Η επιχείρηση κατά της Βενεζουέλας και η προετοιμασία μεγάλου πολέμου κατά Ρωσίας και Κίνας

Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος

Το σίγουρο είναι ότι μπαίνουμε στην πιο επικίνδυνη περίοδο σε όλη την ιστορία του ανθρώπου.

Μετά τη live γενοκτονία των Παλαιστινίων, με την υποστήριξη σχεδόν όλης της Δύσης, ο βομβαρδισμός της Βενεζουέλας και η απαγωγή του προέδρου Νικολάς Μαδούρο και της συζύγου του σηματοδοτούν την είσοδο σε μια από τις πιο επικίνδυνες περιόδους στην ιστορία του δυτικού ιμπεριαλισμού και όλου του πλανήτη, αλλά και ένα σταθμό στην άνοδο μιας νέας μορφής παγκόσμιου ολοκληρωτισμού.

Η επίθεση στη Βενεζουέλα δεν αποσκοπεί μόνο στον πλήρη έλεγχο της Λατινικής Αμερικής, όπως παραπλανητικά προσπαθεί να μας πείσει ο Τραμπ και οι προπαγανδιστές του, ιδίως με την απάτη της νέας «Εθνικής Στρατηγικής Ασφαλείας», που εξέδωσε ο Αμερικανός πρόεδρος παραμονές της επιχείρησης στη Βενεζουέλα, και με την οποία προσπαθεί πάλι να εξαπατήσει λέγοντας ότι δεν επιδιώκει την παγκόσμια κυριαρχία και ότι είναι υπέρ της πολυπολικότητας!

Ακόμα και στο ζήτημα της ειρήνης στην Ουκρανία, που υποτίθεται ότι προωθεί (αφού την εξόπλισε σαν αστακό στην πρώτη θητεία του), είναι όλο και πιο πιθανό ότι απλώς κοροϊδεύει. Διότι δεν είναι δυνατό ο επικεφαλής του ΝΑΤΟ, που πάντοτε διοικούν οι Αμερικανοί, o Μαρκ Ρούτε να κάνει τις δηλώσεις που κάνει κατά της Ρωσίας αν πράγματι οι Αμερικανοί διαφωνούν. Δεν είναι δυνατό ο Ιταλός στρατηγός, επικεφαλής της στρατιωτικής επιτροπής του ΝΑΤΟ, να μιλάει για προληπτικό χτύπημα κατά της Ρωσίας, δηλαδή να απειλεί με πυρηνικό πόλεμο τη Μόσχα και οι Αμερικανοί να διαφωνούν.

Το ΜΕΡΑ25, η Αριστερά και η αναζήτηση της «καλής» αστικής τάξης,

 του Γιώργου Παυλόπουλου

Η συμμαχία της Αριστεράς με τμήματα της αστικής τάξης και του πολιτικού προσωπικού της, ήταν μια από τις βασικές παραμέτρους του ευρωκομουνισμού. Ήταν μια τάση που αρχικά υιοθετήθηκε από την σοσιαλδημοκρατία και στην συνέχεια επεκτάθηκε σε αντιλήψεις εντός του κομμουνιστικού ρεύματος. Από τον Κάουτσκι που δήλωνε την προτίμηση του προς το βιομηχανικό κεφάλαιο που είναι πιο σταθερό και λιγότερο «κερδοσκοπικό» από το χρηματικό, μέχρι την προσπάθεια κομμουνιστικών ρευμάτων να δημιουργήσουν συμμαχίες για λόγους τακτικής (πχ ιστορικός συμβιβασμός στην Ιταλία, κ.λπ.) διαμορφωνόταν η αντίληψη της προσέγγισης με την «καλή» αστική τάξη που ήταν λιγότερο επιρρεπής σε παθογένειες του καπιταλισμού και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της λιγότερο εχθρικοί. Αυτές οι αντιλήψεις επανέρχονται διαρκώς με νέες μορφές εντός της Αριστεράς.

Ο όρος «καλή» αστική τάξη δεν αφορά την ηθική πλευρά του κάθε καπιταλιστή, αλλά τμήματα της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων με τα οποία η Αριστερά θεωρούσε ότι θα μπορούσε να βρει κοινό πεδίο, είτε προσωρινά είτε σε ένα συγκεκριμένο θέμα λόγω σύμπτωσης συμφερόντων. Η μήτρα που οδηγεί σε τέτοιες προσεγγίσεις πηγάζει συνήθως από λανθασμένες θεωρητικές αφετηρίες (πχ. υπερτονίζονται επιμέρους διαφορές του κεφαλαίου και της αστικής τάξης) και από υπερεκτίμηση των τακτικών κινήσεων έναντι της στρατηγικής. Στο παρελθόν είχαμε αρκετά παραδείγματα στη χώρα μας. Πχ στην περίοδο της μεταπολίτευσης (1973-2000), στην Αριστερά είχε κυριαρχήσει ο συνδυασμός της αντιδεξιάς ατζέντας, του δημοκρατικού μετώπου και του «εκσυγχρονισμού», ως κύριες παράμετροι απέναντι στις δυνάμεις της συντήρησης.