Κάθε Δεκέμβρη αυτές τις παγωμένες μέρες περνούν την ανοιχτή μας πόρτα. Να τους τρατάρουμε μια ρακή της μνήμης κι ένα λουκούμι συριανό, γι' αυτούς φυλαγμένο στο φανάρι μας.
Και με τα μάτια να τους γνέψουμε κρυφά, παράνομα, και πάλι ναι για όσα έκρυψαν κάτω από το φθαρμένο τους παλτό και κουβαλήσανε ως τα σήμερα - προκηρύξεις, όνειρα, ένα τσαλακωμένο κομμουνιστικό μανιφέστο, τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ, λόρδος Μπάιρον-λόχος ΕΛΑΣ-ΕΠΟΝ, τις σφαίρες που τελικώς τους σκότωσαν.
Ναι. Που πάει να πει ότι τα παραλάβαμε. Ότι ακόμα η βαρκούλα τους πλέει με κόκκινο πανί μες στον ωκεανό της λήθης. Ακόμα υπάρχουν μέσα σε προγράμματα και ομιλίες, μέσα σε πολιτικά σχέδια και μάχες ιδεών, μέσα στα βήματα της διαδήλωσης, πάνω στις ακροπόλεις των ονείρων μας. Ακόμα η ενέργειά τους δίνει φως στις πόλεις μας και ο προβολέας από τη μάχη της Καισαριανής χαράζει έναν δρόμο στο σκοτάδι: Εμπρός ΕΛΑΣ - ΕΛΑΣ - ΕΛΑΣ για την Ελλάδα, το δίκιο και τη λευτεριά...