Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2018

Οδοιπορικό στα ματωμένα χώματα της Παλαιστίνης…

Ευαγγελία Τυμπλαλέξη

Η Επανάσταση ήταν μονόδρομος, όπως ιχνηλατήθηκε η πορεία των Παλαιστινίων. Όσο ο Άνθρωπος «ευημερεί» στη θέρμη της εξέγερσης, εξακτινώνει την υπόστασή του, ενθρονίζει το είδωλό του στις απροσμέτρητες διαστάσεις του Λαμπερού. Όταν ωστόσο ακολουθήσουν οι σχεδιασμοί περί συσχετισμού αυτής της εξέγερσης στο πλαίσιο των ανατροπών κι εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή, καταφτάνει το πολύεδρον της διαχείρισης των απορροιών της Επανάστασης, κάτι σαν Καπηλεία του επιπέδου Επαναστατικής Συνειδήσεως, της οποίας η υπαγωγή σε Κέντρα Εξουσίας κρίνεται «απαραίτητη». Πολλά σημεία διευκρινίζουν τον μοναχικό δρόμο των Παλαιστινίων:

Η «Κιφάχ αλ-Μουσελλάχ» ως ενδιάμεσος των Λιβανέζων Αξιωματούχων και των «αλ-Σααμπιγέχ»=Λαϊκών Επιτροπών των Στρατοπέδων προσδενόταν στο άρμα της Ο.Α.Π και συνακόλουθα κρατούσαν διπλωματική στάση. Ναι μεν παρουσιαζόταν αρκετά διαλλακτική σε σχέση με το Δεύτερο Γραφείο, δεν μπορούσε δε να αντιμετωπίσει τις κοινωνικές-πολιτικές αναταράξεις.
Τα αραβικά Κομμουνιστικά Κόμματα είναι οργανωμένα σε «υπό-αραβική εθνική βάση», όπως αναφέρει η Rosemary Sayigh, και κατ’ επέκταση περιορίζονται από νέο-αποικιακά σύνορα, ώστε έχουν λιγότερη επαφή μεταξύ τους παρά με τη Μόσχα. Ένας βετεράνος αγωνιστής του Α.Ε.Κ=Αραβικό Εθνικιστικό Κίνημα αναφέρει πως «η μικρή απήχηση που έχει το Κομμουνιστικό Κόμμα στις Παλαιστινιακές μάζες αφορμάται από τη συναίνεση των Κομμουνιστών υπέρ του σχεδίου Διχοτόμησης το 1948 και όχι απ’ τους διωγμούς που άρχισε να εφαρμόζει το Ισραηλινό Κράτος ενάντια στους Κομμουνιστές μετά τη δεκαετία του 1950».

Δουλεία και δουλειά

Γράφει ο Περικλής Κοροβέσης

Με τη σιωπηρή επανάσταση του νεοφιλελευθερισμού, που καθιέρωσε παγκοσμίως τη δικτατορία του πιο αρπακτικού καπιταλισμού, είχαμε και μια βαθμιαία αποδιοργάνωση της αστικής κοινωνίας και αναδιάρθρωση του πολιτικού συστήματος που έπρεπε να προσαρμοστεί στις νέες ανάγκες του κεφαλαίου. Απαιτούσε μεγαλύτερα κέρδη.

Το πείραμα άρχισε με τον δικτάτορα Πινοσέτ.

Καμία αστική δημοκρατία δεν θα τολμούσε να πάρει αντίστοιχα μέτρα, και νομιμοποιήθηκε από τη Θάτσερ και τον Ρίγκαν. Και εδώ μπορούμε να βρούμε μια αντιστοιχία -όσο και αν σοκάρει αυτό σε μια πρώτη ανάγνωση- ανάμεσα στο πείραμα Πινοσέτ και το πείραμα Τσίπρα. (Και τα δύο, πειράματα του νεοφιλελευθερισμού). Στη δεύτερη περίπτωση είχαμε ένα εξωφρενικό πείραμα λιτότητας, δηλαδή τα χρέη του κράτους να τα πληρώνει ο λαός, και πιο ειδικά μισθωτοί και συνταξιούχοι. Από τη στιγμή που αυτό το πείραμα πέτυχε στην Ελλάδα, είναι προς εφαρμογή και σε άλλες χώρες. Το βλέπουμε τώρα και στην Ιταλία.

Η ανάδυση του ιδεοληπτικού μίσους – Πρόσημο και στους νεκρούς!

του Σταύρου Λυγερού

Οι θάνατοι του Ζακ Κωστόπουλου και του Κωνσταντίνου Κατσίφα -τόσο διαφορετικοί, αλλά και με κάποιους κοινούς παρονομαστές- επανέφεραν στην επιφάνεια ένα πρόβλημα, το οποίο συνεχώς οξύνεται. Πρόκειται για την ανάδυση ενός ιδεοληπτικού μίσους, το οποίο έχει φθάσει στο σημείο να βάζει ιδεολογικό πρόσημο και στους νεκρούς, ακυρώνοντας με ευκολία που τρομάζει αιώνιες ηθικές αξίες.

Δεν πρόκειται για ακραίες μειονότητες του περιθωρίου. Μια ματιά στα κοινωνικά δίκτυα δείχνει ότι το ιδεοληπτικό μίσος έχει προσλάβει διαστάσεις και αναβλύζει με μεγάλη ένταση. Προφανώς όσοι με τέτοιου είδους αναρτήσεις διεκδικούν μερίδιο στη δημοσιότητα δεν ταυτίζονται με την κοινωνία. Παραμένουν μία μειονότητα, αλλά μολύνουν τη δημόσια σφαίρα. Και γι’ αυτό έχουν ευθύνες οι θεσμικοί παίκτες.

Θέλω να υπενθυμίσω δύο περιστατικά που έλαβαν χώρα πριν επτά και πλέον χρόνια και τα οποία είχαν από τότε δείξει προς τα που διολισθαίνουμε. Στις 10 Μαΐου 2011, νωρίς το πρωί, κι ενώ πήγαινε να φέρει το αυτοκίνητό του για να μεταφέρει την ετοιμόγεννη σύζυγό του στο μαιευτήριο, ο Μανόλης Καντάρης σφαγιάσθηκε στο κέντρο της Αθήνας από δύο Αφγανούς και έναν Πακιστανό. Τον σκότωσαν για να του κλέψουν την κάμερα, με την οποία θα αποθανάτιζε το νεογέννητο. Το έγκλημα φορτίστηκε με τον βαθύ συμβολισμό που ανέμειξε τόσο δραματικά τον θάνατο με τη γέννηση.
Στη λάθος πλευρά

Η απαγορευμένη διαφήμιση βρετανικής αλυσίδας σούπερ μάρκετ που θα σας κάνει να δακρύσετε

Jim Jimmy (Κλεισθένης)
Η Iceland είναι μία βρετανική αλυσίδα σουπερ-μάρκετ με βάση της Ουαλία και όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ετοίμασε και φέτος την χριστουγεννιάτικη διαφήμισή της. Αυτή τη φορά, όμως, δεν κινήθηκε στα γνωστά μονοπάτια. Αντί να επενδύσει τον διαφημιστικό προϋπολογισμό των Γιορτών σε σποτ με τραπέζια που βουλιάζουν από λιχουδιές, προτίμησε να στηρίξει τη μάχη εναντίον της καταστροφής των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Πριν από λίγους μήνες, η Iceland ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει την χρήση φοινικέλαιου στα προϊόντα της αλυσίδας μέχρι το τέλος του 2018 και σχεδίασε την γιορταστική καμπάνια της με σύνθημα

Το βίντεο δημιουργήθηκε από την Greenpeace και αφηγείται την ιστορία της καταστροφής των δασών και των επιπτώσεών της στον απειλούμενο πληθυσμό των ουρακοτάγκων της Νοτιοανατολικής Ασίας. H φωνή της Ρανγκ-Ταν ανήκει στην διάσημη ηθοποιό Εμα Τόμσον. H Iceland χρησιμοποίησε το βίντεο αυτούσιο, προσθέτοντας το μήνυμά της στο τέλος.

Αυτό το μήνυμα, όμως, θεωρήθηκε «πολιτικό» από την αρμόδια βρετανική αρχή και η διαφήμιση δεν πήρε έγκριση προβολής. Η Iceland το ανέβασε την Πέμπτη στο YouTube - και οι προβολές αυξάνονται κατά χιλιάδες.

Κυριακή, 11 Νοεμβρίου 2018

Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτες: Μια 29χρονη κόρη μεταναστών στο Κογκρέσο

Πριν από έναν χρόνο, μπορούσε κανείς να συναντήσει την Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτες, πίσω απο την μπάρα του Flats Fix, ενός μικρού μεξικάνικου εστιατορίου κοντά στην Union Square της Νέας Υόρκης. Από τον Ιανουάριο θα μπορεί να την συναντήσει στην Ουάσινγκτον αφού θα εκπροσωπεί την Νέα Υόρκη στο Κογκρέσο--η νεότερη βουλευτής, μαζί με την 'Αμπι Φίνκεναουερ στην Αϊόβα, που εξελέγη μετά τις πρόσφατες ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ.

Κι όμως η 29χρονη Αλεξάντρια, μέλος της αριστερής πτέρυγας του Δημοκρατικού Κόμματος, που κατατρόπωσε τον ρεπουμπλικανό αντίπαλό της, δεν έχει αρκετά χρήματα για να νοικιάσει διαμέρισμα στην πόλη Ουάσινγκτον.

Η Αλεξάντρια, όπως αναφέρει σε ρεπορτάζ του το Αθηναϊκο Πρακτορείο Ειδήσεων, είχε εργαστεί στο επιτελείο του Μπέρνι Σάντερς κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για το χρίσμα των Δημοκρατικών για την προεδρία των ΗΠΑ και για τον γερουσιαστή Τεντ Κένεντι, ενώ έχει δουλέψει ακόμη ως εκπαιδευτικός διοικητής στο Εθνικό Ισπανόφωνο Ινστιτούτο.

Η εκστρατεία της βασίστηκε σε μια εξαιρετικά φιλελεύθερη ατζέντα: μια ομοσπονδιακή υπηρεσία αστυνόμευσης για το μεταναστευτικό, πανεπιστήμια χωρίς δίδακτρα, εγγυήσεις για ομοσπονδιακές θέσεις εργασίας, πρόσβαση στο σύστημα υγείας για όλους, έλεγχος της οπλοκατοχής, τέλος στις ιδιωτικές φυλακές, πρόσβαση σε στέγαση για όλους.

«ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΩΝ ΗΓΕΜΟΝΙΩΝ ΚΑΙ Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΔΥΝΑΜΗΣ»..


«Οι άνθρωποι συνδέονται με φιλία και τα έθνη με συμφέροντα» (Χόχουτ)
Η επικαιρότητα των ημερών και ο φόβος μιας γενικευμένης πολεμικής σύρραξης στη Συρία έφερε στην επιφάνεια ένα παλιό όσο και σύγχρονο ερώτημα – ζητούμενο: Την ΗΘΙΚΗ της ΔΥΝΑΜΗΣ και το μέλλον – ΟΡΙΑ των ΗΓΕΜΟΝΙΩΝ.

Αποτελεί κοινό τόπο και ιστορική διαπίστωση πως αυτός που κατέχει δύναμη – είτε πρόσωπο είναι αυτό, είτε φορέας, είτε κράτος – έχει την τάση να μετασχηματίζει αυτή σε βία. Η δύναμη και η βία αποτελούν τις δυο βασικές συνιστώσες της Εξουσίας και των ηγεμόνων. Η εξουσία πηγάζει – εδράζεται στη δύναμη και αισθητοποιείται μέσα από ενέργειες και συμπεριφορές, που δεν χαρακτηρίζονται τόσο από την επιείκεια, τη διαλλακτικότητα και την πειθώ (λόγο), όσο από τη χρήση βίας.
Αποτελεί, δηλαδή, φυσική νομοτέλεια και ιστορικό νόμο η χρήση βίας από αυτούς που αισθάνονται δυνατοί και ασκούν ή επιθυμούν να διαιωνίσουν την εξουσία τους. Οι αναλύσεις των σύγχρονων ιστορικών για τα κίνητρα και τους στόχους της συμπεριφοράς της μόνης στον κόσμο μας υπερδύναμης, των Η.ΠΑ. αλλά και των άλλων χωρών που φιλοδοξούν να την αντικαταστήσουν, δεν προσθέτουν τίποτε παραπάνω από εκείνα που εύστοχα διαπίστωσε πριν από χιλιάδες χρόνια ο Θουκυδίδης:

Η Αρχαία Αθήνα όπως δεν την έχετε ξαναδεί σε μια μοναδική 3D αναπαράσταση...


Βλάχοι, Καραγκούνηδες, Αρβανίτες και άλλοι πληθυσμοί που διαμόρφωσαν τη νεότερη Ελλάδα.

Του Αντώνη Ρηγόπουλου

Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας Δημήτρης Σταματόπουλος εξηγεί στο Sputnik ποιες ήταν οι βασικές εθνοτικές ομάδες που συνδιαμόρφωσαν το νεότερο ελληνικό έθνος.

Βλάχοι, Αρβανίτες, Καραμανλήδες και Τουρκοκρητικοί. Ο ελλαδικός χώρος, μεταξύ των άλλων, μπορεί να ιδωθεί και ως ένα τεράστιο πεδίο κοινωνιολογικής και εθνογραφικής ανάλυσης χάρη στους ιδιαίτερους πληθυσμούς που έχουν διαμορφώσει το σύγχρονο ελληνικό έθνος μετά την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ο καθηγητής Βαλκανικής και ύστερης Οθωμανικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Δημήτρης Σταματόπουλος, μίλησε στο Sputnik και εξηγεί με αδρές γραμμές, το πώς διαμορφώθηκε η σύγχρονη ελληνική συνείδηση, αναφέρεται στους πληθυσμούς, τις εθνοτικές ομάδες που συνυπήρξαν εδώ, τα οθωμανικά κατάλοιπα, αλλά και τον ρόλο των θρησκείας σε όλη αυτή τη διαδικασία.

Oι εθνοτικές ομάδες της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας

Νορβηγία της Μεσογείου η Κύπρος και πιθανώς η Ελλάδα


Σωτήρης Καμενόπουλος

Το γεωτρύπανο της Exxon Mobil πλέει στα νερά της Μεσογείου και σε λίγες ημέρες θα αρχίσει τη γεώτρηση στο οικόπεδο 10 της κυπριακής ΑΟΖ. Πριν από μερικά χρόνια, μεταξύ του 2009-2010 είχε πρωτοξεκινήσει η συζήτηση στην Ελλάδα για τους υδρογονάνθρακες. Όποιος πριν από 8 χρόνια τολμούσε να μιλήσει για αυτά τα θέματα θεωρούνταν τρελός ή γραφικός. Κι όμως, σήμερα το γεωτρύπανο της Exxon Mobil είναι έτοιμο να πιάσει δουλειά. Ποιός το πίστευε πριν οκτώ χρόνια αυτό; Αυτό που σήμερα ακούγεται και διαβάζεται ως ένα φυσιολογικό, απλό γεγονός της καθημερινής ειδησεογραφίας, πριν από οκτώ χρόνια αποτελούσε ανέκδοτο ή επιστημονική φαντασία.

Αρκετές φορές έχει αναφερθεί από ορισμένες πλευρές το επιχείρημα-καραμέλα ότι όσοι στηρίζουν σθεναρά τις έρευνες των ελληνικών υδρογοναθράκων έχουν φαντασιώσεις ότι θα γίνουμε το Κατάρ της Μεσογείου ή η Σαουδική Αραβία των Βαλκανίων ή έστω η Νορβηγία. Κανείς δεν υποστηρίζει ότι σήμερα είμαστε ή ότι θα γίνουμε Σαουδική Αραβία ή Κατάρ ή Νορβηγία σε μία ημέρα. Τουλάχιστον όχι, μέχρι να ξεκινήσουν και ολοκληρωθούν οι έρευνες για κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Μετά, όμως, εάν οι έρευνες είναι επιτυχείς, η συζήτηση θα αλλάξει ραγδαία. Τότε βέβαια θα τρέχουμε και δεν θα προλαβαίνουμε τα γεγονότα.

Μαριχουάνα και εγκληματικότητα: Η Ουρουγουάη δείχνει το δρόμο


Στέλιος Κούλογλου

Όταν στο Μοντεβίδεο συζητάς για τα πρόσφατα μαφιόζικα επεισόδια στην Αθήνα και την εγκληματικότητα, έχουν μια λύση να σου προτείνουν για τον περιορισμό της: νομιμοποίηση της χρήσης μαριχουάνας.

Το 2013 όταν επικεφαλής της χώρας ήταν ο θρυλικός «Πέπε» Μουχίκα, πρώην αντάρτης των Τουπαμάρος και ο φτωχότερος πρόεδρος στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Κοινοβούλιο ψήφισε ένα νόμο για την αποποινικοποίηση- νομιμοποίηση της μαριχουάνας. Οι πολίτες της χώρας επιτρέπεται να καλλιεργούν μάξιμουμ 6 φυτά μαριχουάνας στο σπίτι τους, να ιδρύουν κλαμπ με το πολύ 45 μέλη τα οποία μπορούν να αξιοποιούν 40 γραμμάρια από τη κοινή τους παραγωγή το μήνα ή να την αγοράζουν από το τοπικό φαρμακείο. (Η νομοθεσία δεν κάνει διάκριση ανάμεσα στη φαρμακευτική και τη ψυχαγωγική-ψυχοτρόπα μαριχουάνα). Και οι τρεις αυτές κατηγορίες χρηστών είναι υποχρεωμένοι να δηλώσουν τις δραστηριότητες τους στην αστυνομία.