Ο αέρας που πνέει στην Ευρώπη μπορεί να μην είναι επαναστατικός, σίγουρα όμως δεν είναι... κοπανιστός. Είναι θυελλώδης. Κι αυτό δεν έχει να κάνει απλώς με τα αποτελέσματα των γαλλικών και των ελληνικών εκλογών και την αύξηση της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ. Έχει να κάνει με το πλήρες αδιέξοδο του μοντέλου διαχείρισης της ευρωπαϊκής κρίσης και την αμφισβήτηση των - εθνικού χαρακτήρα - γερμανικών ηγεμονικών επιδιώξεων.
Η λυσσώδης καταστροφολογία, με την οποία νυχθημερόν βομβαρδιζόμαστε από media και εγχώριους τοποτηρητές των εποπτών, δεν έχει να κάνει με αυτή καθεαυτή την εγχώρια πολιτική τάξη. Στόχος της είναι η δυναμική που αυτή μπορεί να αποκτήσει. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι, σε εποχή παγκοσμιοποίησης, εκτός από την ελεύθερη διακίνηση των κεφαλαίων, αστραπιαία κυκλοφορούν οι πληροφορίες και οι ιδέες.