Τα Στενά του Ορμούζ εξακολουθούν να είναι ένα από τα σημαντικότερα διακυβεύματα του πολέμου. Μια σταδιακή αποκατάσταση της ναυσιπλοΐας θα μπορούσε να ανακουφίσει τις χώρες που καταναλώνουν υδρογονάνθρακες, όμως θα αφήσει πίσω της μια περιοχή με βαθιές αντιπαλότητες. Ειδικά η διένεξη ανάμεσα στο Ιράκ, το Ιράν και το Κουβέιτ σχετικά με την οριοθέτηση των αντίστοιχων χωρικών υδάτων τους είναι ακόμη πιο εκρηκτική, καθώς καθορίζει την πρόσβαση σε ορισμένα κρίσιμα κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Didier Ortolland
Λίγες ημέρες πριν από την έναρξη του πολέμου κατά του Ιράν από την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ, στα τέλη του περασμένου Φεβρουαρίου, η κυβέρνηση του Ιράκ γνωστοποίησε τις διεκδικήσεις της σχετικά με τα ύδατα του Περσικού Κόλπου, καταθέτοντας στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών έναν κατάλογο με γεωγραφικές συντεταγμένες.
Η κίνηση αυτή προκάλεσε αμέσως κύμα διαμαρτυριών, ιδιαίτερα από τα έξι κράτη-μέλη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου: τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Ομάν και το Κατάρ. Το ζήτημα της πρόσβασης του Ιράκ στα επίμαχα αυτά ύδατα υφίσταται καθ’ όλη τη διάρκεια του προηγούμενου αιώνα. Σήμερα όμως αποκτά μια νέα διάσταση, μέσα σε ένα ιδιαίτερα τεταμένο περιφερειακό πλαίσιο, ειδικά αφού το Ιράν επίσης εμπλέκεται άμεσα.