Με ευρωπαϊκή «σφραγίδα» η σφαγή στην Υεμένη

Ελένη Μπέλλου

Ο ΟΗΕ έχει παραδεχτεί ότι η ανθρωπιστική κρίση στην Υεμένη είναι η χειρότερη στον κόσμο. Ήταν πάντα μια από τις φτωχότερες χώρες του αραβικού κόσμου, τα τελευταία χρόνια όμως οι καταστροφικές συνέπειες του πολέμου ανάμεσα στη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση του Προέδρου Αμπντ Ραμπ Μανσούρ Χαντί και όσων έχουν συμμαχήσει τους αντάρτες, την έχουν γονατίσει. Οι ένοχοι του πολέμου στην Υεμένη είναι σε μεγάλο βαθμό η Σαουδική Αραβία και το Ιράν. Συνένοχή τους είναι η Ευρώπη...

Η τρέχουσα φάση του πολέμου ξεκίνησε το 2014, όταν οι αντάρτες Χούθι εισήλθαν στην πρωτεύουσα, Σαναά. Το σιιτικό κίνημα υποστηρίζεται από το Ιράν ξεκίνησε τη δράση του το 2004 και μάχεται κατά της κυβέρνησης της Υεμένης και εναντίον του διεθνούς συνασπισμού στον οποίο μετέχουν πολλές αραβικές χώρες με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία. Τον Φεβρουάριο του 2015, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ σε ψήφισμά του εξέφρασε τη «λύπη» του για τις μονομερείς ενέργειες που έγιναν από τους Χούθι και ζήτησε τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Επανέλαβε την καταδίκη αυτή αρκετές φορές, ακόμα και μετά τις 26 Μαρτίου του 2015, όταν ξεκίνησε η πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του διεθνούς συνασπισμού στον οποίο πέραν της Σαουδικής Αραβίας, συμμετέχουν τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος, το Σουδάν και το Μαρόκο.

Ο ΟΗΕ ανησυχεί επίσης για τον αυξανόμενο αριθμό των πολιτών της Υεμένης που χρειάζονται βοήθεια και αυτοί αριθμούν σε 24,1 εκατ. σε έναν συνολικό πληθυσμό 28,5 εκατ. ανθρώπων. Μέχρι το τέλος του 2018 οι μάχες είχαν εκτοπίσει 4,8 εκατομμύρια ανθρώπους, είχαν αφήσει πίσω τους σχεδόν 10.000 νεκρούς και 60.000 τραυματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Ορισμένες ΜΚΟ, μεταξύ των οποίων η ACLED, υποστηρίζουν ότι περισσότεροι από 90.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, 11.700 από τους οποίους ήταν άμαχοι.

Πώς ο Μητσοτάκης ξανακάνει «ανέκδοτο» το μετρό της Θεσσαλονίκης

Ελένη Μπέλλου

Ανέκδοτο θα συνεχίζει να θυμίζει για πολλά χρόνια ακόμα το μετρό της Θεσσαλονίκης, αφού η νυν κυβέρνηση αποφάσισε να ακυρώσει όσα με κόπο είχε καταφέρει η προηγούμενη, μετά από χρόνια πολιτικών αντιπαραθέσεων και καθυστερήσεων, που έχουν κάνει το έργο να θυμίζει... το γεφύρι της Άρτας.

Αφού αρχικά θέλησε να «δανειστεί» τα Γλυπτά του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξαναχτύπησε και υπέπεσε σε ένα ακόμη ατόπημα όσον αφορά την πολιτισμική κληρονομιά του τόπου μας, βάζοντας νέες περιπέτειες τις σπουδαίες αρχαιότητες που κρύβονται κάτω από τον σταθμό «Βενιζέλος» στη Θεσσαλονίκη. Από το βήμα της ΔΕΘ ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε την απόφαση του να αποσπαστούν τα αρχαιολογικά ευρήματα από το σημείο μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή του σταθμού και να επανατοποθετηθούν στη συνέχεια εκεί και κατάφερε έτσι να γυρίσει τον χρόνο προ επταετίας, όταν κάποιοι έθεταν στους πολίτες της συμπρωτεύουσας το δίλημμα «ή αρχαία ή μετρό». Κατάφερε επίσης να παρατείνει τον χρόνο ολοκλήρωσης του έργου κατά 3 χρόνια, παρατείνοντας και την ταλαιπωρία των πολιτών της Θεσσαλονίκης και πετυχαίνοντας το «ούτε αρχαία... ούτε μετρό». Τι άλλο κατάφερε; Να κάνει ένα μεγάλο «δώρο» στους εργολάβους, στρώνοντας τους το «χαλί» για αξιώσεις αποζημιώσεων – μαμούθ από το ελληνικό Δημόσιο.

«Τέλος τα μεγάλα λόγια, οι υπεκφυγές, οι εντυπώσεις, τα ψεύτικα εγκαίνια και οι βαμμένοι μουσαμάδες. Καθαρές κουβέντες. Με τα σημερινά δεδομένα η λειτουργία του μετρό θα άρχιζε χωρίς τον σταθμό Βενιζέλου τέλη του 2022. Αλλά αυτό θα σήμαινε ένα έργο κολοβό. Επιστρέφουμε, λοιπόν, στην αρχική λύση για τον σταθμό -με απόσπαση και επανατοποθέτηση των αρχαιολογικών ευρημάτων. Σύμφωνα, πάντα, με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, στο πλαίσιο του αρχαιολογικού νόμου και βάσει της πρακτικής που ακολουθήθηκε στον σταθμό Αγίας Σοφίας.

Αυτή είναι η δική μας 11η του Σεπτέμβρη... των λαών!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας

«Λαοί χωρίς μνήμη... δεν έχουν μέλλον» Ανδρέας Παπανδρέου...

11 Σεπτέμβρη 1973... Σαντιάγο της Χιλής...

Αυτή είναι η δική μας 11η του Σεπτέμβρη και χρονολογείται από το 1973, όταν με το τουφέκι που του δώρισε ο Φιντέλ Κάστρο, ο εκλεγμένος από το λαό πρόεδρος της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντευπερασπίστηκε ως την τελευταία σταγόνα αίματος του τον λαό του, από ένα πραξικόπημα της βορειοαμερικανικής "δημοκρατίας made in USA".

11 Σεπτέμβρη 1973, ο Salvador Allende, ο σοσιαλιστής πρόεδρος της Χιλής πέφτει δολοφονημένος από την αμερικανοκίνητη χούντα!

Ο δολοφονημένος από τη Cia πρόεδρος Salvador Allende, ZEI στη μνήμη και τις καρδιές όλων των Ελεύθερων Ανθρώπων του κόσμου και στους λαούς που αγωνίζονται για Εθνική Ανεξαρτησία!

Το δόγμα του Σοκ: 46 χρόνια από το βίαιο πείραμα της χούντας της Χιλής

του Λεωνίδα Αποσκίτη

Συμπληρώθηκαν ήδη 46 χρόνια από την 11η Σεπτεμβρίου του 1973, όταν όλος ο κόσμος άκουγε άναυδος ότι η χιλιανή ακροδεξιά, η CIA, ο Χένρυ Κίσσινγκερ και ο Λευκός Οίκος, με εκτελεστικό τους όργανο τις ένοπλες δυνάμεις της Χιλής, έριξαν την συνταγματική κυβέρνηση του Σαλβατόρ Αλλιέντε, δολοφονώντας τον ίδιο μέσα στο γραφείο του.

Αυτοί που εισέβαλαν εν ψυχρώ με τα ασκέρια τους στο Παλάτσο ντε Λα Μονέδα, το Προεδρικό Μέγαρο της Χιλής, το πρωΐ της 11ης Σεπτεμβρίου, ήταν οι απόφοιτοι της Σχολής των Αμερικανών, στη Διώρυγα του Παναμά, της περίφημης «σχολής των δολοφόνων», όπου φοίτησαν πολλοί διάσημοι φονιάδες αξιωματικοί της Λατινικής Αμερικής, εκπαιδευμένοι στην «πάταξη του εσωτερικού εχθρού».

Αυτός ο παρασιτικός στρατός των πραιτωριανών στην υπηρεσία των παγκόσμιων αφεντικών ένα στόχο είχε, πέρα από την πάταξη κάθε ελεύθερης φωνής στο εσωτερικό της Χιλής: την εφαρμογή των οικονομικών «μεταρρυθμίσεων» της Σχολής του Σικάγου, το νεοφιλελεύθερο μοντέλο του Αμερικανού οικονομολόγου Μίλτον Φρήντμαν (Milton Friedman).

Η «κωλοτούμπα» των Πρεσπών ζαλίζει την ΝΔ

Στις 24 Ιανουαρίου ο Μαργαρίτης Σχινάς, ως εκπρόσωπος τότε του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, χαρακτήριζε την συμφωνία των Πρεσπών «σημαντική». Kαι πρόσθετε, αδειάζοντας μεγαλοπρεπώς τον έλληνα επίτροπο Δημήτρη Αβραμόπουλο, πως η συμφωνία «επιλύει μία από τις παλαιότερες διαμάχες στην περιοχή και δίνει την ευκαιρία να ξεπεραστεί το παρελθόν και να υπάρξει συμφιλίωση όχι μόνο στην περιοχή αλλά και για την Ευρώπη στο σύνολό της».

Από χθες, ο Μαργαρίτης Σχινάς είναι αντιπρόεδρος της Κομισιόν, με επιλογή της κυβέρνησης Μητσοτάκη και τίποτα δεν δείχνει πως έχει μεταβάλει στο παραμικρό τις απόψεις του για την συμφωνία των Πρεσπών. Toύτου δοθέντος, ακούγεται εν πρώτοις εύλογη και η επισήμανση και το ερώτημα που έθεσε ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Χαρίτσης μιλώντας στον Σκάι: «Η επιλογή του κ. Σχοινά», είπε, «δίνει τη δυνατότητα στη χώρα μας να παίξει έναν κεντρικό ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα. Υπενθυμίζω ότι είναι σημαντικό ότι ο κ. Σχοινάς από την πρώτη στιγμή στήριξε τη συμφωνία των Πρεσπών σε αντίθεση τότε με τη ΝΔ. Νομίζω είναι μίακαλή ευκαιρία να του ζητήσει ο κ. Μητσοτάκης εξηγήσεις για το κατά πόσο τότε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ αντάλλαξε, όπως έλεγε, τη συμφωνία των Πρεσπών με τη μη μείωση των συντάξεων».

Προφανώς όμως, ο Κυριάκος Μητσοάκης κανένα τέτοιο ερώτημα δεν πρόκειται να θέσει στον Μαργαρίτη Σχινά, όπως δεν το έθεσε ούτε στην Ανγκελα Μέρκελ όταν και ο ίδιος είχε ενδυθεί την στολή του μακεδονομάχου και πριμοδοτούσε τον εθνικό διχασμό παίζοντας το χαρτί της προεκλογικής πατριδοκαπηλίας.

Προσφυγικό: H μπίζνα του αιώνα – Ο κατάλληλος Κοντολέων στην κατάλληλη θέση

του Δημήτρη Μηλάκα

Η αντίδραση της αντιπολίτευσης στην ανάθεση της διοίκησης της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στον Παναγιώτη Κοντολέοντα -μέχρι πριν από λίγο καιρό προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του G4S (υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας)- επικεντρώθηκε στη μη επάρκεια των τυπικών (πανεπιστημιακός τίτλος μη αναγνωρισμένος) προσόντων του. Αν αυτό είναι το «ψεγάδι» στο οποίο περιορίζεται η κριτική της αντιπολίτευσης, τότε καταλήγει κανείς στο βάσιμο συμπέρασμα ότι τις πολιτικές δυνάμεις που αντέδρασαν σ’ αυτήν την επιλογή δεν τις ενοχλεί τίποτε άλλο και ότι δεν έχουν κάτι να πουν για τα ουσιαστικά προσόντα του Παναγιώτη Κοντολέοντα τα οποία είναι πολλά και άκρως ενδιαφέροντα…

Για να κατανοήσουμε τα προσόντα και για να αποκτήσουμε μια ιδέα περί των ουσιαστικών δεξιοτήτων του νέου διοικητή της ΕΥΠ θα πρέπει να έχουμε μια ιδέα του χώρου στον οποίο πέτυχε επαγγελματικά. Τον χώρο της παροχής υπηρεσιών ασφαλείας/αστυνόμευσης. Πρόκειται για έναν κλάδο ο οποίος αναπτύσσεται ραγδαία από την εποχή της νεοφιλελεύθερης επέλασης αναλαμβάνοντας ολοένα και περισσότερες δραστηριότητες τις οποίες το κράτος εκχωρεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δραστηριότητες είναι η διαχείριση σωφρονιστικών καταστημάτων (ιδιωτικές φυλακές) καθώς και η φύλαξη – διαχείριση προσφυγικών καταυλισμών.

Σε αυτόν τον τομέα δραστηριότητας (διαχείριση ζητημάτων ασφαλείας που σχετίζονται με το προσφυγικό ζήτημα) των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας αξίζει να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά.

Ο… ασφαλίτης κολοσσός

Σεπτεμβριανά 1955 (Γ΄): Το Πατριαρχείο αναζητεί στηρίγματα στη Δύση και την καθολική Εκκλησία

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ karagiannhs@imerodromos.gr

Τα Σεπτεμβριανά του 55 στην Πόλη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μήνες πριν, οι ηγετικοί κύκλοι του Φαναρίου ελάμβαναν τα μηνύματα της όξυνσης της κατάστασης λόγω των εξελίξεων στο Κυπριακό ζήτημα και κυρίως την προσπάθεια των τουρκικών εφημερίδων να εμπλέξουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην ελληνοτουρκική διαμάχη για τη Μεγαλόνησο. Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την έξαρση φαινομένων θρησκευτικού φανατισμού σε πολλές πόλεις της Τουρκίας. Η εκστρατεία που άρχισε την Άνοιξη κορυφώθηκε στις αρχές του καλοκαιριού. Στις 2 Ιουλίου 1955 η εφημερίδα «Tercuman» στο κύριο άρθρο της ζητά τελεσιγραφικά από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα να ανακαλέσει στην τάξη και να «καταγγείλει δημόσια» τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο ο οποίος, κατά τον αρθρογράφο, ήταν «ιεραρχικά υφιστάμενός του». Ο πατριάρχης ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο θέμα της Κύπρου. Όχι μόνο δεν είχε εκκλησιαστική δικαιοδοσία για να «συνετίσει» τον Μακάριο, αλλά και σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης δεν μπορούσε να κάνει πολιτικές δηλώσεις.

Αθηναγόρας-Μακάριος

Έτσι παρά τις πιέσεις και τις κατηγορίες των τουρκικών εφημερίδων που τον εμφάνιζαν ως ενισχυτή της ΕΟΚΑ δεν μίλησε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι συμφωνούσε με την πολιτική του Μακαρίου. «Δεν μπορώ να καταλάβω» έλεγε σε συνομιλητές που τον επισκέπτονταν στο Φανάρι και τον ρωτούσαν για τον Μακάριο, «αρχιεπίσκοπο που φοράει κουμπούρια και γίνεται αφορμή αφαιρέσεως του πολυτιμοτέρου αγαθού, της ζωής των ανθρώπων». Την ίδια στάση τήρησε ο Πατριάρχης και τα κατοπινά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο Μακάριος εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κι επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, ο Αθηναγόρας δεν τον δέχθηκε στο Φανάρι .

Οι «ελεύθεροι» πολιορκημένοι της Γάζας

Η θέα του λιμανιού της Γάζας κάτω από το φως του καλοκαιριού θυμίζει καρτ-ποστάλ.

Οι ακτίνες του ήλιου φωτίζουν τον γαλάζιο ουρανό και τη μπλε θάλασσα, μέσα στην οποία πλέουν γραφικά μικρά αλιευτικά. Αλλά η ψευδαίσθηση δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ. Αυτό το τμήμα της Μεσογείου είναι βαριά μολυσμένο, υπάρχουν πολεμικά πλοία στον ορίζοντα και μαχητικά αεροσκάφη περιπολούν τον ουρανό. Αυτή είναι η Λωρίδα της Γάζας: η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, όπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε μια έκταση 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ως «ελεύθεροι» πολιορκημένοι από το Ισραήλ.

Το Ισραήλ έχει επιβάλει τον αποκλεισμό γης, θάλασσας και αέρα σε αυτό το μικρό κομμάτι των παλαιστινιακών εδαφών. Δεν επιτρέπει ακόμη και στους ψαράδεςνα βγουν για ψάρεμα πέραν του στενού κλοιού των 18,5 χλμ από τη στεριά και αν τύχει και κάποιοι εκτοξεύσουν ρουκέτες ή εμπρηστικά αερόστατα προς το Ισραήλ, δεν τους επιτρέπεται καν να σηκώσουν άγκυρες. «Τα ισραηλινά περιπολικά σκάφη βρίσκονται πάντα σε απόσταση 3 έως 4 χλμ από την ακτή. Μπορεί κανείς να τα δει ακόμη και με γυμνό μάτι», λέει ο Jihad al-Soltan, επικεφαλής της συνδικαλιστικής ένωσης των αλιέων της Γάζας, στη Le Monde Diplomatique. «Συχνά πυροβολούν εναντίον των ψαράδων και συνήθως χωρίς προειδοποίηση. Πρόσφατα, αρκετοί τραυματίστηκαν και τα σκάφη τους υπέστησαν σοβαρές βλάβες», σημειώνει. Πράγματι, μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2019, το Ισραηλινό Ναυτικό πυροβόλησε πάνω από 200 φορές Παλαιστίνιους αλιείς, τραυματίζοντας γύρω στους 30 και κατάσχεσε δεκάδες βάρκες, σύμφωνα με δύο ΜΚΟ, το παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Al Mezan και την ισραηλινή Btselem. Το 2018 μάλιστα σκοτώθηκαν δύο ψαράδες.

Σεπτεμβριανά 1955 (Β΄): «Ανακαλύπτεται» και «κομμουνιστικός δάκτυλος» – Οι ΗΠΑ εξομοιώνουν τους θύτες με τα θύματα και συνιστούν «αυτοσυγκράτηση»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ karagiannhs@imerodromos.gr

Λίγο μετά την έναρξη του πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη η κυβέρνηση Μεντερές με όλο τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της έσπευσε να αποδώσει το ξέσπασμα του όχλου στους κομμουνιστές και τους «προδότες προβοκάτορες». Ωστόσο οι περισσότεροι από τους ξένους παρατηρητές αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό και επιφυλάξεις αυτές τις δηλώσεις.

Στις ανταποκρίσεις τους επεσήμαιναν ότι ο αριθμός των κομμουνιστών στην Τουρκία ήταν πολύ μικρός και δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια τόσο μεγάλης έκτασης κινητοποίηση. Άλλωστε και αυτά τα λίγα κομμουνιστικά στελέχη που παρέμεναν ελεύθερα βρίσκονταν κάτω από τη συνεχή παρακολούθηση των υπηρεσιών ασφαλείας και εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, να οργανώσουν κινητοποιήσεις τόσο μεγάλου μεγέθους.

Από το πρωί στις 7 Σεπτεμβρίου άρχισαν οι συλλήψεις κομμουνιστικών στελεχών. Σε πρώτη φάση πιάστηκαν 48 γνωστά στελέχη του κομμουνιστικού κινήματος για υποκίνηση σε καταστροφή ξένης περιουσίας. Οι συλλήψεις έγιναν στη βάση καταλόγων «υπόπτων» που είχαν συντάξει αυθαίρετα και χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία οι υπηρεσίες ασφαλείας οι οποίες τους παρακολουθούσαν. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις λίστες αυτές περιλαμβάνονταν και πρόσωπα που είχαν πεθάνει ή υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία μακριά από την Κωνσταντινούπολη.

Άλλα 19 στελέχη της Αριστεράς πιάστηκαν απλώς και μόνο γιατί βρέθηκαν σε χώρους κοντινούς σε αυτούς που έγιναν τα έκτροπα.

Tα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη – Η τελευταία πράξη του δράματος του ελληνισμού της Πόλης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ  karagiannhs@imerodromos.gr

Πριν από 64 χρόνια, τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου του 1955 στην Κωνσταντινούπολη εξαπολύθηκε ένα άγριο, καλά σχεδιασμένο πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων και των άλλων μη μουσουλμάνων μειονοτικών, Αρμενίων και Εβραίων.

Το πογκρόμ που έμεινε στην ιστορία ως «Σεπτεμβριανά του ’55», αποτέλεσε την προτελευταία πράξη της τραγωδίας του ελληνισμού της Πόλης, που ολοκληρώθηκε με τους διωγμούς του’64-’65 και την ουσιαστική εξαφάνιση των Ρωμιών που από 100.000 τη δεκαετία του ’60 δεν αριθμούν σήμερα περισσότερους από 2000 έως 2500.

Το «Εμπρός» του Σαββάτου 10 Σεπτεμβρίου 1955: « Η ιστορία επαναλαμβάνεται. 1821: Οι Τούρκοι απαγχονίζουν τον Πατριάρχην. 1955: Ο Τουρκικός όχλος πυρπολεί τας εκκλησίας».

Η επιστροφή των ΚΥΠατζήδων

Πίσω από τη σκανδαλώδη μεθόδευση της κυβέρνησης γα τον διορισμό του Π. Κοντολέοντα στη θέση του Διοικητή της ΕΥΠ χωρίς τα ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα, δεν προβλήθηκαν ιδιαίτερα οι πιο τρομακτικές αλλαγές στην υπηρεσία πληροφοριών. Πρόκειται για μια επαναφορά στο χαρακτήρα και την οργάνωση που είχε όταν η αποστολή της ήταν το "κυνήγι μαγισσών" και ο "κομμουνισμός ως εξωτερικός κίνδυνος".

Με την περίφημη τροπολογία για την ΕΥΠ, αυτή επανέρχεται σε μορφή...ΚΥΠ, καθώς δίνεται η δυνατότητα "συνδέσμων" της οπουδήποτε στη δημόσια διοίκηση, χωρίς την υποχρέωση να δημοσιεύονται σε ΦΕΚ όλες οι σχετικές δραστηριότητες, οι οποίες θα χρηματοδοτούνται από τα "μυστικά κονδύλια" του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη! Κοινώς, απόλυτη ασυδοσία και αδιαφάνεια σε μια υπηρεσία με πολύ "κακό όνομα" και δυσάρεστες μνήμες ολοκληρωτισμού. 

Πολύ απλά, η ΕΥΠ θα μπορεί να συμβληθεί με ένα απλό "μνημόνιο συνεργασίας" με οποιαδήποτε υπηρεσία, να στρατολογεί ή να τοποθετεί το "σύνδεσμό" της, που δεν θα γνωρίζει κανείς και θα πληρώνεται από αφανείς πόρους χωρίς αποδεικτικά. Θα μπορεί να δίνει πληροφορίες για τις απόψεις, τις κινήσεις ή τις συναναστροφές οποιουδήποτε υπαλλήλου. Όλα όσα λέγονται ακόμη και στους διαδρόμους, θα μπορεί να υποκλέπτει έγγραφα ή συνομιλίες και θα διοχετεύει τις πληροφορίες απευθείας στο Μαξίμου, που έχει φροντίσει να αναλάβει την απόλυτη δικαιοδοσία στην ΕΥΠ. Δηλαδή, σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία, το πρωθυπουργικό γραφείο θα μπορεί να παρακολουθεί οποιοδήποτε στέλεχος του δημοσίου ανά πάσα στιγμή!