Οι οικονομικές ειδήσεις μοιάζουν εσχάτως να βελτιώνονται. Μετά όμως από τόσες άκυρες εκκινήσεις, θα ήταν ανόητο εκ μέρους μας να πιστέψουμε ότι όλα πάνε καλά. Σε κάθε περίπτωση, η ανάκαμψη που παρατηρείται παραμένει πολύ αργή, σε σχέση με παλαιότερες ιστορικές περιόδους.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτή την βραδύτητα, με βασικότερο τα πολύ υψηλά επίπεδα χρέους που σηκώνουν τα νοικοκυριά, σαν «κληρονομιά» της φούσκας των ακινήτων. Όμως ένας σημαντικός παράγων πίσω από την συνεχιζόμενη οικονομική αδυναμία μας είναι σίγουρα το γεγονός ότι η Αμερική πράττει ακριβώς όσα δεν θα έπρεπε να κάνει, βάσει τόσο της οικονομικής θεωρίας όσο και των ιστορικών παραδειγμάτων: κόβει τις δαπάνες της εν μέσω μιας οικονομικής κρίσης.
Η αλήθεια είναι πως, αν δεν μεσολαβούσε αυτή η καταστροφική πολιτική δημοσιονομικής αυστηρότητας, το ποσοστό ανεργίας στις ΗΠΑ θα ήταν σίγουρα συγκριτικά χαμηλότερο σήμερα, από ότι ήταν επί κυβερνήσεως του Ρόναλντ Ρίγκαν. Πόσο μάλλον που οι μεγαλύτερες περικοπές στις κυβερνητικές δαπάνες δεν πραγματοποιήθηκαν στο επίπεδο της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, αλλά σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο. Αυτές οι περικοπές στις πολιτειακές και τοπικές κυβερνήσεις οδήγησαν σε ραγδαία μείωση τόσο τα κυβερνητικά κονδύλια για αγαθά και υπηρεσίες όσο και τον αριθμό των δημοσίων υπαλλήλων, φρενάροντας συνολικά την οικονομία.