Τώρα θα έχουμε μιντιακή ολιγαρχία, αλλά με άδεια…

του Νίκου Μπογιόπουλου

Παρατήρηση 1η: «Ό,τι είναι νόμιμον είναι ηθικόν». Η ρήση είναι του πρώην υπουργού Βουλγαράκη και την έχουν καταδικάσει παντοιοτρόπως όλοι οι ιησουίτες που – ταυτόχρονα – την έχουν καταστήσει «οδηγό» των πολιτικών τους πεπραγμένων. Σημαιοφόροι, δε, του ιησουιτισμού, δεν είναι άλλοι από εκείνους που κάθε φορά εναλλάσσονται στις καρέκλες όσων παριστάνουν τους φορείς της «κάθαρσης».

Παρατήρηση 2η: Η σαπίλα που κυριάρχησε στον τόπο τα προηγούμενα 40 χρόνια είναι πανθομολογούμενη. Ο ΣΥΡΙΖΑ σερφάρει ακριβώς στην σαπίλα των προηγούμενων για να εμφανίσει τις δικές του διευθετήσεις σαν «ρήξη» με το παρελθόν. Όμως άλλο ρήξη που σημαίνει ανατροπή της σαπίλας και άλλο διευθέτηση της σαπίλας που σημαίνει αναπαραγωγή της. Επιπλέον, δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αφαιρεί τον άρτο όπως ακριβώς οι προηγούμενοι, γι’ αυτό το έχει ρίξει στα «θεάματα». Την ώρα που εφαρμόζει Μνημόνια και κόφτες, την ώρα που ξεπουλάει από λιμάνια μέχρι αεροδρόμια κι από Ελληνικό μέχρι ΟΣΕ, μη έχοντας τι άλλο να κάνει, όταν δεν πουλάει τρέλα πουλάει «κάθαρση», απλή (δήθεν) αναλογική, συνταγματική αναθεώρηση κοκ. Φυσικά στο τέλος του μήνα τον ΕΝΦΙΑ του φτωχού δεν θα τον πληρώσει ούτε ο παλιός, ούτε ο νέος καναλάρχης. Εκτός αν θεωρήσουμε ότι υπάρχει μια κάποια «αριστερή»… πρόοδος εκ του γεγονότος ότι τις αξιολογήσεις του μισθού, της σύνταξης και της ζωής του ο λαός δεν θα τις μαθαίνει πλέον από τα μαρκούτσια του Μπόμπολα, αλλά από τα μαρκούτσια του Καλογρίτσα ή του Μαρινάκη. 

Παρατήρηση 3η: Κι αυτοί που εξυμνούν τον διαγωνισμό για τις τηλεοπτικές άδειες ως «τέλος της διαπλοκής» και οι προηγούμενοι χαλίφηδες που τον καταγγέλλουν ως «αντικατάσταση της παλιάς με τη νέα διαπλοκή», ομονοούν σε ένα: Υπήρχε διαπλοκή! Ωραία (τρόπος του λέγειν): Μπορούν οι πρώτοι να μας πουν: Ποιοι από τους διαπλεκόμενους καναλάρχες αποκλείστηκαν από τη νέα διαδικασία εξ αυτού – όπως θα έπρεπε – και μόνο του λόγου, ότι δηλαδή ήταν διαπλεκόμενοι; Απάντηση: Κανένας! Τι είδους αντιδιαπλοκή είναι αυτή, λοιπόν, που οικοδομείται με τα υλικά της προηγούμενης διαπλοκής; Που θεωρεί «παραγραμμένο» το αδίκημα όλων των πλευρών του διαπλεκόμενου τριγώνου (μιντιάρχες, τραπεζίτες, πολιτικό σύστημα) και εισηγείται την τάχα μου ευταξία του «πάμε γι’ άλλα»; Μπορούν, με τη σειρά τους, οι δεύτεροι να μας πουν: Αυτοί γιατί σκούζουν την ίδια ώρα που ομολογούν την «παλιά» – όπως οι ίδιοι την αποκαλούν – διαπλοκή και της οποίας οι ίδιοι αποτελούσαν μέρος του αμαρτωλού τριγώνου; Απάντηση: Διότι – όπως λένε στο χωριό μου – ο γάτος και γαμεί και σκούζει… Αλλά η τακτική αυτή από τον γάτο αντέχεται. Από τις «ακρίδες» που έχουν καταρημάξει τον τόπο, όχι.

Tρεις Πατριάρχες της Συρίας, χαστουκίζουν την υποκρισία της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας, http://nikosklitsikas.gr/

Τρεις φωτισμένοι ιεράρχες παραδίδουν μαθήματα πολιτισμού και δημοκρατίας στους νέο-αποικιοκράτες της δύσης. Με μια έκκληση, σε γλώσσα απλή και κατανοητή, λένε τα πάντα με λόγια που αγγίζουν την καρδιά του κάθε πολίτη αυτού του κόσμου. Λένε, όσα θα έπρεπε να λένε και να πράττουν οι πολιτικοί.

Αποκαλύπτουν την πολιτική σκοπιμότητα της δήθεν "μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας", της γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης: Aυτή η Ευρώπη, δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τη χιτλερική Γερμανία...

Ταυτόχρονα δείχνουν με την έκκληση άρσης του δολοφονικού εμπάργκο εναντίον του λαού της Συρίας, την "φτώχεια" κι υποτέλεια των δικών μας θρησκευτικών ταγών (Βαρθολομαίος, Ιερώνυμος), που για πέντε ολόκληρα χρόνια επίθεσης και σφαγών του λαού της Συρίας (με περισσότερους από 2.000.000 εκατομμύρια Ελληνορθόδοξων), όχι μόνον δεν πρόσφεραν κάποια βοήθεια, αλλά δεν τόλμησαν να κάνουν μια έστω υποκριτική δήλωση συμπάθειας και συμπαράστασης.

Δώσε πόνο Ισλανδία και ας μην νιώθουμε

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,

Στη χώρα μας γίνεται συχνά αναφορά από τα ΜΜΕ, στο θαύμα της Ιρλανδίας ή της Πορτογαλίας.

Μιλάνε για θαύματα σε δυο χώρες, όπου στην πρώτη μετανάστευσε το 8% του πληθυσμού της και στην δεύτερη οι εξώσεις έχουν πάρει δραματικές διαστάσεις, ενώ το ιδιωτικό χρέος έχει κυριολεκτικά απογειωθεί.

Δεν μιλάνε όμως ποτέ για την Ισλανδία και η εξήγηση είναι πολύ απλή.

Δεν είναι υπέρ των συμφερόντων των αφεντικών τους να μάθουμε τι έκανε η Ισλανδία, όταν βρέθηκε στην ίδια θέση με μας (βασικά βρέθηκε σε ακόμα χειρότερη, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό).

Θα προσπαθήσω να πω κάποια πράγματα, χωρίς βέβαια να μπορώ να τα καλύψω όλα.

Προσπάθησα, επίσης, να τα περιορίσω, αλλά δεν μπορώ να αφιερώσω πολύ ώρα σε ένα κείμενο, οπότε ζητώ συγγνώμη αν είναι δύσπεπτο.

Α) Η μεγάλη ιστορία:

Το ιδιωτικό χρέος στην Ισλανδία έφτασε στο δυσθεώρητο 200% του ΑΕΠ της το 2003.

Ακόμα και τα επόμενα χρόνια, η φρενίτιδα των Ισλανδών ήταν μνημειώδης.

Μέχρι που φτάσαμε στην παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία χτύπησε και την Ισλανδία το 2008.

Ένοχοι οι Σακκάς - Σεϊσίδης. Αρνήθηκαν τις κατηγορίες τους

Σε ποινή φυλάκισης 33 μηνών και 32 μηνών κατά συγχώνευση καταδικάστηκαν ο Κ. Σακκάς και ο Μάριος Σεϊσίδης αντιστοίχως για αδικήματα που αφορούσαν στη σύλληψή τους.

Το Β' Αυτόφωρο Τριμελές έκρινε ένοχους τους δύο αναρχικούς για τις πράξεις της αντίστασης κατά της αρχής, της πλαστογραφίας και της κλοπής. Οι δύο αναρχικοί Μάριος Σεϊσίδης και Κώστας Σακκάς συνελήφθησαν στις αρχές Αυγούστου στη Λακωνία, όταν επιχείρησαν να αποφύγουν μπλόκο της αστυνομίας. Οι κατηγορίες που τους βάραιναν είναι αυτά της κλοπής (αφορά στο αυτοκίνητο με το οποίο κυκλοφορούσαν στην περιοχή της Λακωνίας), της πλαστογραφίας ( αφορά στις ταυτότητες και τις πινακίδες κυκλοφορίας), της αντίστασης κατά της αρχής, της ψευδούς ανωμοτί κατάθεσης και δύο παραβάσεων του ΚΟΚ.

Η εισαγγελέας του Β' Αυτόφωρου Τριμελούς, κατά την αγόρευσή της, ζήτησε την καταδίκη και των δύο για τα αδικήματα που τους αποδόθηκαν. Υποστήριξε ότι θα πρέπει να αθωωθεί ο Μάριος Σεϊσίδης μόνο για τα πταίσματα που αφορούν στο ΚΟΚ, καθώς δεν οδηγούσε το αυτοκίνητο. Πράγματι, νωρίτερα ο ίδιος ο Κ. Σακκάς κατά την απολογία του είπε πως εκείνος ήταν στη θέση του οδηγού.

Αρνήθηκαν τις κατηγορίες τους

Στη δικαστική αίθουσα τα μέτρα ασφαλείας ήταν δρακόντια, ενώ η ακροαματική διαδικασία για τους Μ. Σεϊσίδη και Κ. Σακκά ήταν μαραθώνια.

Τζιλ Στάιν: Οι ΗΠΑ έχουν και… αριστερή υποψήφια πρόεδρο

Μα ποια είναι επιτέλους αυτή η Τζιλ Στάιν; 

Τις τελευταίες εβδομάδες το όνομά της ακούγεται συνέχεια ακόμη και στα συστημικά αμερικανικά media που μέχρι τώρα δεν είχαν βήμα για εκείνη. 

Ο λόγος είναι ότι μέσα σε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα αναδείχτηκε σε σοβαρή απειλή για την Χίλαρι Κλίντον υπό το σύνθημα, «Τζιλ, όχι Χιλ». 

Η Τζιλ Στάιν είναι η υποψήφια του Πράσινου Κόμματος των ΗΠΑ για το οβάλ γραφείο. Και δεν απειλεί τη Χίλαρι Κλίντον επειδή υπάρχει πιθανότητα να εκλεγεί πρόεδρος αλλά επειδή οι ψηφοφόροι του Μπέρνι Σάντερς δείχνουν να στρέφονται σε εκείνη, μετά την ήττα του στις εσωκομματικές εκλογές των Δημοκρατικών. 

Η Τζιλ Στάιν είναι ρωσο-εβραϊκής καταγωγής, γιατρός, οικολόγος και πολύ ενεργή ακτιβίστρια. Μάλισταπροέρχεται από τους κόλπους των Δημοκρατικών τους οποίους εγκατέλειψε το 1998 όταν το Κονγκρέσο - με πλειοψηφία τότε τους Δημοκρατικούς - κατήργησε το νόμο για τη διαφάνεια στη χρηματοδότηση των προεκλογικών εκστρατειών. 

Ρίο 2016: Εικόνες ντροπής δίπλα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις! Περίοδος... εκπτώσεων λόγω Ολυμπιακών Αγώνων - Εκδίδονται ακόμα και 9χρονα παιδιά

- Χιλιάδες γυναίκες εκδίδονται δίπλα στις Ολυμπιακές εγκαταστάσεις 

- Εκπτώσεις για την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων έχουν επιβάλλει οι 

προαγωγοί 

- Εκδίδονται ακόμα και 9χρονα κορίτσια τα οποία οι προαγωγοί αγοράζουν από τις πάμφτωχες οικογένειές τους 

Πίσω από την... χρυσόσκονη και τα λαμπερά φώτα των Ολυμπιακών Αγώνων, σχεδόν πάντα, σε όσες πόλεις έχουν φιλοξενήσει τη διοργάνωση, κρύβεται μια καθημερινότητα μουντή που δεν έχει καμία σχέση με όσα φτάνουν στους δέκτες των τηλεοράσεων των δισεκατομμυρίων θεατών.

Η αντίθεση της εικόνας που μεταδίδεται με την πραγματικότητα, σπάνια έχει την απόκλιση που συναντά κανείς στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Κι αν στις υπόλοιπες πόλεις που φιλοξένησαν τους αγώνες, η καθημερινότητα έστω και για λίγο, πάγωσε δεν συμβαίνει το ίδιο και στην Βραζιλία. Εκεί, δίπλα ακριβώς από τις εγκαταστάσεις που διεξάγονται οι αγώνες συνεχίζει να λειτουργεί αδιάκοπα και η... σκοτεινή πλευρά της πόλης.

Άλλωστε μόλις πριν λίγες μέρες, η αστυνομία σκότωσε 3 μέλη συμμοριών που εικάζεται ότι διοικούν τη ζωή στις φαβέλες, έπειτα από ανταλλαγή πυροβολισμών στο βόρειο κομμάτι του Ρίο. Στους δρόμους της πόλης βρίσκονται ούτε λίγο, ούτε πολύ 85 χιλιάδες βαριά οπλισμένοι άνθρωποι των δυνάμεων καταστολής.

14 Αυγούστου 1954: Απόψε σκοτώσαν τον Πλουμπίδη…

Ο Νίκος Μπογιόπουλος 

Φορούσε μαύρο κοστούμι και άσπρο πουκάμισο. Ήταν ντυμένος σαν να πήγαινε σε γιορτή. Γύρω στις 5 το πρωί, πριν ακόμα ξημερώσει, κατεβαίνει από το αυτοκίνητο. Ο τόπος που είχε επιλεγεί ήταν η Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί. Περνώντας δίπλα από τους δημοσιογράφους, δεμένος ακόμα με τις χειροπέδες, κοντοστέκεται. Τους χαιρετά.

«Γεια σας παιδιά. Μπράβο, όλο νιάτα βλέπω μπροστά μου. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία, να “στε πάντα καλά. Βλέπετε εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει».

Λίγες ώρες αργότερα, οι εφημερίδες φέρνουν στην Αθήνα την είδηση: «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος (…) δεν εδέχθη ούτε να κοινωνήση, ούτε να του δέσουν τους οφθαλμούς του»…

Ηταν 14 Αυγούστου 1954. Πριν από ακριβώς 61 χρόνια. Ο Νίκος Πλουμπίδης, ο φλογερός επαναστάτης, ο αλύγιστος κομμουνιστής, ο «κόκκινος δάσκαλος», ο διανοούμενος του λόγου και της πράξης, πέφτει νεκρός. Δολοφονημένος από το εκτελεστικό απόσπασμα της αμερικανοκρατίας και της ντόπιας πλουτοκρατίας.

Γιατί οι Ολυμπιακοί δεν αποτελούν πλέον μήλον της Eριδος

Σαματάς Μηνάς

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες (ΟΑ) του Ρίο το σύνθημα που επικρατεί είναι «Ολυμπιακοί Αγώνες για ποιους;». Από το 2012 για οικονομικούς κυρίως λόγους πολλές πόλεις αποσύρουν τις υποψηφιότητές τους για τη διοργάνωση μελλοντικών ΟΑ. Ετσι η Ρώμη αποσύρθηκε το 2012 για τους Θερινούς Αγώνες 2020, αν και είναι ξανά υποψήφια για τους Αγώνες 2024. Το 2014 η Στοκχόλμη απέσυρε την υποψηφιότητά της για τους Χειμερινούς ΟΑ του 2022 και ακολούθησαν η Κρακοβία (Πολωνία), το Λβιβ (Ουκρανία), το Οσλο, το Μόναχο και το Σεν Μόριτζ - Νταβός. Το 2015 ματαιώθηκε η υποψηφιότητα της Βοστώνης και κατόπιν δημοψηφίσματος και του Αμβούργου για την Ολυμπιάδα του 2024. Ας τεκμηριώσουμε πολύ συνοπτικά τους κυριότερους λόγους για τους οποίους οι σημερινοί ΟΑ έπαψαν να είναι το μήλον της εριδος και με δυσκολία πλέον αναλαμβάνεται η διοργάνωσή τους.

Το δυσθεώρητο κόστος διοργάνωσης και ο φόβος τρομοκρατικών επιθέσεων είναιοι βασικοί λόγοι που κάνουν ασύμφορη και μη ελκυστική την ανάληψη των ΟΑ ακόμη και από πόλεις πλουσίων χωρών όπως οι σκανδιναβικές, η Γερμανία και η Ελβετία. Απαιτούνται πολλά δισεκατομμύρια για τη διοργάνωση της μεγαλύτερης αθλητικής φιέστας του πλανήτη: οι Αγώνες της Αθήνας το 2004 κόστισαν γύρω στα 13 δισ. ευρώ, χωρίς αυτό να έχει ακόμη επίσημα εκτιμηθεί. Μόνο η ασφάλεια κόστισε 1,5 δισ. δολάρια, εξαπλάσια από τους Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000. Βέβαια το κόστος αυτό εξακοντίστηκε όχι μόνο λόγω τρομοκρατικής απειλής αλλά και από τις μίζες της Siemens προς τα κυβερνητικά πολιτικά κόμματα για την εξασφάλιση του συμβολαίου του περιβόητου συστήματος ασφάλειας C4I που δεν λειτούργησε, αν και κόστισε γύρω στα 260 εκατ. ευρώ, καθώς επίσης και από τους «λευκούς ελέφαντες», δηλαδή «βαριά» ολυμπιακά έργα που αποδείχθηκαν άχρηστα μετά τους Αγώνες. οι επόμενοι ΟΑ του Πεκίνου κόστισαν περίπου 12 δισ. δολάρια, του Λονδίνου 16,5 δισ. δολάρια και στο Σότσι της Ρωσίας το εκπληκτικό 51 δισ. δολάρια. Εφέτος στο Ρίο έχει προβλεφθεί ένα αρχικό κόστος 14,4 δισ. δολαρίων που έχει ήδη ξεπεραστεί έχοντας προκαλέσει κοινωνική αναταραχή.

«Ή θα χάσετε ή θα πεθάνετε»...

Ο θρυλικός ποδοσφαιρικός αγώνας του θανάτου, όπου η ανυπότακτη ουκρανική ομάδα Στάρτ διέλυσε την Ναζιστική παρά το τελεσίγραφο. Ελάχιστοι επέζησαν μετά το ματς...

Καλοκαίρι του 1941. Ο πλανήτης έχει παραδοθεί για τα καλά στις φλόγες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Στην Ευρώπη οι δυνάμεις του Χίτλερ προελαύνουν ;και το Σεπτέμβριο της ίδια χρονιάς καταλαμβάνουν ένα σημαντικό κέντρο της Σοβιετικής Ένωσης: την πόλη του Κιέβου.

Ο τερματοφύλακας της Ντιναμό που αρνήθηκε στο αφεντικό του να μετακινηθεί σε φιλογερμανική ομάδα

Η ιδεολογία του και η αγάπη για την πατρίδα δεν του επέτρεπε να γίνει έρμαιο στα χέρια των Ναζί.

Ο τερματοφύλακας της Ντιναμό Κιέβου, Νικολάι Τρούσεβιτς δεν πειθόταν στις προτροπές του αφεντικού του, Γκέοργκ Σβετσόφ, να αλλάξει ομάδα και να γίνει μέλος της φιλογερμανικής ποδοσφαιρικής ομάδας Ρουχ, που είχε συγκροτήσει.

Ο ίδιος ήξερε ότι χρωστούσε πολλά στον Σβετσόφ καθώς τον είχε σώσει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Νταρνίτσα, όταν οι Γερμανοί είχαν συλλάβει αυτόν κι άλλους χιλιάδες Ουκρανούς.

Χαρίλαος Φλωράκης: «Στις δύσκολες στιγμές, συμβουλεύομαι το μαξιλάρι.»

Συνέντευξη στον Γιώργο Δουατζή

Σεπτέμβριος 1989

Τα αυτοβιογραφικά πορτρέτα των πολιτικών αρχηγών του Γιώργου Δουατζή, εμφανίζονται για πρώτη φορά σε μορφή κειμένου στο Fractal, ώστε να μείνουν ως ιστορικά ντοκουμέντα στους Έλληνες και κυρίως στους μελετητές της ιστορίας μας, που αναζητούν αρχειακό υλικό.

Αποτελούν πλήρη και ακριβή απομαγνητοφώνηση των τηλεοπτικών εκπομπών, οι οποίες γυρίστηκαν τον Σεπτέμβριο 1989 και προβλήθηκαν από την ΕΡΤ τον Οκτώβριο του ίδιου έτους. Οι τρεις ηγέτες Ανδρέας Παπανδρέου (1919 – 1996) προέδρος του ΠΑΣΟΚ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (1918 – ) προέδρος της Νέας Δημοκρατίας, και Χαρίλαος Φλωράκης (1914 – 2005) Γενικός Γραμματέας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, ήταν οι κυρίαρχοι της πολιτικής ζωής του τόπου, σε μία άκρως ταραγμένη πολιτική περίοδο, την επονομαζόμενη -κυρίως από τους οπαδούς του ΠΑΣΟΚ- Βρώμικο ΄89.

- Γεννηθήκατε πού;

- Γεννήθηκα στο Παλιοζογλώπι. Αυτό ήταν ένα είδος θέρετρο τα μετέπειτα χρόνια, μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας από τους Τούρκους. Παλιά όμως, ήταν ένα χωριό που εκεί μόνιμα ζούσαν οι κάτοικοι και μάλιστα το χαρακτηριστικό είναι ότι οι κάτοικοι αυτού του χωριού, οι περισσότεροι, ιδιαίτερα οι γυναίκες, δεν είχαν δει Τούρκο στα μάτια τους, γιατί όταν έκαναν οι Τούρκοι επιδρομές από κάτω από τον κάμπο, κατέφευγαν επάνω στα βουνά, στις σπηλιές, όπου ζούσαν μια-δυό μέρες, ξαναγύριζαν οι Τούρκοι κάτω στη βάση τους και επανέρχονταν. Σ’ αυτό το χωριό, λοιπόν, γεννήθηκα, αλλά είμαι γραμμένος στο Ζογλώπι στη Ραχούλα. Εκεί ο πατέρας μου είχε μια ξυλαποθήκη στην Καρδίτσα και έμενε με τη μάνα μου και τα άλλα τα αδέλφια μου και την αδελφή μου.

Σλ. Μιλόσεβιτς: Η αθώωση δεν έγινε ούτε ένα μονόστηλο

Πώς ο Σλ. Μιλόσεβιτς που χαρακτηρίστηκε «χασάπης των Βαλκανίων» και δικαιώθηκε στη Χάγη έγινε θύμα της δυτικής προπαγάνδας

«Είναι εγκληματίας πολέμου», «προκάλεσε γενοκτονία στη Βοσνία», «είναι φονιάς, είναι ο χασάπης των Βαλκανίων». Αυτοί δεν είναι παρά μερικοί μόνο από τους δεκάδες χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιήθηκαν απροκάλυπτα από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης της Δύσης, για τη δαιμονοποίηση του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς· ενός απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένου ηγέτη, μιας χώρας στην οποία περισσότερα από 20 πολιτικά κόμματα λειτουργούν απολύτως ελεύθερα σεβόμενα τους νόμους και το Σύνταγμα. Ενας ηγέτης τον οποίον όμως οι μεγάλες δυνάμεις της Δύσης με «μακρύ χέρι» το ΝΑΤΟ επιθυμούσαν και κατάφεραν τελικά να τον βγάλουν από τη μέση με απώτερο σκοπό τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας - που ενωμένη μάλλον δεν βόλευε τα δυτικά γεωπολιτικά σχέδια αποσταθεροποίησης των Βαλκανίων.

Τελικά ο «εγκληματίας πολέμου» Μιλόσεβιτς, ο οποίος σύρθηκε στα διεθνή δικαστήρια «για να πληρώσει για τη γενοκτονία στη Βοσνία», κρίθηκε αθώος από το Δικαστήριο της Χάγης, αν και ο ίδιος δεν πρόλαβε να χαρεί την απονομή δικαιοσύνης, καθώς πέθανε στο κελί της φυλακής όπου κρατούνταν πριν από 10 χρόνια. Μια είδηση που πέρασε όμως στα «ψιλά» και δεν έπαιξε στο διεθνές δελτίο ειδήσεων.

Στον Μιλόσεβιτς αναφέρθηκε ωστόσο μέσα από μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ανάλυσή του το Ron Paul Institute σχολιάζοντας τον τρόπο με τον οποίον ο πρώην πρόεδρος της Σερβίας αρχικά στοχοποιήθηκε, στη συνέχεια δαιμονοποιήθηκε κι εν τέλει εξοντώθηκε από τη Δύση. «Τα τελευταία 20 τόσα χρόνια σχολιαστές νεοσυντηρητικοί και φιλελεύθεροι, αυθεντίες, έχουν να μας πουν σε κάθε δυνατή ευκαιρία ότι ο Μιλόσεβιτς ήταν ένας δικτάτορας και ευθύνεται για τη γενοκτονία στα Βαλκάνια τη δεκαετία του 1990. Η προπαγάνδα του ΝΑΤΟ είπε τα ίδια και σε μια άλλη περίπτωση στο Ιράκ το 2003, με αποτέλεσμα σήμερα στη χώρα να επικρατεί το χάος» τόνιζε η ανάλυση.