Του Θέμη Δημητρακόπουλου
Στα δύσκολα κανείς στριμώχνεται και δείχνει χαρακτήρα. Με ποιον να πας; Όταν κι οι δυο αντίπαλες πλευρές σου φαίνονται αποκρουστικές, μακριά από τα δικά σου οράματα και ιδανικά, μακριά από τις πολιτικές σου ρίζες.
Όμως αν είσαι συνειδητός πολίτης του κόσμου, δεν γίνεται παρά να διαλέξεις πλευρά.
Η ουδετερότητα [πλαστή έτσι κι αλλιώς, αφού σχεδόν πάντα κλείνει το μάτι προς τη μεριά των ισχυρών που τη βολεύουν] είναι για τους κεντρώους ισορροπιστές, τους συμβιβαστικούς και συμβιβασμένους, για τους πάντα ''αθώους του αίματος'' – κι εγώ, καθότι διόλου αθώος και διόλου κεντρώος, δεν νίπτω τα χέρια μου, τα ήδη λερωμένα.
Στα δύσκολα κανείς στριμώχνεται και δείχνει χαρακτήρα. Με ποιον να πας; Όταν κι οι δυο αντίπαλες πλευρές σου φαίνονται αποκρουστικές, μακριά από τα δικά σου οράματα και ιδανικά, μακριά από τις πολιτικές σου ρίζες.
Όμως αν είσαι συνειδητός πολίτης του κόσμου, δεν γίνεται παρά να διαλέξεις πλευρά.
Η ουδετερότητα [πλαστή έτσι κι αλλιώς, αφού σχεδόν πάντα κλείνει το μάτι προς τη μεριά των ισχυρών που τη βολεύουν] είναι για τους κεντρώους ισορροπιστές, τους συμβιβαστικούς και συμβιβασμένους, για τους πάντα ''αθώους του αίματος'' – κι εγώ, καθότι διόλου αθώος και διόλου κεντρώος, δεν νίπτω τα χέρια μου, τα ήδη λερωμένα.
