Δέσποινα Κουτσούμπα
Είναι η φράση που ακούει συχνότερα σε όλο του τον υπηρεσιακό βίο ένας αρχαιολόγος που δουλεύει στο υπουργείο Πολιτισμού. Από το στόμα του ιδιοκτήτη του οικοπέδου ή του μηχανικού, πρόκειται για την πρώτη αυθόρμητη αντίδραση σε περίπτωση που έχουν βρεθεί αρχαιότητες οποιασδήποτε περιόδου στην ιδιοκτησία του. Η φράση αυτή συμπυκνώνει δύο αλήθειες.
Η μία είναι πρακτική: πρόκειται για την απελπισία του ανθρώπου που πρέπει να αντιμετωπίσει τους ρυθμούς της ανασκαφικής έρευνας, την ίδια στιγμή που τα δάνεια τρέχουν. Ακόμη χειρότερα, να αντιμετωπίσει το κόστος της ανασκαφικής έρευνας, αφού πλέον η λογική του ΥΠΠΟΑ είναι το βάρος να πέφτει στον εκάστοτε ιδιώτη, που -αν θέλει να του αποδοθεί το οικόπεδο- πρέπει να πληρώσει και το κόστος της ανασκαφής, μια και οι φόροι του πηγαίνουν όλοι στη μαύρη τρύπα του χρέους και όχι στην ανάγκη να έχει η Αρχαιολογική Υπηρεσία το αναγκαίο προσωπικό για να μην επιβαρύνεται ο πολίτης.
.jpg)




.jpg)


