Προσφυγικό: H μπίζνα του αιώνα – Ο κατάλληλος Κοντολέων στην κατάλληλη θέση

του Δημήτρη Μηλάκα

Η αντίδραση της αντιπολίτευσης στην ανάθεση της διοίκησης της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών στον Παναγιώτη Κοντολέοντα -μέχρι πριν από λίγο καιρό προέδρου και διευθύνοντος συμβούλου του G4S (υπηρεσίες ιδιωτικής ασφάλειας)- επικεντρώθηκε στη μη επάρκεια των τυπικών (πανεπιστημιακός τίτλος μη αναγνωρισμένος) προσόντων του. Αν αυτό είναι το «ψεγάδι» στο οποίο περιορίζεται η κριτική της αντιπολίτευσης, τότε καταλήγει κανείς στο βάσιμο συμπέρασμα ότι τις πολιτικές δυνάμεις που αντέδρασαν σ’ αυτήν την επιλογή δεν τις ενοχλεί τίποτε άλλο και ότι δεν έχουν κάτι να πουν για τα ουσιαστικά προσόντα του Παναγιώτη Κοντολέοντα τα οποία είναι πολλά και άκρως ενδιαφέροντα…

Για να κατανοήσουμε τα προσόντα και για να αποκτήσουμε μια ιδέα περί των ουσιαστικών δεξιοτήτων του νέου διοικητή της ΕΥΠ θα πρέπει να έχουμε μια ιδέα του χώρου στον οποίο πέτυχε επαγγελματικά. Τον χώρο της παροχής υπηρεσιών ασφαλείας/αστυνόμευσης. Πρόκειται για έναν κλάδο ο οποίος αναπτύσσεται ραγδαία από την εποχή της νεοφιλελεύθερης επέλασης αναλαμβάνοντας ολοένα και περισσότερες δραστηριότητες τις οποίες το κράτος εκχωρεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δραστηριότητες είναι η διαχείριση σωφρονιστικών καταστημάτων (ιδιωτικές φυλακές) καθώς και η φύλαξη – διαχείριση προσφυγικών καταυλισμών.

Σε αυτόν τον τομέα δραστηριότητας (διαχείριση ζητημάτων ασφαλείας που σχετίζονται με το προσφυγικό ζήτημα) των ιδιωτικών εταιρειών ασφαλείας αξίζει να ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά.

Ο… ασφαλίτης κολοσσός

Σεπτεμβριανά 1955 (Γ΄): Το Πατριαρχείο αναζητεί στηρίγματα στη Δύση και την καθολική Εκκλησία

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ karagiannhs@imerodromos.gr

Τα Σεπτεμβριανά του 55 στην Πόλη δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία για το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Μήνες πριν, οι ηγετικοί κύκλοι του Φαναρίου ελάμβαναν τα μηνύματα της όξυνσης της κατάστασης λόγω των εξελίξεων στο Κυπριακό ζήτημα και κυρίως την προσπάθεια των τουρκικών εφημερίδων να εμπλέξουν το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην ελληνοτουρκική διαμάχη για τη Μεγαλόνησο. Κι όλα αυτά σε συνδυασμό με την έξαρση φαινομένων θρησκευτικού φανατισμού σε πολλές πόλεις της Τουρκίας. Η εκστρατεία που άρχισε την Άνοιξη κορυφώθηκε στις αρχές του καλοκαιριού. Στις 2 Ιουλίου 1955 η εφημερίδα «Tercuman» στο κύριο άρθρο της ζητά τελεσιγραφικά από τον Πατριάρχη Αθηναγόρα να ανακαλέσει στην τάξη και να «καταγγείλει δημόσια» τον αρχιεπίσκοπο Κύπρου Μακάριο ο οποίος, κατά τον αρθρογράφο, ήταν «ιεραρχικά υφιστάμενός του». Ο πατριάρχης ήταν ιδιαίτερα προσεκτικός στο θέμα της Κύπρου. Όχι μόνο δεν είχε εκκλησιαστική δικαιοδοσία για να «συνετίσει» τον Μακάριο, αλλά και σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης δεν μπορούσε να κάνει πολιτικές δηλώσεις.

Αθηναγόρας-Μακάριος

Έτσι παρά τις πιέσεις και τις κατηγορίες των τουρκικών εφημερίδων που τον εμφάνιζαν ως ενισχυτή της ΕΟΚΑ δεν μίλησε. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι συμφωνούσε με την πολιτική του Μακαρίου. «Δεν μπορώ να καταλάβω» έλεγε σε συνομιλητές που τον επισκέπτονταν στο Φανάρι και τον ρωτούσαν για τον Μακάριο, «αρχιεπίσκοπο που φοράει κουμπούρια και γίνεται αφορμή αφαιρέσεως του πολυτιμοτέρου αγαθού, της ζωής των ανθρώπων». Την ίδια στάση τήρησε ο Πατριάρχης και τα κατοπινά χρόνια. Είναι χαρακτηριστικό πως όταν ο Μακάριος εξελέγη πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας κι επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, ο Αθηναγόρας δεν τον δέχθηκε στο Φανάρι .

Οι «ελεύθεροι» πολιορκημένοι της Γάζας

Η θέα του λιμανιού της Γάζας κάτω από το φως του καλοκαιριού θυμίζει καρτ-ποστάλ.

Οι ακτίνες του ήλιου φωτίζουν τον γαλάζιο ουρανό και τη μπλε θάλασσα, μέσα στην οποία πλέουν γραφικά μικρά αλιευτικά. Αλλά η ψευδαίσθηση δεν μπορεί να διαρκέσει για πολύ. Αυτό το τμήμα της Μεσογείου είναι βαριά μολυσμένο, υπάρχουν πολεμικά πλοία στον ορίζοντα και μαχητικά αεροσκάφη περιπολούν τον ουρανό. Αυτή είναι η Λωρίδα της Γάζας: η μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, όπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν σε μια έκταση 365 τετραγωνικών χιλιομέτρων, ως «ελεύθεροι» πολιορκημένοι από το Ισραήλ.

Το Ισραήλ έχει επιβάλει τον αποκλεισμό γης, θάλασσας και αέρα σε αυτό το μικρό κομμάτι των παλαιστινιακών εδαφών. Δεν επιτρέπει ακόμη και στους ψαράδεςνα βγουν για ψάρεμα πέραν του στενού κλοιού των 18,5 χλμ από τη στεριά και αν τύχει και κάποιοι εκτοξεύσουν ρουκέτες ή εμπρηστικά αερόστατα προς το Ισραήλ, δεν τους επιτρέπεται καν να σηκώσουν άγκυρες. «Τα ισραηλινά περιπολικά σκάφη βρίσκονται πάντα σε απόσταση 3 έως 4 χλμ από την ακτή. Μπορεί κανείς να τα δει ακόμη και με γυμνό μάτι», λέει ο Jihad al-Soltan, επικεφαλής της συνδικαλιστικής ένωσης των αλιέων της Γάζας, στη Le Monde Diplomatique. «Συχνά πυροβολούν εναντίον των ψαράδων και συνήθως χωρίς προειδοποίηση. Πρόσφατα, αρκετοί τραυματίστηκαν και τα σκάφη τους υπέστησαν σοβαρές βλάβες», σημειώνει. Πράγματι, μόνο το πρώτο εξάμηνο του 2019, το Ισραηλινό Ναυτικό πυροβόλησε πάνω από 200 φορές Παλαιστίνιους αλιείς, τραυματίζοντας γύρω στους 30 και κατάσχεσε δεκάδες βάρκες, σύμφωνα με δύο ΜΚΟ, το παλαιστινιακό Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Al Mezan και την ισραηλινή Btselem. Το 2018 μάλιστα σκοτώθηκαν δύο ψαράδες.

Σεπτεμβριανά 1955 (Β΄): «Ανακαλύπτεται» και «κομμουνιστικός δάκτυλος» – Οι ΗΠΑ εξομοιώνουν τους θύτες με τα θύματα και συνιστούν «αυτοσυγκράτηση»

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ karagiannhs@imerodromos.gr

Λίγο μετά την έναρξη του πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη η κυβέρνηση Μεντερές με όλο τον προπαγανδιστικό μηχανισμό της έσπευσε να αποδώσει το ξέσπασμα του όχλου στους κομμουνιστές και τους «προδότες προβοκάτορες». Ωστόσο οι περισσότεροι από τους ξένους παρατηρητές αντιμετώπισαν με σκεπτικισμό και επιφυλάξεις αυτές τις δηλώσεις.

Στις ανταποκρίσεις τους επεσήμαιναν ότι ο αριθμός των κομμουνιστών στην Τουρκία ήταν πολύ μικρός και δεν θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια τόσο μεγάλης έκτασης κινητοποίηση. Άλλωστε και αυτά τα λίγα κομμουνιστικά στελέχη που παρέμεναν ελεύθερα βρίσκονταν κάτω από τη συνεχή παρακολούθηση των υπηρεσιών ασφαλείας και εκ των πραγμάτων δεν θα μπορούσαν, χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, να οργανώσουν κινητοποιήσεις τόσο μεγάλου μεγέθους.

Από το πρωί στις 7 Σεπτεμβρίου άρχισαν οι συλλήψεις κομμουνιστικών στελεχών. Σε πρώτη φάση πιάστηκαν 48 γνωστά στελέχη του κομμουνιστικού κινήματος για υποκίνηση σε καταστροφή ξένης περιουσίας. Οι συλλήψεις έγιναν στη βάση καταλόγων «υπόπτων» που είχαν συντάξει αυθαίρετα και χωρίς συγκεκριμένα στοιχεία οι υπηρεσίες ασφαλείας οι οποίες τους παρακολουθούσαν. Είναι αξιοσημείωτο ότι στις λίστες αυτές περιλαμβάνονταν και πρόσωπα που είχαν πεθάνει ή υπηρετούσαν τη στρατιωτική τους θητεία μακριά από την Κωνσταντινούπολη.

Άλλα 19 στελέχη της Αριστεράς πιάστηκαν απλώς και μόνο γιατί βρέθηκαν σε χώρους κοντινούς σε αυτούς που έγιναν τα έκτροπα.

Tα Σεπτεμβριανά του 1955 στην Κωνσταντινούπολη – Η τελευταία πράξη του δράματος του ελληνισμού της Πόλης

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ  karagiannhs@imerodromos.gr

Πριν από 64 χρόνια, τη νύχτα της 6ης προς την 7η Σεπτεμβρίου του 1955 στην Κωνσταντινούπολη εξαπολύθηκε ένα άγριο, καλά σχεδιασμένο πογκρόμ σε βάρος των Ελλήνων και των άλλων μη μουσουλμάνων μειονοτικών, Αρμενίων και Εβραίων.

Το πογκρόμ που έμεινε στην ιστορία ως «Σεπτεμβριανά του ’55», αποτέλεσε την προτελευταία πράξη της τραγωδίας του ελληνισμού της Πόλης, που ολοκληρώθηκε με τους διωγμούς του’64-’65 και την ουσιαστική εξαφάνιση των Ρωμιών που από 100.000 τη δεκαετία του ’60 δεν αριθμούν σήμερα περισσότερους από 2000 έως 2500.

Το «Εμπρός» του Σαββάτου 10 Σεπτεμβρίου 1955: « Η ιστορία επαναλαμβάνεται. 1821: Οι Τούρκοι απαγχονίζουν τον Πατριάρχην. 1955: Ο Τουρκικός όχλος πυρπολεί τας εκκλησίας».

Η επιστροφή των ΚΥΠατζήδων

Πίσω από τη σκανδαλώδη μεθόδευση της κυβέρνησης γα τον διορισμό του Π. Κοντολέοντα στη θέση του Διοικητή της ΕΥΠ χωρίς τα ελάχιστα απαιτούμενα προσόντα, δεν προβλήθηκαν ιδιαίτερα οι πιο τρομακτικές αλλαγές στην υπηρεσία πληροφοριών. Πρόκειται για μια επαναφορά στο χαρακτήρα και την οργάνωση που είχε όταν η αποστολή της ήταν το "κυνήγι μαγισσών" και ο "κομμουνισμός ως εξωτερικός κίνδυνος".

Με την περίφημη τροπολογία για την ΕΥΠ, αυτή επανέρχεται σε μορφή...ΚΥΠ, καθώς δίνεται η δυνατότητα "συνδέσμων" της οπουδήποτε στη δημόσια διοίκηση, χωρίς την υποχρέωση να δημοσιεύονται σε ΦΕΚ όλες οι σχετικές δραστηριότητες, οι οποίες θα χρηματοδοτούνται από τα "μυστικά κονδύλια" του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη! Κοινώς, απόλυτη ασυδοσία και αδιαφάνεια σε μια υπηρεσία με πολύ "κακό όνομα" και δυσάρεστες μνήμες ολοκληρωτισμού. 

Πολύ απλά, η ΕΥΠ θα μπορεί να συμβληθεί με ένα απλό "μνημόνιο συνεργασίας" με οποιαδήποτε υπηρεσία, να στρατολογεί ή να τοποθετεί το "σύνδεσμό" της, που δεν θα γνωρίζει κανείς και θα πληρώνεται από αφανείς πόρους χωρίς αποδεικτικά. Θα μπορεί να δίνει πληροφορίες για τις απόψεις, τις κινήσεις ή τις συναναστροφές οποιουδήποτε υπαλλήλου. Όλα όσα λέγονται ακόμη και στους διαδρόμους, θα μπορεί να υποκλέπτει έγγραφα ή συνομιλίες και θα διοχετεύει τις πληροφορίες απευθείας στο Μαξίμου, που έχει φροντίσει να αναλάβει την απόλυτη δικαιοδοσία στην ΕΥΠ. Δηλαδή, σε μια σύγχρονη δυτική δημοκρατία, το πρωθυπουργικό γραφείο θα μπορεί να παρακολουθεί οποιοδήποτε στέλεχος του δημοσίου ανά πάσα στιγμή!

Οι Έλληνες πράκτορες των Ναζί: Μαυραγορίτες και τάγματα εφόδου – Ο ένοπλος δωσιλογισμός

Αθήνα, 12 Οκτωβρίου 1944. Χιλιάδες Αθηναίοι συρρέουν στο κέντρο της πόλης για τη μεγάλη γιορτή της απελευθέρωσης από τους Ναζί κατακτητές. «Ανεβασμένοι στ’ αυτοκίνητα ρίχνουν οι ΕΑΜίτες τα συνθήματα που τ’ αρπάζει με μια φωνή ο κόσμος και τα κάνει βουή και σάλπισμα για να φτάσουν απ’ άκρη σ’ άκρη της Ελλάδας: Κανένα άσυλο στους προδότες! Λευτεριά- Λαοκρατία!», διαβάζουμε στην ανταπόκριση του Ριζοσπάστη που κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου 1944 ελεύθερα πλέον στο κέντρο της Αθήνας μετά από 8 χρόνια.

Σε αντίθεση με ότι συνέβη σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, καθ’ όλη τη διάρκεια των πανηγυρισμών επικράτησε τάξη. Η ηγεσία του ΕΑΜ τήρησε τις υποχρεώσεις της απέναντι στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, τιθασεύοντας τη μεγάλη δύναμή του κινήματος και διασκεδάζοντας τους φόβους των πολιτικών της αντιπάλων για «λουτρό αίματος», παρά τη διάχυτη επιθυμία για εκδίκηση απέναντι στους συνεργάτες των κατακτητών.

Την περίοδο 1945-1949, κάποιοι θα οδηγηθούν στα Ειδικά Δικαστήρια. Η συντριπτική πλειοψηφία θα αθωωθεί και πολλοί από τους καταδικασθέντες θα απελευθερωθούν τα επόμενα χρόνια. Αυτή είναι «η πιο μελανή περίοδος της ελληνικής δικαιοσύνης από σύστασης του ελληνικού κράτους».

H «βρώμικη δουλειά» που ανέλαβε η ελληνική Δικαιοσύνη

Ανδρέας Λυκουρίνος – Το ασύγκριτο παλικάρι των δεκατεσσάρων χρόνων (Εκτελέστηκε στις 5 Σεπτέμβρη 1944)

Συνηθισμένο ήταν να κάνουν οι Γερμανοί ομαδικές εκτελέσεις στην Καισαριανή. Αυτό έκαναν και στις 5 Σεπτεμβρίου 1944, όταν εκτέλεσαν 50 αγωνιστές.

Μόνο που εκείνη την ημέρα βρισκόταν και 3 μέλη της ΕΠΟΝ: Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου, ετών 17, η Αθηνά Χατζηεσμέρ (ή Χατζηεσθήρ), ετών 16 και ο Αντρέας Λυκουρίνος, ετών 13, όσο κι αν ο ίδιος κοκορεύονταν πως πάτησε τα 14. Ο Αντρέας μάλιστα ήταν λεπτοκαμωμένος και κοντούλης που σηκώθηκε στις άκρες των ποδιών του για να τον βρουν οι σφαίρες. Η Ηρώ πάλι εκτελέστηκε με 17 σφαίρες, όσα τα χρόνια της ζωής της, για παραδειγματισμό. 

«Με τους 50, που εκτελέστηκαν πέντε – πέντε στην Καισαριανή, στις 5-9-44, ήταν και το 12χρονο παιδάκι ο Σουλδίνος. Καθώς στάθηκε ανάμεσα στους τέσσαρες άνδρες, ο Γερμανός, που το είχε αναλάβει, κατάλαβε πως ήταν πολύ μικρό στο μπόι και τα βόλια δε θα το παίρνανε. Κατέβασε λοιπόν προς τα κάτω την κάννη του πολυβόλου του. Και τότε, κείνο το ηρωικό παιδάκι, σηκώθηκε στις μύτες των ποδιών του για να φθάσει εις το ύψος της κάννης του δημίου του! Για να μη αργήσει στο ραντεβού του με το χάρο…».

Στην Αθήνα στο σκοπευτήριο της Καισαριανής, οι Γερμανοί εκτελούν 50. Ανάμεσά τους ο Αντρέας Λυκουρίνος, 13 χρονών, που σηκώνεται στις μύτες των ποδιών του για να τον πάρει η ριπή 

Η επιστροφή των Ζαπατίστας: Για την επιβίωση του πλανήτη πρέπει να ανατρέψουμε τον καπιταλισμό

Της Συραγώς Λιάτσικου

Σε τι κατάσταση βρίσκεται το κίνημα των Ζαπατίστας και ποια τα προτάγματά του; Πως αντιλαμβάνονται τη σχέση των αυτοχθόνων με το περιβάλλον, σε μια περίοδο όπου οι πληγές από την καταστροφή του Αμαζονίου είναι ανοιχτές και η καπιταλιστική δραστηριότητα καταστρέφει ολοένα και περισσότερο τη πηγή ζωής του πλανήτη; Πώς είναι η ζωή στις κοινότητές τους και οι μεταξύ τους σχέσεις; Με ποια κινήματα αλληλεπιδρούν στην παρούσα πολιτική συγκυρία στο Μεξικό;

Ήταν 1η Γενάρη του 1994, η ίδια ακριβώς ημέρα που τέθηκε σε ισχύ η καταστροφική Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής (NAFTA), που για πρώτη φορά γνωρίσαμε τον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN) που ξεσηκώθηκε στην Τσιάπας του Μεξικό.

Ο αγώνας των ιθαγενών για ισότητα, ελευθερία, αξιοπρέπεια και αυτονομία άρχισε να παίρνει τη δικιά του μορφή μέσα από τις αυτόνομες περιοχές των Ζαπατίστας, όπου ισότιμα γυναίκες και άντρες οικοδομούν εδώ και όλα αυτά τα χρόνια αυτοδιαχειριζόμενες κοινότητες μέσα από τη συλλογική τους δράση.

Ενώ το τελευταίο διάστημα οι Ζαπατίστας κρατούσαν στάση σιγής, με τα νέα τους ανακοινωθέντα μας αιφνιδίασαν ευχάριστα. Τέσσερα νέα ανακοινωθέντα, μεταξύ 10 και 15 Αυγούστου, με την υπογραφή του Υποδιοικητή Γκαλεάνο (μέχρι πρότινος Μάρκος) ήρθαν να ταράξουν τα νερά.

«Οι κοινότητες των Ζαπατίστας (επαν)εμφανίζονται» προανήγγειλε ο Υποδιοικητής και λίγες μέρες μετά, ανακοινώνεται η δημιουργία 11 νέων αυτόνομων περιοχών, εξέλιξη που αποτελεί τομή για το Ζαπατίστικο κίνημα.

Παραδίδουν τις παραλίες στους επιχειρηματίες

Η κυβέρνηση της ΝΔ σκοπεύει να παραδώσει και γη και ύδωρ στους επιχειρηματίες και μιας που περιέχουν και γη και ύδωρ, οι ελληνικές παραλίες είναι, ως φαίνεται, οι πρώτες που παίρνουν σειρά. 

Σύμφωνα με ρεπορτάζ της «Καθημερινής», το αναπτυξιακό σχέδιο νόμου που σε λίγες ημέρες θα δοθεί σε δημόσια διαβούλευση περιλαμβάνει τροποποιήσεις στη νομοθεσία για τον αιγιαλό και την παραλία «στην κατεύθυνση της διευκόλυνσης της επιχειρηματικής δραστηριότητας» στην ακτογραμμή εις βάρος της κοινοχρησίας της. 

Μάλιστα, θα περιλαμβάνει και ρύθμιση με την οποία ο (δημόσιος) παλαιός αιγιαλός θα μπορεί να παραχωρείται σε ιδιώτες και να οικοδομείται.

Οι ρυθμίσεις για τον αιγιαλό βρίσκονται στο τέταρτο κεφάλαιο του «αναπτυξιακού» σχεδίου νόμου και αφορούν κυρίως τροποποιήσεις του τελευταίου νόμου (ν. 4607/19). Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες της εφημερίδας, οι επίμαχες ρυθμίσεις δεν είναι σίγουρο ότι θα συμπεριληφθούν στο «αναπτυξιακό» νομοσχέδιο, καθώς συνεκτιμώνται πολιτικά και οι αντιδράσεις που η κυβέρνηση εκτιμά ότι πιθανόν θα συναντήσουν. 

Οι κυριότερες από αυτές είναι:

Καταργείται η ρύθμιση με την οποία το ελάχιστο πλάτος μιας παραλίας (πλην εξαιρέσεων) οριζόταν στα 30 μέτρα από τη γραμμή του αιγιαλού.

Ηρώ Κωνσταντοπούλου: Εκτελέστηκε στις 5 Σεπτέμβρη 1944, στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής μαζί με άλλους 49 αγωνιστές αντιφασίστες

Στις 05/09/1944 η 17χρονη μαθήτρια ΕΠΟΝίτισσα Ηρώ Κωνσταντοπούλου εκτελείται από τις δυνάμεις κατοχής μαζί με άλλους 49 αγωνιστές στην Καισαριανή. Δύο φορές είχε συλληφθεί, ξυλοκοπηθεί, βασανιστεί. Την τρίτη φορά, τον Ιούλη του 1944, οι χιτλερικοί, με τα ελληνόφωνα όργανά τους, έσπασαν την πόρτα του σπιτιού της, στην οδό Βεΐκου 57 και την οδήγησαν στο άντρο των βασανιστηρίων της οδού Μέρλιν.

Η Ηρώ φτύνει κατάμουτρα και μπατσίζει τον Έλληνα μεταφραστή. Δε μίλησε. Την έστειλαν στο Χαϊδάρι, στην απομόνωση και σε συνέχεια στο θάλαμο των μελλοθανάτων. Κι απ’ εκεί στο ηρωικό Σκοπευτήριο της Καισαριανής. Ανά πεντάδες μπροστά απ’ τις κάννες των πυροβόλων. Δεκαεφτά σφαίρες καρφώνονται στο κορμί της απ’ τους φασίστες, για τα δεκαεφτά της χρόνια, για «παραδειγματισμό», είπαν οι χιτλερικοί…

«Εσύ δε θα μου πεις ευχαριστώ, / όπως δε λες ευχαριστώ στους χτύπους της καρδιάς σου / που σμιλεύουν το πρόσωπο της ζωής σου. / Όμως εγώ θα σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου λέω ευχαριστώ / γιατί γνωρίζω τι σου οφείλω… / Αυτό το ευχαριστώ είναι το τραγούδι μου». (Γιάννης Ρίτσος)

Η Ηρώ Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου και έζησε, στις 16 Ιουλίου 1927. Οι γονείς της ήταν από την Σπάρτη. Ήταν μαθήτρια γυμνασίου όταν εντάχθηκε στην ΕΠΟΝ. Μιλούσε τέσσερις γλώσσες ανάμεσα στις οποίες και τα γερμανικά.