Παρά τη στήριξη του Σάντερς στην Χίλαρι Αμερικανικής «Πολιτικής επανάστασης» συνέχεια και… Φάση Δεύτερη!

Του Γιώργου Μητραλιά

Αν και είναι πολύ νωρίς για να βγουν οριστικά συμπεράσματα, όλες οι ενδείξεις συγκλίνουν ότι έχουμε ήδη μπει στη δεύτερη φάση της «πολιτικής» αλλά και κοινωνικής «επανάστασης» που κήρυξε πριν από ένα χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ο Μπέρνι Σάντερς! Με άλλα λόγια, όχι μόνο δεν φαίνεται να συμβαίνει αυτό που όλοι απεύχονταν, δηλαδή η δικαιολογημένη αποστράτευση που θα μπορούσε να προκαλέσει η δήλωση υποστήριξης της Χίλαρι Κλίντον από την Μπέρνι Σάντερς, αλλά και διαπιστώνουμε έναν οργασμό ζυμώσεων που έχουν όλες ως κοινό τους παρονομαστή τη διάθεση συνέχισης, κλιμάκωσης και εμβάθυνσης της μαζικής κινητοποίησης ενάντια στο βορειοαμερικανικό κατεστημένο και στο δικομματικό του σύστημα…

Το πρώτο χαρακτηριστικό αυτής της «δεύτερης φάσης» είναι ότι τα πιο προβεβλημένα ηγετικά στελέχη της καμπάνιας του Μπέρνι Σάντερς, που είναι ταυτόχρονα και οι πιο στενοί του συνεργάτες, δεν ακολουθούν τις προτροπές του και αρνούνται κατηγορηματικά να υποστηρίξουν την Χίλαρι! Το γεγονός π.χ. ότι η κύρια ηγετική μορφή του μαζικού εργατικού –και όχι μόνο- κινήματος υποστήριξης στον Μπέρνι Σάντερς, η Rose Ann De Moro του μεγάλου συνδικάτου των Νοσοκόμων, που αποτέλεσε εδώ και ένα χρόνο τον πυλώνα της καμπάνιας του Μπέρνι Σάντερς, έσπευσε να κηρύξει την έναρξη της «Δεύτερης Φάσης» της «πολιτικής επανάστασης» μόλις δυο ώρες μετά από την εμφάνιση του Μπέρνι στο πλευρό της Χίλαρι, έπαιξε σίγουρα σημαντικό ρόλο για να μην οδηγήσει στην αποστράτευση η εύλογη απογοήτευση εκατομμυρίων πολιτών.

Ξεφορτωθήκαμε και την ΤΡΑΙΝΟΣΕ

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η χώρα μας, αφού η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πέρασε από το ελληνικό Δημόσιο στο ιταλικό Δημόσιο.

Δημόσιο να ‘ναι κι ας είναι και της Τουρκίας.

Σημασία έχει να μην πέσει η περιουσία των Ελλήνων στα χέρια ιδιωτικών εταιρειών.

Βέβαια, και οι ιταλικοί σιδηρόδομοι θα αποκρατικοποιηθούν αλλά μπορεί να τους πάρει το δημόσιο της Γαλλίας, οπότε θα είμαστε πάλι νικητές.

Η ΤΡΑΙΝΟΣΕ πουλήθηκε έναντι 45 εκατομμυρίων ευρώ στο ιταλικό Δημόσιο, αν και η Γιουβέντους έδινε τα ίδια χρήματα και τρεις ποδοσφαιριστές.

Η τιμή πώλησης της ΤΡΑΙΝΟΣΕ θεωρείται χαμηλή γιατί ξεκίνησαν οι θερινές εκπτώσεις και το αφεντικό τρελάθηκε.

Για την επίτευξη της συμφωνίας δεν υπήρξαν δυσκολίες, αφού οι Ιταλοί τα βρήκαν με τους Κινέζους της COSCO και με τους Ρώσους, ενώ οι Γερμανοί δεν έφεραν αντιρρήσεις γιατί η SIEMENS δεν φτιάχνει τρένα.

Μόλις οι Ιταλοί συμφώνησαν με τους Κινέζους και τους Ρώσους, βάρεσαν παλαμάκια, για να έρθουν οι Έλληνες σερβιτόροι του ΤΑΙΠΕΔ με τα συμβόλαια και τις σαμπάνιες.

Bενεζουέλα όλη η αλήθεια

Eδώ και καιρό τά συστημικά ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν με ειδήσεις του τύπου άς μη γίνουμε και εμείς Βενεζουέλα,άς μη πεινάσουμε όπως πεινούν στην Βενεζουέλα,η Βενεζουέλα καλώς ή κακώς για αυτούς δεν πεινά,το γεγονός πώς αντιμετωπίζει κάποια προβλήματα δεν σημαίνει πώς ο λαός πεινά ή είναι εξαθλιωμένος

Οι παραλληλισμοί με την Ελλάδα, καταλυτικοί. Και πάλι όμως τα στοιχεία είναι συντριπτικά και αποκαλύπτουν τα ψεύδη τους

Πίσω από την όλη παραπληροφόρηση βρίσκεται η αντιπολίτευση της χώρας η οποία σε συνεργασία με τις ΗΠΑ προσπαθούν να χτυπήσουν την κυβέρνηση Μαδούρο

Πρίν λίγο καιρό έγινε λόγος για την κατάσχεση τροφίμων από τη πολιτοφυλακή της χώρας,προσπάθησαν να περάσουν το μήνυμα πώς η κυβέρνηση κατάσχει τρόφιμα,η αλήθεια όμως διαφέρει

Η Μπολιβαριανή Εθνοφυλακή (GNB) εντόπισε και κατάσχεσε 50 τόνους τροφίμων στην περιοχή Σαν Χουάν δυτικά του Μαρακαΐμπο ( περιφέρεια Zούλια). 

Μια καθόλου τυχαία πρόσληψη: Ο Μπαρόζο στην Goldman Sachs

Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Η στρατολόγηση του πρώην προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, πορτογάλου Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, από την «Τράπεζα», όπως συχνά αποκαλείται ο αμερικάνικος κολοσσός Goldman Sachs, μόνο ως μεμονωμένο περιστατικό δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. 

Η συχνότητα με την οποία στελέχη που υπηρετούν σε δημόσιες θέσεις προσλαμβάνονται μετά την ολοκλήρωση της θητείας τους στον ιδιωτικό τομέα είναι τόσο συνήθης ώστε το περιστατικό έχει περιγραφεί κι ως «περιστρεφόμενη πόρτα». Και δεν απαντάται μάλιστα μόνο στις ΗΠΑ με τους υπουργούς Οικονομικών να προέρχονται και να επιστρέφουν σε κορυφαίες τράπεζες (με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον υπουργό Οικονομικών του Μπους, Χένρι Πόλσον, που είχε διατελέσει – όλως …τυχαίως – διευθύνων σύμβουλους της Goldman Sachs), αλλά και στην Ευρώπη. 

Ποιος ξεχνάει την πρόσληψη του γερμανού καγκελάριου (1998-2005) Γκέρχαρντ Σρέντερ από την επενδυτική τράπεζα των Ρότσιλντ και τη μεταπήδησή του στη συνέχεια στη θέση του προέδρου της κοινοπραξίας που ανέλαβε την κατασκευή του ρωσο-γερμανικού αγωγού Nord Stream; Χώρες μάλιστα όπως η Γαλλία προκειμένου να αποτρέψουν την χρήση ευαίσθητων πληροφοριών, στα οποία είχαν προνομιακή πρόσβαση οι κρατικοί αξιωματούχοι όσο υπηρετούσαν, ως προίκα για μια χρυσή μετεγγραφή σε επιχειρήσεις απαγορεύουν στους δημόσιους λειτουργούς την μετακίνησή τους στον ιδιωτικό τομέα για τρία ολόκληρα χρόνια μετά την απομάκρυνσή τους από το δημόσιο.Ωστόσο, η ένταξη του Μπαρόζο στα μισθολόγια της Goldman Sachs είναι πολύ πιο σοβαρή υπόθεση, κι αυτό για πολλούς λόγους. Ξεχωρίζουμε τρεις, εξ αυτών.

«το μόνο μας μέσο»

Του Έκτορα Δ. Κουφοντίνα - Σωτηρόπουλου

Στην Ελλάδα σήμερα συντελείται μια υποσυνείδητη συνειδητοποίηση, κόντρα σε ΜΜΕ και κόμματα. Ο κόσμος καταλαβαίνει όλο και περισσότερο εκείνη την παλιά, ξεχασμένη αλήθεια, πως: «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο θα ήταν παράνομες». Συνειδητοποιεί όλο και περισσότερο ότι οι εκλογές δεν μπορούν να βελτιώσουν τη ζωή του, ότι δεν μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματά του -καθημερινά ή μεγάλα- καθώς αποτελούν όχι μέρος του ίδιου του προβλήματος μεν, αλλά άλλοθι δημοκρατικό για τις σκανδαλώδεις αποφάσεις μιας ντόπιας ολιγαρχίας που θα αποφασίσει και θα νομοθετήσει ούτως ή άλλος, ανεξαρτήτως εκλογικού αποτελέσματος προς το συμφέρον της κεντροευρωπαϊκής οικονομικής ελίτ.

Ανεξάρτητα από τα απανωτά αντιμνημονιακά αποτελέσματα όλων των εκλογικών αναμετρήσεων τα τελευταία χρόνια, ανεξάρτητα από την ρητή απόφαση στο δημοψήφισμα, ανεξάρτητα από το αν η εκλεγμένη κυβέρνηση είναι δεξιά, ή "αριστερή" η πολιτική απόφαση και πρακτική είναι μία.

Αυτή η συνειδητοποίηση που φαίνεται τόσο στην ολοένα και δραματικά αυξανόμενη αποχή όσο και στις καθημερινές συζητήσεις δυστυχώς εκφράζεται ως αδιέξοδο: «Ποιον να ψηφίσεις...». Μια συνειδητοποίηση που συντελείται σε ένα πλαίσιο απογοήτευσης και πεσιμισμού, στην λογική πως αφού οι εκλογές, «το μόνο μας μέσο», δεν είναι ικανό να βελτιώσει την ζωή μας τότε τίποτα δεν μπορεί να το κάνει.

Το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα στην ιστορία: 100.000.000 Νεκροί

Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ολοκαύτωμα δεν έχει βρει ακόμα στην
ιστορία και τη συλλογική μνήμη το μέγεθος που αναλογεί...

τα περισσότερα από 100.000.000 θύματα Ινδιάνους που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες και τους αποίκους της Αμερικανικής ηπείρου. Οι διπλάσιοι από όλους τους νεκρούς του τελευταίου παγκόσμιου πόλεμου, στρατιώτες κι άμαχους μαζί. Αυτή είναι η μεγαλύτερη γενοκτονία της πολιτισμένης δύσης, της επέκτασης των αγορών της, της κερδοφορίας της και στο όνομα της Χριστιανικής της θρησκείας και της εκκλησίας που ευλόγησε τις σφαγές των «απίστων» και μοιράστηκε μέρος της λείας.

Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, πάνω από 80.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις… 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans). Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, (1992, σ. 74-75, s.151), κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Όπως όλα δείχνουν, οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα προνόμια που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.

ΤΟΥΣ ΕΦΑΓΑΝ ΕΝ ΨΥΧΡΩ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Μόλις δέκα μέρες χρειάστηκαν οι Άγγλοι αστοί για να ''καταβροχθίσουν'' πολιτικά και τους δύο ηγέτες που αναδείχθηκαν μέσα από την εκστρατεία υπέρ του ''Όχι''! Έφαγαν εν ψυχρώ και τον Μπόρις Τζόνσον, τον πρώην δήμαρχο του Λονδίνου και μέλος του κόμματος των Συντηρηριτικών, αλλά και τον ακόμη δεξιότερο Νάιτζελ Φάρατζ. Τον πρώτο τον έφαγε οΡούπερτ Μέρντοχ που ήταν σαφέστατα υπέρ της αποχώρησης τηςΒρετανίας από την ΕΕ. Τον δεύτερο τον έφαγε ο Πόλ Ντέικρ, ο πανίσχυρος διευθυντής της εφημερίδας Ντέιλι Μέιλ, η οποία είχε ταχθείαναφανδόν υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ. 

Στην πραγματικότητα, βέβαια, ο καθοριστικός παράγοντας που έπεισε τον Νάιτζελ Φάρατζ να παραιτηθεί από την πολιτική του καριέρα είναι οι απειλές δολοφονίας του, οι οποίες προσέλαβαν κατακλυσμιαίο χαρακτήρα μετά τη νίκη στο δημοψήφισμα εκείνων των πολιτικών δυνάμεων που τάχθηκαν υπέρ της αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ. Με την πιθανολογούμενη άνευ στοιχείων- ανάμιξη των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών στη δολοφονία της βουλευτίνας των Εργατικών Τζο Κοξ, ο Φάρατζ είχε κάθε λόγο να πανικοβληθεί. Δεν υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι νέα πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου θα αναδειχθεί η απερίγραπτη καιροσκόπος Τερέζα Μέι, η οποία δήλωνε δήθεν ευρωσκεπτικίστρια, αλλά τάχθηκε στο δημοψήφισμα υπέρ της... παραμονής της Βρετανία στην ΕΕ! Σε δύο μόλις εβδομάδες, χρησιμοποιώντας ως μέσον την κοινοβουλευτική ομάδα των Συντηρητικών βουλευτών, οι Άγγλοι αστοί την ανέδειξαν ως αδιαμφισβήτητο φαβορί για τη θέση της πρωθυπουργού της χώρας. Στην τελευταία ψηφοφορία των βουλευτών των Συντηρητικών που έγινε την Πέμπτη, η Τερέζα Μέι πήρε 199 ψήφους, ως υπουργός Εσωτερικών που παρέμεινε πιστή στην πολιτική του Ντέιβιντ Κάμερο νμέχρι τέλους, υπηρετώντας τον από τη θέση αυτή από το 2010 μέχρι σήμερα. 

Σουρεαλιστής ζωγράφος από το Μεξικό δημιουργεί οφθαλμαπάτες που εντυπωσιάζουν

Τα έργα του Octavio Ocampo είναι πολύ γνωστά για το απίστευτο σουρεαλισμό και τις δυνατές μεταφορές που κρύβουν.

Μια μια τρομερή τεχνική εξαπατάει τη φαντασία των θεατών, Οι ζωγραφιές του μπορούν να μεταφραστούν με πολλούς τρόπους, ανάλογα βέβαια με την απόσταση ή τη οπτική γωνία από την οποία τα παρατηρεί ο θεατής.

Δείτε τους παρακάτω πίνακες ζωγραφικής και θα καταλάβετε μόνοι σας. Εσείς τι πραγματικά βλέπετε σε κάθε εικόνα;

Μαμιδάκης: Μια αυτοκτονία και η «εξαρτημένη εθνική αστική τάξη»…

Του Νίκου Ντάσιου

Ιδιαιτέρως συμβολικής σημασίας η πρόσφατη αυτοκτονία του Προέδρου της Jet Oil κου Μαμιδάκη. Κατά την άποψη μου σηματοδοτεί το τέλος της «εξαρτημένης εθνικής αστικής τάξης» και τον απόλυτο έλεγχο νευραλγικών τομέων της οικονομίας από το πολυεθνικό κεφάλαιο και τους ξένους επιχειρηματίες.

Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Μαρινόπουλου με την δυστοκία στην εξαγορά του από τον Σκλαβενίτη λόγω….. «εξωτερικής παρέμβασης» με στόχο την αναίρεση κάθε ενδεχόμενου δημιουργίας ελληνικού super market. To κλειδί στην εξέλιξη αυτή -που προκαλεί ντόμινο στην εγχώρια αγορά-, είναι αναμφίβολα η εξαγορά του χαρτοφυλακίου των «συστημικών τραπεζών» μέσω της «ανα-κεφαλαιοποίησης» από ξένα funds και κατά συνέπεια ο έλεγχος των επιχειρηματικών δανείων. Ενδεικτικά του αφελληνισμού ή ακριβέστερα «της αποικιοποίησης», είναι ο διορισμός Γερμανίδας στην Τράπεζα Αττικής , η προσπάθεια εκπαραθύρωσης της σημερινής διοίκησης της Τρ. Πειραιώς , η μεταβίβαση της Eurobank στον κερδοσκοπικό όμιλο Fairfax κοκ. Στην ίδια γραμμή ελέγχου από ξένες διοικήσεις με «Αριστερή υπογραφή» : το νέο Υπερ-ταμείο διαχείρισης του δημόσιου πλούτου και η Γενική Γραμματεία Εσόδων στην οποία υπάγονται οι Εφορίες της χώρας. Προλαμβάνω ενστάσεις περί ικανότητας και αποτελεσματικότητας των ξένων διοικήσεων έναντι της φαυλότητας και του πελατειακού συστήματος των εγχωρίων, θυμίζοντας ότι η μεγαλύτερη τραπεζική φούσκα της Ευρώπης δεν είναι άλλη από την Γερμανική Deutsche Bank. 

Χαρακτηριστικότερο δε το παράδειγμα του Γερμανικού ΟΤΕ που αφού εκποίησε όλες τις επενδύσεις του ΟΤΕ των προηγούμενων χρόνων στα Βαλκάνια, περιστέλλει συνεχώς το κόστος -χωρίς να προχωράει σε καμία επένδυση- για να «κάνει ταμείο» για την μητρική Deutsche Telekom. Χωρίς ν αποτελώ υμνητή της παλιάς διαπλοκής επιχειρηματιών , τραπεζιτών και πολιτικών, επισημαίνω ότι η αστική ελιτ που στήριξε όλα τα προηγούμενα χρόνια τα Μνημόνια και τους Γερμανούς , εξέφρασε με τα ήθη της τον πολύ-πολιτισμό και την «Τουρκολαγνεία», θα έχει την τύχη των χιλιάδων αυτό-χειρων της προηγούμενης περιόδου όσες παραχωρήσεις κι αν κάνει. 

Φ. Κουβέλης: «Η απλή αναλογική δεν είναι ούτε πολιτικό κόλπο, ούτε μεθόδευση»

Τη στήριξή του στην απλή αναλογική εκφράζει, με συνέντευξή του στο matrix24.gr, ο Φώτης Κουβέλης. 

Συνέντευξη στον Γιώργο Μελιγγώνη

Παράλληλα, ο επικεφαλής της ΕΚΙΕΑ χαρακτηρίζει ως θέση που «εκφωνείται στο πολιτικό κενό» τη θέση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης περί «κυβέρνησης εθνικής συνεννόησης» και καλεί τα κόμματα της Κεντροαριστεράς να στραφούν προς τα αριστερά, σημειώνοντας ότι αυτά θα πρέπει «να αναζητήσουν συμπλεύσεις με την Αριστερά, κλείνοντας το κεφάλαιο της προσκόλλησής τους στο άρμα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής».

Επιπροσθέτως, ο ιδρυτής της ΔΗΜΑΡ καλεί, εμμέσως πλην σαφώς, τον ΣΥΡΙΖΑ να κάνει το επόμενο βήμα στο Συνέδριό του για την «οργανωτική και πολιτική συμπόρευση δυνάμεων που, όπως εμείς, εργάζονται για την προοδευτική διακυβέρνηση», ενώ βάλλει κατά της ενισχυμένης αναλογικής, τονίζοντας ότι η απλή αναλογική «καταγράφει τους πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς, υπηρετεί τη γνήσια έκφραση της λαϊκής κυριαρχίας, απελευθερώνει ζωντανές πολιτικές δυνάμεις και δημιουργεί δυνατότητες πολιτικών συνθέσεων».

Αν και έχετε διευκρινίσει πολλές φορές ότι δεν σας ενδιαφέρουν οι θέσεις, κύριε πρόεδρε, αναρωτιέμαι αν ενόψει και του Συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ τον Οκτώβριο, υπάρχει περιθώριο ή πιθανότητα «οργανικής ένταξης» της ΕΚΙΕΑ στο κυβερνών κόμμα, όπως είχατε υπονοήσει προ μηνών με συνέντευξή σας.

Το Brexit και η κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Δημοσιεύουμε σε ένθετο ολόκληρο το άρθρο του Σαμίρ Αμίν που γράφτηκε με αφορμή το Brexit και πραγματεύεται μείζονα ζητήματα στρατηγικής του σύγχρονου προοδευτικού κινήματος, στην ιδιαίτερη καμπή που βρίσκεται τα τελευταία χρόνια. Πρόκειται για ένα σημαντικότατο άρθρο, που απαιτεί μελέτη και προβληματισμό, γιατί ανοίγει διάπλατα την συζήτηση γύρω από το θέμα της «εθνικής κυριαρχίας», θέμα τόσο παραμελημένο τα τελευταία χρόνια, επιμένοντας να ενταχθεί στo πλαίσιo της στρατηγικής που έχει κάθε σημαντική κοινωνική δύναμη και φυσικά οι υποτελείς τάξεις και στρώματα, οι λαοί του κόσμου.

Το κείμενο αυτό γράφτηκε στα γαλλικά για την ιστοσελίδα Defend Democracy Press, από όπου και μας παραχωρήθηκε.

Του Σαμίρ Αμίν

Η εθνική κυριαρχία: για ποιους σκοπούς;

Η υπεράσπιση της εθνικής κυριαρχίας, όπως και η κριτική της, προκαλεί σοβαρές παρεξηγήσεις από τη στιγμή που την αποσπούμε από το κοινωνικό, ταξικό περιεχόμενο της στρατηγικής στην οποία εγγράφεται. Το κυρίαρχο κοινωνικό μπλοκ στις καπιταλιστικές κοινωνίες αντιλαμβάνεται πάντα την κυριαρχία ως ένα απαραίτητο εργαλείο για την προαγωγή των δικών του συμφερόντων, τα οποία είναι θεμελιωμένα τόσο στην καπιταλιστική εκμετάλλευση της εργασίας όσο και στην παγίωση των διεθνών θέσεων της. Σήμερα, στο παγκοσμιοποιημένο νεοφιλελεύθερο σύστημα (το οποίο προτιμώ να αποκαλώ κρατικο-φιλελεύθερο, δανειζόμενος από τον Μπρούνο Όιγκεν αυτόν τον εξαιρετικό όρο) που κυριαρχείται από τα χρηματιστικοποιημένα μονοπώλια της ιμπεριαλιστικής τριάδας (ΗΠΑ, Ευρώπη, Ιαπωνία), οι πολιτικές εξουσίες, που το διαχειρίζονται προς αποκλειστικό όφελος αυτών των μονοπωλίων, αντιλαμβάνονται την εθνική κυριαρχία ως το εργαλείο που τους επιτρέπει να βελτιώσουν τις «ανταγωνιστικές» θέσεις τους στο παγκόσμιο σύστημα. Τα οικονομικά και κοινωνικά μέσα του κράτους (υπαγωγή της εργασίας στις απαιτήσεις των εργοδοτών, οργάνωση της ανεργίας και της επισφάλειας, κατακερματισμός του κόσμου της δουλειάς) και οι πολιτικές παρεμβάσεις (συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών επεμβάσεων), είναι συνδεδεμένες και συνδυασμένες στο κυνήγι αποκλειστικά ενός στόχου: της μεγιστοποίησης του όγκου της προσόδου που μονοπωλείται από τα «εθνικά» μονοπώλιά τους.Ο κρατικο-φιλελεύθερος ιδεολογικός λόγος ισχυρίζεται ότι εγκαθιδρύει μια τάξη βασισμένη αποκλειστικά στη γενικευμένη αγορά, της οποίας οι μηχανισμοί θα αυτορυθμίζονταν και θα παρήγαγαν το κοινωνικά βέλτιστο (κάτι το οποίο φυσικά δεν ισχύει) υπό τον όρο ότι ο ανταγωνισμός θα είναι ελεύθερος και διαφανής (κάτι το οποίο δεν γίνεται ποτέ, και δεν μπορεί να γίνει στην εποχή των μονοπωλίων). Όπως, επίσης, διατείνεται ότι το κράτος δεν έχει κανένα ρόλο να παίξει πέρα από την εγγύηση της λειτουργίας του εν λόγω ανταγωνισμού (κάτι που είναι αντίθετο στο γεγονός ότι αυτή η λειτουργία απαιτεί, ακριβώς, την ενεργητική παρέμβαση του κράτους – στην πραγματικότητα ο κρατικο-φιλελευθερισμός είναι μια κρατική πολιτική). Αυτός ο λόγος, έκφραση της ιδεολογίας του «νεοφιλελεύθερου ιού», εμποδίζει την κατανόηση της πραγματικής λειτουργίας του συστήματος, όπως την εκπληρώνουν οι λειτουργίες του κράτους και της εθνικής κυριαρχίας. Οι ΗΠΑ δίνουν το παράδειγμα ενός τρόπου της αποφασισμένης και διαρκούς εφαρμογής της κυριαρχίας, όπως γίνεται αντιληπτή με την «αστική» έννοια, σήμερα δηλαδή στην υπηρεσία του κεφαλαίου των χρηματιστικοποιημένων μονοπωλίων. Το «εθνικό» Δίκαιο εξυπηρετεί τις ΗΠΑ, χάρη στη διαβεβαιωμένη και επαναβεβαιωμένη ανωτερότητά του έναντι του Διεθνούς Δικαίου. Το ίδιο ίσχυε και στις ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης τον 19ο και 20ό αιώνα.