Ευρωπαϊκή Ακαδημία Ακροδεξιάς ιδρύει σε μοναστήρι της Ιταλίας πρώην συνεργάτης του Τραμπ

«Ηακροδεξιά ετοιμάζεται να επιτεθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση με όχημα τις ευρωεκλογές του Μαΐου, με ενορχηστρωτή τον πρώην σύμβουλο Επικοινωνίας του προέδρου Τραμπ, Στηβ Μπάνον» γράφει η ισπανική εφημερίδα El Periodico.

Σύμφωνα με το γαλλικό περιοδικό Marianne «από τότε που εγκατέλειψε τον Λευκό Οίκο, ο Στηβ Μπάνον, έχει μόνο μια ιδέα στο μυαλό του: να αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη, για να συντρίψει αυτό που αντιλαμβάνεται ως απειλή για την Αμερική.

Το ΑΠΕ - ΜΠΕ πληροφορείται ότι συνεργάτες του Μπάνον αγόρασαν ένα τεράστιο μοναστήρι στην Ιταλία για να εκπαιδεύσουν τους «μαχητές» του. «Η χώρα δεν επιλέγεται τυχαία. Μετά το Brexit, η επόμενη Αχίλλειος πτέρνα της Ευρώπης βρίσκεται στην Ιταλία» γράφει το γαλλικό περιοδικό Marianne.

Στο πλαίσιο αυτό ο Στηβ Μπάνον έχει δημιουργήσει ένα κίνημα για την ένωση των ευρωπαίων ακροδεξιών. Αξιοποιώντας τις επαφές του με τον Νάιτζελ Φαρατζ στη Βρετανία, την Μαριν Λε Πεν στη Γαλλία και τον Ματέο Σαλβίνι στην Ιταλία, ο Μπάνον ίδρυσε την οργάνωση «Το Κίνημα», μια ομάδα με έδρα τις Βρυξέλλες που στοχεύει στην ενοποίηση των ακροδεξιών αντιευρωπαϊκών δυνάμεων.

Αυτοσέξουαλ: Μια νέα τάση σεξουαλικότητας στις εποχές της μοναξιάς

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε στην Αρχαία Ελλάδα ένας όμορφος νέος που τον έλεγαν Νάρκισσο. Όταν γεννήθηκε, η μητέρα του ζήτησε ένα χρησμό από τον μάντη Τειρεσία για τη ζωή του κι αυτός προφήτευσε ότι θα ζούσε πολλά χρόνια, αρκεί να μη γνώριζε τον εαυτό του. Μια μέρα, όμως, που κάθισε στις όχθες ενός ποταμού, είδε στα νερά έναν όμορφο άντρα να του χαμογελά και τον ερωτεύτηκε παράφορα. Eπρόκειτο για το είδωλο του που καθρεφτιζόταν στο νερό. Στην προσπάθειά του να πιάσει τον ίδιο του τον εαυτό, έπεσε μέσα στο ποτάμι και πνίγηκε. Ήταν ο Νάρκισσος ο πρώτος αυτοσέξουαλ ή είναι οι αυτοσέξουαλ Νάρκισσοι;

Μια νέα τάση σεξουαλικότητας έχει αρχίζει να γίνεται trend στις εποχές της μοναξιάς που ζούμε.

Η αυτοσεξουαλικότητα ή αυτοερωτισμός, όπως περιγράφεται στη βιβλιογραφία, αναφέρεται σε άτομα που έλκονται σεξουαλικά από τον εαυτό τους και τον ερωτεύονται. Οι άνθρωποι που αυτοπροσδιορίζονται ως αυτοσέξουαλ διεγείρονται ερωτικά από την εμφάνισή τους, νιώθουν πεταλούδες να πετούν στο στομάχι τους όταν σκέφτονται τον εαυτό τους, αισθάνονται ενθουσιασμό περνώντας χρόνο μόνοι τους και αυτοικανοποιούνται σεξουαλικά στην ιδέα του πιο κοντινού ανθρώπου σε αυτούς, του ίδιου τους του εαυτού Βιώνουν όλα τα συναισθήματα που νιώθει κανείς σε μία ρομαντική σχέση, μόνο που τα βιώνουν μόνοι τους.

Για το «Μακελειό» δεν υπάρχει εισαγγελέας;

Μια μέρα μετά την Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών το «Μακελειό» του Στέφανου Χίου υπερέβη εαυτόν, κυκλοφορώντας με ένα πρωτοσέλιδο που χαρακτηρίζει την Έφη Αχτσιόγλου, την Όλγα Γεροβασίλη, την Θεανώ Φωτίου, την Έλενα Κουντουρά, την Κατερίνα Παπακώστα, την Κατερίνα Νοτοπούλου, την Ρένα Δούρου καθώς και τη σύντροφο του Αλέξη Τσίπρα, Μπέτυ Μπαζιάνα, «πουταναριό». Σαν να μην έφτανε αυτό, το «Μακελειό» σπάει κάθε ρεκόρ σεξισμού σχολιάζοντας: «Ακόμη και οι ιερόδουλες που κάνουν πιάτσα τις νύχτες σε σκοτεινούς δρόμους και κακόφημα σημεία είναι πιο τίμιες και καθαρές από αυτές της παστρικές». Πρόκειται για ένα παραλήρημα που κάνει τον καθένα να αναρωτηθεί αν υπάρχει εισαγγελέας.

Για το θέμα εξέδωσε ανακοίνωση η η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων, στην οποία αναφέρει:

«9 Μαρτίου, μία μέρα μετά τη Παγκόσμια Ημέρα των γυναικών , ξυπνήσαμε με ένα από τα πιο σεξιστικά εξώφυλλα εφημερίδας της δεκαετίας.

Σε ένα κρεσέντο χυδαιότητας, βλέπουμε οκτώ πρόσωπα σημαντικών γυναικών της δημόσιας ζωής, υπουργών, βουλευτριών, υποψηφίων αιρετών και της συζύγου του πρωθυπουργού να χαρακτηρίζονται ως «πουταναριό» ενός άντρα, συγκεντρώνοντας σε μία φράση όλο το σεξισμό και ρατσισμό που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες μόλις περάσουν το κατώφλι του «φυσικού τους χώρου», του σπιτιού τους.

Κιλελέρ 6 Μαρτίου 1910: Η εξέγερση της αγροτιάς

Στο τέλος του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα ο αγροτικός κόσμος της Ελλάδας δίνει σκληρούς αγώνες και ξεσπάει σε εξεγέρσεις διεκδικώντας τη βελτίωση της θέσης και της ζωής των μικρομεσαίων αγροτών και την απαλλοτρίωση και το μοίρασμα των τσιφλικιών στους κολίγους. Στη Πελοπόννησο οι αγρότες μάχονται για να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της κρίσης της σταφίδας, με κορύφωση τις αγροτικές εξεγέρσεις στην Αχαΐα και την Ηλεία το 1885, που χτυπήθηκαν με τα όπλα. Στη Θεσσαλία, η οποία πέρασε στο ελληνικό κράτος το 1881, η γη και οι κολίγοι απλώς πέρασαν από τα χέρια του Τούρκου τσιφλικά στα χέρια του Ελληνα.

Για τους κολίγους του θεσσαλικού κάμπου τίποτα δεν άλλαξε. Ο Δημήτριος Μπούσδρας στο βιβλίο του «Η Απελευθέρωσις των Σκλάβων αγροτών» καταγράφει:

«Οι καλλιεργηταί, όπως και πρώτα υποχρεούντο να δίδωσιν εις τον γαιοκτήμονα, το τρίτον ή το ήμισυ των παραγομένων καρπών, ενοίκιο διά την βοσκήν των κτηνών, μέγαν αριθμόν ορνίθων και αμνών, ικανήν ποσότητα τυρού, βουτύρου, καυσοξύλων, αιγών, πεπονιών, χόρτου και αχύρου, να στέλλωσι δε εν θήλυ μέλος, ίνα ζυμώνη και ψήνη το ψωμί της επιστασίας, λείψανον του δικαιώματος της πρώτης νυκτός: Οι τσιφλικούχοι εξουσίαζον το σώμα των γυναικών και των θυγατέρων των κολίγων (…) Κατώκουν (σ.σ. οι κολίγοι) εις τρώγλας και πολλοί συνέτρωγον εν τη αυτή φάτνη με τους όνους των (…) Οσάκις υπεδέχοντο τον αφέντην επισήμως, γονυπετείς εσύροντο, εκτύπων το χώμα με το μέτωπον τρεις φορές και εφίλουν τον αριστερόν πόδα του. Γενικώς δε ειπείν αι μεγάλαι πιέσεις, αι εξαθλιώσεις και αι αφόρητοι ταπεινώσεις δίκην μαστιγίου, έπληττον τα νώτα και είχον κάμει τους χωρικούς δέκτας ενός επαναστατικού ευαγγελίου…»

Βία κατά των γυναικών: Ψάχνοντας τα «γιατί»

Μάχη Μαργαρίτη

Είναι η πραγματικότητα: όλο και πιο συχνά έρχονται στην επικαιρότητα υποθέσεις βίας που ασκείται σε γυναίκες. Σεξουαλική παρενόχληση, ενδοοικογενειακή κακοποίηση, δολοφονία. Μοιάζει να μην υπάρχει λογική για το μέγεθος της βίας κατά των γυναικών. Αλλά όπως κάθε φαινόμενο, πρέπει να έχει εξήγηση. Μπορούμε ως κοινωνία να συγκλονιζόμαστε κάθε φορά που μια γυναίκα γίνεται θύμα βίας -επειδή είναι πράγματι συγκλονιστικό. Να φοβόμαστε -επειδή πράγματι προκαλεί φόβο. Και να ευχόμαστε να μην ξανασυμβεί -ούτε σε μία γυναίκα ακόμα. Αν δεν αναζητηθούν, όμως, τα «γιατί», δε μπορούν να δοθούν απαντήσεις -και οι συστημικές απαντήσεις που έχουν δοθεί μέχρι τώρα, δε φαίνεται να έχουν αλλάξει την κατάσταση. Άρα, μήπως δεν είναι σωστά τα ερωτήματα που έχουν τεθεί;

Το 2013 ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αποκαλούσε το φαινόμενο, «παγκόσμιο πρόβλημα υγείας που παίρνει διαστάσεις επιδημίας και επηρεάζει πάνω από το ένα τρίτο των γυναικών σε όλο τον κόσμο». Πρόκειται άραγε, μόνο, για πρόβλημα υγείας; Δύο χρόνια νωρίτερα, το Συμβούλιο της Ευρώπης ανέφερε ότι οι σοβαρές μορφές βίας στις οποίες εκτίθενται γυναίκες και κορίτσια αποτελούν «μεγάλο εμπόδιο για την ισότητα ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες». Ακούγεται περίεργο: η βία είναι εμπόδιο στην ισότητα -ή η ανισότητα γεννά τη βία; Η βία είναι η αιτία, ή το αποτέλεσμα -και αν είναι το αποτέλεσμα, ποιου πράγματος;

Η θεωρία της ανισότητας «λόγω της ανθρώπινης φύσης»

Αντιδράσεις για τον «κατάλογο του χαρούμενου εργαζόμενου»

Σάλο έχει προκαλέσει το εσωτερικό σημείωμα που κοινοποιήθηκε σε εργαζόμενους της αλυσίδας σούπερ μάρκετ, My market, στο οποίο διευθυντικό στέλεχος, απαριθμούσε πολλούς λόγους, για τους οποίους οι εργαζόμενοι της επιχείρησης, οφείλουν όταν βρίσκονται στον εργασιακό χώρο να είναι χαμογελαστοί. Με το ίδιο σημείωμα οι εργαζόμενοι μάλιστα ενημερώθηκαν ότι μέσα στο μήνα μυστικός επισκέπτης θα αξιολογήσει το κατά πόσον ανταποκρίνονται χαμογελαστά στα καθήκοντά τους.

Ειδικότερα στο εσωτερικό σημείωμα αναφερόταν: 

«Καλησπέρα σας, Σε συνέχεια της επικοινωνίας του διευθυντή της εταιρείας μας, θα σας αναφέρω κάποιους λόγους για να χαμογελάτεγια όσους δυσκολεύονται να το κάνουν:

Επειδή έχετε δουλειά

Επειδή πληρωνόσαστε στην ώρα σας (για αυτούς που θα πουν ότι παίρνουν 300 euro θυμίζω ότι το 300 σε σχέση με το μηδέν είναι 300% περισσότερο).

Επειδή εργάζεστε σε μία εταιρεία που σέβεται και ακούει τα προβλήματά σας.

Επειδή η εταιρεία επένδυσε χρήματα για να συνεχίζετε να εργάζεστε.

Επειδή πληρώνεστε για αυτό

Επειδή οι πελάτες του καταστήματος σας πληρώνουν, και πρέπει να τους ευχαριστείτε για αυτό με ένα χαμόγελο.

Κομματικό στέλεχος 5ης γενιάς θέλει να διώξει την “κομματίλα” από την αυτοδιοίκηση

Σε ένα κρεσέντο τρολαρίσματος επιδόθηκε ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων και απερχόμενος Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας Κώστας Μπακογιάννης, μιλώντας σε συνέντευξη στον αέρα εφοπλιστικού καναλιού.

Ο Κώστας Μπακογιάννης, που είναι γιος της Ντόρας Μπακογιάννη βουλευτή της ΝΔ, που είναι κόρη του πρώην πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, που ήταν γιος του βουλευτή Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος με τη σειρά του ήταν γιος του ιδρυτή του Κόμματος των ξυπολήτων Κωστή Μητσοτάκη, δήλωσε πως θα φροντίσει να φύγει η κομματίλα από την αυτοδιοίκηση. Όχι βέβαια μέχρι να γίνουν οι αυτοδιοικητικές εκλογές, διάστημα για το οποίο θα απολαμβάνει τη στήριξη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μάλιστα μίλησε και για το έργο το οποίο σκοπεύει να παράξει σαν δήμαρχος Αθηναίων, το οποίο θα έχει να κάνει κυρίως με την καταστολή, ενώ τόνισε πως είναι σημαντικό να δημιουργηθεί ένα επιχειρησιακό συντονιστικό κέντρο ανάμεσα στην Ελληνική Αστυνομία και τη Δημοτική Αστυνομία.

Όπως ανέφερε ο ίδιος:

Τα παιδιά του σεξοτουρισμού

Οι πατέρες τους επισκέφθηκαν τις Φιλιππίνες για να αγοράσουν σεξ, τώρα μια ολόκληρη γενιά παιδιών θέλει να τους εντοπίσει. Είναι τα παιδιά των τουριστών του σεξ στις Φιλιππίνες και είναι τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Δεν έχουν μόνο τις προκαταλήψεις να αντιμετωπίσουν αλλά και τη μεγάλη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Πολλοί τουρίστες που πηγαίνουν στις Φιλιππίνες «νοικιάζουν» γυναίκες για μερικές ημέρες ή για μερικές εβδομάδες. Οι γυναίκες ελπίζουν μέσω αυτής της επαφής και της οικειότητας που αναπτύσσεται να βρουν έναν άντρα που θα τις παντρευτεί και θα τις βγάλει από την φτώχεια μέσα στην οποία ζουν. Κάτι τέτοιο όμως πολύ σπάνια συμβαίνει. Αντίθετα, αυτό που συμβαίνει συχνά είναι από τις συνευρέσεις αυτές να γεννιούνται παιδιά. Πολλά από αυτά είναι ξανθά με λευκό δέρμα και είναι εύκολο να μαντέψει κανείς πως γεννήθηκαν.

Το Angeles City, η «εμπειρία φίλης» και οι «mongers»

Η Angeles City βρίσκεται 85 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Μανίλα, είναι η «πρωτεύουσα» του σεξουαλικού τουρισμού και διαθέτει ενεργές ομάδες Facebook και αποκλειστικές ιστοσελίδες που εξυπηρετούν τους άντρες που έρχονται εδώ. Όπως διαφημίζεται είναι ένας τόπος όπου «δεν δίνετε, αλλά παίρνετε».

Συνέντευξη και φωτογραφικό υλικό του πολύπειρου φωτορεπόρτερ Γιάννη Μπεχράκη

Στέφανος ΝικήταςHuffPost Greece

Οι φωτογραφίες του έχουν γίνει εξώφυλλο στις μεγαλύτερες εφημερίδες και ειδησεογραφικές ιστοσελίδες του κόσμου. Εδώ και είκοσι επτά χρόνια με το φακό του έχει απαθανατίσει τα σημαντικότερα πολιτικά, πολεμικά, αθλητικά και κοινωνικά γεγονότα.

Τις περισσότερες φορές το όνομά του περνάει απαρατήρητο καθώς μπαίνει σε μια μικρή λεζάντα κάτω δεξιά από τις φωτογραφίες. Ωστόσο για κάθε μια από αυτές έχει πάρει ρίσκα τόσο μεγάλα κινδυνεύοντας μέσα από τον δικό του φακό να δει το "χάρο με τα μάτια του" και να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των γεγονότων.

Ο λόγος για τον Γιάννη Μπεχράκη, διευθυντή του φωτογραφικού τμήματος του πρακτορείου Reuters στην Ελλάδα που πριν από λίγες μέρες επέστρεψε από το Κομπάνι και μοιράζεται τις εμπειρίες από αυτή του την αποστολή μαζί μας.

Τον συναντήσαμε στα γραφεία του πρακτορείου στην Όθωνος στην Πλατεία Συντάγματος. Δεν χρειάζονται παρά ελάχιστα δευτερόλεπτα για να νιώσεις οικεία μαζί του. Είναι ο τρόπος που περιγράφει όσα έχει δει και ζήσει όλα αυτά τα χρόνια της επαγγελματικής του εμπειρίας.

“Βρίσκομαι εκεί που δε πρέπει αλλά χρειάζεται. Εκεί που η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν θέλει να βρίσκεται. Λειτουργώ σαν το μάτι τους".

Με αφορμή μια (πρωτόδικη) καταδίκη

Νίκος Γεωργιάδης –

«Ένοχος για ασέλγεια κατά ανηλίκου άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής κατ΄ εξακολούθηση…»

Δεν θα έγραφα αυτό το κείμενο. Γιατί σιχαίνομαι. 

Όμως, μετά, άκουσα τον Αυγενάκη, τον γραμματέα της ΝΔ στον Κοτρώτσο στην ΕΡΤ. Και μου φάνηκε σαν να απείλησε (; ) όσους αναφέρονται στην πρωτόδικη απόφαση. Μου φάνηκε σαν να απείλησε (; ) όσους την δημοσιοποιούν.

Και… τρόμαξα.

Την επόμενη είδα άλλο βουλευτή της ΝΔ να αναφέρεται στην συγκεκριμένη υπόθεση χαρακτηρίζοντάς την «προσωπική» (!) και από εκείνες τις υποθέσεις στις οποίες θα μπορούσε ο καθένας να… μπλέξει!

Και… ξανατρόμαξα.

Κατόπιν είδα τους Νεοδημοκράτες του «πρώτο τραπέζι πίστα» της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αυτούς τους κέρβερους της αριστείας, τους εκπροσώπους του «πνεύμα και ηθική», τους πεφωτισμένους του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια», να μην γνωρίζουν τίποτα για την πολιτική ταυτότητα των πολιτικά συνηγόρων του πρωτοδίκως καταδικασθέντα. Τους είδα να μην ξέρουν τίποτα για την πολιτική προέλευση των διακινητών της θεωρίας της «σκευωρίας» κατά του πρώην βουλευτή της ΝΔ (και πρώην συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη). Τους είδα να μετατρέπονται – οβιδιακώς – στους «δεν τον είδαμε, δεν τον ξέρουμε».

Εκεί κι αν… τρόμαξα. 

Ρόρι Γκάλαχερ: Ένα εκατομμύριο μίλια… μπροστά

Ο Γουίλιαμ Ρόρι Γκάλαχερ (Willian Rory Gallagher) είναι αναμφισβήτητα ο άνθρωπος που έδωσε το στίγμα του στην ιρλανδική ροκ μουσική. Σπουδαίος δεξιοτέχνης της ηλεκτρικής κιθάρας, ο ίδιος συχνά δήλωνε, «ένας folk καλλιτέχνης σε έναν Rock κόσμο». Η αφοσίωσή του και το πάθος του για τη μουσική σε συνδυασμό με το ταλέντο του του εξασφάλισαν μια θέση στην ιστορία της ροκ και τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους των ροκ και μπλουζ. 

Ο Ρόρι Γκάλαχερ γεννήθηκε, σαν σήμερα, στις 2 Μαρτίου 1948 στο Μπαλισάνον και μεγάλωσε στο Κορκ της Δημοκρατίας της Ιρλανδίας. Έμαθε κιθάρα και μετά το σχολείο έπαιζε σε τοπικές μπλουζ μπάντες. Το 1963 σχημάτισε το συγκρότημα «Fontana» και στη συνέχεια τους «Impact», με τους οποίους έδωσε συναυλίες και εκτός των ιρλανδικών συνόρων. Το 1966 δημιούργησε τους «Taste», με τη συμμετοχή του ντράμερ Τζον Γουίλσον και του μπασίστα Ρίτσαρντ ΜακΚράκεν. Το 1968 μετακόμισαν στο Λονδίνο, όπου έως το 1970 που διαλύθηκαν, ηχογράφησαν για την Polydor μία σειρά από άλμπουμ, με σημαντικότερο το «On The Boards» του 1970.

Όταν ο ΜακΚράκεν και ο Γουίλσον αποχώρησαν για να φτιάξουν τους «Stud», ο Ρόρι προχώρησε το 1971 στη δημιουργία ενός προσωπικού σχήματος, με τη συμμετοχή των Τζέρι ΜακΑβόι στο μπάσο και του Γουίλγκαρ Κάμπελ στα ντραμς. Μέσα στο χρόνο κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ («Rory Gallagher», «Deuce»), ενώ μεγαλύτερη επιτυχία είχε το «ζωντανό» άλμπουμ του 1972 «Live In Europe», καθώς είχε αρχίσει να δημιουργεί όνομα με τις συναυλιακές εμφανίσεις του.