Η βαθιά και παρατεταμένη ύφεση οδηγεί σε κοινωνική κρίση με απρόβλεπτες διαστάσεις. Ολόκληρες ομάδες πληθυσμού πλήττονται γεγονός που προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στο σύνολο της κοινωνίας. Παράλληλα θεσμοί και θεσμικές κατακτήσεις ετών αμφισβητούνται και τελικά καταργούνται.
Ένας κορυφαίος θεσμός, η τοπική αυτοδιοίκηση, με τις πρόσφατες αποφάσεις απομείωσης του ανθρώπινου δυναμικού της, με την κατάργηση υπηρεσιών μεγάλης κοινωνικής οφέλειας και προστασίας των πολιτών, όπως αυτές της δημοτικης αστυνομίας και των σχολικών φυλάκων, οδηγείται βαθμιαία σε ακύρωση του κοινωνικού χαρακτήρα και ρόλου της. Οι άδικες και παράλογες οριζόντιες περικοπές αφυδατώνουν την αυτοδιοίκηση και την περιορίζουν σε ένα ρόλο παθητικού αποδέκτη και διεκπεραιωτή γραφειοκρατικών μόνο υποθέσεων.
Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι καμία πολιτική οικονομίας κλίμακας ,καμία λογιστική αλχημεία που μετατρέπει τους ανθρώπους σε απλούς αριθμούς, όση εξοικονόμηση κι αν προκαλέσει , δεν είναι δυνατό να ισοσκελίσει την απώλεια του τεράστιου κοινωνικού κεφαλαίου που χάνει το κοινωνικό σύνολο από τη συρρίκνωση της αυτοδιοίκησης.