Απόγνωση και εμπόριο ελπίδας στα Διαβατά

Έναν άτυπο καταυλισμό έξω απ` τη δομή φιλοξενίας στο πρώην στρατόπεδο Αναγνωστοπούλου, στα Διαβατά, έχουν στήσει από το βράδυ της Πέμπτης εκατοντάδες πρόσφυγες. Στόχος τους να διασχίσουν τα σύνορα με τη Βόρεια Μακεδονία και να συνεχίσουν το ταξίδι τους για την Ευρώπη.

Το πρωί της Παρασκευής προκλήθηκε ένταση. Οι συγκεντρωθέντες μάζεψαν τις σκηνές και τα πράγματα τους και κατευθύνθηκαν προς τις κλούβες των αστυνομικών, ζητώντας να τους αφήσουν να περάσουν για να κατευθυνθούν προς τα σύνορα. Οι αστυνομικοί τους απώθησαν με χειροβομβίδες κρότου λάμψης και δακρυγόνα κι οι πρόσφυγες οπισθοχώρησαν αφού άναψαν φωτιά σε σκουπίδια που υπάρχουν στο χωράφι.

Σταδιακά επικράτησε η ηρεμία, ενώ στην περιοχή παραμένουν ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις.

Οι συγκεντρωθέντες έχουν στήσει τις σκηνές τους και άναψαν φωτιές προκειμένου να διανυκτερεύσουν, ενώ σε παρακείμενο σημείο που έχει μετατραπεί σε χωματερή, ξέσπασε πυρκαγιά με αποτέλεσμα να επέμβει άμεσα η πυροσβεστική που παραμένει με οχήματα στην περιοχή.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις αρμοδίων να επιστρέψουν στις δομές όπου φιλοξενούνται, σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, ελάχιστοι από τους πρόσφυγες, κυρίως οικογένειες, δέχθηκαν να μεταφερθούν πίσω, στους χώρους φιλοξενίας τους, με ναυλωμένα λεωφορεία από το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής.

5 Απρίλη 1944. Η μάχη για τους πέντε κρεμασμένους στα Ιλίσια

5 Απρίλη 1944. Η μάχη για τους πέντε κρεμασμένους στα Ιλίσια 

Οι πρώτες κρεμάλες στήνονται στην Αθήνα. Οι Ανατολικές Συνοικίες, Καισαριανή – Κουπόνια – Ζωγράφου, δίνουν την πρώτη μάχη του ΕΛΑΣ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ 

Από τους πρώτους μήνες του 1944 οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς. Ο ελληνικός λαός έχει αρχίσει ήδη να ισχυροποιεί την Αντίστασή του. Στην Αθήνα από τα μέσα του προηγούμενου χρόνου το ΕΑΜ οργανώνει τις πρώτες αξιόλογες ένοπλες ομάδες του ΕΛΑΣ. Μετά τη Συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβρη του 1943, οι Γερμανοί υποχρεώνονται να εξοικονομήσουν στρατιωτικές δυνάμεις και ενισχύουν δραστικά τα, δημιουργημένα τον Ιούλη του 1943, Τάγματα Ασφαλείας στα οποία αναθέτουν, για λογαριασμό τους, τις εσωτερικές υποθέσεις, την αντιμετώπιση των αντιστασιακών οργανώσεων και ιδιαίτερα του ΕΛΑΣ, τη συγκέντρωση, ακόμα και με μπλόκα, εργατών για τα γερμανικά στρατιωτικά εργοστάσια, την αστυνόμευση και την τήρηση της τάξης υπέρ των δυνάμεων κατοχής, σε συνεργασία με την Αστυνομία και την Χωροφυλακή.

Οι Γερμανοί ρίχνουν την προσοχή τους στα Δωδεκάνησα και στην αντιμετώπιση μιας πιθανής απόβασης των συμμαχικών δυνάμεων στη Πελοπόννησο. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων στις 13 Δεκέμβρη 1943 (στον καθαρισμό της περιοχής από τους κομμουνιστές αντάρτες που στη κρίσιμη στιγμή της απόβασης θα δημιουργούσαν σοβαρότατα προβλήματα στους Γερμανούς).

Ένα ορεινό χωριό δείχνει το δρόμο! Με ανοιχτές αγκάλες υποδέχθηκε τα προσφυγόπουλα

Στον Πεντάλοφο Κοζάνης έφθασαν τα πρώτα τέσσερα ασυνόδευτα κορίτσια – προσφυγόπουλα που θα φιλοξενηθούν στην Εστία Πενταλόφου, ενώ τις επόμενες ημέρες ο αριθμός τους αναμένεται να αυξηθεί και να φθάσει έως τα 40 άτομα, τον μέγιστο αριθμό ανθρώπων που μπορεί να φιλοξενήσει η συγκεκριμένη εστία.

Τις τέσσερις έφηβες υποδέχθηκαν ο δήμαρχος Βοΐου Δημήτρης Λαμπρόπουλος, η αντιδήμαρχος Φωτεινή Ζιάρα, που φέρει την ευθύνη από πλευράς του δήμου στη διαχείριση της φιλοξενίας τους, ο πρόεδρος της ορεινής κοινότητας, Κώστας Χονδροκώστας και αρκετοί από τους κατοίκους της περιοχής. Ξεχωριστή στιγμή στη διάρκεια της υποδοχής των ασυνόδευτων κοριτσιών ήταν η παρουσία 20 Αλβανών μαθητών και μαθητριών του διαπολιτισμικού Γυμνασίου και Λυκείου που μένουν και αυτοί στην Εστία Πενταλόφου.

Ο Πεντάλοφος αποτελεί όχι μόνο πανελλαδική πρωτοτυπία, αλλά και παράδειγμα ανθρωπιάς, αφού πριν από τρία χρόνια στην αιχμή του προσφυγικού προβλήματος, οι κάτοικοι και το κοινοτικό συμβούλιο, μετά από παρότρυνση του προέδρου, αποφάσισαν ομόφωνα να διαθέσουν το κτίριο της μαθητικής Εστίας για να φιλοξενηθούν ανήλικοι πρόσφυγες. Ο Κώστας Χονδροκώστας, φανερά ικανοποιημένος από την εξέλιξη, δήλωσε στο ΑΠΕ – ΜΠΕ ότι «χρειάστηκε να υπερβούμε πολλά εμπόδια που σχετίζονται όχι μόνο με τη διαχείριση του προσφυγικού και τη γραφειοκρατία, αλλά και από το γεγονός ότι τα παιδιά είναι ανήλικα και έπρεπε να γίνουν διαφορετικοί χειρισμοί, που έχουν να κάνουν με το υπουργείο δικαιοσύνης».Με τη φιλοξενία των παιδιών δεν σχετίζεται καμία από τις ΜΚΟ που ασχολούνται με τους πρόσφυγες. Την ευθύνη της διαχείρισης φιλοξενίας έχει αναλάβει εξολοκλήρου ο δήμος Βοΐου με την κοινότητα Πενταλόφου. Εχουν ήδη προσληφθεί έξι άτομα και σταδιακά με την αύξηση των παιδιών θα προσλαμβάνονται και οι αντίστοιχες ειδικότητες εργαζομένων. Σε συνθήκες πλήρους ανάπτυξης της δομής θα εργάζονται 42 άτομα, όπως ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, δικηγόρος, φύλακες, μάγειροι και βοηθητικό προσωπικό.

Τα παιδιά, που αναμένεται να φθάσουν τις επόμενες ημέρες, προέρχονται από χώρους φιλοξενίας ανήλικων προσφύγων στη Σάμο και οι χώρες καταγωγής τους είναι η Συρία, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Κογκό και το Αφγανιστάν, ενώ οι ηλικίες τους κυμαίνονται από 12 έως 17 ετών.

Τα παιδιά του ISIS

Ο τελευταίος θύλακας του Ισλαμικού Κράτους μπορεί να έπεσε, αλλά η εξτρεμιστική οργάνωση έχει αφήσει πίσω της χιλιάδες αθώα θύματα. Πρόκειται για χιλιάδες παιδιά, που γεννήθηκαν μέσα στη δίνη του πολέμου και δεν φέρουν καμία ευθύνη για το ότι γεννήθηκαν από τους γονείς που τον ξεκίνησαν. Ένα μωρό τριών μηνών δεν θα έπρεπε να παρουσιάζει αυτή την εικόνα. Δεν θα έπρεπε να είναι μια μικροσκοπική, ακίνητη μάζα με ρυτιδωμένο δέρμα να σκιαγραφεί τα οστά του. Δεν θα έπρεπε να κρατιέται στη ζωή, λαμβάνοντας ενδοφλέβια τροφή μέσα σε μια θερμοκοιτίδα.

Το όνομα του μωρού, στο οποίο αναφέρεται το γερμανικό περιοδικό Spiegel, είναι Saifullah, που σημαίνει «Ξίφος του Θεού». Το ιατρικό προσωπικό σε ένα νοσοκομείο της Κουρδοκρατούμενης πόλης Al-Hasakah, στη Συρία - η θέση του οποίου δεν αποκαλύπτεται για λόγους ασφαλείας - είναι το μόνο που γνωρίζει για το παιδί. «Τουλάχιστον επέζησε τις πρώτες τρεις ημέρες», λέει ο γιατρός που το κουράρει κι εξηγεί ότι αυτό είναι ένα αισιόδοξο στοιχείο, καθώς για τα 20 από τα 30 παιδιά και βρέφη που καταφθάνουν σε αυτό το νοσοκομείο καθημερινά, απλώς διαπιστώνεται ο θάνατός τους.

Εκεί θα δει κανείς τα πιο αδύναμα και πιο αθώα μέλη του Ισλαμικού Κράτους - τα άρρωστα παιδιά του χαλιφάτου. Οι ενήλικες που παραμένουν πιστοί στην οργάνωσηέπαιζαν εδώ και μήνες το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού με τους Κούρδους πολιτοφύλακες γύρω από το τελευταίο τους καταφύγιο στο ανατολικό συριακό χωριό Baghouz. Η τεράστια περιφέρεια που ήταν κάποτε υπό τον έλεγχο του Ισλαμικού Κράτους, έπεσε και οι τελευταίοι από τους εξτρεμιστές αγωνιστές απομακρύνθηκαν το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Οι τρεις Τουρκίες και τα ρέστα του Ερντογάν

του Σταύρου Λυγερού

Μετά τη νίκη του στο δημοψήφισμα για τη μετατροπή της Τουρκίας σε προεδρική Δημοκρατία (2017) και μετά την επανεκλογή του στο προεδρικό αξίωμα (2018), ο Ερντογάν έχει δώσει τα ρέστα του για να κερδίσει τις σημερινές τοπικές εκλογές. Τις έχει μετατρέψει σε “δημοψήφισμα”, ελπίζοντας με τον τρόπο αυτό να ανασχέσει την πολιτική φθορά του, λόγω κυρίως της εντεινόμενης οικονομικής κρίσης. Ας σημειωθεί ότι το τελευταίο τρίμηνο η μείωση του ΑΕΠ είναι της τάξεως του 3%, ο δε πληθωρισμός τον Φεβρουάριο κινήθηκε στο 20%.

Εάν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι κερδίσουν την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα (μέχρι τώρα τις έλεγχε το κυβερνών ΑΚΡ – Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) ο Ερντογάν θα έχει κερδίσει τις πολιτικές εντυπώσεις. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι με τον αέρα του αήττητου τα επόμενα τέσσερα χρόνια θα έχει λυμένα τα χέρια για να εδραιώσει ακόμα περισσότερο το καθεστώς του.

Η συμμαχία του με το ΜΗΡ (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) του Μπαχτσελί αποδεικνύεται ανθεκτική, διαμορφώνοντας ένα νέο συγκρότημα εξουσίας. Σ’ αυτό έχουν προσχωρήσει και πολλά στελέχη του άλλοτε βαθέος κεμαλικού κράτους, αρκετά εκ των οποίων, μάλιστα, βρέθηκαν κατηγορούμενοι και στη φυλακή στη δεκαετία του 2010. Από τότε, όμως, έχει συντελεσθεί μία δεύτερη μεταπολίτευση στην Τουρκία. Κριτήριο πλέον για τη συμμετοχή στο νέο συγκρότημα εξουσίας είναι το αντιδυτικό πρόσημο.

Παρά το γεγονός ότι στις τοπικές εκλογές παρεμβάλλεται το φίλτρο των τοπικών συμφερόντων και αντιθέσεων, για μία ακόμα φορά αναμένεται να επιβεβαιωθεί στις κάλπες αυτό που είχε καταγραφεί στις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις: η τριχοτόμηση του εκλογικού σώματος.

Τραμπ και Πυρηνικά: Παγκόσμιος Πόλεμος «χαμηλής έντασης»

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών να αποχωρήσουν από την συνθήκη για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων μέσου βεληνεκούς (INF) είναι η τελευταία από μια σειρά ενεργειών που μας οδηγούν σε μια κατάσταση «παγκόσμιου πολέμου χαμηλής έντασης», φέρνοντας την ανθρωπότητα πιο κοντά στην πιθανότητα πυρηνικού τέλους.

Η αμερικανική απόφαση, πέραν των παγκόσμιων συνεπειών της, αφορά άμεσα και ζωτικά ελληνικά συμφέροντα. Η σχεδιαζόμενη τοποθέτηση πυρηνικών όπλων στη Ρουμανία, συνεπάγεται αυξημένο κίνδυνο σύγκρουσης στα Βαλκάνια.

Στη χερσόνησο πνέουν συχνότατα βορειοανατολικοί άνεμοι και οποιαδήποτε έκλυση ραδιενέργειας στη Ρουμανία ή τη Βουλγαρία, κινδυνεύει να πλήξει την πλειοψηφία των κατοίκων της Ελλάδας!

Η αποχώρηση από τη συνθήκη ανοίγει τον δρόμο στην εγκατάσταση ευρωπυραύλων στην Ευρώπη και «κινεζοπυραύλων» στην Άπω Ανατολή, των οποίων ο αποσταθεροποιητικός ρόλος έχει καταδειχθεί πολύ πειστικά, τόσο από δυτικούς, όσο και από σοβιετικούς ειδικούς, ήδη από τη δεκαετία του 1980. Ένας από τους βασικότερους παράγοντες που κάνουν αυτούς τους πυραύλους εξαιρετικά επικίνδυνους, είναι ότι χρειάζονται ελάχιστο χρόνο για να πλήξουν καίρια στρατηγικά κέντρα του «αντιπάλου».

Οδηγός λεωφορείου του ΚΤΕΛ Κιλκίς βρήκε και παρέδωσε τσαντάκι με 5.500 ευρώ στον Αφγανό ιδιοκτήτη του

Μαθήματα ήθους και ανθρωπιάς έδωσε οδηγός λεωφορείου του ΚΤΕΛ Κιλκίς, ο οποίος βρήκε και παρέδωσε τσαντάκι με περίπου 5.500 ευρώ και έγγραφα σε 30χρονο Αφγανό, ο οποίος μένει στον χώρο φιλοξενίας προσφύγων Νέας Καβάλας στο Πολύκαστρο.

«Επραξα αυτό που έπρεπε και αυτό που διδάχθηκα από την οικογένειά μου. Το θέμα είναι να κοιμάσαι με καθαρή συνείδηση. Το ίδιο θέλω να μάθουν από μένα και τα παιδιά μου» ανέφερε σε δηλώσεις του ο 44χρονος οδηγός του λεωφορείου, Θεμιστοκλής Κοσμίδης.

Το περιστατικό συνέβη στις 3 Μαρτίου. Ο κ. Κοσμίδης έκανε το απογευματινό δρομολόγιο των 6.30, από το Κιλκίς για το Πολύκαστρο. Γύρω στις 7.10 ένα ζευγάρι αλλοδαπών, που κρατούσε στα χέρια του σακούλες με τρόφιμα και είδη πρώτης ανάγκης, αποβιβάστηκε στη στάση κοντά στον καταυλισμό. Το δρομολόγιο συνεχίστηκε μέχρι το Πολύκαστρο.

Δρομολόγιο

Κατά τη διάρκεια του δρομολογίου επιστροφής στο Κιλκίς, δηλαδή έπειτα από περίπου μία ώρα, ο κ. Κοσμίδης δέχτηκε τηλεφώνημα από το σταθμαρχείο στο οποίο τον ρωτούσαν αν υπήρχε στο λεωφορείο κάποια σακούλα. Απάντησε αρνητικά, διότι δεν υπήρχε σακούλα. Ωστόσο το βράδυ, ψάχνοντας σχολαστικά, βρήκε ένα μικρό τσαντάκι, σφηνωμένο ανάμεσα σε δύο καθίσματα. Το άνοιξε, διαπίστωσε ότι είχε περίπου 5.500 ευρώ και έγγραφα. Δίχως να το σκεφτεί, το παρέδωσε στο Τμήμα Ασφαλείας Κιλκίς.

Ο καρτουνίστας που αρνείται να συμβιβαστεί με τη φρίκη

Ο Abdulla -Al- Morshed είναι 26 ετών. Γεννήθηκε και ζει στο Μπαγκλαντές και από το 2012 εργάζεται με το ψευδώνυμο “Morshed Mishu”. Έχει εργαστεί σε διάφορα περιοδικά και εφημερίδες της χώρας του, ενώ σήμερα εργάζεται για το μεγαλύτερο σατιρικό περιοδικό της Νοτίου Ασίας, το UNMAD και είναι επικεφαλής της ομάδας σκιτσογράφων του Μπαγκλαντές, Cartoon People.

Ο “Morshed Mishu” έγινε παγκοσμίως γνωστός από την εκπληκτική σειρά σκίτσων με τίτλο “Global Happiness Challenge”, στην οποία παρουσίασε εμβληματικές εικόνες από τη φρίκη των πολέμων και της τρομοκρατίας, όπως θα έπρεπε να είναι... εικόνες καθημερινής ευτυχίας.

“Δεν μπορούσα να δεχτώ τη σκληρότητας και αρχικά προσπάθησα να αποφύγω αυτές τις εικόνες. Όμως αυτό δεν ήταν εφικτό. Μπορούσα να μην τις βλέπω, αλλά δεν μπορούσα να τις βγάλω από το μυαλό μου. Για αρκετές ημέρες δεν μπορούσα να κοιμηθώ και έτσι ένα βράδυ μου ήρθε στο μυαλό μια ιδέα. Ρώτησα τον εαυτό μου: Αντί για αυτές τις εικόνες, τι θα ήθελες να δεις; Και έδωσα την απάντηση: Θέλω να βλέπω ανθρώπους να χαμογελόυν. Να βλέπουν τους δικούς τους ανθρώπους χαρούμενους”, αναφέρει ο δημιουργός, σημειώνοντας πως η ευτυχία στις μέρες μας αποτελεί μια “πρόκληση” και για αυτό ονόμασε την σειρά σκίτσων “Παγκόσμια Πρόκληση Ευτυχίας”.

“Η ευτυχία βρίσκεται στις απλές στιγμές, όπως η αγάπη ενός πατέρας για το παιδί του, όταν μια παρέα φίλων κερδίζει έναν αγώνα, όταν ένα παιδί διαβάζει ένα παραμύθι και χάνεται στον φανταστικό του κόσμο. Πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι και θέλουν αυτές τις στιγμές και τις αξίζουν”, τονίζει.

1821: Ημέτεροι και μεσάζοντες «έφαγαν» τα δάνεια του Αγώνα

Γιώργος Σαρρής

Πόλεμος χωρίς χρήµατα δεν γίνεται, και η Επανάσταση του 1821 δεν θα µπορούσε να αποτελεί εξαίρεση! Τα πρώτα δύο χρόνια ο Αγώνας συντηρούνταν από τις λιγοστές δηµόσιες προσόδους, τη λαφυραγωγία, τις συνδροµές φιλελλήνων του εξωτερικού, την έκτακτη φορολογία του κλήρου και των µονών, άντε και από ευκατάστατους Οθωµανούς αιχµαλώτους που πλήρωναν λύτρα.

Τα χρήµατα αυτά, όµως, αδυνατούσαν να καλύψουν τις ολοένα και περισσότερο αυξανόµενες ανάγκες για αγορά πλοίων, όπλων και πυροµαχικών. Ούτε καν για την πληρωµή των ανδρών δεν επαρκούσαν. Γι’ αυτό και οι αγωνιστές «µισθοδοτούνταν» πολλές φορές από το πλιάτσικο που γινόταν. Οι δε Εθνοσυνελεύσεις είχαν απαγορεύσει την πώληση κτηµάτων που άφηναν πίσω τους οι Τούρκοι εγκαταλείποντας τις περιοχές που απελευθερώνονταν – αν και προς το τέλος του πολέµου η συγκεκριµένη απόφαση καταστρατηγήθηκε. Η σύναψη δανείου από το εξωτερικό εν ονόµατι της επαναστατικής ελληνικής κυβέρνησης αποτελούσε µονόδροµο.

Σε ποιους θα απευθυνόµασταν, όµως; Η πρώτη αποτυχηµένη προσπάθεια έγινε παραδόξως µε το ρωµαιοκαθολικό τάγµα των Ιωαννιτών Ιπποτών, που έστειλαν µέχρι και πρέσβη στην Ελλάδα για διαπραγµατεύσεις, τον µαρκήσιο ντε Σαντ Κουά Μολάι. Ζητούσαµε 4 εκατοµµύρια αγγλικές λίρες. Οι εκπρόσωποι του τάγµατος απάντησαν πως, αντί για 4 εκατοµµύρια, µπορούν να µας δώσουν 10, αρκεί να λάβουν ως αντάλλαγµα την κυριαρχία της Καρπάθου, της Αστυπάλαιας και της Ρόδου, που κατείχαν µέχρι το 1522, την προσωρινή κατοχή της Σύρου και την εκµετάλλευση µιας σειράς ερηµόνησων στη δυτική πλευρά της Πελοποννήσου. Η πρόταση απορρίφθηκε χλευαστικά.

ο Νικηταράς και η Βαυαροκρατία

του Στέφανου Μίλεση*…

Ο υποστράτηγος και Γερουσιαστής Νικήτας Σταματελόπουλος (Νικηταράς) πέθανε στον Πειραιά στις 6 το πρωί της 25ης Σεπτεμβρίου του 1849, σε ηλικία 68 ετών. 

Είναι από τις ελάχιστες φορές που όσοι ήρωες της επανάστασης βρίσκονταν ακόμα εν ζωή, κατέβηκαν στον Πειραιά προκειμένου να παραλάβουν το νεκρό λείψανο του ήρωα και να το συνοδεύσουν μέχρι το ναό της Αγίας Ειρήνης στην Αθήνα.

Εκεί τον αποχαιρετιστήριο λόγο εκφώνησε ο Νεόφυτος Βάμβας, παλιός μας γνώριμος στον Πειραιά καθώς υπήρξε ο πρώτος ιδρυτής ιδιωτικού σχολείου στην πόλη μας όταν ο Πειραιάς ήταν ακόμα μια μικρή και ασήμαντος πολίχνη.

Ακολούθησε η ομιλία του Παναγιώτη Σούτσου του αόρατου εμπνευστή και εισηγητή της εορτής της 25ης Μαρτίου την οποία εορτάζουμε ως ημέρα της Εθνικής μας παλιγγενεσίας μέχρι και σήμερα. Βέβαια από τα 10 σημεία που εισηγήθηκε ο Σούτσος το 1835 ο Όθωνας αποδέχθηκε μόνο το ένα το 1838. Αυτό της ημερομηνίας της 25ης Μαρτίου.

Η γύμνια του βαυαρικού συστήματος

Η Επικίνδυνη Βαλκανοποίηση Της Ευρώπης...

Διχασμένες ελίτ ερίζουν και αναζητούν στήριγμα σε μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η νοοτροπία επικρατούσε στα Βαλκάνια, αλλά πλέον έχει επεκταθεί στην ΕΕ, προειδοποιεί ο Βούλγαρος ανθρωπολόγος Ιβαίλο Ντίτσεφ.

Τα Βαλκάνια αποτελούν συνώνυμο της διάσπασης και της αντιπαράθεσης. Όλα τα νέα έθνη της περιοχής είχαν προκύψει, με τη συμπαράσταση μεγάλων δυνάμεων της εποχής, από την κατάρρευση της Οθωμανικής ή της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας. Αποτέλεσμα: Δεν πρόλαβαν να αναπτύξουν δικές τους ελίτ, οι οποίες θα διέθεταν και την απαιτούμενη νομιμοποίηση. Συνήθως το πολιτικό προσωπικό εμφανιζόταν από το πουθενά και προσπαθούσε να σταθεροποιήσει την παρουσία του με την υποστήριξη ξένων δυνάμεων. Υπό αυτό το πρίσμα οι Ρουμάνοι θεωρούνταν προκεχωρημένο φυλάκιο της Γαλλίας στην περιοχή, οι Σέρβοι και οι Βούλγαροι ανταγωνίζονταν μεταξύ τους για την αγάπη της Μητέρας Ρωσίας, Έλληνες και Τούρκοι πλησίασαν τη Μεγάλη Βρετανία, Βόσνιοι και Κροάτες την Αυστρία.