Φερνάντο Πεσσόα - Ο αναρχικός τραπεζίτης (Απόσπασμα)

<<Αναρχικός στην ουσία δεν σημαίνει τίποτα άλλο από τον εξεγερμένο ενάντια στην αδικία της κοινωνικής ανισότητας που γνωρίζει κανείς από τη γέννησή του. Από εκεί προκύπτει, είναι εμφανές, η εξέγερση ενάντια στις κοινωνικές συμβάσεις που καθιστούν δυνατή αυτή την ανισότητα[…]Οι αδικίες της Φύσης, έχει καλώς. Δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Αλλά τις αδικίες της κοινωνίας και των συμβάσεών της, αυτές γιατί να μην τις αποφύγουμε; Δέχομαι- δε μπορώ να κάνω κι αλλιώς- ότι κάποιος είναι ανώτερός μου γιατί η Φύση του έδωσε το ταλέντο, τη δύναμη, την ενέργεια. Δεν δέχομαι ότι είναι ανώτερός μου λόγω τεχνητών χαρισμάτων, που δεν τα είχε βγαίνοντας από την κοιλιά της μάνας του, αλλά που η τύχη του τα πρόσφερε μόλις ήρθε στον κόσμο, και εννοώ πλούτη, κοινωνική θέση, εύκολη ζωή κλπ.>>

<<Το πραγματικό κακό, το μοναδικό κακό, είναι οι κοινωνικές συμβάσεις και τα “επινοήματα” που έρχονται να επικαλύψουν τις φυσικές αλήθειες- όλα, από την οικογένεια μέχρι το χρήμα, από τη θρησκεία μέχρι το κράτος. Γεννιόμαστε άντρες ή γυναίκες- εννοώ ότι γεννιόμαστε για να γίνουμε, όταν ενηλικιωθούμε, άντρες ή γυναίκες. Σύμφωνα με τη φυσική δικαιοσύνη, δεν γεννιόμαστε ούτε για να γίνουμε σύζυγοι, ούτε για να γίνουμε πλούσιοι ή φτωχοί, όπως δεν γεννιόμαστε για να γίνουμε καθολικοί ή προτεστάντες, Άγγλοι ή Πορτογάλοι. Για όλα αυτά ευθύνονται τα κοινωνικά επινοήματα. Γιατί άραγε αυτά τα κοινωνικά επινοήματα είναι κακά; Γιατί είναι επινοήματα, γιατί δεν είναι φυσικές αλήθειες. Το χρήμα είναι εξίσου κακό όπως και το κράτος, η ύπαρξη της οικογένειας όσο και οι θρησκείες. Αν στη θέση των επινοημάτων αυτών υπήρχαν άλλα, θα ήταν εξίσου κακά, γιατί θα ήταν επίσης επινοήματα, γιατί θα επικάλυπταν και θα εμπόδιζαν τις φυσικές αλήθειες. Κάθε σύστημα – εκτός από την καθαρή αναρχία, που πρεσβεύει την κατάργηση όλων των επινοημάτων και του καθενός από αυτά στο σύνολό του- είναι επίσης επινόημα. Το να αναλώνουμε όλη μας τη θέληση, όλες μας τις προσπάθειες, όλη μας την ευφυΐα, για να εγκαθιδρύσουμε ή να συμβάλλουμε στην εγκαθίδρυση ενός κοινωνικού επινοήματος αντί κάποιου άλλου είναι παραλογισμός, αν όχι έγκλημα, γιατί σημαίνει την πρόκληση μιας κοινωνικής αναταραχής με συνειδητό στόχο να μην αλλάξει τίποτε.>>

Όλοι εναντίον όλων στη Συρία

του Λεωνίδα Βατικιώτη

Τουλάχιστον ένδεκα στρατοί, τρία μέτωπα και δύο πόλεμοι συνταράσσουν τη Συρία από άκρη σε άκρη, σε μία σύγκρουση που δεν έχει προηγούμενο από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Ο στρατός που κάνει τη δυναμική του επανεμφάνιση τις τελευταίες μέρες είναι της κυβέρνησης, και στα τρία μάλιστα μέτωπα. Το πρώτο είναι στα περίχωρα της Δαμασκού, στην ανατολική Γιούτα διεξάγοντας αδυσώπητους και συνεχείς βομβαρδισμούς εναντίον των τζιχαντιστών, που κατά τη προσφιλή τους τακτική χρησιμοποιούν άμαχους ως ανθρώπινες ασπίδες, κι έχοντας μάλιστα πλήρη επίγνωση ότι δίνουν τις τελευταίες μάχες επί συριακού εδάφους. Ως αποτέλεσμα, τα θύματα έχουν ξεπεράσει τα 200, ενώ πληθαίνουν οι φωνές που ζητούν άμεση ανακωχή για να μπορέσουν να εισέλθουν στην ερειπωμένη πόλη τα σωστικά συνεργεία να προσφέρουν πρώτες βοήθειες, να συλλέξουν θύματα και να δημιουργήσουν οδούς διαφυγής για τους αμάχους.

Ανέλπιστη, σε βαθμό να αλλάζει άρδην τα δεδομένα, ήταν κι η θετική ανταπόκριση της Δαμασκού στο αίτημα των Κούρδων του Αφρίν να προστρέξουν προς ενίσχυσή τους. Η στροφή του Άσαντ, όπως εύκολά μπορεί κανείς να υποθέσει, καλύφθηκε πλήρως από τη Μόσχα. Σε μια (νέα) αλλαγή τακτικής η Ρωσία, που φαινόταν να είχε συναινέσει με την τουρκική επιχείρηση που κατ’ ευφημισμό ονομάστηκε «Κλάδος Ελιάς», δια στόματος του ίδιου του Σεργκέι Λαβρόφ προέτρεψε την Άγκυρα να επιλύσει την κρίση του Αφρίν μέσω άμεσου διαλόγου με τη Δαμασκό. Ελιγμός που ισοδυναμούσε με εγκατάλειψη της Άγκυρας δεδομένου ότι δεν έχουν περάσει πολλές μέρες απ’ όταν ο Ερντογάν διαπίστωνε μεγαλοφώνως ότι είναι αδύνατο να συζητήσει με έναν ηγέτη όπως ο Άσαντ που έχει βάψει τα χέρια του με το αίμα 1 εκ. πολιτών του. Αυτό, ωστόσο, που δε διευκρινίστηκε είναι αν ο Ερντογάν το έλεγε αυτό από οργή ή από ζήλια…

Η μάχη της Κοκκινιάς (4 - 8 Μάρτη 1944)

Στον αγώνα που διεξάγει ο λαός κατά των Γερμανών

κατακτητών, η πάλη της Αθήνας, του Πειραιά και των συνοικιών παίζει κυρίαρχο κι αποφασιστικό ρόλο. Ως το Σεπτέμβρη του 1943 ο αγώνας των πόλεων εκδηλώνεται με σαμποτάζ, απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις. Μετά το Σεπτέμβρη του 1943 ή ένταση, το βάθος κι ο συνειδητός χαρακτήρας του αγώνα τρομάζουν τον κατακτητή και προκαλούν την έντονη αντίδραση των Γερμανών και των συνεργατών τους. Το 1944 βρίσκει την Αθήνα, τον Πειραιά και τις συνοικίες σε μια - διαρκώς εντεινόμενη - εμπόλεμη κατάσταση.

Από τις 4 έως τις 8 Μάρτη 1944, η Κοκκινιά έζησε από τις πιο τραγικές μέρες της πολύχρονης ιστορίας της. Έγινε στόχος μεγάλων εχθρικών δυνάμεων. Δυνάμεων που αποτελούνταν από Ναζί, χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες που είχαν συγκροτηθεί από τη δοσίλογη κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και εξοπλιστεί από τους Γερμανούς καθώς και από τους τσολιάδες του Ι.Πλυντζανόπουλου, του Γ.Σγούρου, του Γκίνου, και του επικεφαλής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Ν. Μπουραντά.

Οι εργατικές κινητοποιήσεις της Κοκκινιάς επιδεικνύουν ένα ιδιαιτέρως αγωνιστικό πνεύμα, εξαιτίας της εργατικής σύνθεσης της πόλης, της οποίας ο αγώνας έχει ως κύρια χαρακτηριστικά τη μαζικότητα και την οργανωμένη αντίσταση. Οι Γερμανοί γνώριζαν πως χτυπώντας την Κοκκινιά θα έπλητταν ολόκληρο το αγωνιστικό κίνημα. Για το λόγο αυτό η Μάχη της Κοκκινιάς είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δόθηκε σε πόλη.

5 Μαρτίου 1943: Η μεγαλύτερη νίκη της Αντίστασης

Με αφορμή την εκδήλωση μνήμης και τιμής αφιερωμένη στην παλλαϊκή κινητοποίηση, που κορυφώθηκε στις 5 Μαρτίου 1943, για την αποτροπή της πολιτικής επιστράτευσης από τον Άξονα. που διοργανώνει το Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, τη Δευτέρα 5 Μαρτίου 2018 και ώρα 20.00μμ στην Αλκυονίδα, Ιουλιανού 42. 

Αριστομένης Συγγελάκης

«Και οι πολυβολισμοί μεσ’ απ’ τα ζήτω.

Τα μαύρα τανκς, σιμώνοντας, σιμώνοντας.

Ποιος θάνατος; Πού θάνατος; Ζήτω!

Ο Πέτρος στα χέρια των διαδηλωτών φωνάζοντας

«σύντροφοι δεν είναι θάνατος εδώ δεν είναι θάνατος.

Ενός λεπτού σιγή για τους νεκρούς μας».

Ετούτος δω ο λαός δε γονατίζει

Παρά μονάχα μπροστά στους νεκρούς του.»

Γιάννης Ρίτσος, «Οι γειτονιές του κόσμου».

Την 5η Μαρτίου 1943 κορυφώνονται οι κινητοποιήσεις του λαού της Αθήνας εναντίον της πολιτικής επιστράτευσης, δηλαδή της επιβολής καταναγκαστικής εργασίας σε γερμανικής ή ιταλικής διοίκησης κάτεργα, στην Ελλάδα ή και εκτός αυτής, που προωθούσε κατ’ εντολήν των Γερμανών η κατοχική δωσιλογική «κυβέρνηση» Λογοθετόπουλου. Η διαταγή, άλλωστε, του αντιστράτηγου Αλεξάντερ Λερ, στρατιωτικού διοικητή των γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων ΝΑ Ευρώπης της 30ης Ιανουαρίου 1943 ήταν εξαιρετικά σαφής: «§ 1. … Κάθε κάτοικος της Ελλάδας ηλικίας από 16-45 χρόνων είναι υποχρεωμένος, όταν το απαιτήσουν οι συνθήκες, να αναλάβει δουλειά για γερμανικές ή ιταλικές υπηρεσίες που του υποδείχθηκε. Ανδρικές εργατικές δυνάμεις είναι υποχρεωμένες να εργαστούν κι έξω από τον μόνιμο τόπο κατοικίας τους, αν χρειαστεί συγκεντρωμένοι σε κοινότητες στρατοπέδευσης.».

Μπάαντερ – Μάινχοφ: Επανάσταση, έρωτας και θάνατος

Οι σπουδαιότεροι Γερμανοί ηθοποιοί έπαιξαν σε μια ταινία που τους εκπροσώπησε, μάλιστα στα Όσκαρ και συχνά πυκνά προβάλεται και από τα ελληνικά κανάλια, για την επανάσταση, τον έρωτα, τον θάνατο, τα λευκά κελιά και την σύγχρονη Ιστορία της αιματοκυλισμένης Ευρώπης, στον απόηχο των ονομάτων: Αντρέας Μπάαντερ, Γκούντρουν Εσλιν και Ουλρίκε Μάιχνοφ

Αλεξάνδρα Τσόλκα

«Πόσες ποταπές πράξεις νοιώθει πως πρέπει να κάνει κάποιος προκειμένου να εξαφανίσει την ποταπότητα;» αναρωτιόταν ο Μπρετολ Μπρεχτ, στο περιθώριο του ιστορικού σκηνικού της Γερμανίας. Μιας Γερμανίας που έβγαινε από Παγκόσμιους Πόλεμους για να ξεσηκώσει άλλους, να πεινάσει και να βομβαρδιστεί, να γίνει η Χλωμή Μητέρα της Ιστορίας, λίγο μετά το κάψιμο των φούρνων, με ανθρώπινο προσάναμμα στο Άουσβιτς. Η Ουλρίκε Μάινχοφ και οι εραστές Αντρέας Μπάαντερ και Γκούντρουν Εσλιν κουβάλησαν όλη αυτή την βία και τον πόνο και την μετάφρασαν με τους δικούς τους κωδικούς. Το τέλος του ήταν προδιαγεγραμένο και αποτρόπαιο.

Η ταινία που τώρα παίζεται και στην Ελλάδα, αλλά αποτελεί την επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας στα Όσκαρ, με τον τίτλο «Το σύμπλεγμα Μπάαντερ – Μάινχοφ», κάνει και πάλι την τρομοκρατική δράση πεδίο προστριβής. Στην Γερμανία αλλά και σ’ όλο τον κόσμο πληθαίνουν οι φωνές που καταδικάζουν την ταινία γιατί ωραιοποιεί, εξιδανικεύει και μυθοποιεί τους κακούς, τους δαίμονες του περιθωρίου, τους εξουσιομανείς κακοποιούς. Και απ την άλλη κάποιοι άλλοι μιλάνε για άμυνα νέων όμορφων παιδιών, που δεν τρόμαζαν ακόμα και να πεθάνουν σε έναν εμπόλεμο κόσμο για ένα καλύτερο αύριο.

Από το ημερολόγιο ενός ανέργου

Από το ημερολόγιο ενός ανέργου

Να βγω έξω να μη χάσω την ευκαιρία.

Να ξεφύγω από τη μαυρίλα του σπιτιού και να νιώσω λίγο άνθρωπος, να περιπλανηθώ στους δρόμους της Αθήνας, να καταλάβω επιτέλους πως εκεί έξω υπάρχει ζωή. Έξω από τους τέσσερις τοίχους του σπιτιού, έξω από την καθημερινή έγνοια της ανεργίας που καθημερινά με στοιχειώνει.

Έξω, λοιπόν!

1,40 το εισιτήριο του μετρό, δεν είναι τίποτα, θα αποζημιωθώ με την τονωτική ένεση κοινωνικότητας που θα πάρω, σκέφτηκα στην αρχή. Ούτε 1,80 ο καφές που έκανα δώρο στον εαυτό μου για να αισθανθώ πως δεν τρέχει τίποτα, όλα κυλάνε κανονικά. 2,70 οι φωτοτυπίες που έβγαλα μια και βρέθηκα σε φωτοτυπάδικο και είπα να μη χαλάσω το μελάνι του εκτυπωτή μου. Και καλά μέχρι εδώ… μετά άρχισε ο κατήφορος. Κάτι τα σοκολατάκια που μου έκλεισαν το μάτι, 8,50 ευρώ. Δύο πολύχρωμα τετράδια που πήρα για την κόρη μου, έτσι, σαν μια μικρή έκπληξη, 5,60. Ένα βιβλίο μισοτιμής, 7,50 ευρώ. Στο τέλος, και πριν πάρω το μετρό της επιστροφής ένα περιοδικό του δρόμου ΣΧΕΔΙΑ που αγόρασα από έναν άστεγο και 1,40 το εισιτήριο για να γυρίσω στο κλουβί μου.

Ηγέτης των Κούρδων της Συρίας συνελήφθη στην Πράγα έπειτα από αίτημα της Άγκυρας

Το κύριο πολιτικό κόμμα των Κούρδων της Συρίας PYD (που έχει ως ένοπλη πτέρυγα την πολιτοφυλακή YPG) ανακοίνωσε σήμερα ότι ένας από τους ηγέτες του συνελήφθη το Σάββατο 24 Φλεβάρη στην Πράγα κατ' εντολήν της Τουρκίας, όπου ένα δικαστήριο τον έχει κατηγορήσει για αποσχιστική δράση. 

Ο Σάλεχ Μούσλιμ, ένας κορυφαίος Κούρδος πολιτικός, έχει «πλήρη δικαιώματα Σύρου πολίτη» και επισκεπτόταν την Ευρώπη με επίσημη ιδιότητα, ανακοίνωσε το κόμμα PYD.

Στη δήλωσή του, το κόμμα κατηγορεί το τουρκικό κράτος ότι «ζητάει τη σύλληψη ατόμων που δεν είναι πολίτες του ... χωρίς οποιαδήποτε νομική δικαιολογία».

Ο Μούσλιμ ήταν παλαιότερα συμπρόεδρος του PYD (Κόμμα Δημοκρατικής Ενότητας), που αποτελεί την κύρια συνιστώσα του συνασπισμού TEV-DEM, ο οποίος κυβερνά ελεγχόμενα από τους Κούρδους αυτόνομα τμήματα της βόρειας Συρίας, περιλαμβανομένου του Αφρίν.

Η Άγκυρα θεωρεί το PYD και την πολιτοφυλακή προεκτάσεις του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) αν και οι κουρδικές οργανώσεις τονίζουν ότι είναι ανεξάρτητες.

Η Τουρκία έχει εκδώσει από το Νοέμβριο 2016 ένταλμα σύλληψης του Μούσλιμ σχετικά με μια επίθεση που είχε πραγματοποιηθεί στην Άγκυρα το Φλεβάρη του 2016, στην οποία ο Μούσλιμ αρνείται οποιαδήποτε ανάμιξη.

Το τουρκικό υπουργείο Δικαιοσύνης ανακοίνωσε πως άρχισε τις προσπάθειες για την έκδοση του Μούσλιμ στην Άγκυρα και πως είχε ζητήσει από τις τσεχικές αρχές να τον συλλάβουν.

«Αφού διαπιστώθηκε ότι το εν λόγω πρόσωπο βρισκόταν στην Τσεχική Δημοκρατία, έγιναν οι απαραίτητες επαφές και ζητήθηκε να συλληφθεί και να εκδοθεί στη χώρα μας», αναφέρει το υπουργείο σε δήλωση που εξέδωσε.

Η ιστορία του «Ντιρλαντά» του πιο διάσημου ελληνικού τραγουδιού σε όλο τον κόσμο

«Ώ Ντιρλαντά, ντιρλανταντά,

ω ντιρλαντά βρε και βραδιάζει,

βρε κι η κουβέρτα αναστενάζει

Βρε και ο μάγειρας φωνάζει, ω ντιρλαντά, ντιρλανταντά,

Βρε ντιρλαντά και τέζα όλοι

και πως θα πάρουμε την Πόλη.

Από την πόλη την καλή,

ήρθε μια σκούνα με πανί

Ώ ντιρλαντά, ντιρλανταντά,

αχ η Μαρία του Μηνά, Επάνω στ΄ άσπρο της ποδάρι,

θα πάω να δέσω παλαμάρι…

Το «Ντιρλαντά», με ρυθμό που σε ξεσηκώνει και χωρίς μουσικό τέλος, την δεκαετία του ‘70 ήταν το πιο διάσημο ελληνικό τραγούδι στον κόσμο, έπαιζε ακόμα και στην Ιαπωνία, διαδεδομένο από τους Έλληνες ναυτικούς που έφταναν στα λιμάνια της χώρας και από την διασκευή που είχε κάνει η Δαλιδά, η διεθνούς φήμης τραγουδίστρια, και το έκανε παγκόσμια επιτυχία.

Το τραγούδι έγραψε τη δεκαετία του ΄60 ο Καλύμνιος καπετάνιος ενός τσούρμου σφουγγαράδων, ο Παντελής Γκινής, που έγινε γνωστός ως Ντιρλαντάς. Ο ρυθμός του λέγεται ότι προέρχεται από τους λαούς της Βόρειας Αφρικής, αφού πηγαινοερχόταν για σφουγγάρια από τη Μπαρμπαριά.

Πώς γράφτηκε το τραγούδι

Να διαλυθεί το ρατσιστικό παρακράτος στον Έβρο

Θανάσης Κούρκουλας |

Τα τελευταία χρόνια στον Έβρο, λειτουργεί ένας παρακρατικός μηχανισμός, που απάγει, ξυλοκοπάει και επαναπροωθεί ανθρώπους που έχουν περάσει τα ελληνικά σύνορα στη γειτονική Τουρκία. Στα τέλη Γενάρη είδαν το φως της δημοσιότητας ρεπορτάζ με αδιάσειστα στοιχεία, βίντεο, ηχητικά, γραπτά μηνύματα και προφορικές μαρτυρίες προσφύγων που δεν αφήνουν καμία αμφιβολία.

Τους ξυ­λο­κο­πούν και τους κλέ­βουν

Οι δι­κη­γό­ροι Αντώ­νης και Θο­δω­ρής Κα­ρα­γιάν­νης ασχο­λού­νται με υπο­θέ­σεις προ­σφύ­γων τα τε­λευ­ταία 4 χρό­νια. Από το κα­λο­καί­ρι του 2017, για του­λά­χι­στον τέσ­σε­ρις πε­ρι­πτώ­σεις, που έχουν κλη­θεί από πρό­σφυ­γες στην πε­ριο­χή προ­κει­μέ­νου να ανα­λά­βουν τη διεκ­πε­ραί­ω­ση των αι­τη­μά­των ασύ­λου τους, δια­θέ­τουν στοι­χεία για πα­ρά­νο­μες επα­να­προ­ω­θή­σεις. Έχο­ντας την ακρι­βή το­πο­θε­σία των προ­σφύ­γων, ει­δο­ποιούν τις αστυ­νο­μι­κές αρχές προ­κει­μέ­νου να τους εντο­πί­σουν για να υπο­βά­λουν αι­τή­μα­τα ασύ­λου. Στη συ­νέ­χεια και αφού η αστυ­νο­μία φτά­σει στο ση­μείο και συλ­λά­βει τους πρό­σφυ­γες, δια­κό­πτε­ται κάθε επι­κοι­νω­νία με τους δι­κη­γό­ρους και οι άν­θρω­ποι αυτοί εξα­φα­νί­ζο­νται. 

Ένα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πε­ρι­στα­τι­κό είναι αυτό του πε­ρα­σμέ­νου Οκτω­βρί­ου. Στις 21 Οκτω­βρί­ου το πρωί, οι δύο δι­κη­γό­ροι δέ­χο­νται στα κι­νη­τά τους τη­λέ­φω­να μη­νύ­μα­τα από πρό­σφυ­γες που τους ενη­με­ρώ­νουν πως έχουν πε­ρά­σει τα σύ­νο­ρα και βρί­σκο­νται σε ελ­λη­νι­κό έδα­φος. Τα γρα­πτά μη­νύ­μα­τα πε­ρι­λαμ­βά­νουν την ακρι­βή το­πο­θε­σία των προ­σφύ­γων μέσω εφαρ­μο­γής GPS, φω­το­γρα­φί­ες μπρο­στά σε ελ­λη­νι­κές πι­να­κί­δες και φω­το­γρα­φί­ες των δια­βα­τη­ρί­ων τους. Οι δι­κη­γό­ροι ξε­κι­νούν από τη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τον Έβρο και στην πο­ρεία ενη­με­ρώ­νουν τις αστυ­νο­μι­κές αρχές για να εντο­πί­σουν τους αν­θρώ­πους, ενώ στη συ­νέ­χεια δέ­χο­νται μη­νύ­μα­τα από τους πρό­σφυ­γες που βε­βαιώ­νουν πως πράγ­μα­τι η αστυ­νο­μία τούς πα­ρέ­λα­βε και έχουν με­τα­φερ­θεί στο Αστυ­νο­μι­κό Τμήμα Νέου Χει­μω­νί­ου. Όταν οι δι­κη­γό­ροι φτά­νουν στο αστυ­νο­μι­κό τμήμα το με­ση­μέ­ρι και ανα­ζη­τούν τους εντο­λείς τους, οι αστυ­νο­μι­κοί αρ­νού­νται την ύπαρ­ξή τους και ισχυ­ρί­ζο­νται πως στο ση­μείο που τους υπέ­δει­ξαν δεν υπήρ­χε κα­νείς. Μέσω κι­νη­τού τη­λε­φώ­νου όμως οι πρό­σφυ­γες συ­νε­χί­ζουν για ώρες την επι­κοι­νω­νία με τους δι­κη­γό­ρους τους και ζη­τούν ια­τρι­κή βο­ή­θεια, καθώς στο κρα­τη­τή­ριο βρί­σκε­ται μια έγκυος γυ­ναί­κα που αι­μορ­ρα­γεί και αρ­κε­τά παι­διά. Ενώ η ώρα περ­νά­ει και οι αστυ­νο­μι­κές αρχές αρ­νού­νται την ύπαρ­ξη των προ­σφύ­γων, τα μη­νύ­μα­τα από το εσω­τε­ρι­κό του τμή­μα­τος συ­νε­χί­ζο­νται και οι δι­κη­γό­ροι ενη­με­ρώ­νο­νται ότι οι κρα­τού­με­νοι ξυ­λο­κο­πού­νται. 

“Εφημερίς των Κυριών: Τ’ Όνειρο”, μια παράσταση για τη ζωή της Καλλιρρόης Παρρέν, στο Μέγαρο Μουσικής

«Εφημερίς των Κυριών: Τ’ όνειρο». Μια ιδιαίτερη παράσταση, αφιερωμένη στην πρώτη ελληνίδα φεμινίστρια και εκδότρια εφημερίδας, την Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν, θα ανέβει από τις 26 Φεβρουαρίου μέχρι και το τέλος Μαρτίου, υπό την αιγίδα του ΚΕΘΙ (Κέντρου Ερευνών για Θέματα Ισότητας),στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου οι Φίλοι της Μουσικής, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.

Σαν σε όνειρο, η Καλλιρρόη Σιγανού-Παρρέν συναντιέται με τη λυρική ποιήτρια Σαπφώ και μέσα από τους διαλόγους τους παρουσιάζονται η ζωή, το έργο τους και οι αγώνες τους για τη χειραφέτηση της γυναίκας.

Η Καλλιρρόη Παρρέν, στην Αθήνα στα τέλη του 19ου αιώνα, αποφασίζει να ακολουθήσει το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Έτσι, το 1887 γίνεται η πρώτη ελληνίδα δημοσιογράφος, εκδότρια της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Εφημερίς των Κυριών» που συντασσόταν αποκλειστικά από γυναίκες και απευθυνόταν σε γυναίκες.

Επιστολή προστατευόμενου μάρτυρα της Novartis: Γιατί έγινα πληροφοριοδότης...

Ο «Πληροφοριοδότης Β», μία από τις τρεις ανώνυμες ελληνικές πηγές του FBI στα πλαίσια των ερευνών για τις πρακτικές της Novartis στην Ελλάδα, έστειλε μέσω του δικηγόρου του Παύλου Σαράκη στο Ραδιόφωνο 24/7 και στο News247.gr το μανιφέστο του. Οι έρευνες του FBI εστιάζουν στις παραβάσεις του Νόμου περί Διαφθοράς Εταρειών στην Αλλοδαπή (Foreign Corrupt Practices Act) καθώς η Novartis είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης.

Στην επιστολή που έστειλε ο «Β» εξηγεί γιατί έγινε πληροφοριοδότης και τι τον έκανε να συνεργαστεί με το FBI – πρόκειται για ένα μανιφέστο το οποίο μπορεί να διαβαστεί ως εξήγηση των πράξεών του, αλλά και ως έκκληση για δράση από άλλους μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος.

Στο κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνονται προσωπικές απόψεις και μαρτυρίες του «Πληροφοριοδότη Β». Το γεγονός ότι οι προστατευόμενοι μάρτυρες και οι ανώνυμοι πληροφοριοδότες της υπόθεσης Novartis έχουν μπει στο στόχαστρο εμπλεκομένων και μη κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, μας κάνει να θεωρούμε ότι υπάρχει εύλογο δημόσιο ενδιαφέρον και συμφέρον να καταγραφεί και η δική τους πλευρά, εκτός των ανακριτικών αιθουσών και διαδικασιών.

Γιατί έγινα πληροφοριοδότης

Φεβρουάριος 2018

«Περνάγαμε ωραία,

μ’ εκείνη την παρέα

ταξίδια με γιατρούς, καθηγητές.

Λαδώναμε τους πάντες