Ο Τσίπρας κέρδισε, ο ΣΥΡΙΖΑ κινδυνεύει

Οι αλλαγές στο πολιτικό σκηνικό, το σενάριο των Βρυξελλών και ο κίνδυνος ενσωμάτωσης. 

Σε δύσκολη θέση ΝΔ-Ποτάμι

Ενα νέο πολιτικό σκηνικό αρχίζει να αναδύεται μετά το εκλογικό αποτέλεσμα της Κυριακής. Δεν είναι αυτό που προέκριναν οι Βρυξέλλες, όταν στις αρχές Αυγούστου έδιναν πράσινο φως για πρόωρες εκλογές: Αντί να αποδυναμωθεί, ο ΣΥΡΙΖΑ βγαίνει ενισχυμένος, γίνεται επικυρίαρχος στο χώρο της κεντροαριστεράς και τα σενάρια κυβερνήσεων ευρείας συνεργασίας ακυρώνονται εκ των πραγμάτων. Οι προτιμητέοι από τους Ευρωπαίους επίδοξοι κυβερνητικοί εταίροι του καταποντίστηκαν στις κάλπες ή έμειναν στη μέση της διαδρομής και θα βρεθούν στο περιθώριο των εξελίξεων για μεγάλο χρονικό διάστημα, προσπαθώντας να οικοδομήσουν νέο πολιτικό-κομματικό προφίλ.

Δίνοντας στην εκλογική αναμέτρηση το χαρακτήρααποϊδελογικοποιημένης αντιπαράθεσης «παλιού-νέου», η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε έναν πραγματικό θρίαμβο. Οι ψηφοφόροι αποδοκίμασαν το «παλιό» - το διεφθαρμένο, διαπλεκόμενο, πελατειακό πολιτικό σύστημα που οδήγησε τη χώρα στη δημοσιονομική κρίση και στα μνημόνια. Εδωσαν δεύτερη ευκαιρία στο «καινούργιο», που προσωποποιήθηκε στον Αλέξη Τσίπρα.

Οι νικητές των εκλογών έχουν τώρα τη δυνατότητα να κυβερνήσουν χωρίς τον «στενό κορσέ» των συνεργασιών που ήθελαν να τους επιβάλουν οι Ευρωπαίοι.

Μυτιλήνη: Βάρκα με πρόσφυγες συγκρούστηκε με εμπορικό πλοίο-Νεκρό ένα από τα οκτώ παιδιά που αγνοούνται

Χωρίς τέλος οι τραγωδίες στο Αιγαίο με ένα ακόμα ναυάγιο φουσκωτής βάρκας που μετέφερε πρόσφυγες να σημειώνεται σήμερα τα ξημερώματα. Συγκεκριμένα, μικρή φουσκωτή βάρκα με 46 πρόσφυγες να επιβαίνουν, ανάμεσά τους 9 μικρά παιδιάσυγκρούστηκε με εμπορικό πλοίο, ανοικτά του Αεροδρομίου Μυτιλήνης.

Οι ναυαγοί παρέμειναν για περίπου δύο ώρες μέσα στο νερό και εντοπίστηκαν από το ελικόπτερο της FRONTEX, το οποίο είχε απογειωθεί προκειμένου να μετάσχει στις έρευνες για τους αγνοούμενους του χθεσινού ναυαγίου.

Μέχρι στιγμής έχουν διασωθεί 24 πρόσφυγες ανάμεσά τους ένα βρέφος με τη μητέρα του και αγνοούνται άλλοι 22, ανάμεσά τους 7 μικρά παιδιά.

Πριν από λίγο, νεκρό βρέθηκε και μεταφέρθηκε στο λιμάνι της Μυτιλήνης ένα εξάχρονο κοριτσάκι από τα οκτώ συνολικά παιδιά που αγνοούνται από το σημερινό ναυάγιο.

Με το πρώτο φως της ημέρας δύο ομάδες δυτών από την Ελληνική Ομάδα Διάσωσης και από το Σύνδεσμο Εφέδρων Καταδρομέων Λέσβου αναχώρησαν για το σημείο όπου εκτιμάται ότι σημειώθηκε το χθεσινό ναυάγιο και για την περιοχή όπου βρέθηκαν οι ναυαγοί σήμερα το πρωί. Από την Αθήνα αναμένονται και δύτες της ΜΥΑ του Λιμενικού Σώματος.

Η ουτοπία

του Εδουάρδο Γκαλεάνο

Είναι στον ορίζοντα… κάνω δύο βήματα, απομακρύνεται δύο βήματα. Κάνω δέκα βήματα και ο ορίζοντας τρέχει δέκα βήματα μακριά. Όσο και να περπατάω, δεν θα τη φτάσω ποτέ. Τι χρησιμεύει τότε η ουτοπία; Σ” αυτό χρησιμεύει: στο να περπατάς.

Αυτός είναι και ο στόχος του ηθικού θεάματος επίσης, να περπατάς. Το λάθος είναι να βλέπουμε το θέαμα σαν το νέο κόσμο. Αυτό κάνει τόσο το εξουσιαστικό όσο και το εμπορικό θέαμα, και με αυτόν το τρόπο το θέαμα γίνεται υποκατάστατο του ονείρου.

Το ηθικό θέαμα προσφέρει ένα διαφορετικό σχηματισμό. Αντί για υποκατάστατο του ονείρου, το ηθικό θέαμα είναι ένα όνειρο σε επίδειξη. Είναι ένα όνειρο το οποίο μπορούμε να δούμε, να το σκεφτούμε, να δράσουμε μέσα του, να το δοκιμάσουμε αν μας κάνει, αλλά όχι απαραίτητα και να το πραγματοποιήσουμε. Το ηθικό θέαμα είναι το μέσο, όπως τα όνειρα που παρουσιάζει, για να φανταστούμε νέες καταλήξεις. Σαν τέτοιο, το ηθικό θέαμα έχει τη δυνατότητα της δημιουργίας ενός εξωτερικού – σαν μια ψευδαίσθηση. Αυτή δεν είναι η παραίσθηση του να πιστεύεις πως έχει δημιουργήσει ένα εξωτερικό, αλλά μια ψευδαίσθηση που δίνει κατεύθυνση και κίνητρο που μπορεί να σε οδηγήσει εκεί.

Θα δώσω ένα παράδειγμα του ιδανικού ηθικού θεάματος, ένα που να περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω ιδιότητες. Δε μπορώ. Δεν υπάρχει. Το ιδανικό ηθικό θέαμα είναι το ίδιο σαν όνειρο: κάτι στο οποίο να δουλεύεις και να περπατάς προς αυτό. Οι προοδευτικοί έχουν πολύ περπάτημα να κάνουν. Πρέπει να το κάνουμε αυτό με τα πόδια μας στο έδαφος, με καθαρή αντίληψη του πραγματικού (και φανταστικού) εδάφους. Αλλά πρέπει επίσης να ονειρευτούμε, γιατί χωρίς όνειρα δεν ξέρουμε προς τα πού περπατάμε.

Αν

Του Κώστα Λιβιεράτου

ΑΝ μπορούσαμε να σταθούμε για μια στιγμή στην αόρατη γραμμή που χωρίζει μα και συνδέει τα όνειρα και τα πράγματα, ίσως να βλέπαμε από κει την κοινωνία και την ιστορία να ανοίγονται σε ανεξάντλητες δυνατότητες και την αριστερά –σαν ένα πειραματικό εργαστήρι ριζοσπαστικών στρατηγικών, ιδεών και πρακτικών– να αναδύεται μέσα από το βάθος του χρόνου και να στέκεται στο ύψος των περιστάσεων. Θα εμφανίζονταν τότε κάποιες υποθέσεις με κρίσιμες συνέπειες:

ΑΝ οι αριστεροί τολμούσαν να ομολογήσουν αυτό που οι περισσότεροι φευγαλέα διαισθάνονται, ότι η μεγάλη επανάσταση μπορεί να μην έρθει ποτέ, άρα το ζήτημα είναι τι γίνεται εδώ και τώρα· αν μπορούσαν να συλλάβουν τις μικρές επαναστάσεις στην καθημερινή ζωή, στην παραγωγή και την κατανάλωση, στη δουλειά και τη σχόλη, στην οικονομία αλλά και τον πολιτισμό·

ΑΝ συνειδητοποιούσαν ότι η αριστερά δεν είναι μόνο διαδικασίες, προγράμματα και στόχοι αλλά επίσης μύθοι και τέχνες, τελετουργίες και τρόπος ζωής, κι ότι, αντί να αναλώνονται ως αυτοανακηρυγμένη πρωτοπορία σε προετοιμασίες για κάτι που όλο έρχεται αλλά ποτέ δεν φτάνει, μπορούν να αναλάβουν πιο μεστές, οριζόντια σχεδιασμένες και αυτόφωτες δράσεις, σε ζωντανή επαφή με τον κόσμο γύρω τους·

ΑΝ αντί να συντηρούν ως πρότυπο τον αγωνιστή πλήρους απασχόλησης (που είναι οριακά το επαγγελματικό στέλεχος), ενθάρρυναν τη σκόρπια δύναμη των πολλών, δηλαδή τη δικτύωση σε οργανώσεις και κινήματα ανθρώπων διατεθειμένων να προσφέρουν τον λίγο αλλά πολύτιμο χρόνο τους και την επαγγελματική ή κοινωνική τους εμπειρία και δεξιότητα…

Ιγκλέσιας: Τζέρεμι, καλώς ήρθες στη μάχη ενάντια στη λιτότητα!

Η εκστρατεία σπίλωσης του Κόρμπιν έχει ήδη αρχίσει. Και πάλι ακούμε τις ίδιες προσβολές που άκουσε η ελληνική κυβέρνηση και που οι Podemos ακούσαμε επίσης. Ακούμε και το ίδιο είδος συγκατάβασης στις προειδοποιήσεις ότι το μόνο που θα καταφέρει ο Κόρμπιν, είναι να αποτελέσει μια φωνή αντιπολίτευσης που ποτέ δε θα κυβερνήσει. Κι όμως, σε όλη την Ευρώπη γινόμαστε ολοένα και πιο δυνατοί. Καλώς ήρθες Τζέρεμι.

* Άρθρο του Πάμπλο Ιγκλέσιας, επικεφαλής των Podemos, στον Guardian

Από το TVXS

Τι έκπληξη, τι περίεργο και τι ειρωνεία το ότι ένα μεγάλο μέρος των μέσων ενημέρωσης συγκρίνει τον βετεράνο των Εργατικών, Τζέρεμι Κόρμπιν, με τους Podemos. Τι είναι αυτό που κάνει το νέο ηγέτη ενός παλιού πολιτικού κόμματος, που ίδρυσαν τα βρετανικά συνδικάτα, να έχει κοινά στοιχεία με ένα κίνημα που γεννήθηκε μόλις πριν από 18 μήνες στην Ισπανία; Ουσιαστικά ένα πράγμα: Η αποτυχία του σοσιαλφιλελεύθερου «τρίτου δρόμου». 

Λέγεται συχνά για το κόμμα μου, ότι αντιπροσωπεύει το κίνημα των indignados, των αγανακτισμένων. Δεν είναι λάθος αλλά είναι μόνο η μισή εξήγηση. Αυτό το κίνημα στην Ισπανία αποτελεί έκφραση της αποτυχίας του νεοφιλελευθερισμού, της πολιτικής ιδεολογίας που κατέστρεψε την κοινωνική πρόνοια, τη βιομηχανία και τα συνδικάτα, που παρήγαγε κερδοσκοπικές φούσκες και κατανάλωση με βάση το χρέος και αποδείχτηκε ανίκανη να προσφέρει αποδεκτές λύσεις, όταν η χρηματοπιστωτική κρίση επιτάχυνε την καταστροφή των δημόσιων υπηρεσιών καθιστώντας πιο φτωχούς τόσο την εργατική όσο και τη μεσαία τάξη. Όταν η κρίση χτύπησε την Ισπανία, το Σοσιαλιστικό κόμμα PSOE, που παραδοσιακά ταυτίζονταν με το κράτος πρόνοιας, ήταν στην κυβέρνηση και δεν μπόρεσε να παράσχει μια εναλλακτική λύση.

Μονομερείς Ενέργειες όταν τους συμφέρει: Η Γερμανία καταργεί μονομερώς τη συνθήκη Σένγκεν και Κλείνει τα Σύνορα της

http://tvxs.gr/

Ο υπουργός Εσωτερικών της Γερμανίας Τόμας Ντε Μεζιέρ ανακοίνωσε πως η Γερμανία θέτει προσωρινά εκτός ισχύος τη συνθήκη Σένγκεν στα συνορα με την Αυστρία ώστε να εμποδίσει τη συνεχώς αυξανόμενη ροή προσφύγων που φτάνουν στη Βαυαρία μέσω της Αυστρίας. Λίγη ώρα νωρίτερα ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ είχε ανακοινώσει πως είχε τηλεφωνική επικοινωνία με την Άνγκελα Μέρκελ και συμφώνησαν «να κρατήσουν ανοιχτά τα σύνορα μεταξύ των χωρών-μελών, χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη και περισσότερη αλληλεγγύη στη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης».

Με την απόφασή της η Γερμανία καταργεί μια θεμελιώδη αρχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ελεύθερη μετακίνηση εντός Ευρώπης. Υπενθυμίζεται πως η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ είχε εξαπολύσει σφοδρή κριτική στη Βρετανία, όταν ο πρωθυπουργός της χώρας Ντέιβιντ Κάμερον είχε ζητήσει τον περιορισμό στη ελεύθερη μετακίνηση πληθυσμών εντός ΕΕ, απειλώντας με Brexit. Τότε η Μέρκελ είχε επισημάνει πως «θεμελιώδεις αρχές της Ευρώπης δεν μπορούν να τροποποιηθούν». 

Μέσα σε δύο εβδομάδες 63.000 πρόσφυγες έφθασαν στο Μόναχο, από τους οποίους περίπου 13.000 μόνο το Σάββατο. «Αυτή τη στιγμή η Γερμανία επαναφέρει προσωρινά τους μεθοριακούς ελέγχους στα εσωτερικά σύνορα (της ΕΕ). Το επίκεντρο (των ελέγχων) θα είναι αρχικά τα σύνορα με την Αυστρία», είπε ο Γερμανός υπουργός Μεζιέρ, επιβεβαιώνοντας σχετικά δημοσιεύματα που είχαν δει νωρίτερα το φως της δημοσιότητας. «Ο στόχος των μέτρων αυτών είναι να περιοριστεί η εισροή στη Γερμανία και να επανέλθουμε σε τακτικές διαδικασίες όταν μπαίνουν άνθρωποι στη χώρα» δήλωσε, προσθέτοντας ότι αυτό είναι αναγκαίο και για λόγους ασφαλείας.

Για να μη χαθούν οι μίζες

Του mitsos175.

«Θέλω, χωρίς να το εκμεταλλεύομαι πολιτικά, να σας δώσω τη γενική μας κατεύθυνση. Είμαστε υπέρ των επενδύσεων. Και να σας πω ότι για τη συγκεκριμένη επένδυση, εμείς θέλουμε να προχωρήσει, θέλουμε να ξεκινήσει. Πολύ περισσότερο αφού υπάρχουν και οι αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θεωρούμε αδιανόητο να διώξουμε άλλη μια επένδυση από την Ελλάδα, η οποία φέρνει τόσες θέσεις εργασίας. Όλοι μιλάνε για δουλειές, όλοι λένε ότι η ανεργία είναι πολύ υψηλή και ότι ο μόνος τρόπος για να μειωθεί είναι οι επενδύσεις. Και όλοι αυτοί που μιλάνε υπέρ του ανέργου, διώχνουν τις επενδύσεις και αυξάνουν την ανεργία».

«Αυτό, δυστυχώς, είναι ένα γεγονός το οποίο το ζείτε και εσείς πολύ περισσότερο από τον οποιοδήποτε άλλο Έλληνα. Θέλω, λοιπόν, να εκπέμψω το μήνυμα -και σε εσάς και προς όλους- ότι δεν είναι προεκλογική εξαγγελία -γιατί το λέμε χρόνια ότι πιστεύουμε στις επενδύσεις- ότι μόλις γίνουμε κυβέρνηση θα ξαναλειτουργήσει όπως πρέπει η επένδυση για να φέρει θέσεις εργασίας. Είναι "πιστεύω" μας. Είναι δέσμευσή μας. Και για αυτό ακριβώς σας λέω ότι αυτή η δέσμευση θα υλοποιηθεί μετά τις 20 Σεπτεμβρίου»

Έτσι ξηγιέται ο Βαγγέλας, εκλεκτός του Μπόμπολα, διάδοχος του Σαμαρά στη γαλάζια συμμορία.

Πράγματι γλύφει καλύτερα το Μπόμπολα. Αφήστε το Σταύρο δεν τραβάει, ξεχάστε τον Αλέξη είναι ερασιτέχνης μαφιόζος, ψηφίστε τη γαλάζια συμμορία, να μη μείνει δέντρο όρθιο.

Ρούντολφ

Του Αύγουστου Κορτώ

1987 

Στην πυλωτή της πολυκατοικίας μας, ουρανοκατέβατος, έχει εμφανιστεί ο Ρούντολφ: ένα ημίαιμο λυκόσκυλο, φιλικό, καλοσυνάτο και παιχνιδιάρικο παρά τις κακουχίες της αδέσποτης ζωής του. Το όνομά του το ’χει σκαρφιστεί η μάνα μου, που την περίοδο εκείνη διαβάζει την αυτοβιογραφία του Νουρέγιεφ. 

Τον ίδιο καιρό στο σπίτι μας έχει αρχίσει η βασιλεία της Κακάμπας, μιας σιαμέζας καλομαθημένης και μοναχοκόρης, που όσες φορές έχουμε δοκιμάσει να τη συμφιλιώσουμε με τον Ρούντολφ, τον έχει κάνει κοτλέ απ’ τις νυχιές (αν και ο μεγαλόσωμος σκύλος, καθότι αγγελικού χαρακτήρα, δεν της έχει κάνει την παραμικρή αγριάδα). 

Ωστόσο τα μεσημέρια, μόλις γυρνάω απ’ το σχολείο, κλείνουμε το γατί στην κρεβατοκάμαρα με το κουρδιστό της ποντίκι και μπάζουμε τον Ρούντολφ -που περιμένει καρτερικά έξω απ’ την πόρτα μας- σαν παράνομο εραστή, και τον αφήνουμε να αλωνίσει για κανένα μισάωρο, ενώ συγχρόνως η Κατερίνα τον ταΐζει με φανατισμό εφάμιλλο της Λωξάνδρας. 

Την ανιδιοτέλεια της αγάπης θα μου την διδάξει στα οχτώ μου χρόνια αυτό το υπέροχο ζώο: σε κάθε μου ποδηλατάδα στη Νέα Παραλία θα τρέχει γαβγίζοντας πανευτυχής στο κατόπι μου, σε κάθε καβγά με τα γειτονόπουλα πάνω στο παιχνίδι θα στέκεται δίπλα μου βλοσυρός, και στο άκουσμα της φωνής μου θα μεταμορφώνεται σ’ έναν σίφουνα χαράς – κι όλα αυτά χωρίς να απαιτεί την παραμικρή ανταμοιβή. 

«Και να ξαποστείλουμε τους κακομούτσουνους»…

Του Θόδωρου Ντρίνια

Δεν είναι εύκολο να θυμηθεί κάποιος πότε ξανά οι Έλληνες οδηγήθηκαν στις κάλπες με τέτοια παντελή έλλειψη ελπίδας. Η απερχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ πρόλαβε και κατέστρεψε όχι μόνο ό,τι ελάχιστο είχαν αφήσει όρθιο οι προηγούμενοι μνημονιακοί σε επίπεδο οικονομίας αλλά και την αίσθηση που είχε διαμορφωθεί σε ένα μεγάλο τμήμα του λαού ότι «κάτι θα γίνει, θα δεις» και θα χαλαρώσει η μέγγενη της εξάρτησης από τα μνημόνια και τους δανειστές.

Η πρόσφατη τηλεμαχία των πολιτικών αρχηγών και το όλο αξιοθρήνητο επίπεδο της προεκλογικής αντιπαράθεσης επιβεβαιώνουν με τον χειρότερο δυνατό τρόπο αυτό το βαθύ αίσθημα απελπισίας και ανημπόριας. Η ουσιαστική αλαλία τόσο αυτών που θέλουν να μας (ξανα)κυβερνήσουν – είτε σαν κύριος κορμός είτε σαν κυβερνητικές τσόντες (ΣΥΡΙΖΑ, ΝΔ, ΑΝΕΛ, ΠΑΣΟΚ, ΠΟΤΑΜΙ συν ο απών αλλά ορμητικά ερχόμενος από τη λούμπεν γωνίτσα του Λεβέντης) – όσο και η πλήρης ανυπαρξία πραγματικού σχεδίου εξόδου από την κρίση από τους υπόλοιπους (ΚΚΕ, ΛΑ.Ε), τίποτα καλό δεν προοιωνίζονται για μετά τις εκλογές, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα. Ο ελληνικός λαός πηγαίνει στις κάλπες για τρίτη φορά μέσα σε 8 μήνες εν μέσω ενός ανατιναγμένου οικονομικού, κοινωνικού και γεωπολιτικού τοπίου, με το χειρότερο δυνατό πολιτικό προσωπικό, χωρίς κινήματα στη βάση της κοινωνίας και με καμένες όλες τις εφεδρείες που πίστευε ότι διέθετε. Θα πρέπει να είναι αθεράπευτα αισιόδοξος κάποιος για να πιστεύει ότι η συγκεκριμένη κάλπη θα δώσει λύσεις άλλες από αυτές που έχει ήδη δρομολογήσει η Μέρκελ, τη συνεπικουρία του θιάσου που μας κυβέρνησε για 7 μήνες.Είναι φανερό ότι αν κάποιος προχωρήσει στην παραπάνω εκτίμηση δεν έχει άλλη λύση μπροστά στις κάλπες από το άκυρο, το λευκό ή την αποχή καθώς αυτή η επιλογή αποτυπώνει πιο καθαρά από ποτέ την αναντιστοιχία ανάμεσα στις ανάγκες της πατρίδας και του ελληνικού λαού και την υπαρκτή κατάσταση των πολιτικών υποκειμένων που ζητούν την ψήφο μας. Βέβαια, η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, είτε από συνήθεια είτε από υποχρέωση, θα βρεθεί στην κάλπη και θα επιλέξει κάποιο ψηφοδέλτιο τελικά. Αυτοί που θα το κάνουν έχουν παρ’ όλα αυτά τη δυνατότητα να τιμωρήσουν παραδειγματικά αυτούς που θέλουν να μας κυβερνήσουν, με δύο τρόπους.

Οταν το αίμα θα πάρει φωτιά

Στάθης

Η Ευρωπαϊκή Ενωση χύνει αίμα. Στο εσωτερικό της. Και γύρω της. Προκαλεί, συμμετέχει στους πολέμους κι επωφελείται απ’ αυτούς. Ταξικούς πολέμους στο εσωτερικό της, ιμπεριαλιστικούς πολέμους παντού αλλού. Λεηλατεί χώρες, προκαλεί μετακινήσεις πληθυσμών (που θυμίζουν πλέον τις μεταναστεύσεις της ύστερης αρχαιότητας, που υπέσκαψαν τη Ρώμη), δολοφονεί αυτούς τους πληθυσμούς καθ’ οδόν κι εν τέλει προσπορίζεται άφθονο υποπρολεταριάτο.

Η Ευρωπαϊκή Ενωση αλλάζει - καταστρέφει τις αστικές δημοκρατίες και επιβάλλει διά της διευθυνόμενης ελεύθερης αγοράς την οικονομική φρίκη. Στην Ελλάδα έχει φορέσει γύψο τα μνημόνια, ενώ σε άλλες χώρες, προχωρημένες όπως η Φινλανδία, η Ευρώπη καταργεί γιορτές και αργίες, μειώνει τις ετήσιες άδειες κι αυξάνει τον ημερήσιο εργάσιμο χρόνο - κι όλα αυτά (και άλλα) χάριν της ανταγωνιστικότητας.

Ανταγωνιστικότητας εν σχέσει προς κάποιες άλλες χώρες, που, με τη σειρά τους, για να ανταγωνιστούν τη Φινλανδία θα καταργήσουν τα βαφτίσια (θα παίρνουμε όλοι έναν αριθμό) και τις κηδείες (τσουπ στον ομαδικό τάφο και τέλος - κοστίζει λιγότερο)...

Ενας διαρκής διαγωνισμός ανταγωνισμού προς τα κάτω εις όσα αφορούν το επίπεδο ζωής των λαών, μια διαρκήςκάθοδος στον Αδη. Η Ευρώπη αλλάζει «χωρίς να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία», αλλά κοιτάζοντας πώς θα μας βγάλει το λάδι. Λάδι απ’ τον εργαζόμενο, λάδι απ’ τον άνεργο, λάδι απ’ τον συνταξιούχο - βρόμικο λάδι, μούργα!..

«Ει δε Σύρος, τι το θαύμα;»

Παντελής Μπουκάλας 

Πάνε χρόνια τώρα. Σε ταξί. Από το ραδιόφωνο, ανάμεσα στις υπόλοιπες ειδήσεις, ακούγεται κάτι για την Αραβική Ανοιξη. «Μόνο εμείς δεν κάνουμε τίποτα», ακούω τον ταξιτζή, μεσογειακή θωριά, μάλλον να μονολογεί παρά μου απευθύνεται. Τα ελληνικά του, χωρίς τίποτε το ξενικό στην προφορά τους, υπαγόρευσαν το ερώτημά μου: «Εμείς; Εδώ; Στην Ελλάδα;». «Οχι. Εμείς εκεί. Στη Συρία. Στην πατρίδα μου», απαντά, δίνοντας με λίγες λέξεις τη γεωγραφία της πίκρας του. Προσπάθησα να τον πείσω, ξένος εγώ και μακρινός, πως η Ιστορία δεν έχει αφήσει απέξω τη Συρία και πως η τυραννία του Ασαντ θα βρει τους τιμωρούς της. Επέμενε. «Οχι. Δεν ξέρεις. Οι μισοί είμαστε φοβισμένοι κι οι άλλοι μισοί βολεμένοι. Και πολλοί φεύγουν. Οπως εγώ». Δεν είχα πολλά να προσθέσω.

Μπορεί να γύρισε στην πατρίδα του ο Σύρος ταξιτζής, για να πολεμήσει για την ελευθερία της, όταν ξέσπασε ένας εμφύλιος που ακόμα κρατάει, φονικότατος, και τόσο πλουτοφόρος για τις χώρες που εμπορεύονται («νομίμως» και εκνόμως) όπλα. Και να μπλέχτηκε έπειτα στον εμφύλιο μες στον εμφύλιο, με αντικαθεστωτικούς εναντίον αντικαθεστωτικών, τη μια φυλή ή φατρία κατά της άλλης, και με το αίμα να προκαλεί μια μέθη πολύ βαρύτερη από τη μέθη οποιασδήποτε ουσίας. Κι ίσως να ξαναπήρε τον δρόμο της προσφυγιάς, με την απελπισία μοναδικό εφόδιό του πια, όταν η βαρβαρότητα του Χαλιφάτου απέδειξε καλοκάγαθα τα λεγόμενα θηρία. Κι όταν η εδώ βασιλεύουσα μικρόνοια κήρυσσε από τηλεοράσεως πως η έξοδος των μυρίων έγινε επειδή οι άνθρωποι αυτοί, πένητες «ιδιοκτήτες» μιας γυμνής, γυμνότατης ζωής, πήραν το ρίσκο της προσφυγιάς δελεασμένοι τάχα από τα προσκλητήρια του ΣΥΡΙΖΑ· και όχι επειδή τους καταδίωκαν οβίδες, χημικά και μαζικές εκτελέσεις μπροστά στην κάμερα, σκηνοθετημένες από τη φασιστική μανία του «Ισλαμικού Κράτους».