Ζοζέ Σαραμάγκου - Για την κρίση (November 4, 2014)

Αναδημοσίευση από koutipandoras.gr

«ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΠΟΥ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ, αδύναμοι, τη συνθλιπτική προέλαση των μεγάλων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ηγεμόνων, ξετρελαμένων για να κατακτήσουν όλο και περισσότερο χρήμα, όλο και περισσότερη εξουσία, με όλα τα μέσα, νόμιμα ή παράνομα, που έχουν στο χέρι τους, καθαρά ή βρόμικα, ομαλά ή εγκληματικά;».

«ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΞΟΔΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ στα χέρια των ειδημόνων; Δεν είναι αυτοί οι ίδιοι, οι τραπεζίτες, οι πολιτικοί ανώτατου επιπέδου παγκοσμίως, οι διευθυντές των μεγάλων πολυεθνικών, οι κερδοσκόποι, με τη συνενοχή των μέσων μαζικής ενημέρωσης, οι οποίοι, με την υπεροχή αυτού που θεωρεί τον εαυτό του κάτοχο της απόλυτης σοφίας, μας πρόσταζαν να σωπάσουμε, όταν τα τελευταία τριάντα χρόνια δειλά διαμαρτυρόμασταν, λέγοντας πως δεν ξέρουμε τίποτα, και γι’ αυτό μας γελοιοποιούσαν;».

«ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΛΥΣΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ, εκατομμυρίων θυμάτων της επονομαζόμενης κρίσης, που εξαιτίας της φιλαργυρίας, της κακοήθειας ή της ηλιθιότητας των δυνατών, θα συνεχίσουν να είναι άνεργοι, κακοζώντας προσωρινά με άθλια κρατικά επιδόματα, ενώ τα μεγάλα στελέχη και οι διευθυντές επιχειρήσεων που οδηγήθηκαν σε πτώχευση απολαμβάνουν ποσά εκατομμυρίων καλυμμένοι από θωρακισμένα συμβόλαια;».

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

 Σήμερα συμπληρώνονται 53 χρόνια από την στυγνή δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη. 

Το κράτος που είχε στηθεί κατά τα πρότυπα της εγχώριας πλουτοκρατίας και είχε οικοδομηθεί πάνω στις βόμβες ναπάλμ της αμερικανοκρατίας, 

το κράτοςπου δήλωνε ότι οι «Νέοι Παρθενώνες» του χτίζονταν στη Μακρόνησο, που η δημοκρατία του ήταν τόσο απαράμιλλη ώστε στις εκλογές του έφτασαν να ψηφίζουν οι πεθαμένοι και τα «δέντρα», 

το κράτος που οι εσωτερικές αντιθέσεις μεταξύ παλατιού και μερίδων του αστικού πολιτικού κόσμου ουδέποτε διατάραξαν τον αντιλαϊκό προσανατολισμό και αντιδημοκρατικό παροξυσμό του, 

το κράτος που τέσσερα χρόνια αργότερα θα παραχωρούσε την διαχείριση των υποθέσεων της ολιγαρχίας στους Παττακούς, στους Παπαδόπουλους, στους Ντερτιλήδες και στους Μάλλιους, 

το κράτος που ο πολιτικός του υπόκοσμος είχε πάντα δοσοληψίες με τον κανονικό υπόκοσμο των Γκοτζαμάνηδων, πριν από 53 χρόνια θα χρησιμοποιούσε ένα ακόμα εργαλείο «εκδημοκρατισμού» και «σωφρονισμού»: Τα τρίκυκλα… 

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Του ΒΑΣΙΛΗ ΑΣΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ*

Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ψήφισε στις 22/5 εν όψει και του «κρίσιμου» ραντεβού στο Eurogroup στις 24/5, το πολυνομοσχέδιο (έκτασης 7.500 σελίδων) που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων

Α). Τη θεσμοθέτηση δυνατότητας πώλησης των δανείων από τις τράπεζες σε εταιρείες ειδικού σκοπού, το θεσμικό πλαίσιο των οποίων ήδη υπάρχει (ν. 4354/2015). Μέσω της διαδικασίας αυτής το χρηματιστικό κεφάλαιο θα «βάλει» στο χέρι τις ιδιωτικές περιουσίες των πολιτών ή καλύτερα αίρονται σταδιακά πρόνοιες και προστασίες των δανειοληπτών, που αποτελούσαν ανασταλτικό παράγοντα στην αύξηση του ποσοστού εκμετάλλευσης των κυριαρχούμενων κοινωνικών τάξεων, αλλά και αποτελούσαν υλικούς όρους μιας σχετικής αυτονομίας των πολιτών. Έχουμε τονίσει αρκετές φορές, ότι ένας βασικός στόχος των μνημονιακών πολιτικών είναι η απαλλοτρίωση της μικροϊδιοκτητικής κοινωνικής δομής, ως βάση του εκτεταμένου ποσοστού αυτοαπασχόλησης υπέρ της μονοπωλιακής συσσώρευσης. Αυτό που οι θεωρητικοί του εκσυγχρονισμού χαρακτηρίζουν ως καπιταλιστικό ανορθολογισμό της ελληνικής οικονομίας ή μιας οικονομίας βασισμένης στην εσωτερική ζήτηση.

Β). Τη λειτουργία του υπερταμείου που θα «ρευστοποιήσει» τη δημόσια περιουσία. Ουσιαστικά πρόκειται για τη δημιουργία δομών απαλλοτρίωσης του δημόσιου πλούτου και εκποίησής του, δημιουργίας μιας «νέας αγοράς» στο πλαίσιο της διεθνοποιημένης καπιταλιστικής συσσώρευσης. Η εγχώρια οικονομία δεν θα έχει ούτε τη δυνατότητα, ούτε το δικαίωμα να παράγει.

ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΖΕΡΒΑ*

Προκύπτουν αρκετά διδάγματα από τον πρωτόγνωρο αναβρασμό που επικρατεί στη γαλλική κοινωνία τις τελευταίες εβδομάδεςεξαιτίας του νόμου για τα εργασιακά που επιχειρεί να επιβάλει η κυβέρνηση Ολάντ.

Κατά πρώτον, γιατί αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς νοείται η «μεταρρύθμιση» στη σύγχρονη Ενωμένη Ευρώπη (κι όχι μόνο), η οποία μάλιστα υποτίθεται πως έχει πάντα ως στόχο την «τόνωση της ανάπτυξης». Άλλωστε, ο ίδιος ο Γάλλος πρόεδρος διατείνεται πως οι επιχειρούμενες αλλαγές στην εργασιακή νομοθεσία έχουν ως βασικό στόχο τη μείωση της ανεργίας. Με αυτό το πρόσχημα δίνει ως «δώρο» στους εργοδότες τη δυνατότητα να παρακάμπτουν τις εθνικές και κλαδικές συμβάσεις για τους μισθούς και τις συνθήκες εργασίας με ατομικές συμβάσεις, ενώ παράλληλα μειώνει δραστικά για αυτούς το κόστος απολύσεων μέσω της συρρίκνωσης των νόμιμων αποζημιώσεων.

ΠΟΣΟ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΟΛΑΝΤ;

Ο Φρανσουά Ολάντ, βέβαια, δεν είχε καμιά Τρόικα στο κεφάλι του, τουλάχιστον όχι εμφανώς (η αλήθεια είναι πως υπήρχαν σχετικές πιέσεις από Κομισιόν και ΔΝΤ). Αντιθέτως, το όλο σχέδιο είναι έμπνευσης δικής του και του επιτελείου του. Έχει καθαρά «σοσιαλιστική απόχρωση» θα μπορούσε να πει κανείς, αφού η γαλλική δεξιά έχει ανέβει στα κάγκελα καταθέτοντας μέχρι και πρόταση μομφήςεναντίον της κυβέρνησης Βαλς. Εδώ βρίσκουμε λοιπόν μια ακόμη αυταπάτη (μιας κι είναι της μόδας ο όρος), η οποία καλό είναι να καταρριφθεί. Αυτή έχει να κάνει με την εντύπωση που συστηματικά καλλιεργείται από μεγάλη μερίδα των κυβερνητικών στελεχών ότι η Ευρώπη μπορεί να «αλλάξει» σε πιο προοδευτική κατεύθυνση μέσω της προσέγγισης με την καθεστώσα ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία. Αλήθεια, πόσο προοδευτική θεωρείται η προσπάθεια επιβολής του εργασιακού νόμου μέσω διατάγματος, με την παράλληλη παράκαμψη του Κοινοβουλίου, υπό τον φόβο μαζικών διαρροών κατά την ψήφισή του; Επιπλέον, μήπως η ρητορεία περί «ταραξιών» που χρησιμοποίησε ο Φρανσουά Ολάντ αναφερόμενος σε όσους κινητοποιούνται αντιδρώντας θυμίζει σε τελική ανάλυση πιο πολύ Σαμαρά;

Τι συμβαίνει στη Γαλλία; Είναι μια εξέγερση; «Οχι, μεγαλειότατε, είναι μια Επανάσταση»…

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ 

Οταν το βράδυ της 14ης Ιουλίου 1789 τα νέα της πτώσης της Βαστίλης έφθασαν στον απομονωμένο στις Βερσαλλίες Λουδοβίκο 16ο, φέρεται να ρώτησε έναν αυλικό του: «Είναι μια εξέγερση;», για να πάρει την απάντηση: «Οχι, μεγαλειότατε, είναι μια Επανάσταση»! 

Τον Απρίλιο του 1968 η έγκυρη «Μοντ» δημοσίευε σε τρεις πρωτοσέλιδες συνέχειες ανάλυση του αρχισυντάκτη της Viansson Ponte με τον τίτλο «Η Γαλλία βαριέται» όπου διαπίστωνε την πολιτική αδιαφορία της κοινής γνώμης. Λίγες μέρες μετά οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ναντέρ κατέλαβαν τις Φοιτητικές Εστίες με αίτημα τη δυνατότητα να διανυκτερεύουν στα δωμάτια των συμφοιτητριών τους, μια είδηση που πέρασε ως μονόστηλο ή σχολιάσθηκε χιουμοριστικά. Λίγες μέρες αργότερα το Παρίσι καιγόταν από τις διαδηλώσεις! 

Τον Οκτώβριο του 1995 ο πρόεδρος Σιράκ και ο πρωθυπουργός Ζιπέ που είχαν ταχθεί κατά της μονομερούς λιτότητας στην προεκλογική εκστρατεία της άνοιξης της ίδιας χρονιάς, ανακοίνωσαν λιτότητα σκληρότερη από αυτήν των Μιτεράν-Μπαλαντίρ, με αποτέλεσμα απεργιακές κινητοποιήσεις που παρέλυσαν τη χώρα για τρεις μήνες και κλείδωσαν την ήττα της Δεξιάς στις πρόωρες βουλευτικές εκλογές της άνοιξης του 1997. 

Συμφωνική Ορχήστρα των Αιγοπροβάτων – Tο… κούρδισμα των κουδουνιών

 του Γιάννη Γιαννακόπουλου

Είναι γνωστό ότι οι κτηνοτρόφοι μας κρεμάνε κουδούνια στα αιγοπρόβατα. Η κατασκευή τους γίνεται από χαλκό η ορείχαλκο. Το σημαντικότερο όμως στοιχείο στη όλη διαδικασία είναι το “κούρδισμα” των κουδουνιών. Είναι μία διαδικασία χρονοβόρα που γίνεται από τους βοσκούς μας εμπειρικά. Σκοπός είναι το “κάλιασμα” όπως το λένε, δηλαδή το ταίριασμα των ήχων.

Έτσι όταν τα αιγοπρόβατα μετακινούνται ή βόσκουν, οι παραγόμενοι ήχοι, από τα κουδούνια, βρίσκονται σε συμφωνία και το άκουσμα είναι μελωδικότατο και ευχάριστο.

Πόσα μας δάνεισαν, πόσα πήραμε. Ούτε ένα ευρώ δεν πήγε στα ελλείμματα

Του Γιάννη Αγγέλη 

Το τελευταίο δίμηνο έχουν γίνει στην Ευρωζώνη πέντε έρευνες για το που πήγαν τα λεφτά των δανείων προς την Ελλάδα. Το Capital.gr έκανε τη δική του έρευνα με βάση τα στοιχεία του προϋπολογισμού και "εντοπίζει” το που πήγαν τα 234,7 δισ. ευρώ των δανείων της περιόδου 2010 – 2015. 

Οι αριθμοί λένε πάντα την αλήθεια, αλλά το πως διαβάζει κανείς τους αριθμούς ή το ποιούς αριθμούς επιλέγει για να διαβάζει κανείς διαμορφώνουν την δική του αλήθεια. 

Οι έρευνες που έχουν γίνει για το που πήγαν τα χρήματα των δανείων που έχουν δοθεί στην Ελλάδα και τα οποία αγγίζουν τα 234,7 δισ. ευρώ έχουν δώσει παραπλήσια αποτελέσματα, όπως αποκάλυψε η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, η οποία πληροφόρησε το γερμανικό κοινό ότι μόνο το 5% των δανείων πήγε για να καλυφθούν ελλείμματα, ενώ το 95% των δανείων εξόφλησε δανειστές και κυρίως τράπεζες, ευρωπαϊκές τράπεζες, κατά βάση γαλλικές και γερμανικές... 

Δυστυχώς δεν είναι ακριβώς έτσι.

Το Capital.gr έκανε την δική του έρευνα και στηρίχθηκε στα απολογιστικά στοιχεία των προϋπολογισμών από το 2010 μέχρι και το 2015. 

Η επιλογή αυτή έγινε προκειμένου να είναι τα στοιχεία μη αμφισβητήσιμα καθώς έχουν γίνει αποδεκτά και από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

Αποκαλύψεις-ντοκουμέντα 75 χρόνια από τη «Μάχη της Κρήτης»

Εβδομήντα πέντε χρόνια μετά την ηρωική εποποιία μίας από τις πιο λαμπρές σελίδες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, την Παρασκευή οι «Αντιθέσεις», άνοιξαν το φάκελο σπάνιων ντοκουμέντων για την Κρήτη.

Ο Ιστορικός Ερευνητής Κώστας Μαμαλάκης, πρώην επιμελητής Νεώτερης Ιστορίας του Ιστορικού Μουσείου Κρήτης, παρουσίασε για πρώτη φορά στη τηλεόραση, άγνωστα ντοκουμέντα και σπάνιο φωτογραφικό υλικό από την Κρήτη πριν την έκρηξη του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη Μάχη της Κρήτης, την περίοδο της Κατοχής και Αντίστασης στο νησί μας αλλά και τις μέρες της απελευθέρωσης.

Περιγραφές και στοιχεία από το τι συνέβη σε πόλεις και χωριά της Κρήτης με επίκεντρο το Ηράκλειο, κατά την εισβολή των Γερμανών, αλλά και σπάνιες εικόνες από την σκοτεινή καθημερινότητα της Κατοχής σε αστικά κέντρα του νησιού και την ύπαιθρο. Το Ηράκλειο της Μάχης της Κρήτης και το Ηράκλειο τις πρώτες μέρες της Κατοχής.

Ξεπουλημένα γουρούνια!

Του Νίκου Μπογιόπουλου

«(…) Ξεπουλημένα γουρούνια!

Δεν ανήκουν άραγε σ’ αυτό το χοιροστάσιο όλοι εκείνοι που για κάποια χρήματα ή για λίγη δόξα, για ένα πορτοφόλι, μια εσάρπα, μια κορδέλα, μετατρέπουν τις πεποιθήσεις τους σε άχυρα κάτω από τα πόδια των μεγάλων; 

Εκείνοι, οι ακόμα πιο αξιολύπητοι, που για να απολαμβάνουν το προνόμιο της αργομισθίας ή για να φανούν κάπως πιο λαμπεροί, μετατρέπονται σε αυλικούς, βαλέδες και παράσιτα στις παρακάμαρες των υπουργών ή στις τραπεζαρίες των πλουσίων; 

Κι αυτός ο δημοσιογράφος που πουλάει την πένα του σε όποιον πληρώνει καλύτερα, αυτός ο χρονογράφος που γλείφει τις μπότες για να αφηγείται τάχα πώς τις γυαλίζουν, ο νταβατζής, ο ξερόλας γραφιάς, όλοι αυτοί οι τύποι, ξεπουλημένα γουρούνια. 

Ξεπουλημένο γουρούνι

εκείνος ο γελωτοποιός που διατηρεί το κύρος του και κερδίζει το ψωμί του κάνοντας τον παλιάτσο μπροστά στο πλήθος, 

ξεπουλημένο γουρούνι, εκείνος ο κλαψιάρης ποιητής που ζητιανεύει τι θα φάει - όχι τι θα πιει - στις επιτροπές και τα υπουργεία! Ξεπουλημένα γουρούνια, 

όλα εκείνα τα ανθρωπάκια που κάποτε παρίσταναν τους ενθουσιώδεις ή τους σκληρούς και τους άκαμπτους, που επιδείκνυαν την υποτιθέμενη ανεξαρτησία και εκκεντρικότητά τους, ενώ κάποιο ωραίο πρωί, εντελώς κενοί, τελειωμένοι, έδεσαν ένα κόκκινο μεταξωτό φουλάρι στο λαιμό, στόλισαν τη μουσούδα τους με ένα τετράγωνο σκούφο όπως τα αδέλφια τους τα γουρούνια των πανηγυριών και στριφογυρίζοντας και γρυλίζοντας προχώρησαν αυτόβουλα προς τη σκάφη της μετριότητας. 

Ξεπουλημένο γουρούνι

Σαν σήμερα το 1963 δολοφονείται από παρακρατικούς ο Γρηγόρης Λαμπράκης.

Σαν σήμερα το 1963 δολοφονείται από παρακρατικούς ο αγωνιστής της αριστεράςΓρηγόρης Λαμπράκης. Με την ευκαιρία αυτή θα θέλαμε να παραθέσουμε τον ορισμό του παρακράτους όπως τον έδωσε ο αείμνηστος εισαγγελέας Παύλος Δελαπόρτας, κατά την αγόρευσή του στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη, το Δεκέμβρη του 1966. Ο λόγος είναι γιατί ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά έχουν και σήμερα οι παρακρατικοί μηχανισμοί με την διαφορά ότι πολλαπλασιάστηκαν οι στόχοι τους και εκτός απ' τους αντιφασίστες στρέφονται και κατά μεταναστών και σε αυτοδιαχειριζόμενα νεολαιίστικα στέκια:

«Οι μηχανισμοί που δολοφόνησαν τον Λαμπράκη, αποτελούνται «από κατάλοιπα υποπροϊόντων του Χίτλερ, από γιγαντοκύτταρα δοσιλογικής λευχαιμίας... από κακοποιούς διαφόρων βαθμών και ειδών, από ιδεολογικούς σκηνίτες και από άλλους φτωχούς διαβόλους... Από τέτοια κοινωνικά βυθοκορήματα αναμενόταν βοήθεια και σ’ αυτά θα ανατιθόταν σε ώρα κρίσης, η ενίσχυση των Σωμάτων Ασφαλείας και η μεγάλη και άγια υπόθεση «της υπερασπίσεως της Πατρίδος και του Ελληνοχριστιανικού Πολιτισμού παντού, πάντοτε και δι’ όλων των μέσων», κατά τους σκοπούς της οργάνωσης του Γιοσμά που αναγράφονται πίσω από την ταυτότητα του Γκοτζαμάνη... Σήμερα, εδώ, ένα σύμφυρμα κλεφτών, βιαστών, δοσίλογων και κάθε είδους κακοποιών, εμφανίζεται (προς εθνοκαπηλεία και ανομολόγητους ιδιοτελείς σκοπούς) ως προστάτης κοινωνικών καθεστώτων, ως φύλακας ιερών και οσίων και ως Κέρβερος του νόμου και της τάξης. Τι άλλο έπρεπε να περιμένει κανείς απ’ αυτό πλην του ότι θα εξελισσόταν σε κακοήθη νεοπλασία της κοινωνίας;».

Και ένα απόσπασμα από περασμένο κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου

Το Κίνημα του Ναυτικού

Το Αντιτορπιλικό «Βέλος»

Συνωμοτική ενέργεια ομάδας αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού για την ανατροπή της Χούντας των Συνταγματαρχών και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην Ελλάδα. Το Κίνημα που ετοίμαζαν από το 1969 δεν εκδηλώθηκε, γιατί προδόθηκε στις 22 Μαΐου 1973. Ακολούθησαν αθρόες συλλήψεις και βασανισμοί.

Το Ναυτικό, στρατιωτικό σώμα με φιλελεύθερη παράδοση, δεν έλαβε ενεργά μέρος στο πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Αυτό φάνηκε και από την παραίτηση του αρχηγού του Κωνσταντίνου Εγκολφόπουλου, αμέσως μετά την επικράτηση των συνταγματαρχών. Η πρώτη αντίδραση του Ναυτικού στη Χούντα εκδηλώθηκε στο αποτυχόν κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου (13 Δεκεμβρίου 1967), όταν ο Στόλος εξήλθε στο Αιγαίο.

Αμέσως μετά, στελέχη του Ναυτικού της τάξεως του 1940, όπως οι Πλωτάρχες Παππάς, Σέκερης και Μάλιαρης, άρχισαν να οργανώνουν ένα συνωμοτικό πυρήνα εντός του στρατεύματος, με στόχο την ανατροπή της Δικτατορίας. Από τις αρχές του 1969 ο μικρός πυρήνας των στελεχών αυτών άρχισε να μεγαλώνει, με τη συστηματική μύηση αξιωματικών στο κίνημα τα οποία έδιδαν όρκο ότι θα αγωνιστούν για την ανατροπή της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα.

Στο πλαίσιο αυτό είχαν εκπονηθεί διάφορα σχέδια: από την απαγωγή του Παπαδόπουλου κατά τη διάρκεια της άσκησης του Στόλου με την επωνυμία «Θρίαμβος» (Αύγουστος 1969), μέχρι την κατάληψη της Κρήτης, της Μήλου και άλλων νησιών και το σχηματισμό εκεί κυβέρνησης από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, με την επάνοδο και του Βασιλιά Κωνσταντίνου (Ιούνιος 1969). Στην πράξη, όμως, τα σχέδια αυτά ποτέ δεν υλοποιήθηκαν.