Ένα υπέροχο κείμενο για τη σχέση μας με τα ζώα!

Από τα πιο ωραία κείμενα που έχουμε διαβάσει σχετικά με τη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα είναι αυτό που έγραψε μερικά χρόνια πριν ο Νίκος Δήμου, γνωστός συγγραφέας και επίσης γνωστός για την αγάπη του στα ζώα και δη στις γάτες. Ας το διαβάσουμε και ας είναι η αφετηρία να μας κάνει να σκεφτούμε.

…Το ζώο στη ζωή μας δεν είναι υποκατάστατο. Η σχέση μαζί του είναι μια πρότυπη, αυθεντική, πρωταρχική σχέση, υπαγορευμένη από την ίδια την φύση. Θα προχωρήσω όμως πάρα πέρα. Όχι μόνο το ζώο δεν είναι υποκατάστατο – αλλά για τον άνθρωπο είναι αναντικατάστατο. Η σύνδεση με αυτό προσφέρει κάτι που δεν μπορεί να το αντλήσουμε από αλλού. Ούτε από την σχέση με άλλον άνθρωπο.

Για τον Μίλαν Κούντερα, στον οποίο χρωστάμε μια από τις βαθύτερες αναλύσεις της ζωοφιλίας (στο μυθιστόρημά του “Η Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι”), η αγάπη ανάμεσα στο ζώο και τον άνθρωπο είναι ανώτερη από την αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. “… η αγάπη του άντρα και της γυναίκας”, γράφει “είναι εξαρχής ενός είδους κατώτερου απ’ αυτό που μπορεί να είναι η αγάπη ανάμεσα στον άνθρωπο και στον σκύλο, αυτή η παραδοξότητα της ιστορίας που ίσως ο Πλάστης να μην την είχε προβλέψει.”. Και ο Κούντερα αναλύει τα χαρακτηριστικά αυτής της αγάπης. Άδολη, εκούσια, καθαρή, ελεύθερη. Ειδυλλιακή. Η λέξη ειδύλλιο αναφέρεται στον Παράδεισο.

26 χρόνια από τη δολοφονία του Ν. Τεμπονέρα

Νίκος Τεμπονέρας

Συγκέντρωση - διαδήλωση διοργανώνεται από την ΟΛΜΕ και τη ΔΟΕ τη Δευτέρα 9 Γενάρη 2017 στην Πάτρα, στη μνήμη του εκπαιδευτικού Νίκου Τεμπονέρα, που 26 χρόνια πριν, το Γενάρη του 1991, δολοφονήθηκε στη διάρκεια των μεγάλων μαθητικών κινητοποιήσεων κατά της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης της κυβέρνησης της ΝΔ.

Η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 6 μ.μ. στο σχολικό συγκρότημα «Τεμπονέρα» (Βουδ, Ψηλά Αλώνια)

Σύντομο χρονολόγιο

Ήταν και πάλι τέτοιες μέρες, τέλος διακοπών Χριστουγέννων, πριν 25 χρόνια. Μόλις χθες δηλαδή ιστορικά. Στα σχολεία όμως δεν επικρατούσε ησυχία, η κοινωνία έβραζε υπόκωφα. Είχαν προηγηθεί οι καταλήψεις των εργοστασίων, των «προβληματικών». Στην Πάτρα, η Πειραϊκή-Πατραϊκή είχε γίνει από την άνοιξη του 1990 ένα ιδιότυπο κέντρο αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική της ΝΔ του Μητσοτάκη. Πολύμηνος αγώνας, σκληρός. «Ή όλοι ή κανένας» έγραφε το πανό στην πύλη του εργοστασίου της Πάτρας, απαντώντας στις μαζικές απολύσεις και τα σχέδια συρρίκνωσης.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός των απολυμένων της Πατραϊκής «Αλληλεγγύη» έφερνε στα σπίτια και τα καφενεία το μήνυμα του αγώνα, τη μουσική της αντίστασης. Και όταν ο πολύμηνος αγώνας των εργατών και των υπαλλήλων έφτασε σε καμπή, σαν φυσική συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι μαθητές και φοιτητές.

Ο Έλληνας «κύριος Bitcoin» μιλά για το ακριβότερο νόμισμα του κόσμου

Τάσος Οικονόμου , CNN Greece

Στο ξεκίνημα του 2017 το bitcoin ξεπέρασε τα 1.000 δολάρια και για μία ακόμη φορά, προσέλκυσε τα φώτα της δημοσιότητας, την ώρα που πολλοί παραμένουν με την απορία “τι είναι το bitcoin;”

10+1 πράγματα που πρέπει να ξέρεις για το bitcoin

Tην απάντηση θα επιχειρήσει να δώσει ο Έλληνας από... τα Άνω Πατήσια, Ανδρέας Αντωνόπουλος. Είναι συγγραφέας δύο βιβλίων για το bitcoin, επένδυσε επιχειρηματικά στο πεδίο των ψηφιακών νομισμάτων που βασίζονται σε λογισμικό κρυπτογράφησης και, πλέον, γυρίζει όλο τον κόσμο και δίνει διαλέξεις.

Το CNN Greece τον... εντόπισε στο Βιετνάμ και ο κ. Αντωνόπουλος επιχείρησε να απαντήσει απλοϊκά, τι είναι το bitcoin:

1850: «Υπόθεση Πατσίφικο» - Ο ναυτικός αποκλεισμός της Ελλάδας από την Αγγλία για μια «οφειλή» 3.750 δραχμών!

του ΔΑΝΗ ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Η συμπεριφορά των «Μεγάλων Δυνάμεων», Αγγλίας, Γαλλίας και τσαρικής Ρωσίας, απέναντι στο νεότευκτο ελληνικό κράτος, μετά την επανάσταση του 1821, είναι χαρακτηριστική των σχέσεων υποτέλειας των ελληνικών κυβερνήσεων με τους «προστάτες». 

Ωστόσο, δεν έλειπαν οι ανταγωνισμοί μεταξύ των «προστάτιδων δυνάμεων» για το ποιος θα έχει τον έλεγχο σ΄ αυτό το προτεκτοράτο, όπως θεωρούσαν την Ελλάδα.

Ενα επεισόδιο που αποτυπώνει αυτό το πλέγμα των σχέσεων είναι η «υπόθεση Πατσίφικο», που εκτυλίχτηκε στην Αθήνα τη διετία 1849- 1850.

Το Πάσχα του 1849 η ελληνική κυβέρνηση απαγόρευσε ένα λαϊκό έθιμο, «το κάψιμο του Ιούδα», ή «το κάψιμο του Εβραίου», όπως το ονόμαζαν αρκετοί. Η απαγόρευση προκάλεσε δυσφορία και αγανάκτηση. Ετσι, τη Μεγάλη Παρασκευή στην Πλατεία Ασωμάτων όπου θα τελούνταν το έθιμο, η ανακοίνωση της απαγόρευσης από την αστυνομία προκάλεσε βίαιο ξέσπαμα του κόσμου. Εκεί, επί της Πλατείας, ήταν το σπίτι του Δαυίδ Πατσίφικου, εβραϊκής καταγωγής, που είχε διατελέσει πρόξενος της Πορτογαλίας, αλλά απολύθηκε για σειρά καταχρήσεων. Κάποιοι, λοιπόν, που πίστεψαν ότι ο Πατσίφικος ευθύνεται για την απαγόρευση του εθίμου επιτέθηκαν στο σπίτι του και κατέστρεψαν ένα μέρος της οικοσκευής.

Ο Πατσίφικος, ο οποίος είχε και την αγγλική υπηκοότητα, κατέφυγε στην αγγλική πρεσβεία. Εκεί ο πρεσβευτής Λάιονς του συνέστησε να υποβάλει αίτηση αποζημίωσης ύψους 886.736 δραχμών και 57 λεπτών!

Ρεπορτάζ στα σχολεία που καλοδέχτηκαν τα προσφυγόπουλα

HuffPost Greece | Αλέξανδρος Γαγλίας

Θησείο, 72ο Ολοήμερο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών «Ανδρέας Κάλβος», τελευταία βδομάδα μαθημάτων για το 2016. Στην αυλή του σχολείου οι δάσκαλοι καλούν τα παιδιά να αφήσουν τα παιχνίδια και τις μπάλες- αυτά, τρέχοντας, στοιχίζονται σε γραμμές. Ένας δάσκαλος τους μιλάει, σε κάποια απευθύνεται με το μικρό τους. Ξενικά ονόματα, αλλά δικά μας παιδιά. «Δεν διαχωρίζονται τα παιδιά, σε «δικά μας» και «ξένα», ή «δικά τους». Όλα τους είναι παιδιά, μάλιστα, παιδιά μας», λέει ο Αποστόλης Σιαπάτης, πρόεδρος του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου. Κάθε μεσημέρι στις 14:00 λεωφορείο μεταφέρει τους μαθητές και συνοδούς τους από τον ΔΟΜ (Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης) από το προσφυγικό camp του Ελαιώνα στη σχολική μονάδα του κέντρου της Αθήνας. Μέχρι τις 18.00 κάθε απόγευμα τα προσφυγάκια θυμούνται- ή ανακαλύπτουν πρώτη φορά την ζωή στο σχολείο, κοινωνικοποιούνται και εκπαιδεύονται, όπως όλα τα παιδιά δικαιούνται.

«Ξεκινάμε, μπαίνουμε στις τάξεις», ακούω τον δάσκαλο να φωνάζει και ένας σούσουρος χαράς αντηχεί στην αυλή. Τρέχοντας, κάποιοι πιασμένοι από το χέρι ή τους ώμους, οι μικροί πρόσφυγες- μαθητές ανεβαίνουν στις τάξεις τους. «Είναι απίστευτο ότι για αυτά τα παιδιά υπήρξαν τόσο αρνητικές αντιδράσεις από Έλληνες γονείς», αντανακλαστικά σχολιάζω στον κύριο Σιαπάτη. «Το Ωραιόκαστρο κακώς δε δέχτηκε τα παιδιά, γιατί θα είχαν και αυτοί τη δική μας, απόλυτα θετική εμπειρία», απαντάει αμέσως στην έμμεση ερώτηση.

Τα γεγονότα στο Ωραιόκαστρο, ή τη Φιλιππιάδα, οι αλήστου μνήμης ανακοινώσεις Συλλόγων Γονέων και οι τσαμπουκάδες «ακτιβιστές γονείς» που έκλειναν τις πόρτες των σχολείων των παιδιών τους με άλυσσους, έπαιζαν για μέρες πρώτα θέματα στα ελληνικά media. Τι συνέβη όμως στα σχολεία που καλοδέχτηκαν τα προσφυγόπουλα; Πως εξελίχθηκε εκεί η εκπαιδευτική διαδικασία και ζωή; Μηπως πληγήκανε από επιδημίες, δέχτηκαν βία οι γηγενείς από τους πρόσφυγες μαθητές, ή αλλοιώθηκε η ελληνοχριστιανική πολιτισμική ταυτότητα; Και, στα σοβαρά τώρα, πως κυλάει αυτό το απαιτητικό εκπαιδευτικό εγχείρημα επανα- σχολειοποίησης παιδιών που πέρασαν τόσα δεινά; Πως ανταποκρίνονται τα ίδια τα παιδιά και πόσο αυτές οι 4 ώρες στο θρανίο και την αυλή υποστηρίζουν την επανασύσταση μιας «κανονικής» παιδικής ζωής;

Συνομιλώντας με τις θρησκείες στην Ελλάδα. Τι απαντούν ιεράρχες και εκπρόσωποι διαφορετικών θρησκειών σε κρίσιμες ερωτήσεις (Μέρος Α')

HuffPost Greece | Αλέξης Γαγλίας

2016. Γιορτές και τελευταίες μέρες του χρόνου. Θρησκείες εξακολουθούν να πολεμούν ή μια την άλλη, ή να τρώνε τις σάρκες τους με «αδελφικά μαχαιρώματα»- και όσο πολυπαραγοντικές κι αν είναι οι ανθρώπινες κρίσεις, ειδικά στις πολεμικές και ματωμένες, οι θρησκευτικές διαμάχες διαχρονικά αποτελούν σταθερό και κρισιμο παράγοντα. Το ηθικό και συναισθηματικό φορτίο που κάθε θρησκεία εγγενώς φερει, συχνά εκτρέπει διαφοροποιήσεις και διαφωνίες σε συγκρούσεις μέχρι τελικής πτώσεως, μέχρι εξαχρείωσης και αφανισμού των αντιπάλων, των αλλόθρησκων, των αιρετικών. Στα χέρια πωρωμένων δημαγωγών οι θρησκείες μετατρέπονται σε εργαλεία άσκησης δύναμης, πολιτικής εξουσίας έως στυγνής τρομοκράτησης. Ακόμα και στην εκκοσμικευμένη Δύση, η άρνηση πολλών πολιτών και πολιτικών να τείνουν χέρι βοηθείας στους πρόσφυγες, στην θρησκευτική τους διαφοροποίηση εδράζει. Πόσοι Μουσουλμάνοι χωράνε σε μια «χριστιανική ήπειρο», αναρωτιούνται. «Δε θα προσαρμοστούν ποτέ, θα μας αλλοιώσουν πολιτισμικά, θα μας κυριεύσουν εντέλει». Φοβούνται.

Η επιβίωση του θρησκευτικού συναισθήματος στον σύγχρονο άνθρωπο, αποδεικνύει ότι η θρησκευτικότητα, η τάση και ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει κάπου, αντλώντας δύναμη και ελπίδα, δεν αποτελεί απλά αρχέγονο αλλά, μάλλον, ορμέμφυτο συναίσθημα και πνευματική ανάγκη με κυτταρικές καταβολές. Δεν συμβαίνει τυχαία. Όλες οι θρησκείες, τέλειες ή ατελείς όπως καθένας μπορεί να τις θεωρεί, κηρύσσουν την αγάπη, όσο πωρωμένες ή επιθετικά διαστρεβλωμένες και αν είναι οι σκόπιμες παρανοήσεις τους. Διαχρονικά οι αυθεντικές θρησκευτικές διδασκαλίες και τα ιερά κείμενα παρείχαν στον μέσο άνθρωπο ένα σύστημα ηθικών αξιών και μια νοηματοδότηση της μοναχικής ατομικότητας μες στον μεγάλο κόσμο. Μετρίασαν την απελπισία του αναπόφευκτου θανάτου και έδωσαν στον άνθρωπο σωτηριολογικό κίνητρο να δει στους άλλους τον εαυτό του.

ΣΥΡΙΑ: Μαζικοί πανηγυρισμοί στο Χαλέπι. Συγκλονιστικές εικόνες που δεν δείχνουν τα κανάλια της «ενημέρωσης»

Μαζικοί πανηγυρισμοί της ιστορικής νίκης σήμερα από το Πανεπιστήμιο του Χαλεπίου. Ούτε μία Δυτική κάμερα στο θέαμα!

Σφάζουν μαύρα ανθρωπάκια για να έχουν PlayStation άσπρα ανθρωπάκια

Κώστας Κάππας 

Αποστολή στην Tanzania. Δωρεά του Ο.Η.Ε. και της IAEA (International Atomic Energy Agency) μίας μονάδας ραδιενεργού Κοβαλτίου και αποστολή της ΚΘ και του ΚΚ να την θέσουν σε λειτουργία και να εκκινήσουν τις θεραπείες των καρκινοπαθών. 

Τοποθεσία, Mwanza, 150 km μόνο μακριά από την μελανότερη τρύπα του ανθρώπινου πολιτισμού, Rwanda & Kivu (Congo). 

Πρωινό με την αγγλόφωνη ‘The Citizen of Tanzania’ και ξύλινος υπέρτιτλος: “Ευχαριστούμε την Ιρλανδία για την δωρεά χιλιάδων τόνων τροφής για τους πρόσφυγες από Kivu και Rwanda”. Πρόσφυγες; Ακόμη; Που; “Μεταξύ του ξενοδοχείου σου λευκέ και των συνόρων. Φοβούνται ακόμη να επιστρέψουν και τους φιλοξενούμε εμείς παρ’ όλη την φτώχεια μας!” η σιωπηλή απάντηση του μαύρου ρεσεψιονίστα μέσα από ένα σταθερό βλοσυρό βλέμμα. Τι συνέβη; Που φοβούνται να επιστρέψουν; 

Δουλεμπόριο και σφαγές στην περιοχή Kivu στο ΒΑ Congo

Το Κολτάνιο είναι μαύρο μεταλλικό ορυκτό από το οποίο εξάγονται τα στοιχεία Νιόβιο και Ταντάλιο. Το Ταντάλιο χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών σε ηλεκτρονικά προϊόντα, τουρμπίνες και ιδίως στην παραγωγή κινητών τηλεφώνων. H ψηφιακή εποχή ήταν υπεύθυνη για την τρομακτική αύξηση των εντάσεων και της βίας στην ευρύτερη περιοχή και ιδίως στο ΒΑ Congo στην περιοχή Kivu. Η βία και οι σφαγές βρέθηκαν στο απόγειό τους(π.χ. σφαγές στην περιοχή Ituri, 1999 – 2003 και ηπιότερα έως σήμερα) ταυτόχρονα με την κατακόρυφη αύξηση παραγγελιών παγκοσμίως, του PlayStation-2. Η ζήτηση αυτή προκάλεσε την ταχύτατη άνοδο της τιμής του ορυκτού Κολτανίου …

Δ. Κουφοντίνας: «Μια απόφαση, μνημείο εκδικητικότητας, εμπάθειας και πολιτικής ασχετοσύνης»

Για πολλοστή φορά απορρίφθηκε με απόφαση του Συμβουλίου της φυλακής το αίτημά του για χορήγηση άδειας

Από τις φυλακές Κορυδαλλού, ο Δημήτρης Κουφοντίνας έστειλε επιστολή στην «Εφ.Συν.», αναφερόμενος στην για πολλοστή φορά απορριπτική απόφαση του Συμβουλίου της φυλακής στο αίτημά του για χορήγηση άδειας:

Η πρώτη ερώτηση που μου έκανε η εισαγγελέας μόλις μπήκα στο γραφείο όπου συνεδρίαζε το Συμβούλιο της φυλακής ήταν: «Λοιπόν, κ. Κουφοντίνα, άλλαξε τίποτα από την προηγούμενη φορά;». Ετσι ακριβώς.

Καταλαβαίνετε. Ρωτούσε αν άλλαξα ιδέες, αν άλλαξα πιστεύω, αν αλλαξοπίστησα, δηλαδή. Σαν σύγχρονος ιεροεξεταστής. Και σαν παλιός στρατοδίκης συνέχισε την ανάκριση, ζητώντας να δηλώσω αλλαγή φρονήματος.

Τι για τον Μαρξ με ρώτησε, τι για τη λούμπεν μεγαλοαστική τάξη, τι για το πώς βλέπω την επανάσταση, για το αν έχω αναθεωρήσει το παρελθόν μου. Τέτοια νομικά...

Ενοχλήθηκε πολύ όταν της είπα για τη δικαιοσύνη των δύο μέτρων και των δύο σταθμών, τη δικαιοσύνη που αποφυλακίζει ισχυρούς του χρήματος επειδή, λέει, η φυλακή θα έκανε... κακό στην υγεία τους, την ώρα που καταδικάζει σε αργό, βασανιστικό θάνατο τον Σάββα Ξηρό.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Συρίας ΄χαστουκίζει΄ την ιμπεριαλιστική "αριστερά" και τη δημοσιογραφική αλητεία!

Σχόλιο του Νίκου Κλειτσίκα

Το Χαλέπι επέστρεψε στη Συριακή πατρίδα...

Με ανακοίνωση-απόφαση του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας ένα ηχηρό χαστούκι στην ευρωπαϊκή "δικαιωματική αριστερά" του Σόρος και την αργυρώνητη δημοσιογραφική αλητεία!

Έξι χρόνια ιμπεριαλιστικής επίθεσης εναντίον του λαού της Συρίας, σήμερα έγινε ο τάφος της "αραβικής άνοιξης"...

Η "αραβική άνοιξη", μια σχεδιασμένη επιχείρηση των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είχε προβλέψει στην εξέλιξή της την αναγκαιότητα εξαγοράς των ΜΜΕ και των δημοσιογράφων -αναγκαιότητα επιρροής και διαμόρφωσης -της κοινής γνώμης-, αλλά κυρίως την εξαγορά της λεγόμενης "ανανεωτικής" και τα τελευταία χρόνια "δικαιωματικής αριστεράς" (κύριο πρόβλημα των λαών τα δικαιώματα των γκέι, λεσβιών, "μειονοτήτων", "προσφύγων" κ.α. κι όχι η απελευθέρωση από τα δεσμά του καπιταλισμού), στα πλαίσια του γνωστού, πλέον, εφευρήματος "κοινωνία των πολιτών" και ΜΚΟ.

Αυτά τα έξι χρόνια διαμόρφωναν την κοινή γνώμη για το "αιμοσταγές δικτατορικό καθεστώς Άσαντ", τη Συρία ως το απόλυτο κακό και φυσικά φασίστας, ή στην καλύτερη περίπτωση "ακροδεξιός εθνικιστής" όποιος τολμούσε να διατυπώσει δημόσια μια άλλη άποψη.Οι ηγεσίες των ευρωπαϊκών σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων και της λεγόμενης "ανανεωτικής αριστεράς", των "χωρίς σύνορα", διαδραμάτισαν τον πιο βρώμικο ρόλο στην "αραβική άνοιξη made in usa" και συνεχίζουν μέχρι και σήμερα, με μια εμμονή υπεράσπισης των τρομοκρατών στο Χαλέπι. Αυτές οι ηγεσίες βρίσκονται πίσω από τις "διαδηλώσεις" στις ευρωπαϊκές πόλεις (απόψε έγινε μια αντίστοιχη στη Θεσσαλονίκη κι αύριο πραγματοποιεί με αυτό το πλαίσιο κι η Λαϊκή Ενότητα του Λαφαζάνη στην Αθήνα), όπου για "ανθρωπιστικούς" λόγους ζητούν τη στήριξη των τρομοκρατών στο Χαλέπι.

Αντίο Νίκο

Mε τον Νίκο Ζαχαράκη συναντηθήκαμε το 1998. Τότε ήταν μέλος του ΠΑΣΟΚ και συνδικαλιστής.

Πίστευε ότι αξίζει να παλεύουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο κι ας μη ζήσουμε να δούμε την αλλαγή, πίστευε στη συλλογική προσπάθεια και συγχρόνως έκανε ό,τι μπορούσε για να βελτιωθεί προσωπικά, ενώ ήταν από εκείνους τους φίλους που μπορείς να βασιστείς πάνω τους και απίστευτα καλός άνθρωπος.

Μέχρι χθες που τον χάσαμε, άλλαξε μόνο το ότι έγινε κομματικά άστεγος και τίποτε άλλο. Γιατί συνέχισε να παλεύει για τα ίδια ιδανικά, με το ίδιο πάθος, ειλικρίνεια και ανιδιοτέλεια.

Ενεργός στο συνδικάτο του για χρόνια και οι συνάδελφοί του το αναγνώρισαν εκλέγοντάς τον το 2010 πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων Ιδιωτικού Δικαίου στο Δημόσιο (ΠΟΕΙΔΔ).

Χάρηκε, αλλά περισσότερο αγχώθηκε για την ευθύνη. Αυτό, όμως, που τον είχε ενθουσιάσει ήταν όταν φοίτησε στην Ακαδημία Εργασίας της ΓΣΕΕ, γιατί αυτό που πραγματικά του άρεσε ήταν να αποκτά καινούργιες γνώσεις.

Συνέχεια διάβαζε -τις εφημερίδες μανιωδώς- και ποτέ δεν δίστασε να αμφισβητήσει τις αλήθειες τις οποίες του είχαν σερβίρει, είτε στο σχολείο, είτε στο κόμμα τα κομματικά «ιερά και όσια». Αλλωστε, συνδικαλιστική αρχή του Νίκου αποτελούσε η ανεξαρτησία των συνδικάτων από τα κόμματα.

Ως άνθρωπος και φίλος - τι να πούμε... Δεν είχαμε και δεν θα μπορούσαμε να επιθυμήσουμε καλύτερο φίλο. Γι' αυτό δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι δεν είναι πια μαζί μας και σφίγγεται η καρδιά μας που πρέπει να του πούμε το τελευταίο «αντίο» και δεν βρίσκουμε ούτε μια λέξη -που να μπορεί να απαλύνει τον πόνο της- να απευθύνουμε στη σύντροφο της ζωής του, τη Λένα, εκτός ίσως ότι θα προσπαθήσουμε όσο μπορούμε να μείνουμε στο πόδι του δίπλα της.

Σιμόν Αργυράκου

Βαγγέλης Καραγεώργος

ΥΓ. 1 Η κηδεία του γίνεται σήμερα στη 1.00 το μεσημέρι στον τόπο του, το Πατιόπουλο Αιτωλοακαρνανίας.

ΥΓ. 2 Τις προάλλες, στη γιορτή του, όταν ένας υποτίθεται φίλος του με προσέβαλε χρεώνοντάς μου υπαρκτά και ανύπαρκτα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν ο Νίκος που βγήκε μπροστά κι έκανε «τσαμπουκά» για πρώτη φορά στη ζωή του, υπερασπίστηκε μέχρι και την κυβέρνηση, στην οποία δεν πίστευε πια. Τα διέλυσε όλα γιατί έτσι ήταν και πώς να του πω αντίο;

http://www.efsyn.gr/arthro/antio-niko