Έβγαλαν σε πλειστηριασμό τις ζωές μας αυτοί που τις λιάνισαν και μεις τους παρακολουθούμε.
Μας δίνει ο ένας 920 ευρώ μισθό, 1000 ο άλλος.
Και αυτά μικτά.
Για τόσα μας έχουν.
Για τόσο έχουν τα παιδιά μας.
Σκλαβάκια που τους δίνουν και ένα χαρτζιλίκι γιατί είναι κουβαρντάδες.
Και μεις τους κοιτάμε ψάχνοντας να βρούμε ποιος θα μας κοστολογήσει λίγο καλύτερα.
Σοβαρά τώρα;
Πόση εξαθλίωση μπορούμε να ανεχτούμε πια;
Που είναι η περηφάνια μας;
Που είναι η οργή μας;
Πώς συνηθίσαμε πως δεν έχουμε καμία αξία;
Πώς ανεχόμαστε την αξία που αυτοί μας δίνουν;
Και φοβόμαστε μην έρθει το ΚΚΕ και μας πάρει τα σπίτια;
Αλήθεια;