Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2019

Το 2019 θα είναι το έτος της ακροδεξιάς

Τα ακροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη κερδίζουν έδαφος τα τελευταία χρόνια. Τώρα, ελπίζουν να χρησιμοποιήσουν τις Ευρωεκλογές του Μαΐου ως εφαλτήριο για να αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στην ΕΕ. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι μπορεί να το πετύχουν.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις η δεξιά και ακροδεξιά πτέρυγα θα μπορούσε να καταλήξει ισχυρότερη από ποτέ. Υπάρχουν, βεβαίως, σημαντικές διαφορές μεταξύ αυτών των κομμάτων και δεν είναι αρκετά καλά οργανωμένα ώστε να είναι σε θέση να προωθήσουν μια κοινή πολιτική πλατφόρμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα μπορούσαν να βάλουν φρένο στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.


Οι ακροδεξιοί λαϊκιστές έχουν γίνει ένα χαρακτηριστικό στο πολιτικό τοπίο σχεδόν κάθε κράτους - μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ στην Ιταλία, την Αυστρία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Δανία και τη Φινλανδία είναι είτε μέλη της κυβέρνησης, είτε υποστηρίζουν την κυβέρνηση. Δεν είναι πλέον απλώς ένα περιθωριακό φαινόμενο ή μια ανωμαλία που θα περάσει. Αντίθετα, είναι ένα κίνημα που θα μπορούσε να συνεχίσει να αναπτύσσεται - και κάνουν ό, τι μπορούν για να αυτοπροσδιοριστούν ως τέτοιο.

Παρά τις διαφορές τους, ο «εχθρός» τους είναι κοινός: η κοσμοπολίτικη ελίτ, οι φιλελεύθεροι καθοδηγητές γνώμης των μέσων ενημέρωσης και οι γραφειοκράτες της ΕΕ στις Βρυξέλλες. Οι καλύτεροι εχθροί τους; Η Γερμανίδα καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ και ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος αποδείχθηκε ακούραστος υποστηρικτής της βαθύτερης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ιδού το «ποιόν» των διοργανωτών του συλλαλητηρίου



Όπως πληροφορηθήκαμε, για την διοργάνωση του νέου συλλαλητηρίου την Κυριακή (20/1/2019) στην Αθήνα για το «Μακεδονικό», επανασυγκροτείται ως διοργανώτρια αρχή η λεγόμενη «Επιτροπή Αγώνα για την Ελληνικότητα της Μακεδονίας». Η ανακοίνωση υπογράφεται από τις οργανώσεις «Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων», «Παμμακεδονική ΗΠΑ», «Ανένδοτος Αγώνας για τη Μακεδονία και τη δημοκρατία», «Παμμακεδονικές Ενώσεις Υφηλίου» (https://www.protothema.gr/greece/article/854582/stis-20-ianouariou-sullalitirio-gia-ti-makedonia-sto-sudagma/).

Μια άλλη τώρα λεγόμενη «Παμμακεδονική Συνομοσπονδία» εξήγγειλε κι αυτή συλλαλητήριο για τις 27 του μήνα σε συνέντευξη που δόθηκε παρουσία μεταξύ άλλων του υποψήφιου περιφερειάρχη Αττικής της ΝΔ, του Γ.Πατούλη. Στη συγκεκριμένη συνέντευξη παρών και μάλιστα με ιδιότητα ομιλητή (έτσι για να μην υπάρχει απορία για το πολιτικό ποιόν και αυτών των «μακεδονομάχων») ήταν και ο βουλευτής Δημήτρης Καμμένους, ο γνωστος δηλαδή ακροδεξιός συνεταίρος του συνομιλητή της Χρυσής Αυγής επί Σαμαρά, του Μπαλτάκου(https://www.protothema.gr/greece/article/855798/kai-deutero-sullalitirio-sto-sudagma-gia-ti-makedonia-tin-kuriaki-27-ianouariou/).

Αρχής γενομένης, λοιπόν, από το μεθαυριανό συλλαλητήριο της Αθήνας, ας μείνουμε στο ότι ως διοργανώτρια αρχή εμφανίζεται η ίδια των δυο προηγούμενων συλλαλητηρίων σε Θεσσαλονίκη (21/1/2018) και Αθήνα (4/2/2018) και ας ξεκαθαρίσουμε δυο πράγματα με αφορμή διάφορους σοφιστές της πλάκας που όταν αναφερόμαστε στο εθνικιστικό και ακροδεξιό «ποιόν» των εν λόγω, εκείνοι μηρυκάζουν όλο… αθωότητα το γνωστό: «Μα καλά, τους χιλιάδες που θα πάνε στο συλλαλητήριο τους λέτε ναζί, φασίστες και ακροδεξιούς;»…

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2019

Συλλαλητήριο για την Μακεδονία: Αυτά που (δεν) θα σκεφτείς

του Δημήτρη Μηλάκα
Οι διεθνείς Συμφωνίες κατά κανόνα αποκρυσταλλώνουν τον συσχετισμό δύναμης μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής. Περιγράφουν με άλλα λόγια τον συμβιβασμό που είναι διατεθειμένοι ή υποχρεωμένοι να κάνουν
οι εμπλεκόμενοι σε συνάρτηση με τη δύναμη που διαθέτουν σε ένα δεδομένο διεθνές περιβάλλον. Ας δούμε λοιπόν αυτό το Διεθνές Περιβάλλον που γέννησε τη Συμφωνία των Πρεσπών. 

Τα Δυτικά Βαλκάνια είναι ένα από τα σημεία τριβής της αμερικανο- ρωσικής αντιπαράθεσης. Μετά την ανοιχτή σύγκρουση στη Ουκρανία που ουσιαστικά έχει ακρωτηριάσει (κατάληψη από τους Ρώσους της Κριμαίας) και διχοτομήσει τη χώρα, οι διευθετήσεις στα δυτικά Βαλκάνια είναι επείγουσα προτεραιότητα για τους Αμερικανούς.

H τοποθέτηση της περιοχής κάτω από την ομπρέλα του ΝΑΤΟ εξασφαλίζει στην Ουάσιγκτον την ρυμούλκηση του συνόλου των ευρωπαίων συμμάχων της στην αντιρωσική της ατζέντα. 

Πέρα ή παράλληλα με τη διευθέτηση του «μακεδονικού» οι Αμερικανοί πραξικοπηματικά φρόντισαν να ρυμουλκήσουν στην νατοική σφαίρα το Μαυροβούνιο και προετοιμάζουν ανάλογες κινήσεις και στο Κοσσυφοπέδιο.

Η ενσωμάτωση και της Σερβίας αποτελεί το τέλος αυτού του σχεδιασμού ο οποίος θα προκύψει αφού ολοκληρωθούν οι υπόλοιπες διευθετήσεις και περάσει ο απαραίτητος χρόνος για να ατονήσουν οι μνήμες του σερβικού λαού τόσο όσο χρειάζεται να αιτηθούν την ένταξή τους στη συμμαχία που τους βομβάρδισε. 

Μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα


Οι ιστορικές εξελίξεις άλλοτε ευνοούν και άλλοτε δυσκολεύουν τον άνθρωπο. Είτε ατομικά, είτε ως πολίτη στο συλλογικό επίπεδο. Οι ρήξεις, οι τομές, οι επαναστάσεις ακόμα δημιουργούν «νέες εποχές» τις οποίες αναμένει το κοινωνικό σύνολο ώστε να ευεργετηθεί από αυτές. Πολλές φορές όμως, οι νέες εποχές θέτουν σε αμφισβήτηση παγιωμένες καταστάσεις και «ξεβολεύουν» μεμονωμένες περιπτώσεις ανθρώπων και κατηγορίες που ευεργετούνται από τις καταστάσεις που εγκαθίδρυσαν και ελέγχουν.

Κατανοούμε πλήρως την αδυναμία της συντηρητικής παράταξης να συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα της διακυβέρνησης της χώρας από ένα κόμμα της Αριστεράς. Με έλλειμμα δημοκρατικής διαπαιδαγώγησης, πολλοί από τους ηγέτες της συμπεριφέρθηκαν αυτά τα χρόνια της διακυβέρνησης με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ σαν να είχαν ξυπνήσει από ένα κακό όνειρο και το «πρωθυπουργός Τσίπρας» ήταν ένας εφιάλτης που δεν μπορούσε να συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Όταν όμως διαπίστωναν ότι ο εφιάλτης τους είναι η πραγματικότητα την οποία είχε εγκρίνει με την ψήφο του ο ελληνικός λαός, ως “νόμιμοι ιδιοκτήτες” της χώρας άρχισαν να μηχανεύονται τρόπους και ακόμα να προετοιμάζουν νόμους που θα αποτρέπουν τη διακυβέρνηση της χώρας από την Αριστερά, γιατί η δική τους δημοκρατία αρχίζει από τα ναζιστικά μορφώματα και τελειώνει στους υποταγμένους στον καταστροφικό νεοφιλελευθερισμό, κατ’ όνομα πια σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες.

Ήταν τόσο σίγουροι ότι η ίδια η φύση, τα καιρικά φαινόμενα και η «Δεξιά του Κυρίου» δεν θα επιτρέψουν την επέλαση των «Κατσαπλιάδων». Κάθε τρεις βδομάδες προανήγγειλαν την πτώση της κυβέρνησης. Όμως η κυβέρνηση δεν έπεφτε. Με τρόμο και δυσθυμία έβλεπαν τις προβλέψεις τους συνεχώς να εξευτελίζονται. Στις αξιολογήσεις, στον «κόφτη», στις παροχές προς τους αδύναμους συμπολίτες μας. Έως ότου ολοκληρώθηκε το πρόγραμμα και βγήκαμε από τα Μνημόνια. Και οι παροχές αυξάνονται και, ναι, η κυβέρνηση δίνει από αυτά που περισσεύουν. Από πού περισσεύουν; Από αυτά που δεν κλέβουν οι άνθρωποί της. Κι ακόμα διερευνώνται σκάνδαλα, μικρά και μεγάλα.

Μάικλ Μουρ: Ο φασισμός σήμερα έρχεται με χαμογελαστό πρόσωπο και ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα

ΟΜάικλ Μουρ είναι ίσως ο πιο επιτυχημένος σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ της Αμερικής. Κέρδισε το Όσκαρ το 2003 για το ντοκιμαντέρ του «Bowling for Columbine» ενάντια στην οπλοκατοχή στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Δημιουργός του περίφημου «Φαρενάιτ 9/11» το 2004, με το οποίο ο Μουρ κατήγγειλε την αντιτρομοκρατική πολιτική του τότε προέδρου Τζορτζ Μπους μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου 2001.

Τους τελευταίους μήνες, ο 64χρονος σκηνοθέτης «ξαναχτύπησε» με ένα άλλο ντοκιμαντέρ, με παρόμοιο τίτλο: Το «Φαρενάιτ 11/9» που τα βάζει με τον Ντόναλντ Τραμπ, καθώς στις 9η Νοεμβρίου 2016 ανακοινώθηκε επισήμως η νίκη του Τραμπ στις εκλογές και η ανάδειξή του σε πρόεδρο των ΗΠΑ.

«Η 11η Σεπτεμβρίου του 2001 θα είναι πάντα μια ημερομηνία που συνδέεται με την τρομοκρατία, αλλά για μένα και τα γεγονότα της 9ης Νοεμβρίου 2016, ήταν επίσης, μια μορφή τρομοκρατίας που μαστίζει τη χώρα μου, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε πρόεδρος» λέει ο Μουρ σε συνέντευξή του στη γερμανική FAZ. «Για μένα, οι ημερομηνίες 11/9 και 9/11 αποτελούν δύο διαφορετικές μορφές του τρόμου: Η πρώτη αφορά στην επίθεση στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου και το Πεντάγωνο και στοίχισε τη ζωή περίπου 3.000 ανθρώπων. Η δεύτερη, επίσης επικίνδυνη, αφορά στην επίθεση στην ελευθερία των Αμερικανών. Η πρώτη ημερομηνία συνδυάζεται με την πολιτική του τότε Προέδρου Μπους που υπονόμευσε τη δημοκρατία και την ελευθερία της Αμερικής. Αυτή ήταν η πολύ μεγαλύτερη επιτυχία των τρομοκρατών. Το κακό που συμβαίνει σήμερα δεν έχει καμία διαφορά, καθώς η πραγματική καταστροφή είναι η κατάργηση της δημοκρατίας στην Αμερική. Πρέπει να αγωνιστούμε για να προστατεύσουμε τη δημοκρατία στην Αμερική» λέει ο Μουρ.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, εθνικό θέμα ή πεδίο αντικυβερνητικής πολιτικής;

Στέφανος Τζουμάκας 

Σήμερα στη πλατεία Συντάγματος ετερόκλητες δυνάμεις οργανώνουν ένα αντικυβερνητικό συλλαλητήριο. Αυτή είναι η βάση, η επιδίωξη. 
Οι κυρίως συμμετέχοντες εθνοκάπηλοι και πατριδοκάπηλοι, εθνικιστές και η δεξιά που έχασε την εξουσία. Σιγοντάρουν αντιμπεριαλιστές αλλά αντιεθνικιστές, ορισμένες «παρέες» που αυτοονομάζονται εθνιστές με αίτημα το δημοψήφισμα καθώς και παρέες πρώην Πασόκων , ορισμένων πρώην κνιτών και ορισμένων πρώην στελεχών της ανανεωτικής αριστεράς που δηλώνουν σωστοί... αριστεροί αλλά κατά τα άλλα ως ….συνεπείς αριστεροί θέλουν να τιμωρήσουν τη κυβέρνηση, συμπράττοντας με το γιό του Μητσοτάκη ! 
«Λίθοι, πλίνθοι και κέραμοι ατάκτως ερριμμένα.», από το Ξενοφώντος Απομνημονεύματα . Δηλαδή, πέτρες, τούβλα, ξύλα και κεραμίδια τα οποία είναι παντού σκορπισμένα .
1.Οι ακροδεξιοί που παρόλο το θόρυβο αποτελούν μια καρναβαλική παράσταση από λούμπεν, αμόρφωτους αλλά και από φασίστες που προσπαθούν να ξανασηκώσουν κεφάλι.
2. Οι δεξιοί που είναι καταχαρούμενοι που ξαναβρήκαν σημαία γιατί ήταν ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΝΕΚΡΟΙ μετά τη καταστροφή που επέφεραν στη χώρα και στους Έλληνες με τη χυδαία νεοφιλελεύθερη πολιτική τους και πρέπει να είναι υπόλογοι για δεκαετίες. Η πανεπιστημιακή κοινότητα την προηγούμενη εβδομάδα βίωσε την απαξίωση κάθε επιστημονικής αναφοράς καθότι μια ομάδα δεξιών καθηγητών διεθνών σπουδών με ένα θλιβερό κείμενο προπαγάνδιζαν εμμέσως πλην σαφώς τυχοδιωκτικές απόψεις που ευτελίζουν την Ιστορία και τις επιστήμες. 
3.Οι αντιμπεριαλιστές ΝΕΑΣ ΚΟΠΗΣ αλλά και παλιάς που γράφουν ανιστόρητες κορώνες του τύπου ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι «Υπεριμπεριαλιστική» ζώνη και για αυτό επικαλούνται μέχρι και το Λένιν. Αναλύσεις που δεν τις κάνουν ούτε πρωτοβάθμιοι σύλλογοι. Αλλά και οι αντιιμπεριαλιστές της παραδοσιακής Αριστεράς με το ανιστόρητο συλλογισμό ότι η Ελλάδα ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ αλλά είναι ΜΟΝΟ πιόνι.

Το χωριό της Ινδίας που εκδίδει τα κορίτσια του

Πολλές οικογένειες στην Ινδία ακόμη θρηνούν όταν
ένα κορίτσι έρχεται στη ζωή, που δεν είναι εύκολη για τις γυναίκες στη χώρα. Υπάρχει όμως ένα χωριό που το πανηγυρίζει.

Όταν γεννήθηκε η Leena όλο το χωριό το γιόρτασε. Στο Sagar Gram που βρίσκεται στην κεντρική Ινδία, η ζωή είναι διαφορετική για τα κορίτσια, από ότι στην υπόλοιπη χώρα. Πρώτα από όλα είναι περισσότερα από τα αγόρια. Δεύτερον, όταν έρθει η ώρα να παντρευτούν είναι οι γυναίκες που παίρνουν προίκα από την οικογένεια του γαμπρού. Και τρίτον οι γυναίκες είναι αυτές που θα φέρουν τα λεφτά στο σπίτι. Αυτά όμως δεν συμβαίνουν γιατί οι κάτοικοι του Sagar Gram είναι προοδευτικοί, αλλά γιατί όταν τα κορίτσια τους «μεγαλώνουν», φτάνουν δηλαδή στην ηλικία των 11 ετών, ξεκινούν να εργάζονται ως εργάτριες του σεξ.

Μπορεί η Ινδία να έχει καταργήσει τις διακρίσεις λόγω κάστας εδώ και 70 χρόνια, είναι όμως πολύ δύσκολο να σβήσει μια παράδοση χιλιάδων ετών. Για πολλούς Ινδούς, η κάστα στην οποία ανήκουν καθορίζει ακόμη το από ποιόν θα παντρευτούν μέχρι το τι θα φάνε. Σε πολλές περιπτώσεις η κάστα είναι που τους παγιδεύει στην εκμετάλλευση και την κακοποίηση.Ένα τέτοιο τρανταχτό παράδειγμα είναι και η περίπτωση των κοριτσιών του Sagar Gram, η σεξουαλική εκμετάλλευση των οποίων δεν είναι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας. Τουλάχιστον 100.000 γυναίκες και κορίτσια έχουν εγκλωβιστεί σε αυτή την κατάσταση, αλλά κανείς δεν ξέρει πόσες είναι αυτές που ζουν το μαρτύριο τους χωρίς κανείς να το ξέρει.

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2019

Μια δολοφονία τους σώζει;


Στην αρχή, με την υποκριτική και δειλή της στάση όταν ξέσπασε στις αρχές του ’90 το Μακεδονικό, η ΝΔ έδωσε τη δυνατότητα στην ακροδεξιά να βγει από τα λαγούμια που ήταν κρυμμένη για χρόνια. Στην εξαιρετική πρόσφατη παρέμβαση του, ο Κωστής Παπαιωάννου θύμισε ακριβώς αυτό: «Έγινε (το Mακεδονικό) κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Λίγοι θυμούνται ότι στο συλλαλητήριο της 10ης Δεκεμβρίου 1992 μια ομάδα ροπαλοφόρων έκανε οργανωμένες επιθέσεις στο κέντρο της Αθήνας αφήνοντας πίσω της αντιπάλους – ανθρώπους που επέλεγε με κριτήριο την εμφάνιση - βαριά τραυματίες στα πεζοδρόμια. Ήταν η Χρυσή Αυγή που αποφάσισε να ξεπλύνει το ναζιστικό στίγμα και να ανοιχτεί στα πελάγη του αναδυόμενου εθνικισμού».

Όταν πριν από ένα χρόνο περίπου ξεκίνησε η επίλυση του προβλήματος, που είχε οδηγήσει τη χώρα σε αλλεπάλληλες διπλωματικές ήττες και την έριξε σε ένα βαλκανικό επαρχιωτισμό - υπεύθυνο σε σημαντικό βαθμό και για την οικονομική χρεοκοπία του 2010 καθώς η καθοδική πορεία της χώρας τότε ξεκίνησε - ο κ. Μητσοτάκης επέλεξε και πάλι να καιροσκοπήσει. Στην αρχή ήταν η προσπάθεια του ήταν κρατήσει ενωμένο το κόμμα του από τους ακροδεξιούς της ΝΔ που τον απειλούσαν ή τουλάχιστον αυτή είναι ακόμη και σήμερα η δικαιολογία που χρησιμοποιεί όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες του θυμίζουν ότι η αντιπολιτευτική τακτική έχει και κάποια όρια.

Αλλά επειδή ο κατήφορος οδηγεί αναπόφευκτα στον πάτο, ο πρόεδρος της ΝΔ πίστεψε στην συνέχεια ότι θα μπορούσε να ψαρέψει στα θολά νερά των συλλαλητηρίων με τα μουλάρια - Βουκεφάλες ή και να ρίξει την κυβέρνηση. Έτσι ανέχθηκε τα πρώτα καλέσματα στελεχών του εναντίον των «προδοτών» για να καταλήξει στην απαράδεκτη υποστήριξη στελέχους της ΝΔ που έδωσε στη δημοσιότητα τα τηλέφωνα βουλευτών των ΑΝΕΛ. Των οποίων «αγανακτισμένοι πολίτες» απειλούν τη ζωή, όπως γίνεται αυτές τις μέρες και με τον Σπύρο Δανέλλη και την Κατερίνα Παπακώστα

Οποιος φοβάται κατασκευάζει τείχη, όποιος έχει εμπιστοσύνη κατασκευάζει γέφυρες


Πριν από τριάντα χρόνια, η πτώση ενός Τείχους έδωσε τέλος στον Ψυχρό Πόλεμο. Σήμερα, η Αμερική κατεβάζει ρολά και αναστέλλει τη λειτουργία της κυβέρνησης προκειμένου να κατασκευάσει ένα Τείχος. Μέχρι το 1989, η Δύση ήθελε να γκρεμίσει τα φράγματα για να απελευθερώσει όσους ήθελαν να βγουν. Το 2019, θέλει να υψώσει ξανά φράγματα για να κρατήσει έξω όσους θέλουν να μπουν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο συμβολικό από έναν τσιμεντένιο φράχτη για να καταλάβει κανείς πόσο έχει αλλάξει η ιστορία του κόσμου μέσα σε τρεις μόλις δεκαετίες. Με το Τείχος του Βερολίνου έσβησε η μεγάλη ψευδαίσθηση του κομμουνισμού. Σήμερα σβήνει η ψευδαίσθηση μιας νέας φιλελεύθερης τάξης.

Ανταλλάξαμε την παγκοσμιοποίηση με τον κοσμοπολιτισμό και πληρώνουμε το τίμημα με την εκδίκηση των εθνών. Η ιστορία, που ο καθηγητής Φουκουγιάμα είχε κηρύξει λήξασα, τέθηκε ξανά σε κίνηση, αλλά από την ανάποδη. Οταν απελευθερώθηκαν οι Βερολινέζοι, τα τείχη στον κόσμο ήταν 16. Τριάντα χρόνια αργότερα έχουν φτάσει τα 63. Ηδη έχει κατασκευαστεί ένας φράχτης για να κρατά μακριά τους Μεξικανούς, που έχει ηλεκτρονικούς ανιχνευτές και νυχτερινές διόπτρες και εκτείνεται πάνω από χίλια χιλιόμετρα, αλλά στον Ντόναλντ Τραμπ δεν αρκεί. Τείχος έχουν κατασκευάσει και οι Μεξικανοί για να κρατούν μακριά τους Γουατεμαλτέκους. Η Ουγγαρία, η χώρα που αχρήστεψε το Τείχος του Βερολίνου καταστρέφοντας τα ηλεκτροφόρα σύρματα που εμπόδιζαν την έξοδο προς την Αυστρία και προσφέροντας έτσι στους ανατολικογερμανούς φυγάδες μια έξοδο προς τη Δύση, έχει κατασκευάσει τώρα τα δικά της ηλεκτροφόρα σύρματα, μήκους 175 χιλιομέτρων και ύψους τριάμιση μέτρων, για να σταματήσει τους μετανάστες.

Οι λαοί που ζούσαν περιορισμένοι πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα τώρα έχουν το μεγαλύτερο άγχος να κατασκευάσουν ένα νέο. Και όπου υπάρχει θάλασσα, και δεν μπορεί να κατασκευαστούν τείχη, κλείνουν τα σύνορα, όπως με το Brexit, ή τα λιμάνια, όπως με τον Σαλβίνι. Από τότε που υπάρχει ο κόσμος, οι ανθρώπινοι πολιτισμοί χρησιμοποιούν την τοιχοποιία ως πολιτικό κώδικα, ένα πολιτισμικό πρόγραμμα, χτίζοντας ή γκρεμίζοντας. Ο αυτοκράτορας Τσιν Σι Χουανγκ ενοποίησε την Κίνα κατασκευάζοντας το Σινικό Τείχος. Οι ιταλικές κοινότητες έχτισαν καθεδρικούς ναούς και πύργους. Οποιος φοβάται κατασκευάζει τείχη, όποιος έχει εμπιστοσύνη κατασκευάζει γέφυρες. Στα τέλη του 19ου αιώνα, το τσίρκο Barnum έφερε στη γέφυρα του Μπρούκλιν 21 ελέφαντες για να πείσει τους Νεοϋορκέζους ότι η γέφυρα ήταν ασφαλής και στέρεη.

Η κραυγή της Ρόζας απαιτεί Δικαιοσύνη!


«Μια μέρα την είχα δει σε μια μικρή γερμανική πολιτεία, πάνου σε ένα τραπέζι, να μιλάει σε χιλιάδες εργάτες και πεινασμένους. Ήταν αδύναμη, σα ραχητική, φορούσε ένα παλιό σάλι, έτρεμε από το κρύο κι έβηχε. Μα ποτέ δεν θα ξεχάσω την κραυγή που τινάχτηκε από το ανεμικό της στόμα κι ανέβηκε στον ουρανό: "Ελευτερία, φως, δικαιοσύνη. Να χαθούμε, όλοι αδέλφια, για να σώσουμε τη γης!"». Νίκος Καζαντζάκης (Η Κραυγή της Ρόζας Λούξενμπουργκ)

Εκατό χρόνια συμπληρώθηκαν σήμερα από τη δολοφονία του Καρλ Λίμπκνεχτ και της Ρόζας Λούξενμπουργκ. Στις 15 Γενάρη του 1919 οι ηγέτες του κινήματος του «Σπάρτακου» συνελήφθησαν και, λίγο πριν οδηγηθούν στη φυλακή, δολοφονήθηκαν άνανδρα, βάρβαρα και παράνομα από τα Freikorps, που λειτούργησαν ως πολιορκητικός κριός και προλείαναν το έδαφος για την επικράτηση των ναζί. Είχε μεσολαβήσει η αποτυχημένη εξέγερση του Γενάρη του 1919, παρά τις οδηγίες της Ρόζας. Η Ρόζα, σπουδαία διανοούμενη και αγωνίστρια, απετέλεσε εμβληματική φυσιογνωμία του πολιτικού και κοινωνικού αγώνα για μία άλλη, σοσιαλιστική, κοινωνία με ελευθερία, δημοκρατία και ισότητα. Όπως η ίδια έγραφε: «ελευθερία χωρίς ισότητα είναι εκμετάλλευση. Ισότητα χωρίς ελευθερία είναι καταπίεση. Η αλληλεγγύη είναι η κοινή ρίζα της ελευθερίας και της ισότητας».

Από μια άποψη η Ρόζα ήταν τυχερή: αυτός ο γλυκός άνθρωπος, η σπάνιας ποιότητας διανοούμενη, η ασυμβίβαστη υπέρμαχος του σοσιαλισμού με δημοκρατ
Από μια άποψη η Ρόζα ήταν τυχερή: αυτός ο γλυκός άνθρωπος, η σπάνιας ποιότητας διανοούμενη, η ασυμβίβαστη υπέρμαχος του σοσιαλισμού με δημοκρατία και η ανιδιοτελής μαχήτρια των πανανθρώπινων αξιών δεν πρόλαβε να ζήσει την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και, μαζί του, την επικράτηση των πιο σκοταδιστικών, βίαιων, απάνθρωπων και εφιαλτικών ιδεών και πρακτικών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ίσως, βέβαια, αν ζούσε, τα πράγματα να είχαν πάρει άλλη τροπή (τόσο σπουδαία ήταν!) αλλά σε κάθε περίπτωση ο θάνατός της ήταν ένας προάγγελος της κατεύθυνσης που είχε ήδη πάρει η Γερμανία: όπως γράφει ο Σεμπάστιαν Χάφνερ[1], όσο μεγάλωνε η επιρροή των ναζί ο αέρας γινόταν όλο και πιο αποπνικτικός, η χαρά της ζωής, η κατανόηση, η καλή προαίρεση, η γενναιοψυχία, ο διάλογος, έδιναν τη θέση τους στην προπαγάνδα, την αντισημιτική και αντικομουνιστική υστερία, το διάχυτο φόβο, την αδίστακτη βία, την απειλητική μυρωδιά του αίματος.

Τι είναι αυτό όμως που συνδέει τη Ρόζα με το Ολοκαύτωμα της Βιάννου και τη Θυσία της Ελλάδας; Στις 17 Γενάρη 1919, 48 ώρες μετά την άνανδρη, βάρβαρη και εν ψυχρώ δολοφονία της Ρόζας Λούξενμπουργκ και του Καρλ Λίμπκνεχτ, οι εφημερίδες του Βερολίνου φιλοξενούσαν την επίσημη εκδοχή του γερμανικού κράτους σύμφωνα με την οποία οι δύο επαναστάτες «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν». Όπως σημειώνει ο Χάφνερ, η μέθοδος αυτή αποτελούσε συνήθη πρακτική για την εκκαθάριση πολιτικών αντιπάλων «ανατολικά του Ρήνου».

Η παρατήρηση αυτή του Χάφνερ έφερε στο μυαλό μου το τηλεγράφημα της Βέρμαχτ, το οποίο απεστάλη στις 4.00 τα χαράματα της 15ης Σεπτεμβρίου 1943, αμέσως μετά την πρώτη ημέρα της σφαγής της Βιάννου και μας το εμπιστεύθηκε ο σπουδαίος ιστορικός και συναγωνιστής από τη Γερμανία Δρ Μάρτιν Ζέκεντορφ. Ενώ όλοι γνωρίζουμε ότι οι 401 αθώοι συγγενείς, συγχωριανοί και συνεπαρχιώτες μας εκτελέστηκαν εν ψυχρώ και με σαδιστική μεθοδικότητα ανά ομάδες, «εν πλήρη τάξη», η επίσημη γερμανική αναφορά ισχυρίζεται ότι «πυροβολήθηκαν ενώ προσπαθούσαν να διαφύγουν»! Η μεθόδευση αυτή αποκαλύπτει την πάγια πρακτική των ναζί να αποστέλλουν ψευδείς, χαλκευμένες αναφορές, προκειμένου να αποκτήσουν άλλοθι ή ελαφρυντικά για τα αποτρόπαια εγκλήματά τους ενώπιον των δικαστηρίων ή της Ιστορίας. Μία πρακτική όμως που έρχεται από το 1919…

Η χώρα μας πλήρωσε βαρύτατο τίμημα από τη γερμανική κατοχή: η Βιάννος και όλη η χώρα βυθίστηκαν στο πένθος, ορφάνεψαν, ρήμαξαν. Κατά τον Μανώλη Γλέζο «όλη η Ελλάδα έγινε Ολοκαύτωμα». Δικαίως πολλοί έγκριτοι οικονομολόγοι και ιστορικοί θεωρούν ότι η ρίζα του σημερινού δράματος που βιώνει η χώρα μας βρίσκονται στην Κατοχή. Όμως ο λαός μας δεν τρέφει μίσος για τους Γερμανούς. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Γκερντ Χέλερ, ανταποκριτή της εφημερίδας Frankfurter Rundschau στην Αθήνα: «λίγοι λαοί της Ευρώπης υπέφεραν από τη Γερμανική Κατοχή όσο οι Έλληνες. Όμως οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που, μετά το τέλος της ναζιστικής βαρβαρότητας, έτειναν χείρα φιλίας προς τους Γερμανούς». Αντί όμως για αναγνώριση και ανταπόδοση της φιλίας μας, για μία ακόμη φορά το γερμανικό κράτος μας αντιμετώπισε με περιφρόνηση, σκληρότητα και αδιαλλαξία.

Το «τραύμα της Βιάννου»[2], το τραύμα της Ελλάδας, δεν θα κλείσει αν δεν υπάρξει δικαιοσύνη και αποζημίωση. Οι συναγωνιστές μας από τη Γερμανία, ο Μάρτιν Κρίγκνελ, η Γκάμπι Χάινεκε, ο Λαρς Ράισμαν και οι άλλοι φίλοι της ομάδας «ΑΚ Δίστομο από το Αμβούργο», οι καθηγητές Κριστόφ Σμινκ Γουσταύους, Μάρτιν Ζέκεντορφ, Νόρμαν Πεχ και Καρλ Χάιντς Ροτ, οι ιστορικοί Στέφανε Στράκε και Ραλφ Κλάιν από το Βούπερταλ, οι φίλοι μας από τις πρωτοβουλίες υπέρ των ελληνικών αξιώσεων σε αρκετές πόλεις της Γερμανίας, οι συναγωνιστές μας από το κόμμα της Αριστεράς, από άλλα κόμματα και συνδικάτα και πολλοί ακόμη δημοκράτες και ενεργοί πολίτες, δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται μαζί μας, πιέζοντας για την καταβολή των γερμανικών οφειλών στην Ελλάδα. Διότι, ακριβώς επειδή αγαπούν την πατρίδα τους, θέλουν να εκκαθαρίσει τις υποχρεώσεις της, να απαλλαγεί οριστικά από το ναζισμό, να λυτρωθεί από το παρελθόν της. Αλήθεια, έχουμε το δικαίωμα να ζητάμε κάτι λιγότερο απ’ αυτό;

Και για μας, και για τους Γερμανούς δημοκράτες, είναι κοινός ο αγώνας για την συντριβή του ναζισμού και την καταβολή των αποζημιώσεων: αγώνας εθνικός, ευρωπαϊκός, οικουμενικός! Όπως θα έλεγε και η Ρόζα: «σπίτι μου είναι όλος ο κόσμος, όπου υπάρχουν σύννεφα και πουλιά και δάκρυα ανθρώπων».

* Ο Δρ. Αριστομένης Ι. Συγγελάκης είναι Συγγραμματέας της Συντονιστικής Επιτροπής του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα και μέλος της Ένωσης Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου / aristomenis.syngelakis@gmail.com

[1] Το υπέροχο βιβλίο του «αψηφώντας τον Χίτλερ» περιγράφει με την οπτική ενός νέου Γερμανού την αλληλουχία των γεγονότων που οδήγησαν το Χίτλερ στην εξουσία, πώς δηλαδή ο ναζισμός έγινε κυρίαρχη ιδεολογία στη Γερμανία και πώς κατέλυσε το Σύνταγμα, κάθε έννοια δημοκρατίας και κράτους δικαίου, αλλοτριώνοντας παράλληλα τους ανθρώπους.
[2] Σύμφωνα με την γλαφυρή έκφραση της Καθηγήτριας Πέπης Ρηγοπούλου κατά την ομιλία της στο πρόσφατο εξαιρετικά επιτυχημένο συνέδριο της Βιάννου (13-15.9.2013).

https://tvxs.gr/news/blogarontas/i-kraygi-tis-rozas-apaitei-dikaiosyni
ία και η ανιδιοτελής μαχήτρια των πανανθρώπινων αξιών δεν πρόλαβε να ζήσει την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία και, μαζί του, την επικράτηση των πιο σκοταδιστικών, βίαιων, απάνθρωπων και εφιαλτικών ιδεών και πρακτικών που γνώρισε ποτέ η ανθρωπότητα. Ίσως, βέβαια, αν ζούσε, τα πράγματα να είχαν πάρει άλλη τροπή (τόσο σπουδαία ήταν!) αλλά σε κάθε περίπτωση ο θάνατός της ήταν ένας προάγγελος της κατεύθυνσης που είχε ήδη πάρει η Γερμανία: όπως γράφει ο Σεμπάστιαν Χάφνερ[1], όσο μεγάλωνε η επιρροή των ναζί ο αέρας γινόταν όλο και πιο αποπνικτικός, η χαρά της ζωής, η κατανόηση, η καλή προαίρεση, η γενναιοψυχία, ο διάλογος, έδιναν τη θέση τους στην προπαγάνδα, την αντισημιτική και αντικομουνιστική υστερία, το διάχυτο φόβο, την αδίστακτη βία, την απειλητική μυρωδιά του αίματος.