Το καρναβάλι των Ολυμπιακών και ο αποκλεισμός της Ρωσίας…

Σε λίγες μέρες αρχίζει το πλανητικό καρναβάλι των Ολυμπιακών Αγώνων: Καρναβάλι του ανελέητου κερδοσκοπικού ανταγωνισμού των ΥΠΕΡ-εθνικών μονοπωλίων… Θυμάστε αυτόν τον Αθάνατο Φρανκιστή, Χουάν Αντόνιο Σάμαρανγκ; Ήταν ο πιο ωμός, δηλαδή ο πιο «ειλικρινής», από τους Αθάνατους. Δεν έκρυβε την απόλυτη επιρροή των πολυεθνικών στον αθλητισμό.

Αυτό που καθορίζει την «Ολυμπιακή Αγορά» είναι η κυριαρχία των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων και ο μανιασμένος πόλεμος των πολυεθνικών για τον έλεγχο αυτής της «Ολυμπιακής Αγοράς». 

Το συστατικό στοιχείο και ο κινητήριος μοχλός αυτής της εμπορευματικής αγοράς των μονοπωλίων (που αγκαλιάζει ΟΛΟΥΣ τους επιχειρηματικούς κλάδους) είναι η «ντόπα»: Η παραγωγή όλο και πιο εξελιγμένων και ΜΗ ανιχνεύσιμων αναβολικών. 

Και εδώ ακριβώς, στην ΑΓΟΡΑ του ΥΠΕΡ-κέρδους της «ντόπας», ο πόλεμος μεταξύ των πολυεθνικών, για τον έλεγχο της Ολυμπιακής Αγοράς», παίρνει λυσσώδεις διαστάσεις. 

Ο αδυσώπητος αυτός ανταγωνισμός των πολυεθνικών βιομηχανιών είναι που οδηγεί και στην αποκάλυψη κάποιων κρουσμάτων ντοπαρισμένων αθλητών. 

Αυτό που αποκρύβεται επιμελώς είναι τούτο: Ότι το ντοπάρισμα των αθλητών-εμπορευμάτων-θεαμάτων, είναι ο ΓΕΝΙΚΟΣ κανόνας και όχι η εξαίρεση, ΟΧΙ κάποια μεμονωμένα κρούσματα… 

Πουλημένη δημοσιογραφία παντού

Ομολογία Γερμανού δημοσιογράφου για προπαγάνδα που φέρνει πόλεμο…

«Υπήρξα δημοσιογράφος επί 25 χρόνια. Είχα σπουδάσει για να γράφω ψέματα, να προδίδω τις αρχές μου και να μην λέω την αλήθεια στον κόσμο. Βλέποντας όμως τον τελευταίο καιρό πως Αμερικανοί και Γερμανοί προσπαθούν να φέρουν τον πόλεμο στον κόσμο της Ευρώπης, τον πόλεμο με τη Ρωσία, να τον οδηγήσουν σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή… Αποφάσισα να σηκωθώ όρθιος και να πω ότι δεν είναι σωστό εκείνο που έχω κάνει στο παρελθόν:

Να χειραγωγήσω τους ανθρώπους να κάνω προπαγάνδα εναντίον της Ρωσίας. Και δεν είναι σωστό αυτό που έχουν κάνει συνάδελφοί μου στο παρελθόν, επειδή δωροδοκήθηκαν για να προδώσουν τον λαό, όχι μόνο στην Γερμανία, αλλά σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη.

Έγραψα αυτό το βιβλίο ‘Bought Journalists‘ (Εξαγορασμένοι δημοσιογράφοι), επειδή φοβάμαι για ένα νέο πόλεμο στην Ευρώπη και δεν μ΄ αρέσει να ζήσουμε αυτή την κατάσταση και πάλι. Επειδή ο πόλεμος δεν έρχεται μόνος του. Υπάρχουν άνθρωποι που σπρώχνουν στον πόλεμο».

Πρόκειται για δήλωση “on camera” του γερμανoύ δημοσιογράφου Udo Ulfkotte, αρχισυντάκτη της μεγάλης κυκλοφορίας γερμανικής εφημερίδας,«Frankfurter Allgemeine». Ο ίδιος, αποκάλυψε ότι είχε εξαναγκασθεί να δημοσιεύσει με την υπογραφή του, εκθέσεις που του είχαν παραδοθεί από μυστικές υπηρεσίες, διακινδυνεύοντας αν αποκαλυφθεί αυτό, να απολυθεί.

Με αφορμή τον Νίκο

Την 1η Αυγούστου 1973, σαν σήμερα, έφευγε από τη ζωή ο Νίκος Ζαχαριάδης. 

Έχουν γραφτεί τόσα. Eχουν ειπωθεί ακόμα περισσότερα. Επιτρέψτε μου μια «μαρτυρία» διαφορετική, «προσωπική».

Ήταν χούντα. Εγώ πιτσιρικάς. Θυμάμαι τον πατέρα μου, όσες φορές το κυνηγητό δεν μεταφραζόταν για μας τα παιδιά στο «λείπει σε ταξίδι για δουλειές», στα συναπαντήματα με τους φίλους του (σσ: όσες φορές δεν «έλειπαν σε ταξίδι για δουλειές»…), στον αποχαιρετισμό, μισοχαμογελώντας, μισοσυνωμοτικά, να πετάνε πότε – πότε ο ένας στον άλλον εκείνη τη φράση: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαί σου και διάβαζε πολύ». Τί είναι αυτά που λένε, έλεγα από μέσα μου…

Αργότερα έμαθα ότι ήταν μια φράση που τη μοιραζόταν ο Νίκος Ζαχαριάδης, ο ιστορικός γραμματέας του ΚΚΕ, με τους συντρόφους του. Ήταν η συμβουλή του, ένα παρασύνθημα, για να κρατηθούν όρθιοι στις φυλακές και στις εξορίες. Αλλά πάλι μου φαινόταν παράξενο: Πώς γίνεται να αγαπάς το κελί σου;… 

Στην πορεία κατάλαβα (νομίζω). Αυτό που λέγανε (νομίζω) ήταν ότι δεν παραιτείσαι ποτέ. Δεν σκύβεις ποτέ. Δεν συνθηκολογείς. Ποτέ. Παίρνεις δύναμη από ό,τι μπορεί να σου δώσει ζωή. Παίρνεις ζωή από την αγάπη για την ίδια τη ζωή. Από την αγάπη για την ομορφιά και το δίκιο. Από την αγάπη για τους ανθρώπους και τον τόπο σου. Ακόμα κι αν για τον τόπο σου, για την προκοπή του, χρειαστεί να ζεις μέσα στο «κελί» σου. Φροντίζεις το «κελί» σου, δεν το παρατάς, δεν απαρνιέσαι τον αγώνα και το όραμα να ξημερώσει το δίκιο στον τόπο σου. Και κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου για να είσαι παρών και ετοιμοπόλεμος σε αυτό τον αγώνα. Δεν καταθέτεις τα όπλα. Φροντίζεις να συντηρείς τις βιολογικές αντοχές σου, αλλά και τη σπίθα στο μυαλό σου. Αν είναι να γράψεις Ιστορία, να γίνεις μέρος του λαού που θα γράψει τη δική του Ιστορία, πρέπει να σε παίρνουν τα πόδια σου. Και να δουλεύει το μυαλό σου.

Σ. Χόκινγκ: Να ξαναορίσουμε την έννοια του πλούτου και της ιδιοκτησίας

Σε άρθρο του στην εφημερίδα Guardian ο διάσημος φυσικός Στίβεν Χόκινγκ κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους, που απειλείται από το ρόλο του πλούτου και του χρήματος στη σύγχρονη κοινωνία. 

Ο Χόκιγνκ με αφορμή το Brexit, καλεί σε αλλαγή των θεμελιωδών παραδοχών σχετικά με τον πλούτο, την ιδιοκτησία, το «“δικό μου” και “δικό σου”», μακριά από τον «στενόμυαλο ορισμό του πλούτου και από την αποτυχία μας να τον κατανέμουμε πιο δίκαια, τόσο στο εθνικό επίπεδο, όσο και πέραν των εθνικών συνόρων». 

«Αν δεν συμβεί αυτό δεν είμαι καθόλου αισιόδοξος για τη μακροπρόθεσμη προοπτική του είδους μας […] Πρέπει να μάθουμε να τον μοιραζόμαστε με περισσότερη δικαιοσύνη. Αν το κάνουμε αυτό, τότε δεν υπάρχει κανένα όριο σε εκείνα που οι άνθρωποι μπορούν να επιτύχουν από κοινού», σημειώνει. 

Ολόκληρο το άρθρο:

«Έχουν τα χρήματα σημασία; Μήπως ο πλούτος μας κάνει πιο πλούσιους; Αυτά μπορεί να φαίνονται κάπως περίεργα ως ερωτήματα για έναν φυσικό, όπως είμαι εγώ, αλλά θα προσπαθήσω να απαντήσω πως σχετίζονται. 

Η απόφασή του δημοψηφίσματος της Βρετανίας είναι μια υπενθύμιση ότι όλα συνδέονται μεταξύ τους και ότι, αν θέλουμε να κατανοήσουμε τη θεμελιώδη φύση του σύμπαντος, θα ήταν πολύ ανόητο να αγνοήσουμε το ρόλο που παίζει ο πλούτος και το χρήμα στην κοινωνία μας. 

Ίσως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

«Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να 'χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα». 

Ας ευχηθούμε το σχόλιο του Χρόνη Μίσσιου να τσιγκλίσει τη σκέψη όλων εμάς των μελλοθανάτων και επιτέλους να κάνουμε κάτι. Να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να πάρουμε πίσω της ζωή μας. 

Αυτή την κουβέντα είπε «ο εραστής του ονείρου της κοινωνικής δικαιοσύνης» Χρόνης Μίσσιος δυο χρόνια πριν εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο, το Νοέμβριο του 2012. Τη διαβάζω σήμερα και αισθάνομαι μια απέραντη ενοχή να μου καίει τα σωθικά. 

Γιατί δεν αντιδρά η κοινωνία που τα έχει χάσει πια όλα; Γιατί φοβάται το όνειρο; Υπάρχει απάθεια τριγύρω, ενώ γίνονται πράξη τα μέτρα του τρίτου πιο σκληρού μνημονίου, που φέρνει σαρωτικές αλλαγές στη ζωή μας από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, περικοπές στην υγεία, μείωση του ακατάσχετου ορίου και σταδιακή αύξηση της προκαταβολής φόρου έως αλλαγές στον πτωχευτικό κώδικα και τόσα άλλα, η οργή δεν αφήνεται ούτε καν σαν ψίθυρος να εκδηλωθεί. 

Όχι δεν είναι κάποια επέτειος, απλά ήρθε ο καιρός να ξαναθυμηθούμε τον Χρόνη Μίσσιο για να πάρουμε ανάσες και να νοιώσουμε πια δυνατοί για να αντιμετωπίσουμε τα δυσκολότερα που έρχονται. 

Γιατί καταρρέει η ΕΕ;

Του Απόστολου Διαμαντή

Ένας προφήτης της σημερινής ευρωπαϊκής κρίσης υπήρξε ο Πωλ Βαλερύ. Το 1942 δίνει διαλέξεις στις Βρυξέλλες, στη Λυών και το Μονπελιέ. Ο πόλεμος και η ανάπτυξη του ναζισμού, ως ειδικής γερμανικής συνθήκης, δεν του είναι εντελώς απρόσμενα γεγονότα.

Ήδη από το 1919, στις Επιστολές του, είχε γράψει, με το απαράμιλλο, λαμπερό του στυλ: «Οι μεγάλες αρετές των γερμανικών φυλών γέννησαν περισσότερα δεινά απ’ όσα ελαττώματα δημιούργησε ποτέ η οκνηρία. Είδαμε, με τα ίδια μας τα μάτια, τη συνειδητή εργασία, την πιο στέρεη εκπαίδευση, την πιο σοβαρή πειθαρχία και προκοπή να βρίσκουν εφαρμογή σε τρομερά σχέδια. Τόσες φρικαλεότητες δεν θα ήταν δυνατές χωρίς τόση αρετή. Χρειάστηκε αναμφίβολα πολλή επιστήμη για να σκοτωθούν τόσοι άνθρωποι, να σκορπιστούν τόσα αγαθά, ν’ αφανιστούν τόσες πόλεις μέσα σε τόσο λίγο χρόνο, αλλά χρειάστηκαν εξίσου και ηθικά προσόντα. Γνώση και Καθήκον, είστε λοιπόν ύποπτα;».

Η έντονη προφητικότητα του λόγου του Πωλ Βαλερύ εντυπωσιάζει. Η ιστορική του αίσθηση, λεπτή και οξυδερκής είναι ένα μόνιμο χαρακτηριστικό του έργου του, το οποίο πολλές φορές μοιάζει να ανησυχεί σοβαρά για την τύχη του δυτικού πολιτισμού συνολικά, πράγμα που το βλέπουμε και στην τελευταία του διάλεξη για τον Βολταίρο το 1944, λίγο πριν πεθάνει.

Έτσι ο Βαλερύ γίνεται απόλυτα προφητικός αλλά και απόλυτα επίκαιρος, για όλες τις συνέπειες που έχει πάνω στον δυτικό πολιτισμό η παγκόσμια τάση της πολιτισμικής σύμφυσης εντελώς ασύμβατων πολιτισμών, όπως ο ισλαμικός και ο δυτικός. Η Ευρώπη απέναντι στην ιστορική κρίση δεν έχει τίποτε άλλο να αντιτάξει από την επιστροφή της στην κοινή μήτρα των λαών που την απαρτίζουν, δηλαδή τον ελληνορωμαϊκό και χριστιανικό κόσμο. Ανάμεσα στους δύο μεγάλους παγκοσμίους πολέμους ο Βαλερύ θα δει το μέλλον της Ευρώπης ζοφερό, καθώς μοιάζει να χάνει την στέρεη πηγή του το ευρωπαϊκό πνεύμα:

“Ασυλία” για την κακοποίηση ζώου

ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΕΝΝΑΕΙ Η ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΔΙΩΚΤΙΚΩΝ ΑΡΧΩΝ ΠΟΥ ΑΦΗΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΞΩΘΗΣΕ ΣΚΥΛΟ ΣΕ ΠΤΩΣΗ ΑΠΟ ΟΡΟΦΟ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ

Επιμέλεια: Σωτήρης Σκουλούδης, Φίλιππος Καραμέτος

Διαφορετική τροπή και κρίσιμα ερωτηματικά για τη στάση των εισαγγελικών αρχών λαμβάνει η υπόθεση με τη βάναυση κακοποίηση του σκύλου στην πλατεία Αμερικής, μετά την κατάθεση της βασικής μάρτυρα για την υπόθεση, και κατοίκου της περιοχής, Μαρίας Μακρή. 

Κι ενώ στην αρχή η πληροφόρηση ήταν ότι οι δύο μάρτυρες που έχουν καταθέσει για το συμβάν μέχρι στιγμής δεν αναγνώρισαν τον δράστη -και για αυτόν το λόγο δεν προχώρησε η αυτόφωρη διαδικασία της σύλληψης που προβλέπει ο Νόμος-, όπως αναφέρει η Μαρία Μακρή στο zougla.gr, ο δράστης είναι γνωστός σε όλους, προσήχθη από την αστυνομία μετά τη δική της κλήση και η ίδια ανέφερε λεπτομερώς τα περιστατικά όπως τα έζησε, χωρίς καν να χρειαστεί να τον κατονομάσει, αφού καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάθεσης ο ίδιος βρισκόταν στο διπλανό γραφείο του αστυνομικού τμήματος.

Αναφέρει η Μαρία Μακρή χαρακτηριστικά:

«Ο δράστης είναι απόλυτα αναγνωρίσιμος και η αστυνομία έχει το όνομα του φυσικά. Ο ίδιος μπήκε στο διαμέρισμα που του ανήκει, μαζί με τον διαχειριστή της πολυκατοικίας και πιθανότατα δικαστικό επιμελητή προκειμένου να αλλάξει τα κλειδιά, καθώς οι ενοικιαστές του, πολωνικής υπηκοότητας, δεν τον είχαν πληρώσει όπως έλεγε για αρκετούς μήνες. Εκείνη τη στιγμή απουσίαζαν και ο ίδιος βγήκε στη βεράντα όπου είδε τον σκύλο κι άρχισε να το απειλεί με μια σιδερένια σκάλα, ενώ μετά το στρίμωξε και το απειλούσε ενώ αυτό ούρλιαζε.

Τυριά, ψαράκι και γιατροί…

Περί ανθρώπινου κεφαλαίου και μετανάστευσης των νέων στο εξωτερικό

Του Τάσου Βαρούνη

Την περασμένη εβδομάδα δημοσιεύτηκε μια ενδιαφέρουσα μελέτη της Endeavor Greece (Διεθνής Μη Κερδοσκοπικός Οργανισμός Στήριξης της Επιχειρηματικότητας) σχετικά με τη μετανάστευση των Ελλήνων κατά τη διάρκεια της κρίσης, το χρονικό διάστημα 2008-2016.

Τα στοιχεία είναι εντυπωσιακά: Η εκτιμώμενη φυγή ανθρώπινου κεφαλαίου από τον Ιανουάριο 2008 μέχρι σήμερα είναι μεταξύ 350.000 (εκτίμηση Endeavor) και 427.000 (εκτίμηση ΤτΕ). Οι άνθρωποι αυτοί, κυρίως Ανώτερης/Ανώτατης Εκπαίδευσης, συνεισφέρουν ετησίως 12,9 δισ. ευρώ στο ΑΕΠ των χωρών υποδοχής (κυρίως Γερμανία και Αγγλία) και 9,1 δισ. ευρώ σε φορολογικά έσοδα, εκ των οποίων 7,9 δισ. ευρώ σε φόρους εισοδήματος και εισφορές και 1,2 δισ. ευρώ σε ΦΠΑ. Αθροιστικά, από το 2008 μέχρι και σήμερα, οι Έλληνες του brain drain έχουν παραγάγει περισσότερα από 50 δισ. ευρώ ΑΕΠ στις νέες «πατρίδες» τους. Μάλιστα, το ποσό που έχει δαπανήσει το ελληνικό κράτος για την εκπαίδευση των ανθρώπων αυτών υπολογίζεται στα 8 δισ. ευρώ. Μεταξύ όλων των εξαγόμενων «προϊόντων» της χώρας, το ανθρώπινο δυναμικό κατέχει την πρώτη θέση σε αξία με 12,9 δισ. ευρώ. Ακολουθούν τα προϊόντα πετρελαίου (7,2 δισ. ευρώ), τα προϊόντα αλουμινίου (1,3 δισ. ευρώ), τα φάρμακα (0,7 δισ. ευρώ), το ελαιόλαδο (0,5 δισ. ευρώ), τα ψάρια, οι ελιές, τα προϊόντα καπνού, τα πληροφοριακά συστήματα και τα τυροκομικά προϊόντα με 0,4 δισ. ευρώ, το βαμβάκι και τα ροδάκινα (0,3 δισ. ευρώ). Τέλος, είναι χαρακτηριστικό ότι περισσότεροι εργαζόμενοι (49%) παρά άνεργοι (43%) επιθυμούν να φύγουν από τη χώρα.

O πόλεμος των πολιτισμών και η Ελλάδα

Του Γιώργου Καραμπελιά

Ο Σάμιουελ Χάντιγκτον, πριν εικοσιπέντε χρόνια, μιλούσε ήδη για έναν «πόλεμο των πολιτισμών» που τείνει να διαιρέσει ακόμα και με ποταμούς αίματος τον σύγχρονο κόσμο, υποκαθιστώντας εν μέρει ή εν όλω τις ιδεολογικές ή τις πολιτικο-κοινωνικές αντιπαραθέσεις. Το βιβλίο του Χάντιγκτον κυκλοφόρησε αμέσως μετά την ειρηνιστική αυταπάτη του Φουκουγιάμα για το «Τέλος της Ιστορίας» ως ο αντίποδάς του. Ο Φουκουγιάμα υμνούσε τον ενιαίο μονοπολικό κόσμο που αναδυόταν μετά την κατάρρευση του σοβιετικού στρατοπέδου και την εποχή της παγκοσμιοποίησης, ενώ ο αντι-πολυπολιτισμικός Χάντιγκτον διέβλεπε την τεράστια σημασία των πολιτισμικών συγκρούσεων, που απειλούν με ρηγματώσεις την παγκοσμιοποίηση.

Τότε λοιπόν σηκώθηκε μια τεράστια κατακραυγή εναντίον του, τόσο στις χώρες της Δύσης όσο και στην Ελλάδα.

Ο Χάντιγκτον, ο οποίος ήταν ένας συντηρητικός συστημικός Αμερικανός συγγραφέας, επικρίθηκε έντονα τόσο από τους γνωστούς διανοουμένους της πολυπολιτισμικής παγκοσμιοποίησης, κατ’ εξοχήν της μπλερικής και της γαλλικής «χαβιαροαριστεράς», όσο και από την ελληνική διανόηση. Και αυτό διότι, για να δικαιολογήσει και την επίθεση της Δύσης εναντίον της Σερβίας, που βρισκόταν τότε σε πλήρη εξέλιξη, έβαζε στο ίδιο τσουβάλι τον ισλαμικό πολιτισμικό χώρο με τον… ορθόδοξο. Η Ελλάδα η Σερβία και η Ρωσία, για τον Χάντιγκτον δεν ανήκουν στην Ευρώπη, και συνιστούν έναν διαφορετικό πολιτισμό, τον ορθόδοξο, όπως και ο ισλαμικός. Κατά συνέπεια, η Δύση πρέπει να οργανωθεί αποκλείοντας τον ορθόδοξο χριστιανικό χώρο, όσο και τον μουσουλμανικό.Μάλιστα, επειδή εκείνη την περίοδο η επίθεση κατά της ορθόδοξης Σερβίας γινόταν σε συμμαχία με τους μουσουλμάνους, ενώ και στο Αφγανιστάν ήταν πρόσφατη η συμμαχία μεταξύ ισλαμιστών και Αμερικανών εναντίον των Ρώσων, γι’ αυτό και το κέντρο βάρος έμπαινε στην ορθοδοξία και όχι στο ισλάμ!

ΜΕΤΑΞΥ ΣΤΟΥΡΝΑΡΑ, ΛΕΒΕΝΤΗ ΚΑΙ ΘΟΔΩΡΑΚΗ, Ο ΠΛΕΟΝ ''ΑΠΛΗΣΤΟΣ'' ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΩΤΟΣ

...''ΘΕΛΕΙ''ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!

Σε δείπνο για''8'' που έγινε πριν ένα μήνα στο σπίτι του Βασ. Κοντογιαννόπουλουκαι στο οποίο συμμετείχαν οι Κ. Σημίτης, Τ. Γιαννίτσης, Θοδ. Πάγκαλος, η Α. Διαμαντοπούλου, ο Γ. Φλωρίδης, ο Μιχ. Χρυσοχοϊδης, έδωσε το παρόν και οΓιάννης Στουρνάρας. 

Κατά το δείπνο, σύμφωνα με πληροφορίες που δεν διαψεύστηκαν, προτάθηκε, σχεδόν, ομόφωνα από τους παριστάμενους, στον Γ. Στουρνάρανα ηγηθεί για να ενώσει τη λεγόμενη (αόριστη και νεφελώδη) ''Κεντροαριστερά'' με στόχο τηνεξουσία. 

Μάλιστα, ο Θοδ. Πάγκαλος, βλέποντας διστακτικό τον Γ. Στουρνάρα, φέρεται να του είπε ότι πρέπει να αποφασίσει ''αν θέλει να γίνει πρωθυπουργός ή να μείνει υπάλληλος;''. 

H απόσταση για να φτάσει κάποιος στο δίλημμα να επιλέξει την υπαλληλία ή τηνπρωθυπουργία, φαίνεται ότι μοιάζει πολύ μικρή υπό μια προϋπόθεση: την αδίστακτη μνημονιακή προσήλωση.

Και αυτήν την διαθέτει και με το παραπάνω ο Γ. Στουρνάρας.

Ο ΣΤΟΥΡΝΑΡΑΣ ΤΩΝ ΣΚΑΝΔΑΛΩΝ

Ο Γιάννης Στουρνάρας, ακραιφνής μνημονιακός, από τους λίγους εκ πεποιθήσεως και μέχρι το κόκκαλο, ήταν, ως Υπουργός Οικονομικών, εκ των πιο βασικών υπεύθυνων για σωρεία μεγάλωνσκανδάλων, για τα οποία θα έπρεπε να είχε καθίσει στο ειδώλιο (ποτέ δεν είναι αργά με μια άλλη κυβέρνηση). 

Οι εκλογικοί νόμοι, η Δεξιά και η Ιστορία

Του Άγγελου Μανταδάκη

Η Βουλή των Ελλήνων υιοθέτησε την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα. Με τον νόμο που ψήφισε η Βουλή καταργείται το μπόνους των πενήντα εδρών για το πρώτο κόμμα, αποκτούν δικαίωμα ψήφου οι 17ρηδες και ισχύει επιτέλους η απλή αναλογική. Ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η πρόταση αυτή δεν συγκέντρωσε τις 200 ψήφους για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτικά μας χρονικά, η Βουλή των Ελλήνων υιοθετεί την απλή αναλογική ως εκλογικό σύστημα. Ωστόσο, αυτή καθαυτή η ψήφισή της με 180 υπέρ από μόνη της αποτελεί μια μεγάλη νίκη των προοδευτικών δυνάμεων. Η επιχειρηματολογία της Δεξιάς απέναντι στην πρόταση της κυβέρνησης ήταν εξαιρετικά ανίσχυρη και τετριμμένη. Στηρίχτηκε απλά και μόνο στο σενάριο της ακυβερνησίας, το οποίο επικαλέστηκε ως σήμα κινδύνου. Η Δεξιά και ορισμένοι συμπαραστάτες της δεν δίστασαν να κατηγορήσουν την κυβέρνηση ότι λειτουργεί εκ του πονηρού, αφού ενδιαφέρεται μόνο για τα δικά της οφέλη. Όμως η ιστορία της Δεξιάς έχει λαμπρή παράδοση όσον αφορά τον εκλογικό νόμο και τη διαμόρφωση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Θα μπορούσε ο ιστορικός να συγγράψει ολόκληρο τόμο για τη συμπεριφορά της Δεξιάς στα εκλογικά πράγματα. Θα ξεκινήσουμε από το 1952 -τότε που τον εκλογικό νόμο υπαγόρευε ο Αμερικανός πρέσβης Πιουριφόι. Με πλειοψηφικό σύστημα και με τη σφραγίδα των ΗΠΑ, η ΕΔΑ με το 10% των ψήφων δεν εκπροσωπήθηκε στη Βουλή. Αποκορύφωμα -για να μην ξεχνιόμαστε- αποτέλεσε η καλπονοθεία των εκλογών του 1956. Εφαρμόστηκε από τη Δεξιά (ΕΡΕ, Καραμανλής) το λεγόμενο τριφασικό σύστημα, δηλαδή σε όσες Περιφέρειες είχαν μέχρι τρεις έδρες εφαρμόστηκε το πλειοψηφικό. Σε όσες είχαν από 4 έως 10 εφαρμόστηκε το πλειοψηφικό με περιορισμένη εκπροσώπηση του δεύτερου κόμματος. Σε όσες είχαν πάνω από 10 έδρες, αυτές μοιράζονταν στα δύο πρώτα κόμματα. Αποτέλεσμα; Η ΕΡΕ του Καραμανλή με 1.594.112 ψήφους, αν και ήρθε δεύτερη, εξέλεξε 165 βουλευτές και αυτοδύναμη κυβέρνηση. Αντιθέτως, η Δημοκρατική Ένωση (Παπανδρέου, ΕΔΑ) με 1.620.007 ψήφους εξέλεξε μόλις 132. Το εκλογικό φιάσκο της ΕΡΕ ήταν προφανές.