και τις προσπάθειες εξίσωσης ναζισμού και κομμουνισμού.

Στην ανάλυσή του ξεκαθαρίζει: «Οι δικτατορίες μοιάζουν, παντού, γιατί κυνηγούν τους αντιπάλους τους, και καταργούν την ελευθερία. Έχουν ένα καταδιωκτικό σύνδρομο όλες οι δικτατορίες. Αλλά ο ναζισμός δεν ήταν, απλά, μια δικτατορία. Δεν ήταν καν μόνο δικτατορία. Ήταν ένα σύστημα μαζικής καταστροφής. Ένα μοναδικό σύστημα μαζικής καταστροφής τής - και κάθε - ανθρώπινης διάστασης!».

Κρ.Π: Με αφορμή το συνέδριο της Εσθονίας υπήρξε προσπάθεια να εξισωθεί ο κομμουνισμός με τον ναζισμό.

Κ. Ν.: Κατ’ αρχάς, αυτή η τάση εξίσωσης κομμουνισμού και ναζισμού δεν είναι σημερινό φαινόμενο, αλλά κάτι που έχει ξανασυμβεί. Απλά, αυτή τη φορά έγινε οργανωμένα από ένα κράτος που μπήκε τώρα μπήσε στο ΝΑΤΟ και νιώθει μια ασφάλεια, και που όντως υπέστη τα δεινά του σταλινικής μπότας. Σε κάθε περίπτωση αυτή η εξίσωση είναι μια πολιτική πράξη, συνήθως από δεξιούς πολιτικούς οργανισμούς, οι οποίοι προσπαθούν να εξομοιώσουν τα «δύο άκρα», όπως λένε, υποστηρίζοντας, βέβαια, μ' αυτόν τον τρόπο τις δικές τους θέσεις.

Συγκέντρωση στα δικαστήρια Ευελπίδων για την υπόθεση της καταστολής της απεργιακής προσυγκέντρωσης στου Ζωγράφου στις 26/09/2012

 

 Στις 26/09/2012, ημέρα Γενικής Απεργίας, η αστυνομία επιτέθηκε σε απεργιακή προσυγκέντρωση που είχε καλεστεί στην πλατεία Γαρδένια από την Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου και τον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Βίλα Ζωγράφου, πραγματοποιώντας μεταξύ άλλων και συλλήψεις διαδηλωτών, στους οποίους απαγγέλθηκαν βαριές κατηγορίες και διαπομπεύθηκαν με τη δημοσίευση φωτογραφιών τους σε μέσα ενημέρωσης. Παρόμοιες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες προσυγκεντρώσεις την ίδια μέρα. Αναλυτικά για τα γεγονότα εδώ

Πέντε χρόνια αργότερα, οι συλληφθέντες δικάζονται στις 04-09-2017, στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Απέναντι στα κατασκευασμένα κατηγορητήρια του κράτους, η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, ΔΕΥΤΕΡΑ 4-9-2017, ΚΤ. 9, ΑΙΘ. 4.

Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου

via athens.indymedia.org

Το κείμενο των συλληφθέντων: Για την υπόθεση της καταστολής της απεργιακής προσυγκέντρωσης στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου στις 26/09/2012

Για την υπόθεση της καταστολής της απεργιακής προσυγκέντρωσης στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου στις 26/09/2012

Κείμενο των συλληφθέντων/εισσών για την επίθεση της προσυγκέντρωσης για την απεργειακή κινητοποίηση στις 26/9/12 στη Πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου

 

Για την υπόθεση της καταστολής της απεργιακής προσυγκέντρωσης στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου στις 26/09/2012

Το πρωί της Τετάρτης 26 Σεπτεμβρίου 2012, ημέρα γενικής απεργίας, ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις επιτέθηκαν στην ανοιχτή απεργιακή προσυγκέντρωση στην πλατεία Γαρδένιας στου Ζωγράφου, καλεσμένη από την «Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου» και τον «Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Βίλα Ζωγράφου». Η επίθεση εξαπολύθηκε όταν οι συγκεντρωμένοι/ες κατέβηκαν στο δρόμο, με σκοπό να πορευτούν προς την απεργιακή πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

Αποτέλεσμα της αστυνομικής επίθεσης ήταν να κυνηγηθούν οι διαδηλωτές/ριες στα γύρω στενά, πολλοί να χτυπηθούν και να καταλήγουν στο νοσοκομείο. Πάνω από 20 άτομα προσήχθησαν στη ΓΑΔΑ, εκ των οποίων 12 συνελήφθησαν, ανάμεσα τους και μαθητές από σχολεία της περιοχής. Παρόμοιο σκηνικό αστυνομικής επίθεσης έλαβε χώρα σε αντίστοιχες απεργιακές προσυγκεντρώσεις στο Παγκράτι (καλεσμένη από την «Πρωτοβουλία Κατοίκων Βύρωνα Καισαριανής Παγκρατίου») και στη Δάφνη (καλεσμένη από τη «Λαϊκή Συνέλευση Αγ. Δημητρίου»).

Ζαπατίστας: Aπό την ένοπλη εξέγερση στην επίσημη πολιτική σκηνή

Οι Ζαπατίστας, οι ένοπλοι πολιτικοί αντάρτες στο Μεξικό που εδώ και δεκαετίες αποτελούν έμπνευση για κοινωνικά κινήματα ανά τον κόσμο, εγκαταλείπουν την ένοπλη δράση, αλλά όχι τον αγώνα τους. Από τον περασμένο Οκτώβριο είχαν ανακοινώσει πως θα κατεβάσουν υποψήφιο στις προεδρικές εκλογές και πριν από λίγο καιρό έκαναν πράξη όσα είχαν δηλώσει, παρουσιάζοντας επίσημα την πρώτη υποψήφια των Ζαπατίστας. Εκτός των άλλων πολιτικών λόγων και σκεπτικών, υπάρχει κι ένας βασικός κι απλός: το Μεξικό είναι τόσο γεμάτο βία, λένε, που η χώρα δεν μπορεί πλέον να αντέξει άλλη.

Η απόφαση για τη συμμετοχή τους στις προεδρικές εκλογές του 2018 στο Μεξικό, με υποψήφια μια γυναίκα ιθαγενή, ανακοινώθηκε κατά την ολοκλήρωση του 5ου Εθνικού Συνεδρίου Ιθαγενών που έλαβε χώρα στην πόλη του San Cristobal. Έρχεται να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή, μια σημαντική αλλαγή στην πολιτική και τη δράση της οργάνωσης. «Είθε η γη να τρανταχτεί συθέμελα», ανέφεραν τον περασμένο Οκτώβριο στον τίτλο της ανακοίνωσή τους, όταν δημοσιοποίησαν για πρώτη φορά τα σχέδια τους. Και όντως η συμμετοχή τους στις εκλογές προκαλεί σεισμό, όχι μόνο στο Μεξικό, αλλά διεθνώς, αλλάζοντας ριζικά την εικόνα των Ζαπατίστας.

Εύα Καϊλή: «Τίνος εγγονή εισ’ εσύ παιδάκι μου»;

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«Κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού μου (…). Κομμουνιστές εγκληματίες έκαψαν το σπίτι της οικογένειάς μου, αφού το καταλήστεψαν».

Είναι γνωστή η παραπάνω κραυγή πολιτικής (και ιστορικής) απόγνωσης που πρόσφατα βγήκε από τα χείλη της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ κυρίας Εύας Καϊλή, η οποία με την μαρτυρία της πρόσθεσε το δικό της λιθαράκι αλήθειας ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νέοι τα… εγκλήματα των κομμουνιστών.

Που έγιναν αυτά που λέει η κυρία Καϊλή; Στην Κωνσταντία Μακεδονίας, όπως μας πληροφόρησε. Μόνο που, ξέρετε, με την διήγηση της κυρίας Καϊλή υπάρχουν μερικά προβλήματα. Και για την ακρίβεια: Δεν συμφωνούν οι ημερομηνίες…

Εξηγούμαστε:

1) Το μόνο γνωστό και ιστορικά καταγεγραμμένο συμβάν την περίοδο του Εμφυλίου στην Κωνσταντία Μακεδονίας (έργο του μεταβαρκιζιανού κράτους, αλλά αυτό ας το προσπεράσουμε για να μην ταλαιπωρήσουμε περαιτέρω το μυαλουδάκι της κυρίας Καϊλη) λαμβάνει χώρα τον Φλεβάρη του 1947. Τότε, λοιπόν, θα ήταν που οι «κομμουνιστές εγκληματίες σκότωσαν τον παππού» της Εύας. Σίγουρα, πάντως, δεν γίνεται να της «σκότωσαν τον παππού», να «έκαψαν» και «καταλήστεψαν σπίτια» μετά το ’49, αφού μετά το 1949 οι «εγκληματίες κομμουνιστές» είχαν βρει αυτό που τους άξιζε στα εκτελεστικά αποσπάσματα, στις φυλακές, στα Μακρονήσια και στον Αη Στράτη – και ουχί… Αη Στρατή (!) όπως τον εκφωνούσε στο MEGA η κυρία Καϊλή.

Ο Μίκης Θεοδωράκης κατά της αντικομμουνιστικής υστερίας των Νέων

Ο μεγάλος Έλληνας μουσικοσυνθέτης, Μίκης Θεοδωράκης με επιστολή - άρθρο του, στα «Νέα», δηλώνει «τρομαγμένος από την αντικομμουνιστική υστερία της εφημερίδας» και διαπιστώνει πως ενοχλεί που «η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς».

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη: 

«Με τρομάζει η αντικομμουνιστική υστερία που κατακλύζει την εφημερίδα σας. Ως νέος κομμουνιστής είχα την τιμή να παλέψω μέσα απ’ τις γραμμές του ΕΑΜ για την κατάκτηση της Ελευθερίας. Αργότερα, την εποχή της Χούντας, μέσα από το Πατριωτικό Μέτωπο για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Όμως για την πάντοτε ενιαία εθνικοφροσύνη και για σας που την εκπροσωπείτε μαζί με τα υπόλοιπα ΜΜΕ δεν έχουν καμιά σημασία οι όποιες πράξεις με αριστερό πρόσημο, ακόμα και οι πιο σημαντικές, όσο και αν αυτές βοηθούν και τιμούν την πατρίδα και το λαό μας. Ακόμα και την αναγνωρισμένη από εχθρούς και φίλους, ντόπιους και ξένους προσφορά μας στην ανάδειξη του νεοελληνικού πολιτισμού, την αγνοείτε επιδεικτικά.

Το μόνο που μετράει για σας είναι η ήττα μας στον Εμφύλιο και η ενόχλησή σας γιατί η ιδεολογία της Αριστεράς εξακολουθεί να υπάρχει, να δρα και να επιδρά ύστερα από τόσους και τόσους διωγμούς.

Δεν υπάρχει εναλλακτική πέρα από τη λιτότητα; Η Πορτογαλία δίνει την απάντηση

Από τη στιγμή που η τραπεζική κατάρρευση βύθισε τη Δύση στην οικονομική κρίση, η θέση που κυριάρχησε και επιβλήθηκε στην Ευρώπη ήταν πως η σωτηρία βρίσκεται στη λιτότητα. Όμως ένα ακόμη παράδειγμα, αυτή τη φορά Ευρωπαϊκό, έρχεται να ανατρέψει αυτή την εμμονή. Ο λόγος για την Πορτογαλία.

Η Πορτογαλία ήταν ένα από τα ευρωπαϊκά κράτη που επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση. Η τρόικα, όπως και στην Ελλάδα με τη συμμετοχή του ΔΝΤ και τη γνωστή συνταγή, επέβαλε σκληρά μέτρα λιτότητας, τα οποία εφαρμόστηκαν με ενθουσιασμό από την τότε Δεξιά κυβέρνηση. Κρατικές επιχειρήσεις ιδιωτικοποιήθηκαν, φόροι, άμεσοι και έμμεσοι, αυξήθηκαν, μισθοί και συντάξεις κόπηκαν, μειώθηκαν οι κρατικές δαπάνες για υπηρεσίες υγείας και κοινωνικής ασφάλισης και αυξήθηκε ο χρόνος εργασίας.

Μέσα σε μια διετία οι δαπάνες για την εκπαίδευση μειώθηκαν κατά 23%. η ανεργία ανήλθε στο 17,5% το 2013, ο αριθμός των εταιρειών που έκλειναν αυξήθηκε κατά 41%. Εκρηκτική ήταν η άνοδος της φτώχειας... Και όλα αυτά στο όνομα της «θεραπείας» που επέβαλαν οι «σοφοί» για την «ασθένεια».

Γιατί οι γυναίκες χαίρονταν περισσότερο το σεξ στο σοσιαλισμό

Όταν οι Αμερικανοί σκέφτονται τον κομμουνισμό στην Ανατολική Ευρώπη, φαντάζονται ταξιδιωτικούς περιορισμούς, ζοφερά τοπία με γκρίζο τσιμέντο, εξαθλιωμένους άντρες και γυναίκες να ξεροσταλιάζουν σε ουρές για να ψωνίσουν από άδεια μαγαζιά και μυστικές υπηρεσίες να παρακολουθούν την ιδιωτική ζωή των πολιτών. Μολονότι πολλά από αυτά ισχύουν, το συλλογικό μας στερεότυπο για τη ζωή στον κομμουνισμό δεν λέει όλη την αλήθεια.

Κρίστεν Γκόντσι

Ίσως κάποιοι να θυμούνται ότι οι γυναίκες του ανατολικού μπλοκ απολάμβαναν πολλά δικαιώματα και προνόμια άγνωστα στις φιλελεύθερες δημοκρατίες εκείνη την εποχή, μεταξύ των οποίων σημαντικές κρατικές επενδύσεις στην εκπαίδευση και την κατάρτιση, την πλήρη ενσωμάτωσή τους στο εργατικό δυναμικό, γενναιόδωρες αποζημιώσεις μητρότητας και εγγυημένη δωρεάν παιδική φροντίδα. Αλλά υπάρχει και ένα πλεονέκτημα που δεν έχει προσεχθεί πολύ: οι γυναίκες υπό τον κομμουνισμό απολάμβαναν περισσότερη σεξουαλική ευχαρίστηση.

Μια συγκριτική κοινωνιολογική μελέτη μεταξύ Ανατολικογερμανών και Δυτικογερμανών μετά την επανένωση το 1990, διαπίστωσε ότι οι γυναίκες στην Ανατολή είχαν διπλάσιους οργασμούς από τις δυτικές. Οι ερευνητές θεώρησαν αξιοθαύμαστη αυτή τη διαφορά, ιδίως επειδή οι γυναίκες της Ανατολικής Γερμανίας υπέφεραν από το περίφημο διπλό βάρος της επίσημης δουλειάς και του νοικοκυριού. Αντίθετα, οι γυναίκες της μεταπολεμικής Δυτικής Γερμανίας έμειναν στο σπίτι και επωφελούνταν από όλες τις συσκευές εξοικονόμησης εργασίας που παρήγαγε η ακμάζουσα καπιταλιστική οικονομία. Έκαναν όμως λιγότερο σεξ, και λιγότερο ικανοποιητικό σεξ, από γυναίκες που έπρεπε να περιμένουν στην ουρά για να πάρουν χαρτί υγείας.