Καλά πάμε…

Του Καρτέσιου

Ακόμη και σήμερα θεωρώ ότι είναι πρόωρο να βγουν συμπεράσματα για τη νέα κυβέρνηση. Φυσικά και ο καθένας μπορεί να κρίνει επιμέρους ενέργειες, κινήσεις, δηλώσεις, όμως την πρώτη συνολική εικόνα θα την έχουμε μετά τις προγραμματικές δηλώσεις. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία.

Πρώτον, ό,τι έγινε στην Ελλάδα μέσα σε πέντε ημέρες από πλευράς πολιτικής κινητικότητας, δεν έχει γίνει ολόκληρη την τελευταία πενταετία.

Δεύτερον, οι δηλώσεις υπουργών απέκτησαν σημασία και προσπαθούμε να τις παρακολουθούμε διότι περιέχουν πρωτογενές περιεχόμενο. Μέχρι σήμερα, το τί θα δήλωνε ο κάθε Έλληνας υπουργός το είχαμε διαβάσει δύο ημέρες νωρίτερα στη Bild ή σε κάποια γερμανική εφημερίδα.

Ακόμη και το περιεχόμενο των συνεντεύξεων Τύπου μετά από συναντήσεις Ελλήνων αξιωματούχων με εκπροσώπους της Τρόικας ή της Γερμανίας, τις γνωρίζαμε εκ των προτέρων. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη πρωθυπουργού και υπουργών στην Ελλάδα είχε καταστεί παντελώς άχρηστη.Τρίτον, ζούμε μία από τις στιγμές εκείνες που το καθείς εφ’ ω ετάχθη θα αποκτήσει ουσιαστική σημασία. Να δούμε για τί είμαστε προορισμένοι και να ταχθούμε στην πλευρά εκείνου που εκπροσωπεί τον έναν ή τον άλλο προορισμό μας. Να μετρηθούμε. Να αφήσουμε τα παχιά λόγια και να αναλάβουμε τις βαριές ευθύνες της στήριξης. Να ξεβρακωθούμε και να μάθουμε ποιοι έχουν την καρδιά να παλέψουν και ποιοι έχουν στη θέση της καρδιάς τη Μέρκελ και την ηδονή της ταπείνωσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει ότι το εννοούσε όταν έλεγε «ερχόμαστε να ενώσουμε, όχι να διχάσουμε». Αυτό δε σημαίνει όμως «ναι σε όλα και όλους». Αυτό, κυρίως, σημαίνει πολλά «όχι». Θα ενωθούμε κάτω από τον κοινό σκοπό της αξιοπρέπειάς μας; Όσοι θέλουν, φυσικά. Όσοι δε θέλουν μπορούν ελεύθερα να οραματίζονται τη συνέχιση του ξεπουλήματός της με αντάλλαγμα την αποδοχή τους από τις Βρυξέλλες ως επίσημων παλιάτσων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο, η σύγκρουση με τη Μέρκελ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟY*

Δανειστές και εγχώριοι υπηρέτες τους έστησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο εκβιασμού, αλλά η μάχη μπορεί να κερδηθεί.

Ο εκλογικός θρίαμβος της ελληνικής Αριστεράς συνιστά ιστορική εξέλιξη με διεθνή αντίκτυπο. Ο πραγματικός ηττημένος της αναμέτρησης δεν ήταν, βέβαια, ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος, αλλά το μεγάλο «αφεντικό», η Άνγκελα Μέρκελ, που βλέπει ότι πλέον ο γερμανικός ζουρλομανδύαςτου Συμφώνου Σταθερότητας αρχίζει να ξηλώνεται.

Δεν πρέπει να υπάρχει, ωστόσο, η παραμικρή αυταπάτη: έχασαν τον πρώτο γύρο, όχι τον πόλεμο. Και κάτι περισσότερο: ο πραγματικός πόλεμος μόλις τώρα αρχίζει. Και θα διεξαχθεί σε ανηφορικό, ναρκοθετημένο για την Ελλάδα έδαφος. Ο άξονας Βερολίνου - Βρυξελλών και ηεσωτερική Πέμπτη Φάλαγγα φρόντισαν κατά τους τελευταίους μήνες να δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό εκβιαστικό πλαίσιο για τη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να μην διασαλευτεί η θεμελιώδης αρχή της ευρωπαϊκής «ομαλότητας»: οι λαοί είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν ό,τι θέλουν,αρκεί να... μην αλλάζει τίποτα το ουσιαστικό στο τέλος της μέρας!

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι «Σαμαροβενιζέλοι» ήθελαν να γίνουν οι εκλογές με κλειστές τράπεζες. Συνειδητά, με κρύο αίμα, προσπάθησαν να προκαλέσουν τραπεζική επιδρομή (bank run) με τις κραυγαλέες εκκλήσειςΓεωργιάδη, Βούλτεψη, Πάγκαλου και άλλων ιδίου φυράματος πολιτικών προς τους καταθέτες να αποσύρουν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες. Απέτυχαν. Η εκροή συναλλάγματος ήταν πολύ μικρότερη από τις εκλογές του 2012. Με δεδομένη όμως την ούτως ή άλλως ευπαθή, σε πείσμα των απατηλών stress tests, κατάσταση των τραπεζών που κληροδοτεί στον Τσίπρα οΣαμαράς, πρόβλημα ρευστότητας μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκύψει, ιδίως αν συνεχιστεί το -ποινικά κολάσιμο- οικονομικό σαμποτάζ.

Το ΚΚΕ με το μάτι τού…απέξω

Του Άρη Σκιαδόπουλου

Όποιες σκέψεις ακολουθούν ανήκουν σ έναν πολίτη, που εδώ και εξήντα χρόνια ψηφίζει το ΚΚΕ από τότε που ήταν ΕΔΑ. Τότε, τον Αύγουστο του 1958, που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, για να ακολουθήσει η διάσπαση και η κατρακύλα. Είναι σκέψεις ενός που δεν είναι μέλος του Κόμματος και συνεπώς δεν δεσμεύεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ´ αυτήν την ιδιότητα κι ούτε απολαμβάνει της προστασίας του Κόμματος. Ωστόσο τιμήθηκε από σχέση αμφίπλευρης εκτίμησης τόσο από τον ιστορικό ηγέτη Χαρίλαο Φλωράκη, όσο κι από την Αλέκα Παπαρήγα.

Οι σκέψεις τώρα: Το ΚΚΕ είναι ένα ιστορικό Κόμμα που το διακρίνει η γενναιότητα ν΄ αναγνωρίζει τα λάθη του αλλά και η κατάρα να τα διαπράττει. Ανέδειξε το Ζαχαριάδη, αποκαθήλωσε το Ζαχαριάδη και τον έστειλε στό Σουργκούτ…δασάρχη, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Ανέδειξε μια λαμπερή προσωπικότητα, τον Πλουμπίδη, για να τον στείλει ως χαφιέ στό απόσπασμα και να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Αποκήρυξε το Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε ατιμασμένος, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Είναι και μια σειρά άλλων, περισσότερο σημαντικών η ολιγότερο, δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Απλά, μέσα απ´ αυτή την πολιτική διαχείριση, το Κόμμα στερήθηκε των υπηρεσιών πολύτιμων προσωπικοτήτων κι έχασε πολιτικό χρόνο.

Σήμερα ωστόσο δε μιλάμε με όρους του 1946, ή τού 1950. Σήμερα μιλάμε για ταχύτητες που ξεπερνούν το φως. Τα νιτρίνα που ανακάλυψε το Σερν έχουν σπάσει το φράγμα φωτός και κάνουν σ ένα δευτερόλεπτο εφτάμιση φορές το γύρο της γης. Το Ίντερνετ είναι μια ασύλληπτη πραγματικότητα, που διαχέει την πληροφορία σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί γεγονός κι ως τέτοιο δεν αντιμετωπίζεται με όρους αυτοαπομόνωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό πού εκφράζει, τη στήριξη δηλαδή των μονοπωλίων έχει κερδίσει σε πρώτη φάση το παιχνίδι. Και το ΚΚΕ δεν είναι εκτός. Πολύ σωστά διαθέτει ευρωβουλευτές που δίνουν τη δική τους μάχη μέσα από τους κανόνες του Ευρωκοινοβουλίου, τους οποίους έχει αποδεχτεί. Άρα, έστω και διαφωνών είναι παρών.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ ΑΡΧΙΖΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Το στραπάτσο των ευρω-αποικιοκρατών…

Και μόνο το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση στραπατσάρισε την στραταρχική αυθάδεια των αξιωματούχων της ευρω-χούντας είναι ιστορικός σταθμός και μέγιστη εθνική κατάκτηση… 

Ο Σουλτς και ο Ντάισελμπλουμ ήρθαν στην Ελλάδα με την αλαζονεία του αποικιοκράτη και με την πεποίθηση ότι και η νέα κυβέρνηση, παρά τη συντριβή των δωσίλογων ανδρεικέλων, θα συνεχίσει στα ίδια βήματα του ραγιαδισμού…

Τα έχασαν οι αλαζόνες από την υποδοχή. Πίστευαν ότι θα εποπτεύσουν στο προτεκτοράτο τους και ότι θα δηλώσουν υποταγή και οι νέοι κυβερνητικοί διαχειριστές, αλλά αυτοί …στασίασαν: Τους πέταξαν στα μούτρα ότι δεν αναγνωρίζουν τρόικες και Μνημόνια…

Και ακόμα ότι τα «προγράμματά τους τα απέρριψε ο ελληνικός λαός»!!!

Ο δε Ντάισελμπλουμ δεν άντεξε το θράσος μας: Από τα πολλά, ηχηρά και υστερικά «ΝΑΙ» των Σαμαρά-Βανιζέλου, ξαφνικά του πέταξε κατάμουτρα ο Βαρουφάκης ένα βροντερό «ΟΧΙ»…

Ήταν καιρός να πούμε και κανένα ΟΧΙ στους ληστές και δημίους μας…

Το πρόβλημα και τον ΤΡΟΜΟ τον έχουν αυτοί και όχι εμείς.

Τα ΟΧΙ των λαών είναι αυτά που γεμίζουν τρόμο τους δυνάστες και τους νέους αποικιοκράτες, ιδιαίτερα σε εποχές μεγάλων καπιταλιστικών κρίσεων: Κρίσεων αποσύνθεσης και κατάρρευσης του συστήματός τους… http://vaspik.blogspot.gr/   

Βύρων Πολύδωρας: "Συστρατεύομαι στη διαπραγμάτευση με τον Αλέξη Τσίπρα"

Με αποκλειστική του δήλωση στα parapolitika.gr ο Βύρων Πολύδωρας εξαπολύει επίθεση στον Αντώνη Σαμαρά αποκαλώντας τον "κατά φαντασίαν νικητή των εκλογών" ενώ δηλώνει ότι συστρατεύεται στη διαπραγμάτευση που διεξάγει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ.

Διαβάστε τη δήλωσή του:

"Ο κατά φαντασίαν νικητής των εκλογών κ. Σαμαράς δίνει ακρίτως μάχη οπισθοφυλακών. Καλό θα ήταν να διάβαζε στον Πλούταρχο το σχετικό απόσπασμα για τη συμφιλιωτική στάση-συμπεριφορά του Αριστείδη, του και Δίκαιου καλούμενου, προς τον πολιτικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, στη ναυμαχία της Σαλαμίνος. «Ήκεν ὁ Ἀριστείδης ἐπὶ τὴν σκηνὴν τοῦ Θεμιστοκλέους καὶ καλέσας αὐτὸν ἔξω μόνον, ᾿ἡμεῖς᾿ εἶπεν ᾿ὦ Θεμιστόκλεις, εἰ σωφρονοῦμεν, ἀρξώμεθα σωτηρίου καὶ καλῆς φιλονικίας πρὸς ἀλλήλους, ἁμιλλώμενοι σῶσαι τὴν Ἑλλάδα, σὺ μὲν ἄρχων καὶ στρατηγῶν, ἐγὼ δ᾿ ὑπουργῶν καὶ συμβουλεύων». Είναι ένα μήνυμα της ιστορίας προς όλους μας, που γίνεται επίκαιρο σήμερα, στην μάχη της διαπραγμάτευσης που δίνει η νέα κυβέρνηση της Ελλάδος με τους πιστωτές της και θεσμικούς εταίρους μας κατ’ εντολή, νωπή και καθαρή, του Ελληνικού λαού. Μόνον η συστράτευση είναι έντιμη πατριωτική στάση. Ναι, θέτω τον εαυτό μου στην υπηρεσία της πατρίδος και του λαού, συστρατευόμενος στη διαπραγμάτευση κοινωνικής σωτηρίας και εθνικής απελευθέρωσης που διεξάγει η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.–"parapolitika.gr

Πηγή: http://anemosantistasis.blogspot.com/2015/01/blog-post_197.html#ixzz3QLm2h9Jq

Οι γελοιογραφίες της ημέρας!

Vladimir Mayakovsky – Επίκαιροι αμίλητοι

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες

περί δημοκρατικής τάξης, ανάμεσά

μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα

τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί, περίεργα θα ’λεγες είναι

φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυσμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

Η τελευταία αιματηρή μονομαχία βουλευτών στην Ελλάδα

Μια έδρα πανεπιστημίου έγινε αφορμή για να προτάξουν τα όπλα…

Είναι 18 Ιουνίου του 1904, όταν ο υπουργός Σπυρίδων Στάης, καλεί σε μονομαχία τον βουλευτή Τρικάλων, Κωνσταντίνο Χατζηπέτρο, μετά από φραστική επίθεση που εξαπέλυσε εναντίον του στη Βουλή. Αιτία ήταν πως ο φίλος του βουλευτή Χατζηπέτρου, Μελισσηνός, δεν πήρε, εξαιτίας του Στάη, τη θέση του καθηγητή Ανατομίας που ο Χατζηπέτρου του είχε προεκλογικά υποσχεθεί ….

Γράφει η Νίκη Παπάζογλου

Ο Στάης διατελούσε την περίοδο εκείνη υπουργός Παιδείας, για δεύτερη θητεία, στην κυβέρνηση του Γεωργίου Θεοτόκη. Αφότου εγκατέλειψε τη Μέση εκπαίδευση όπου δίδασκε ως μαθηματικός για 18 συναπτά έτη, ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1892 με το κόμμα του Χαρίλαου Τρικούπη.Η πρώτη φορά που ανέλαβε το Υπουργείο Παιδείας ήταν τον Μάιο του 1900, ενώ τη θέση του υπουργού διατηρεί και μετά το 1903 όπου επανεκλέγεται.

Ο μικρόψυχος Αντώνης και η εκδίκηση του Αλέξη…

Γράφει ο Διογένης ο Κυνικός 

Στον τέως πρωθυπουργό κ. Σαμαρά οφείλουμε πολλές ευχαριστίες, όχι για το τι προσέφερε στους πολίτες αυτής της χώρας, γιατί αυτά ήταν μόνο πόνος, δυστυχία και εξευτελισμός, αλλά γιατί μας δικαίωσε στα όσα έχουμε γράψει για εκείνον τα τελευταία χρόνια. Απέδειξε για άλλη μία φορά με την στάση του πέρα ότι και πολιτικά λίγος ήταν, και ότι ήταν και μικρόψυχος. 

Πρώτα από όλα από ποιους έχασε ο κύριος Σαμαράς; Από τα «άκρα»… Από την δική του πολιτική. Από αυτήν που εμπνεύστηκε/ενέκρινε ο ίδιος και η παλιοπαρέα του, εννοώντας με την παλιοπαρέα, τους φίλους του, από τα παλιά (από την αξέχαστη εποχή της Πολιτικής Άνοιξης). Όχι κάτι άλλο! Ήτοι από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τον οποίο είχε «γνωματεύσει» μάλιστα ο παμμέγιστος πολιτικός σύμβουλος του κ. Σαμαρά, κ. Χ. Λαζαρίδης, ότι «δεν ανήκε στο συνταγματικό τόξο» αλλά και από την Χρυσή Αυγή αφού κατέλαβε την τρίτη θέση στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου. Ο κόσμος δηλαδή αποδοκίμασε την πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης κατά τον χειρότερο τρόπο! 

Τώρα για την μικροψυχία του κ. Σαμαρά να μην παραδώσει όχι το Μέγαρο Μαξίμου αλλά την πρωθυπουργία στον κ. Τσίπρα τι να πει κανείς. Προφανώς ο εγωισμός του κ. Σαμαρά είναι πολύ μεγαλύτερος από τις ανάγκες της χώρας μας, του πολιτικού πολιτισμού που επιβάλλει την παράδοση-παραλαβή της εξουσίας. Εκτός και αν ο τέως πρωθυπουργός δεν είχε να ενημερώσει για τίποτα τον κ. Τσίπρα, μια που «άλλοι» κυβερνούσαν την χώρα… 

Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΟΡΚΟΣ ΤΟΥ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ:ΕΝΑΣ "ΑΘΕΟΣ" ΕΠΡΑΞΕ ΟΡΘΟΔΟΞΑ

Χρήστος Γκουνέλας

Θορυβήθηκαν κάποιοι συμπολίτες μας και προκλήθηκε το...θρησκευτικό τους συναίσθημα από την προχθεσινή μη ορκωμοσία του νέου πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, αφού για πρώτη φορά Έλληνας πρωθυπουργός δίνει απλή διαβεβαίωση στην τιμή και τη συνείδησή του ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Η πράξη όμως αυτή του νέου πρωθυπουργού όχι μόνο δεν δείχνει προσβολή της επικρατούσας θρησκείας στην Ελλάδα, αλλά ίσα - ίσα αυτό θα έπρεπε πάντα να τηρείται, αφού θεολογικά ο όρκος είναι έωλος, τόσο βάσει της Αγίας Γραφής, όσο και βάσει της ορθόδοξης παράδοσης, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από τους πατέρες της Εκκλησίας.

Έτσι, ο ίδιος ο Χριστός (Μτ 5, 33-37) απαγορεύει να ορκιζόμαστε στο Θεό κάτι το οποίο σημειώνουν μετ' επιτάσεως στα συγγράμματά τους και μεγάλοι πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Γρηγόριος ο Παλαμάς.

Μάλιστα ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος απαγορεύει και τον γενικό όρκο, αφού όπως λέει, ο φιλαλήθης και να ορκιστεί πάλι φιλαλήθης θα είναι, αλλά και ο ψεύτης, και να ορκιστεί πάλι ψεύτης θα είναι.

Πώς λοιπόν μας προέκυψε ο...θρησκευτικός όρκος στη νεότερη Ελλάδα; Πρόκειται για αντικανονικό εφεύρημα του αρχιμανδρίτη Θεόκλητου Φαρμακίδη, φιλοβασιλικού και συμβούλου του Όθωνα, με σκοπό να ενισχύσει την παρουσία της Εκκλησίας στα πολιτικά πράγματα.

Για ένα γαμώτο κι ένα ευχαριστώ

Του Πέτρου Κατσάκου

Υπάρχουν χρέη που αποτιμώνται σε χρήμα αλλά και χρέη που λογίζονται στις πολιτικές και τις ηθικές συνισταμένες της Αριστεράς. Εδώ και ενάμιση χρόνο υπήρχε ένα ανεξόφλητο χρέος απέναντι σε 594 γυναίκες και έναν άντρα. Και αυτό το γραμμάτιο χθες πληρώθηκε με τον πλέον εμφατικό και ξεκάθαρο τρόπο. Δικαίωση. Είναι η λέξη που ταιριάζει γάντι σε μια από τις πρώτες αποφάσεις της κυβέρνησης.

Ναι, αυτό το κόκκινο γάντι που υψώθηκε και έμεινε αταλάντευτα υψωμένο μπροστά στη βάρβαρη επέλαση των Μνημονίων. Ναι, αυτό το κόκκινο γάντι που τους ακολουθούσε κατά πόδας όλα αυτά τα χρόνια της κοινωνικής ισοπέδωσης. Ναι, αυτό το κόκκινο γάντι που δεν καρτερούσε τίποτα λιγότερο από το αξιοπρεπές κράτημα μιας σκούπας κι ενός ταπεινού σφουγγαρόπανου. Δικαίωση, λοιπόν, και τίποτα λιγότερο. Δεν είναι χάρη. Δεν είναι ρουσφέτι. Δεν είναι παροχή ούτε και πολιτικό γραμμάτιο. Είναι το ελάχιστο που όφειλε να κάνει αυτή η κυβέρνηση σε πείσμα των δημοσιονομικών δικαιολογιών που για ενάμιση χρόνο ορισμένοι επιχειρούσαν να ντύσουν τα ανθρωποφαγικά τους ένστικτα.

Δεν είναι ανταμοιβή. Είναι δικαίωση. Για τις μέρες και τις νύχτες μέσα σε ένα παγωμένο αντίσκηνο. Για τις ατέλειωτες ώρες έξω από υπουργεία και εφορίες. Για τα ατέλειωτα χιλιόμετρα. Για τα σπασμένα πλευρά και τα μελανιασμένα πόδια. Για τις ειρωνείες και τη χλεύη. Για τα ψέματα και τη λάσπη. Και πάνω απ' όλα για ένα γαμώτο. Γι' αυτό το γαμώτο που κάποιοι βάζουν πάνω από ανάγκες, χρέη, υποχρεώσεις και οικογένειες. Για ένα γαμώτο που δεν καταπίνεται με τίποτα. Για ένα γαμώτο πιο ισχυρό από τα γκλομπ και τα κανάλια τους. Γι' αυτό το γαμώτο που μπορεί να σε κρατήσει όρθιο στη ζωή. Αυτό το γαμώτο που σε κάνει να πιάνεις τη σκούπα σαν να πιάνεις τον πιο ακριβό κονδυλοφόρο και να μην ντρέπεσαι όπως σου υποδεικνύουν.