Το ξέπλυμα των Ουκρανών νεοναζί στη Eurovision, οι Τάταροι και η ιστορική αλήθεια

Γράφει η ιστορικός, Ελένη Νικολαϊδου

Και η Eurovision εφαρμόζει πολιτική; Το αντίθετο θα ήταν το παράξενο. Το τραγούδι της Ουκρανίας που νίκησε στον φετινό διαγωνισμό, αναφέρεται και υπερασπίζεται τους Τάταρους οι οποίοι μετακινήθηκαν κατά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο από την ΕΣΣΔ επειδή συνεργάστηκαν με τους Ναζί. Να θυμίσουμε βέβαια πως αυτή την στιγμή στηνΟυκρανία ύστερα από αιματηρές συγκρούσεις, κυβερνάνε φασίστες οι οποίοι έχουν κάνει εγκλήματα κατά ρωσόφωνων πλυθησμών και ουκρανών αντιφασιστών της περιοχής. 

Κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν και, από τις αρχές του 1942 η χερσόνησος της Κριμαίας είχε περιέλθει στην κυριαρχία των ναζί, με μεγάλο ποσοστό του ντόπιου πληθυσμού να εκτελείται ή να αποστέλλεται στη Γερμανία σε στρατόπεδα συγκέντρωσης για «κοινωφελή εργασία».

Oι Τάταροι της Κριμαίας συνεργάστηκαν ενεργά με τις Γερμανικές αρχές κατοχής, συμμετέχοντας στις λεγόμενες «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», που συστάθηκαν από τα Γερμανικά όργανα πληροφοριοδοτών, και χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την διείσδυση στα νώτα του Κόκκινου Στρατού από κατασκόπους και δολιοφθορείς. Με την υποστήριξη των Τατάρων της Κριμαίας, οι «Ταταρικές Εθνικές Επιτροπές», στις οποίες ηγετικό ρόλο έπαιξαν οι Λευκοφρουροί-Τάταροι του εξωτερικού, προσανατόλισαν τις δραστηριότητές τους στις διώξεις και την καταπίεση του μη-Ταταρικού πληθυσμού της Κριμαίας, ξεκινώντας τις προετοιμασίες για την απόσπαση της Κριμαίας από τη Σοβιετική Ένωση με την βία, με την βοήθεια των Γερμανικών στρατιωτικών δυνάμεων.

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΣΤΗ ΒΡΑΖΙΛΙΑ

ΜΙΑ ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΑΝΟΙΓΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΚΗΣ ΔΕΞΙΑΣ ΣΤΗ ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ\ 

ΤΟΥ ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ 

Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πραξικοπήματοςολοκληρώθηκε χθες με την καθαίρεση της εκλεγμένης προέδρου της Βραζιλίας Ντίλμα Ρούσεφ από τη Γερουσία και την παράδοση της εξουσίας στον δεξιό αντιπρόεδρο Μισέλ Τέμερ. Με την ανατροπή της Ρούσεφ, η οποία στα νιάτα της αγωνίστηκε εναντίον της αμερικανοκίνητης χούντας και βασανίστηκε αγρίως από το στρατιωτικό καθεστώς, έπεσε η αυλαία 13 χρόνων διακυβέρνησης της Βραζιλίας από το αριστερών καταβολών Κόμμα Εργατών του πρώην προέδρου Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα, σε ένα περιβάλλον γενικότερης υποχώρησης της Αριστεράς και παλινόρθωσης της ολιγαρχικής Δεξιάς στον αμερικανικό Νότο.

Ακόμη και ναυαρχίδες του αμερικανικού Τύπου, όπως οι New York Times, υποχρεούνται να αναγνωρίσουν, ουσιαστικά, τον πραξικοπηματικό χαρακτήρα της ανατροπής. Η Ντίλμα Ρούσεφ μπορεί να κατηγορηθεί για πάρα πολλά πράγματα- διάψευση των λαϊκών ελπίδων για ριζοσπαστικές αλλαγές, φαραωνικά έργα, τύπου Ολυμπιάδας, αντί για την αντιμετώπιση ζωτικών κοινωνικών προβλημάτων. Ωστόσο, ούτε οι πιο φανατικοί αντίπαλοί της δεν την κατηγόρησαν ποτέ για προσωπική εμπλοκή στασκάνδαλα διαφθοράς που συγκλονίζουν τη χώρα- γίγαντα της Λατινικής Αμερικής, με προεξάρχτον το μέγα σκάνδαλο της υπό δημόσιο έλεγχο πετρελαϊκής εταιρείας Petrobras. Το μόνο που βρήκαν να της προσάψουν για να κινήσουν τη διαδικασία της καθαίρεσης ήταν η κατηγορία ότι παραποίησε, με “δημιουργική λογιστική”, στοιχεία του κρατικού προϋπολογισμού. Κάτι που έγινε όχι με διάταγμα της Ρούσεφ, αλλά με απόφαση της Βουλής και αποτελεί συνήθη πρακτική όχι μόνο στη Βραζιλία, αλλά και σε χώρες του Δυτικού κόσμου, όπως πολύ καλά γνωρίζουμε στην Ελλάδα.

Γεωθρησκείας το ανάγνωσμα. Ή αλλιώς πως το Βατικανό μετατρέπεται στο νέο παίκτη της γεωπολιτικής σκακιέρας

«Αν κάποιος θέλει να προβλέψει το μέλλον, πρέπει να συμβουλευτεί το παρελθόν, καθώς τα γεγονότα του σήμερα μοιάζουν με του παρελθόντος. Αυτό συμβαίνει, επειδή δημιουργούνται από ανθρώπους που πάντοτε ωθούνταν και θα ωθούνται από τα ίδια πάθη και έτσι αναγκαστικά επιφέρουν τα ίδια αποτελέσματα.»

Μακιαβέλι

Γράφει η Γιώτα Χουλιάρα

Το πρωί της 29ης Μαΐου 1453, ημέρα Τρίτη, κατά χιλιάδες οι στρατιώτες του Μωάμεθ εφόρμησαν στη σχεδόν ανυπεράσπιστη Κωνσταντινούπολη και την κατέλαβαν μέσα σε λίγες ώρες. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, που νωρίτερα απέκρουσε με υπερηφάνεια τις προτάσεις συνθηκολόγησης του Μωάμεθ, έπεσε ηρωικά μαχόμενος. Αφού έσφαξαν τους υπερασπιστές της Πόλης, οι Οθωμανοί Τούρκοι προέβησαν σε εκτεταμένες λεηλασίες και εξανδραποδισμούς. Το βράδυ, ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε πανηγυρικά στην Αγία Σοφία και προσευχήθηκε στον Αλλάχ «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης», όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά οι χρονικογράφοι της εποχής.

Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και ο Βυζαντινός Ελληνισμός, που για χίλια έτη δεχόταν ασφυκτικές πιέσεις, κατέρρευσε. Η πτώση, όμως δεν προκλήθηκε από τις επιδρομές που έπρεπε να αντιμετωπίσει εξ Ανατολής. Η πτώση ήρθε ως αποτέλεσμα της πολιτικής εχθρότητας της Δύσης. Ας μην λησμονούμε πως από την πτώση της Ρώμης το 476, η Δύση και η Ανατολή είχαν αρχίσει αργά αλλά σταθερά να δημιουργούν δυο νέους κόσμους. Στη Δύση η λατινική παιδεία και οι γερμανικές επιδράσεις και στην Ανατολή τα κατάλοιπα του Ελληνισμού και οι ανατολικές επιρροές. Λατίνοι και Γραικοί, Φράγκοι και Έλληνες, Παπικοί και Ορθόδοξοι βρέθηκαν αντιμέτωποι σ΄έναν ανταγωνισμό επικράτησης και εξουσίας που εκδηλώθηκε πολύ πριν το σχίσμα των δυο εκκλησιών το 1054.

Κι Ο Μωάμεθ Ήταν Κάποτε Παιδί

Ήταν η πρώτη Κυριακή με καλό καιρό κι η παραλία είχε γεμίσει κόσμο και μυρωδιές. Ο Αχμέτ κατέβηκε από ένα μεγάλο μαύρο φορτηγό. Κουβαλούσε μια θήκη κοντραμπάσου. Πήγε ως την άκρη της παραλίας κι έστησε την ψάθα του. Γύρισε προς την ανατολή και προσευχήθηκε γονυπετής.

Οι περισσότεροι περνούσαν όσο πιο μακριά μπορούσαν. Ακούστηκαν και καναδυό “τράβα στη χώρα σου, βρωμιάρη”. Τέλειωσε την προσευχή, στάθηκε όρθιος κι έπιασε τη θήκη. Έπειτα φώναξε “Αλλάχ ου άκμπαρ” και πέταξε τη θήκη του κοντραμπάσου στη θάλασσα.

~

Η θήκη εξερράγη με δυνατό κρότο. Σ’ εκείνο το σημείο δεν υπήρχαν λουόμενοι. Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν. Πανικόβλητοι, άρχισαν να τρέχουν μακριά απ’ τον Αχμέτ.

Εκείνος έπεσε στο έδαφος και ψέλλιζε κλαίγοντας. Η αποστολή που του είχε ανατεθεί μάλλον είχε αποτύχει. Ή ίσως αυτό το περιστατικό να ήταν αντιπερισπασμός, ώστε να παραπλανηθούν οι Αρχές.

~

Όταν συνάντησα τον Αχμέτ στη φυλακή δεν μιλούσε, δεν έτρωγε, δεν έκανε τίποτα. Καθόταν με το κεφάλι σκυφτό και ώρες ώρες ταλαντευόταν όπως οι αυτιστικοί μπρος-πίσω. Τον πήρα υπό την προστασία μου και χωρίς πολλές ερωτήσεις, προσπάθησα να τον κάνω να ηρεμήσει. Πράγματι, σιγά σιγά, άρχισε να μ’ εμπιστεύεται, να χαλαρώνει, να τρώει λίγο από τα σκατοφαγητά που μας έδιναν. Ώσπου μια μέρα μου μίλησε:

Τα ρετάλια της Κεντροαριστεράς

Του Σπύρου Αντωνίου

Συνεχίζονται οι ζυμώσεις για την ανασύνθεση της λεγόμενης «κεντροαριστεράς». Κόμματα, κινήσεις και διάφοροι παράγοντες του «μεσαίου χώρου» προσπαθούν να πλασαριστούν ως εναλλακτική για το σύστημα, καθώς τα αδιέξοδα της οικονομικής και πολιτικής κρίσης πολλαπλασιάζονται.

Οι διεργασίες για την ενοποίηση ή μη των σχηματισμών και των θραυσμάτων της άλλοτε κραταιάς σοσιαλδημοκρατίας θα ενταθούν τις αμέσως επόμενες μέρες. Και αυτός είναι ένας από τους λόγους (όχι ο μοναδικός βέβαια) που τόσο η Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ), όσο και το Ποτάμι απεύχονται οποιαδήποτε πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

Το Σαββατοκύριακο (14-15/5), θα πραγματοποιηθεί η Συνδιάσκεψη της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, όπου θα προσδιοριστεί η κοινή προγραμματική πλατφόρμα ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και Κινήσεων Πολιτών. Με την έγκριση των προγραμματικών θέσεων από τους συμμετέχοντες, θα γίνει το πρώτο βήμα για τη διεύρυνση της Δημοκρατικής Συμπαράταξης και την ίδρυση ενιαίου φορέα της «κεντροαριστεράς» σε ένα επόμενο στάδιο, διαδικασία που όμως δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Συγχρόνως, την Κυριακή συνεδριάζει η Μεγάλη Συνάντηση των Αντιπροσώπων του Ποταμιού.

Η παρουσίαση του πορίσματος της Επιτροπής Διαλόγου ανάμεσα στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και το Ποτάμι αναμένεται στα τέλη Ιουνίου με αρχές Ιουλίου. Με την αμφίσημη στάση του Θεοδωράκη («Το Ποτάμι δεν θα πάει ούτε στη ΝΔ, ούτε στο ΠΑΣΟΚ, ούτε στον ΣΥΡΙΖΑ. Θέλουμε να ανατρέψουμε το παλιό σύστημα, όχι να γίνουμε τσόντα του»), που παίζει «παιχνίδια ισορροπίας» ανάμεσα στη ΝΔ και την «κεντροαριστερά», η συμμετοχή ολόκληρου το Ποταμιού στο κοινό εγχείρημα δεν είναι εξασφαλισμένη. Εφόσον τελικά βρεθεί έδαφος σύγκλισης, τότε θα πραγματοποιηθεί και η ανάδειξη –από τη βάση– του επικεφαλής του νέου φορέα, που θα συγκροτηθεί κάποια στιγμή το φθινόπωρο, σχεδιασμό που είχε παρουσιάσει δημόσια πριν λίγο καιρό η Φ. Γεννηματά, προαναγγέλλοντας την υποψηφιότητά της. Βέβαια, δεν λείπουν οι φωνές που θα ήθελαν κάποιο νεότερο πρόσωπο στο τιμόνι του «καινούργιου» σχήματος.

Ο Κόφτης ο Μόρτης

Του Στάθη

«Γιατί χαίρεται ο τόπος και χαμογελά, πατέρα;», διότι πανηγυρίζει ο κ. Τσίπρας. Και γιατί πανηγυρίζει ο κ. Τσίπρας, πατέρα; Διότι πέρασε τα νέα μέτρα απ’ τη Βουλή αβρόχοις ποσί, αποδεικνύοντας

έτσι στον κ. Σόιμπλε ότι θα μπορέσει να περάσει και τα επόμενα μέτρα, κάτι που θα εξασφαλίσει στη χώρα την πολυθρύλητη πολιτική σταθερότητα: Κόκαλο ως το 2022 (πιθανώς ως το 2060) κι όποιος ερίφης φάει ένα σουβλάκι παραπάνω θα του κόβει ο κόφτης τον... συγγνώμην, την όρεξη. (Με δακρυγόνα; με κεφαλοκλείδωμα; με αφαλοκόψιμο ή καρούμπαλo; - με ό,τι και να ’ναι, πλην όμως αυτό θα ’ναι καταδικαστέο απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ - να εξηγούμεθα.)

Γιατί χαίρεται και ξεκαρδίζεται στα γέλια ο Τσίπρας, πατέρα; Διότι μας διαβεβαίωσε απ’ τη Βουλή (ανήμερα του προκρούστειου νομοσχεδίου) ότι «οι συντάξεις δεν θα μειωθούν ούτε ένα ευρώ»(!) κι ως εκ τούτου έχει πιάσει ένα νευρικό γελάκι 380.000 χαμηλοσυνταξιούχους που χάνουν το ΕΚΑΣ κι εκατοντάδες χιλιάδες άλλους που θα υποστούν δραματικές μειώσεις στις επικουρικές - διότι τι ήταν οι επικουρικές; μια αυταπάτη ήταν.

«Γέλιο και χαρά» όλη η επικράτεια, αγόρι μου, «βουνά και κάμποι αγάλλονται, μαζί τους και οι αγρότες, ψένουν αρνιά στη Λιβαδειά, κατσίκια στη Γαστούνηκαι στην Παλαιοβαρβάσαινα δαμάλια διαλεγμένα - 612.778 ασφαλισμένοι αγρότες θα καταβάλλουν στο εξής τριπλάσιες εισφορές! είναι να μην πανηγυρίζουν;

Μα πάνω απ’ όλα, συντρόφισσες και σύντροφοι, κυρίες και κύριοι, το πανελλήνιον πανηγυρίζει που ο κ. Τσίπρας λυτρώθηκε απ’ τις αυταπάτες του. Κι όχι μόνον, αλλά διότι ο κ. Πολάκης βρήκε το know how για να γιατρεύει το ΕΣΥ τις αυταπάτες όλων μας: θα τις χώνει τρία μέτρα κάτω απ’ τη γη, να βλέπουν τα μποτσίκια ανάποδα.

Δεν ξεχνάμε τη Νίκη! 9 Μάη 1945... ο Κόκκινος Στρατός τελείωσε το ναζιστικό κτήνος!

Ανάρτηση από: http://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr

Να καταγγείλουμε διεθνώς το μακάβριο παιχνίδι των δανειστών

Κώστας Βεργόπουλος: 

Τη συνέντευξη πήρεο Παύλος Κλαυδιανός

Τελικά, το Eurogroup δεν συνεδρίασε τη Μ. Πέμπτη, όπως ήταν πιθανό. Ποιο το σχόλιό σου;

Εφόσον, τελικά, δεν μπόρεσε να κλείσει η διαπραγμάτευση, αυτό σημαίνει ότι δεν ήταν επιτυχής. Το αποτέλεσμα μας κάνει να υποθέσουμε ότι η διαπραγμάτευση δεν διεξήχθη με τρόπο αποτελεσματικό. Θέλω να θέσω ένα ερώτημα: έχει ακολουθηθεί σωστή διαπραγματευτική τακτική; Το εάν είναι σωστή μια διαπραγμάτευση, δεν είναι ζήτημα αρχής, αλλά εξαρτάται από το αποτέλεσμά της. Όταν φθάνει σε αποτυχία, αυτό θα πει ότι δεν ήταν αυτή που θα έπρεπε για τη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν υπάρχει σωστή και λάθος διαπραγμάτευση γενικά, αλλά εξαρτάται από τις συγκεκριμένες συνθήκες: αυτή που αποφέρει αποτέλεσμα είναι σωστή, αυτή που δεν αποφέρει, δεν είναι.

Εκτός αν η μία πλευρά είναι αποφασισμένη, ανεξάρτητα από επιχειρήματα και τακτική, να αποτύχει η διαπραγμάτευση.

Μα αυτό έπρεπε να το γνωρίζει η άλλη πλευρά ή να το διαισθάνεται. Ενώ, αντιθέτως, μας διαβεβαίωνε σε κάθε ευκαιρία και μέχρι την παραμονή ότι η διαπραγμάτευση πάει καλά. Δεν είναι δυνατόν να μαθαίνουμε ότι την τελευταία νύχτα κάτι πήγε στραβά. Δεύτερον, ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει κατ’ επανάληψη ότι όταν αναλάβει την κυβέρνηση, δεν έχει σκοπό να βλέπει την Μέρκελ και τον Ολάντ σε διμερείς επαφές, αλλά σκοπός του ήταν να θέσει το θέμα ενώπιον των 18, στην ολομέλεια των ηγετών. Γιατί εκεί, ασφαλώς, θα είχε περισσότερες πιθανότητες να βρουν απήχηση οι ελληνικές θέσεις. Ήταν διατεθειμένος για υποχωρήσεις, αλλά πίστευε ότι στην ολομέλεια θα ήταν καλύτερα. Και εγώ το πιστεύω αυτό. Στην πράξη, όμως, έκανε το αντίθετο.

ΞΥΠΝΑ ΑΓΑΘΟΚΛΗ

Παλιά και νέα ρατσιστική βιοπολιτική

Σπύρος Μανουσέλης

Στα δύο τελευταία μας άρθρα είδαμε ότι από τις απαρχές της εξελικτικής περιπέτειας του ανθρώπινου είδους στην Αφρική, κοιτίδα κάθε ανθρωποειδούς και ανθρώπινου πλάσματος, οι άνθρωποι δεν έπαψαν να μετακινούνται και να αποδημούν και, μέσα από αλλεπάλληλα μεταναστευτικά κύματα, απλώθηκαν σε κάθε γωνιά του πλανήτη (βλ. ΕΔΩ και ΕΔΩ).

Αν όμως, όπως είδαμε, θεωρείται επιστημονικά αδιαμφισβήτητη η ευεργετική λειτουργία της μετανάστευσης και της επιμειξίας των ανθρώπινων πληθυσμών -από τους προϊστορικούς χρόνους έως σήμερα- τότε πώς εξηγούνται οι επίμονες ρατσιστικές και φυλετικές προκαταλήψεις που δικαιολογούν άλλοτε τη διαχείριση και άλλοτε την καταστολή του διαχρονικού φαινομένου της μετανάστευσης; 

Στο τελευταίο μέρος αυτού του τρίπτυχου θα εστιάσουμε στις φυλετικές και ρατσιστικές προκαταλήψεις με τις οποίες έρχονται αντιμέτωποι οι μετανάστες. Εξάλλου, οι ρατσιστικές ιδέες και πρακτικές συνοδεύουν κάθε μικρή ή μεγάλη μεταναστευτική ροή, τουλάχιστον στους νεωτερικούς χρόνους. Χρειάζεται λοιπόν να ανατρέξουμε σε κάποια επιστημονικά και ιστορικά τεκμηριωμένα παραδείγματα για να κατανοήσουμε πόσο κοντόφθαλμες είναι οι σημερινές βιοπολιτικές επιλογές της «πολιτισμένης» Δύσης, όταν υψώνει τείχη για να αποτρέψει τα μεταναστευτικά κύματα που η ίδια δημιουργεί με την πλανητική πολιτική της. 

Ουκρανικό σενάριο στα Δυτικά Βαλκάνια;

Γιώργος Τζαφέρης

Ταραχές στη FYROM, η Σερβία κοιτά προς Δυσμάς

Οι κρίσεις στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία έχουν ωθήσει τα Βαλκάνια προς τα κάτω στη λίστα προτεραιότητας για πολλούς ηγέτες ένθεν κακείθεν του Ατλαντικού. Η σχετική ηρεμία όμως δεν θα πρέπει να θεωρηθεί δεδομένη. Η οικονομική δυσπραγία και η προσφυγική και μεταναστευτική κρίση έχουν πιέσει τις αδύναμες και εξαρτημένες χώρες των Βαλκανίων στα όριά τους, και άνοιξαν νέες σελίδες στην αντιπαράθεση μεταξύ ΗΠΑ, Ε.Ε. και Ρωσίας στο έδαφός τους.

Στη γειτονική μας FYROM η ένταση του περασμένου έτους επανήλθε με συνεχείς διαδηλώσεις και επιθέσεις σε γραφεία πολιτικών κομμάτων. Ουσιαστικά, σήμανε το τέλος της συμφωνίας που είχαν επιβάλει οι διορισμένοι από ΗΠΑ και Ε.Ε. επίτροποι στα 4 μεγάλα κόμματα της χώρας αυτής. Η συμφωνία προέβλεπε αντικατάσταση του προέδρου Γκρούεφσκι, μια σειρά μεταρρυθμίσεων και εκλογές τον Απρίλη του 2016.

Τελικά οι εκλογές μεταφέρθηκαν για τις 5 Ιουνίου, αλλά και πάλι χωρίς τη συμμετοχή της φιλοδυτικής αντιπολίτευσης. Η τελευταία, με την υποκίνηση της Δύσης, όχι μόνο δεν συμμετέχει αλλά κινητοποιείται δυναμικά για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης του προέδρου Ιβάνοφ. Ο Ιβάνοφ φρόντισε αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του να ψηφίσει νόμο που αμνήστευε τον προκάτοχό του Γκρούεφσκι και άλλους 55 εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο των υποκλοπών, ενώ ο ίδιος φέρεται εμπλεκόμενος και στην περιβόητη υπόθεση των offshore του Παναμά.