Συμβολή στην ιστορία του ΚΚΕ εσωτερικού

Όπως η γέννηση του ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε επώδυνη, έτσι και η πορεία του θα είναι επώδυνη και δύσβατη. Δεν ήταν μόνο η εγγενής δυσκολία του «καινούργιου» που έπρεπε να ανοίξει το δρόμο του κόντρα στο παλιό· ήταν και η ανομοιογένεια που χαρακτήριζε τα στελέχη και τα μέλη του, ιδίως τα πρώτα δυο-τρία χρόνια. Μια ανομοιογένεια που αφορούσε τη συνειδητοποίηση του καινούργιου, της νέας κουλτούρας.

του Τάκη Μπενά

Όπως η γέννηση του ΚΚΕ εσωτερικού υπήρξε επώδυνη, έτσι και η πορεία του θα είναι επώδυνη και δύσβατη. Δεν ήταν μόνο η εγγενής δυσκολία του «καινούργιου» που έπρεπε να ανοίξει το δρόμο του κόντρα στο παλιό· ήταν και η ανομοιογένεια που χαρακτήριζε τα στελέχη και τα μέλη του, ιδίως τα πρώτα δυο-τρία χρόνια. Μια ανομοιογένεια που αφορούσε τη συνειδητοποίηση του καινούργιου, της νέας κουλτούρας.

Όμως −και παρά ταύτα− η ιστορική συνέχεια του ΚΚΕ υπέστη μια σαφέστατη ρήξη, το 1968. Άλλο ήταν το ΚΚΕ μέχρι τότε και άλλο μετά. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα, δύο διαφορετικά Κ.Κ. Έχει τελειώσει το «ιστορικό ΚΚΕ» με τα όποια σωστά και τα λάθη του. Από το 1968 μπήκαμε πια σε μια διαδικασία «ανασύνθεσης της Αριστεράς», που όφειλε να έχει ξεκινήσει νωρίτερα. Διότι το ΚΚΕ και η ΕΔΑ μπαίνουν στη δικτατορική περίοδο, το 1967, σέρνοντας μαζί τους τις σοβαρές αδυναμίες και τα λάθη τους της τελευταίας προδικτατορικής περιόδου. Και ιδίως την αδυναμία της Αριστεράς να κατανοήσει τις νέες πραγματικότητες που γεννά η δεκαετία του 1960 − αλλαγές ταξικές, κοινωνικές, οικονομικές αλλά και πολιτικές. Και ενώ ωρίμαζε μια αλλαγή πολιτικής, η εν Ελλάδι Αριστερά δεν τολμά τη ρήξη, την αφήνει στην πρωτοβουλία του δόγματος. Παραμένει, έτσι, χωρίς την απόρριψη της υποταγής άμεσα μεν στην αποστεωμένη ηγεσία του αποσπασμένου ΚΚΕ, έμμεσα δε στο διεθνές κέντρο του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Δεν είχε τολμήσει τη ρήξη, αλλά τα εκρηκτικά της στοιχεία είχαν συσσωρευτεί και πολλαπλασιαστεί, για να εκραγούν λυτρωτικά το Φεβρουάριο του 1968.

Περί του «Μακεδονικού» και άλλων εθνικών…δαιμονίων

της Έλενας Χουζούρη

Είμαι γηγενής – και όχι εξ αγχιστείας, εννοώ εκ Πόντου, Μικρασίας, Καυκάσου, Καρς και Ανατολίας γενικώς-Ελληνομακεδόνισσα. Ο ένας παππούς μου ήταν Μακεδονομάχος [βλέπε «Αφανείς γηγενείς μακεδονομάχοι» και Αθηνάς Κακούρη «Θέκλη» όπου ο Δημητράκης Χουζούρης κάνει περατζάδες]. Ο έτερος, εκ Μελενίκου, παλαιάς βυζαντινής ακριτικής κωμόπολης, με πλειοψηφούν ελληνικό στοιχείο και εξαιρετικό κρασί στην Μακεδονία του Πιρίν, του οποίου ο ελληνικός πληθυσμός μετά την επιδίκαση της πόλης στη Βουλγαρία, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου 1913, αφού έσπασε τα πήλινα δοχεία με τα κρασιά να ρέουν στους δρόμους, κατέβηκε σούμπιτος λίγα χιλιόμετρα παρακάτω [18 για την ακρίβεια] πέρασε τα άρτι διαμορφωμένα ελληνικά σύνορα και εγκαταστάθηκε στο Σιδηρόκαστρο [Ντεμίρ Χισάρ] και στις Σέρρες. Η μία γιαγιά ήταν κόρη μεγαλοτσιφλικά των Πιερίων -μιλάμε για 19ο– αιώνα και η έτερη εκ της Άνω Τζουμαγιάς, μετά τους Βαλκανικούς γνωστό ως Μπλαγκόεβγραντ, επίσης Μακεδονία του Πιρίν, ελληνόφωνη ερχόμενη και αυτή με τους δικούς της στο Σιδηρόκαστρο, μετά το 1913.
Οι γονείς μου γεννήθηκαν, ο ένας στον Κολινδρό Πιεριας, η άλλη στο Σιδηρόκαστρο. Το ειδύλλιο προέκυψε στη Θεσσαλονίκη και ως εκ τούτου η αφεντιά μου. Τα γράφω όλα αυτά για να δηλώσω ευθαρσώς και μετά από τα πολλά σχετικά μου διαβάσματα -ξεστραβώματα τα τελευταία είκοσι και πλέον έτη, ότι δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα να μοιραστώ την περιλάλητη μακεδονικότητα μου με την μακεδονικότητα του Ζάεφ και του Ντιμιτρόφ. Με τη διαφορά ότι η δική μου είναι ελληνομακεδονικότητα και η δική τους σλαβομακεδονικότητα. Το όλο ζήτημα μοιάζει όταν δύο άνθρωποι έχουν κοινό όνομα και επίθετο. Τι κάνουν για να μη τους ταυτίζουν; Προσθέτουν το αρχικό του πατρώνυμου τους, δηλαδή δηλώνουν την διαφορετική καταγωγή τους και όλα καλά. Το ίδιο συμβαίνει και με τους Έλληνες μακεδόνες και τους Σλάβους μακεδόνες. Και οι δύο κατοικούν την ευρύτερη περιοχή που από την βυζαντινή αυτοκρατορία και εντεύθεν ονομάζεται Μακεδονία με κάποιες σχετικές διαφοροποιήσεις ανά τους αιώνες. Οι Σλάβοι της περιοχής βρίσκονται εκεί από τις αρχές του 7ου αιώνα.

Ποια Είναι Πραγματικά η Ομάδα ΔΕΛΤΑ

Αντώνης Ντινιακός

Αρχές, 2009. Η Ελλάδα, φουντωμένη από τη σαρωτική «επήρεια» των πρόσφατων «Δεκεμβριανών», παραπατά εν μέσω κοινωνικών τριγμών και μιας «ηλεκτρισμένης» οργής για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου. Το περιβόητο «μονοπώλιο της βίας» έχει «διαρραγεί» -η κυβέρνηση ζαλισμένη αδυνατεί να διαχειριστεί το εύφλεκτο κλίμα, ενώ οι νωπές μνήμες των συγκρουσιακών πορειών και η αυθόρμητη μεταφορά της δύναμης από το κράτος στους διαδηλωτές έχει δημιουργήσει τρόμο στους διαδρόμους των κυβερνητικών γραφείων. Μπροστά στην προοπτική μιας νέας, ενδεχόμενης απώλειας του ελέγχου, οργανώνεται βεβιασμένα η αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας. Σύντομα, κάνει στους δρόμους την εμφάνισή του το πιο βίαιο και σκληροπυρηνικό κομμάτι της κρατικής καταστολής. Η μονάδα που μέσα σε ελάχιστα χρόνια χαρακτηρίζεται ο «εφιάλτης των διαδηλωτών». Η ομάδα ΔΕΛΤΑ.

Μίκης Θεοδωράκης... πικρό αντίο

«Μίκη αλλάζεις την Ιστορία» φώναζαν κάποιοι στο συλλαλητήριο την ώρα που ο Μίκης Θεοδωράκης διάβαζε στους συγκεντρωμένους ένα παράλογο κείμενο. Πράγματι αλλάζει την ιστορία: τη δική του. Ο Αρχάγγελος που άπλωνε τα τεράστια χέρια του στις μεγάλες συναυλίες για να διευθύνει τα μεγάλα έργα του, δεν υπάρχει πια.

Όσοι τον λάτρεψαν έκλειναν τα μάτια τους και τα αυτιά τους για να μην ακούνε και να μη βλέπουν. Άλλοι υπήρξαν απλώς; συγκαταβατικοί. Ας του συχωρήσουμε ένα ακόμη λάθος, ήταν το νόημα μιας δήλωσης που έκανε ο Σταύρος Θεοδωράκης.

«Εμείς θα σε αγαπάμε πάντα» ίσως έλεγε σπαρακτικά από μέσα του ο πιο στενός του φίλος Σάκης Τόδουλος.

Αλλά τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Ένας θρύλος της Αριστεράς εναντίον της κυβέρνησης της Αριστεράς. Ένας πολύπειρος άνθρωπος εναντίον της μόνης λογικής λύσης. Ένας κήρυκας της ειρήνης υπέρ της αναμέτρησης. Ένας θεόρατος καλλιτέχνης μπροστά στην οπισθοδρόμηση. Τα τραγούδια του σε μια εκδήλωση στις οποίες έδιναν τον τόνο όσοι δεν τα τραγούδησαν ποτέ.

Η κυβέρνηση να ευχαριστήσει τους οργανωτές του συλλαλητήριου

Του Σ. Κούλογλου

Στέλιος Κούλογλου

Η σουρεαλιστική Ελλάδα διαδήλωσε σήμερα. Οι παπάδες που τώρα διεκδικούν τη Μακεδονία και τον Μέγα Αλέξανδρο, παρότι είναι η εκκλησία τους που μίσησε και έκανε ότι περνούσε από το χέρι της για να καταστρέψει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Ο Μίκης αγκαλιά με τους απογόνους όσων τον βασάνισαν στη Μακρόνησο, τον έστειλαν εξορία και απαγόρευσαν τα τραγούδια του. Και τα οποία, οι περισσότεροι από τους διοργανωτές, μισούν και απεχθάνονται ακόμα.

Παραθρησκευτικές οργανώσεις, Χρυσή Αυγή και λοιποί συγγενείς στα επίσημα τους, πολιτικάντηδες κάθε είδους ψαρεύοντας στα θολά νερά της ακροδεξιάς. Ο «Ζορό» Μάκης Ψωμιάδης χωρίς τη στολή του και ο Σαμαράς να κοιτάει με ύφος Νέρωνα το πλήθος: αν δεν ήταν η πολιτική του καριέρα, κανείς δεν θα θυμόταν το μακεδονικό σήμερα, που θα έλεγε και ο πατέρας του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πως να μην την κλαις ΑΥΤΗ τη Ρωμιοσύνη. Καλά τον Ρίτσο δεν τον ντράπηκε ο Μίκης;

Όμως αν και μαζική, κατώτερη όμως από τις προσδοκίες των οργανωτών και των ΜΜΕ που την διαφήμιζαν τόσες μέρες, η σημερινή συγκέντρωση στη πραγματικότητα μπορεί να δουλέψει υπέρ της κυβέρνησης. Πρώτον γιατί στις διαπραγματεύσεις μπορεί ακριβώς να επικαλεστεί μια ισχυρή αντιπολίτευση μέσα στη χώρα. Δεύτερον επειδή η καιροσκοπική, τυχοδιωκτική στάση του Κ. Μητσοτάκη του στερεί όλο το κύρος και κάθε ίχνος σοβαρής υποστήριξης σε διεθνές επίπεδο. Και τρίτον γιατί συνεχίζοντας τις προσπάθειες για να βρεθεί λύση, η κυβέρνηση αναβαθμίζει τη χώρα και αναβαθμίζεται διεθνώς. Τόσο η ίδια όσο και ο Αλέξης Τσίπρας.

Σαουδική Αραβία: Λίγες αλλαγές για να μην αλλάξει τίποτα;

Σηματοδοτεί η ταχεία άνοδος του Πρίγκιπα Μουχάμαντ Μπιν Σαλμάν μια νέα εποχή στη Σαουδική Αραβία; Πολλές απροσδόκητες κινήσεις και δηλώσεις του, μετά την διαδοχή τον περασμένο Ιούνιο, δείχνουν ότι φιλοδοξεί να μονοπωλήσει την εξουσία και να μετασχηματίσει την σαουδαραβική κοινωνία. Θέλει να ελέγξει την πολιτική, την οικονομία και την διπλωματία, αλλά για να τα πετύχει όλα αυτά, για να πετύχει, δηλαδή, το στόχο του, πρέπει επίσης να ελέγξει την σημαντικότερη δύναμη του βασιλείου: τη θρησκεία. 

Η έκκληση για ένα μετριοπαθές Ισλάμ, η εκχώρηση του δικαιώματος στις γυναίκες να οδηγούν, η άρση της απαγόρευσης των συναυλιών και η επανέναρξη της λειτουργίας των σινεμά θεωρήθηκαν πρωτοφανή ακόμη και επαναστατικά, τόσο σε επίπεδο κυβέρνησης, όσο και κοινωνίας. Αλλά είναι σημαντικό να δει κανείς πίσω από αυτό το ρεύμα και να εξετάσει τους ιστορικούς και κοινωνιολογικούς παράγοντες που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο τα ενδεχόμενα σχέδια της ηγεσίας. 

Έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την τυποποίηση ή την περιθωριοποίηση του θρησκευτικού κινήματος του Ουαχαμπισμού* σε όλη την ταραγμένη ιστορία του βασιλείου. Η θεοκρατία της Σαουδικής Αραβίας, που ιδρύθηκε τον 18ο αιώνα στην κεντρική Αραβία, βασίστηκε σε μια κυριολεκτική ερμηνεία του Κορανίου κι ένα αυστηρό, μεσαιωνικό δόγμα για να νομιμοποιήσει τις ηγεμονικές της φιλοδοξίες.

Πως ο Μητσοτάκης "παρέδωσε" το όνομα της Μακεδονίας στα Σκόπια!

Πώς η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχασε τη μάχη της ονομασίας των Σκοπίων και παρέδωσε το όνομα Μακεδονία

Το ακόλουθο κείμενο, προέρχεται από ομιλία του κ. Κρις Σπύρου, Πρώην Πρόεδρου του Δημοκρατικού Κόμματος της Πολιτείας, Νιου Χάμσαϊρ, ΗΠΑ, για το Μακεδονικό ζήτημα, στην εκδήλωση της «Ένωσης των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων».

Γνώρισα την Μακεδονία από τα λίγα χρόνια που πήγα σχολείο στην Ελλάδα. Έφυγα για την Αμερική 13 ετών πριν από 48 χρόνια. Έμαθα για την Μακεδονία από τον παππού μου τον Θανάση Σπύρου, ο οποίος άφησε την γυναίκα του έγκυο το 1910, με τον πατέρα μου στην κοιλιά της, και έφυγε για την Αμερική. Πήρε τρία παιδιά μαζί του και άφησε πίσω στο χωριό άλλα 4 παιδιά με τη γιαγιά μου την Ελένη. Έμαθα για την Μακεδονία από αυτόν τον παππού που δύο χρόνια μετά την άφιξή του στην Αμερική ξαναγύρισε στην Ελλάδα να πολεμήσει για την απελευθέρωση της Μακεδονίας και των άλλων κατεχομένων εδαφών από τους Τούρκους. Έξι (6) ολόκληρα χρόνια πολέμησε και δεν ξαναείδε ποτέ τα τρία παιδιά του που άφησε στην Αμερική.

Ξέρω τους Μακεδόνες από τον πατέρα μου τον Κώστα που πολέμησε στην Μακεδονία, στο Ιταλικό μέτωπο και τραυματίας μας διηγιόταν χρόνια μετά για «τα μεγάλα νταούλια» που παίζανε οι Μακεδόνες όταν αυτός έπαιζε το μαντολίνο του στο μέτωπο. Με καμάρι μας έδειχνε φωτογραφίες και μας έλεγε για την φιλοξενία που τους προσέφεραν οι Έλληνες της Μακεδονίας. Το Μακεδονικό το έμαθα από το Νίκο Μάρτη, τον Βαγγέλη Κωφό, και τον Στέλιο Παπαθεμελή, τρεις έξοχους Έλληνες Μακεδόνες που έχουν κάνει αγώνες για την Μακεδονία. Από τα ντοκουμέντα που θα δείξω απόψε θα δείτε πως για πρώτη φορά μετά το 1993 απεφάσισα να μιλήσω δημόσια για όσα ξέρω για το Μακεδονικό και δέχτηκα την πρόσκληση των Αποφοίτων Αμερικανικών Πανεπιστημίων να συμμετέχω στην αποψινή συζήτηση.

Και τον Λένιν να φέρετε, το συλλαλητήριο θα είναι εθνικιστικό

Μάριος Διονέλλης

Το σοβαρότερο επιχείρημα για την ορθότητα του επικείμενου συλλαλητηρίου είναι ότι θα συμμετάσχει και ο Μίκης Θεοδωράκης. Περίπου μας λένε: Αφού θα είναι και ο Μίκης, το σύμβολο της Αριστεράς, τότε το συλλαλητήριο είναι όλου του λαού και όχι μόνο των ακροδεξιών – εθνικιστών.

Κι όμως σύντροφοι, ακόμα και τον Λένιν να καταφέρετε να αναστήσετε και να τον κοτσάρετε στην εξέδρα, το συλλαλητήριο θα είναι εθνικιστικό και ακροδεξιό. Επειδή τέτοιου χαρακτήρα είναι τα συνθήματα και οι επιδιώξεις του. Δε μιλώ για τα ακραία «Γυφτοσκοπιανοί» κτλ που ακούστηκαν στο προηγούμενο. Ούτε για τα πανό με τη φράση «Σύνορα με τη Σερβία» που ήδη κυκλοφορούν. Υπερβολές είναι, το δέχομαι.

Την προσφορά του Μίκη στην πατρίδα δεν την αμφισβητεί κανείς αλλά τη σούμα με τα στερνά του και τα πρώτα θα την κάνει η ιστορία.

Όμως ακόμα και το «Η Μακεδονία είναι ελληνική» αν το αφήσεις να φουντώσει και να θεριέψει θα τον ανακαλύψει μέσα του τον αλυτρωτισμό, τόσο όσο η «Μεγάλη και ενιαία Μακεδονία» που κοτσάρουν οι αντίστοιχοι ακροδεξιοί από την άλλη πλευρά των συνόρων. Θα βλέπουμε μόνο την καμπούρα του άλλου, η θα συνεννοηθούμε και θα τα βάλουμε κάτω αντί να μετράμε ποιος τον έχει μεγαλύτερο τον αλυτρωτισμό του;

Εν τόπω χλοερώ

Χρήστος Χωμενίδης

«Μην τολμήσει κανείς να γράψει "καλό παράδεισο" γιατί θα τον τσακίσω!» προειδοποίησε θερμοκέφαλος θαμών του απέραντου διαδικτυακού καφενείου, το οποίο αποκαλείται facebook. «O Τζιμάκος ήξερε πως δεν είμαστε παρά οργανική ύλη και με τον θάνατό μας επιστρέφουμε στην απόλυτη ανυπαρξία. Σιχαινόταν επιπλέον τις ψαλμωδίες και το παπαδαριό!».

Και ιδού που το ίνδαλμά του τον διέψευσε παταγωδώς. Ο Τζίμης Πανούσης κηδεύτηκε χριστιανικότατα, με λαό αλλά και με κλήρο, με «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν», με «Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων και πύλας Παραδείσου ανοίξοι σοι»...

Δεν θα πέσω στην ίδια ανόητη παγίδα, να βγάλω εκ του μακρόθεν συμπεράσματα για την κρυμμένη ευσέβεια του Τζίμη Πανούση. Να εκφραστώ με το θράσος του κοινού, που επειδή έχει δει έναν καλλιτέχνη δύο φορές πάνω στην πίστα, αυταπατάται ότι τον γνωρίζει προσωπικά. Που επειδή έχει μερακλώσει ή βαλαντώσει με τα τραγούδια του εννοεί να έχει άποψη και προσδοκία από την όλη συμπεριφορά του.

Θα μιλήσω γενικά.

Υπερβολικός θόρυβος έχει σηκωθεί εσχάτως σχετικά με την τελική κατάληξή μας, του ξέψυχου - εννοώ - σαρκίου μας. Η Εκκλησία, από τη μια, φρίττει στο ενδεχόμενο της αποτέφρωσης, «άμα καούμε», ρωτά, «πώς θα αναστηθούμε τη Δευτέρα Παρουσία εν σώματι;». Τα «απολωλότα πρόβατα», από την άλλη, αφήνουν λεπτομερείς οδηγίες. «Να σκορπίσετε τη στάχτη μου στο πέλαγος». «Στο βουνό». «Να τη βάλετε σε ένα ωραίο βάζο και να τη στολίσετε στο σαλόνι...».

Τελικά η Libertatia δεν κάηκε ποτέ (ή φταίει ο Ρουβίκωνας)

Λέγεται ότι κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου στη θεσσαλονίκη για το «Μακεδονικό», φασιστικές ομάδες, με την ανοχή και υποστήριξη της αστυνομίας και με βίντεο όπου καταγράφεται η δράση τους, προχώρησαν στον εμπρησμό ενός κτιρίου και στην επίθεση σε ένα ακόμα, στο κέντρο της πόλης. Μάλλον ψέματα θα είναι. Για ένα μεγάλο μέρος του πολιτικού συστήματος, των ΜΜΕ και της κοινωνίας, οι ακροδεξιές επιθέσεις στη «Libertatia» και στο «Σχολείο»... δεν συνέβησαν ποτέ. Η μάλλον η πολυδιάστατη τύφλωση του «Μακεδονικού» λαμβάνει επικίνδυνες διαστάσεις

του Θάνου Καμήλαλη

Δύο σχεδόν εβδομάδες μετά το συλλαλητήριο για το «Μακεδονικό» στη Θεσσαλονίκη και ενόψει του αντίστοιχου στην Πλατεία Συντάγματος, Δεν υπάρχει καμία σύλληψη ή προσαγωγή για τον εμπρησμό στο νεοκλασσικό της Θεσσαλονίκης, που βρισκόταν η κατάληψη Libertatia, αλλά και την επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο. Τα αστυνομικά ρεπορτάζ δεν έχουν γεμίσει με πληροφορίες ότι «οι έρευνες συνεχίζονται» η «οι δράστες βρίσκονται υπό αστυνομικό κλοιό». Ο υπουργός Δημοσίας Τάξης, Νίκος Τόσκας, δεν έχει κάνει δηλώσεις ζητώντας τη σύλληψη των δραστών, ή την εκκαθάριση των ακροδεξιών στοιχείων εντός της αστυνομίας. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν έχουν καταθέσει ερωτήσεις στη Βουλή, αντίθετα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που πιστεύει ότι «η βία προέρχεται αποκλειστικά από την άκρα αριστερά», την επόμενη μέρα θεώρησε χρήσιμο να τοποθετηθεί για τα Εξάρχεια και τον Ρουβίκωνα. Ο φιλελεύθερος χώρος, που πρωτοστατεί συνήθως στην «καταδίκη της βίας από όπου κι αν προέρχεται, δεν έχει γεμίσει από αναλύσεις για επιθέσεις που θα μπορούσαν πολύ εύκολα να έχουν νεκρούς και τραυματίες.

Ποιος θυμάται τη Monica Ertl;

Του Μιχάλη Μιχελή

Το πρωινό εκείνο, της 13ης Μαΐου 1973, οι εφημερίδες της Λα Παζ στην Βολιβία, είχανε στο εξώφυλλό τους, τη φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας.

Η λεζάντα έγραφε: Επιτέλους σκοτώθηκε η Μonica Ertl. Πυροβολήθηκε σε ενέδρα, που της έστησαν οι μυστικές δυνάμεις της χώρας.

Στα γραφεία της στρατιωτικής ασφάλειας της Βολιβία, ο επικεφαλής των ερευνών, έβαλε την υπογραφή του πάνω σε μια σφραγίδα κι έκλεισε για πάντα τον φάκελο της καταζητούμενης. Το πλέον μισητό πρόσωπο της βολιβιανής κυβέρνησης, τελείωσε εκείνη την μέρα…

Μα ποια ήταν η Monica Ertl;

Η πανέμορφη Γερμανίδα, είναι μια τρυφερή ανάμνηση, μόνο για λίγους. Γιατί δυστυχώς η φανταχτερή ιστορία, τα επαναστατικά κόμματα, οι βολεμένοι ριζοσπάστες, δεν θέλουν να την μνημονεύουν.

Η ζωή της ήταν μια γερή γροθιά, στα ήθη και στα λόγια, όλων εκείνων, που σήμερα έχουν συμβιβαστεί με τον πολιτικό- οικονομικό συντηρητισμό. Που σήμερα, απόμειναν για να διασύρουν με τις τυχάρπαστες πράξεις τους, το επαναστατικό πνεύμα, που άνθισε σε μια άλλη, πιο ρομαντική εποχή.

Η Monica Ertl, ήταν κόρη της αγαπημένης φωτογράφου του Χίτλερ Leni Riefenstahl και του κινηματογραφιστή συνεργάτη της, Hans Ertl.