Ένας παπαγάλος Μακάο εμφανίστηκε σε πάρκο του Αλίμου πάνω στον ώμο ενός πιτσιρικά. Τα πολύχρωμα φτερά του έλαμπαν κάτω από τον ήλιο. Όλο το πάρκο αναρωτήθηκε για ποιο λόγο δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια να πετάξει. Μη να αγαπάει τόσο πολύ τον πιτσιρικά ή μήπως το πάρκο με τις κουτσουπιές του αρέσει περισσότερο από τα δάση του Αμαζονίου;
Το μυστήριο λύθηκε όταν άνοιξε τα φτερά του. Έλειπε η μισή φτερούγα, το σημείο εκείνο που στο δικό μας χέρι βρίσκεται κάτω από τον αγκώνα. Σχετικά μπλογκ συστήνουν αυτή τη μέθοδο ως μεγάλη ανακάλυψη, γιατί «το πουλί δεν πονάει» και είσαι σίγουρος ότι «δεν θα μπορέσει να το σκάσει». Και αυτό θεωρείται απολύτως φυσιολογικό. Να θες δηλαδή να κάνεις τον παπαγάλο κότα. Περίεργη αντίληψη έχει κάποιος κόσμος για την ασφάλεια -και ακόμα πιο περίεργη για τη ζωοφιλία.
Δικτάτορες και δικτατορίσκοι
Η περίπτωση του πιτσιρικά με τον ακρωτηριασμένο παπαγάλο μού θύμισε τις ιστορίες με τις συλλογές σπάνιων ζώων στις αυλές των αυτοκρατόρων ή τις σημερινές συλλογές των παρανοϊκών δικτατόρων ή ακόμα και των δικτατορίσκων που κρύβονται στα διαμερίσματα των μεγάλων πόλεων. Αφού δεν μπορούμε να γίνουμε το «εξωτικό», το αγοράζουμε και το φυλακίζουμε, τιμωρώντας το.
Χρησιμοποιούμε τα ζώα για ό,τι μας κατέβει στο κεφάλι. Η αλαζονική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέταξε τα λιοντάρια στις αρένες να κατασπαράζουν κόσμο, επιτυγχάνοντας ταυτόχρονα μια αλληγορική περιγραφή της καριέρας της. Ο χριστιανισμός αποφάσισε ότι η κατσίκα είναι ο σατανάς, σε ένα χτύπημα κάτω από τη μέση στον παγανισμό και στον Πάνα.
