Σουίτα πολυτελείας το κελί γνωστού κρατούμενου για οικονομικό έγκλημα

Θα μπορούσε κανείς να το πει και... στούντιο ή ακόμη και γκαρσονιέρα. Σε καμιά περίπτωση πάντως η εικόνα δεν ... προδίδει κελί. Άλλωστε δεν είναι, ο γνωστός κρατούμενος φρόντισε να μην μένει σε χώρο που προοριζόταν για κελί και ας είναι... 

κάτοικος των φυλακών Αυλώνα.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύει σήμερα η Εφημερίδα των Συντακτών είναι αποκαλυπτικές. Ο “επώνυμος” κρατούμενος για ποινική οικονομική υπόθεση στη φυλακή του Αυλώνα έχει στη διάθεσή του ... τρεις (!) χώρος. Μένει μόνος στο “κελί” που διαθέτει κρεβατοκάμαρα, κουζίνα και μπάνιο...

23 Σεπτέμβρη 1974: Η νομιμοποίηση του ΚΚΕ

Στις 23 Σεπτέμβρη 1974 η κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» ανακοινώνει την υπογραφή νομοθετικού διατάγματος για τη νομιμοποίηση, μετά από 27 χρόνια, του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας και την ταυτόχρονη κατάργηση του διαβόητου νόμου 509, με τον οποίο διώχτηκαν, βασανίστηκαν, εξορίστηκαν και εκτελέστηκαν χιλιάδες κομμουνιστές, ενώ 80.000 αγωνιστές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα και να ζήσουν ως πολιτικοί πρόσφυγες στις σοσιαλιστικές χώρες. Δύο μέρες μετά, στις 25 Σεπτέμβρη 1974, κυκλοφορεί το πρώτο νόμιμο φύλλο του «Ριζοσπάστη».Επί της ουσίας, το ΚΚΕ είχε ήδη νομιμοποιηθεί στην πράξη. Οι ακατάλυτοι δεσμοί του Κόμματος με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, δεσμοί αγώνα και αίματος, η αδιάλειπτη παρουσία των κομμουνιστών στους μεγάλους και τους μικρούς αγώνες, η πρωτοπόρα αντιδικτατορική δράση, κατέστησαν στη λαϊκή συνείδηση τη νομιμοποίηση του ΚΚΕ ως τη βασική προϋπόθεση για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, μετά την κατάρρευση της χούντας. Αυτό που είχε εμπεδωθεί πλέον στη συνείδηση του λαού, υποχρεώθηκαν να δεχτούν και οι αστικές πολιτικές δυνάμεις.

Εξάλλου, το ΚΚΕ και η ΚΝΕ, με την εντονότατη παρουσία τους τις πρώτες βδομάδες μετά την κατάρρευση της χούντας, νομιμοποιήθηκαν «ντε φάκτο» και απέμενε η τυπική νομιμοποίηση. Ηδη, στις 22 Αυγούστου επιστρέφει στην Ελλάδα ο Χαρίλαος Φλωράκης, Πρώτος Γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ και τέσσερις μέρες αργότερα δίνει συνέντευξη Τύπου στα γραφεία της «Νέας Ελλάδας», της εφημερίδας που εκδίδει νόμιμα το ΚΚΕ μετά τη μεταπολίτευση.

Το Χαιρετιστήριο της ΚΕ του ΚΚΕ, που δημοσιεύτηκε στο πρώτο νόμιμο φύλλο του «Ριζοσπάστη», άρχιζε ως εξής:

Υπάρχει Συμβιβασμός με την Βαρβαρότητα;

Του Σόλωνα Αντάρτη

«Όταν συνηθίσεις το τέρας αρχίζεις να του μοιάζεις»

Μάνος Χατζιδάκις

Ποιός από εμάς θα έμενε ποτέ στο σπίτι κάποιου άλλου οικειοποιούμενος το; Ποίος από εμάς θα γνώριζε ότι στο σπίτι που μένει άλλοι άνθρωποι γεννήθηκαν, μεγάλωσαν, ερωτεύτηκαν έκαναν παιδιά, εγγόνια και σφάλισαν τα μάτια τους σε αυτό και θα τολμούσε να το ονόμαζε δικο του; Ποιός από εμάς θα ήξερε ότι αυτό το σπίτι το έχτισε ο μόχθος, ο πόνος και ο ιδρώτας ανθρώπων άλλων και ανερυθρίστα θα φώναζε: «Δικό μου»;

Το κυπριακό πρόβλημα είναι πολύ απλό στην παρούσα του μορφή. Ο στρατός μίας πανίσχυρης χώρας εισέβαλε, έσφαξε, βίασε λεηλάτησε, προσφυγοποίησε εξανάγκασε 200.000 από εμάς να φύγουμε από τα σπίτια μας και στη θέση μας κουβάλησε ένα πληθυσμό ξένο προς τον τόπο και τα έθιμα του, παραβιάζοντας κάθε αίσθηση δικαίου.

Είναι η βαρβαρότητα όπως την αναγνώρισε και την έγραψε ο ποιητής:

«Ήδη, σας το είπα. Είναι η βαρβαρότητα. Τη βλέπω να ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις. Δεν θα πρόκειται για τους φούρνους του Χίτλερ ίσως, αλλά για μεθοδευμένη και οιονεί επιστημονική καθυπόταξη του ανθρώπου. Για τον πλήρη εξευτελισμό του. Για την ατίμωσή του.» (1)

Το Δίκαιο παραμένει Δίκαιο μόνον όταν διεκδικείται. Όταν παύσει κάθε διεκδίκηση του, αντικαθίσταται από τον νόμο της ζούγκλας και τον νόμο των ορδών των Ούννων του Αττίλα. 

Αυτή τη στιγμή στις συνομιλίες για το κυπριακό και στις στις δηλώσεις όλων των επιφανών διζωνιστών προάγεται η σκέψη ενός «έντιμου συμβιβασμού» ως το εχέγγυο για την ειρήνη. Είναι η σχιζοφρένεια της υποταγής και της υποδούλωσης που δεν αντέχει να δει την ψυχοπάθεια που την δέρνει και την βαφτίζει με εύσχημα λόγια κενά περιεχομένου. 

Με τον Μητσοτάκη μαθαίνεις πράγματα

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Η παρουσία του κ.Μητσοτάκη στη Θεσσαλονίκη ήταν πολλαπλώς ωφέλιμη. Μάθαμε πολλά: 

Πρώτον: Μάθαμε ότι ο κ.Μητσοτάκης… έλειπε. Καιρό. Με το που γύρισε, όμως, το μάτι του «αστρίτης». Το παρατήρησε αμέσως: Η Ελλάδα – είπε - «θυμίζει ρημαγμένη χώρα»…

Δεύτερον: Μάθαμε ότι «μόνο η κοινωνική οικονομία της αγοράς μπορεί να παράγει πλούτο για όλους…». Παρακάμπτουμε το ξεκάρφωμα της λεξούλας «κοινωνική» και τι συγκρατούμε; Ότι η «οικονομία της αγοράς» των ΛήμανΜπράδερς, των ΓκόλντμανΣακς, των Ζήμενς και των 80 κροίσων ανά τον κόσμο που διαθέτουν τόσα εισοδήματα όσα διαθέτουν μαζί 3,5 δισεκατομμύρια κάτοικοι του πλανήτη, είναι καλό πράμα…

Τρίτον: Μάθαμε ότι «λεφτά υπάρχουν», αλλά που υπάρχουν; Υπάρχουν στο δημόσιο. Γι’ αυτό και εκείνος, από ένα κράτος που τα νοσοκομεία του δεν έχουν γάζες, θα κόψει κρατικές δαπάνες…

Τέταρτον: Μάθαμε ότι το τέταρτο Μνημόνιο του Μητσοτάκη θα είναι καλύτερο από το τρίτο Μνημόνιο του Τσίπρα που επίσης ήταν καλύτερο από τα δυο προηγούμενα, διότι – όπως είπε ο κ.Μητσοτάκης - θα φέρει μεν την «ανάταση» και την «αναγέννηση» της χώρας, «χρειάζεται όμως να μην διαταραχτεί η δημοσιονομική ισορροπία». 

Πέμπτον: Μάθαμε ότι «ο διαχωρισμός, μεταξύ κακών εργοδοτών - καλών εργαζομένων» είναι «ένας διαχωρισμός τελείως ξεπερασμένος» καθώς «οι επιχειρήσεις είναι καλές όσο η ποιότητα των εργαζομένων τους…». Τουτέστιν, μην τα βάζετε με τους Μαρινόπουλους, γιατίτι να σου κάνουν οι άνθρωποι αφού αυτή ήταν «η ποιότητα των εργαζομένων τους»…

Η ανατίναξη των γραφείων της προδοτικής ΕΣΠΟ από την αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 1942, μεσημέρι

Μια τρομερή έκρηξη ανατινάζει το κτίριο στη γωνία των οδών Πατησίων και Γλάδστωνος, όπου βρίσκεται το αρχηγείο της προδοτικής και φιλοναζιστικής ΕΣΠΟ. Ένα σαμποτάζ στην καρδιά της κατακτημένης Αθήνας και το πρώτο μεγάλο σαμποτάζ σε όλη την κατεχόμενη Ευρώπη. Κατέστρεψε το κτίριο, έβαλε τέλος στα βρόμικα σχέδια της ΕΣΠΟ και έθαψε κάτω από τα συντρίμμια 43 γερμανούς και 29 προδότες. Τα ραδιόφωνα της Μόσχας, Λονδίνου και Καΐρου το εξύμνησαν.

Το οργάνωσε και το εκτέλεσε η αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ.

Γωνία Πατησίων και Γλάδστωνος, αμέσως μετά την ανατίναξη. Το κτίριο έχει καταρρεύσει εσωτερικά. Μένουν όρθιοι μόνον οι εξωτερικοί τοίχοι.

Ποια ήταν η ΕΣΠΟ

Αμέσως μόλις άρχισε η γερμανική κατοχή της Ελλάδας δημιουργήθηκαν οργανώσεις και κόμματα που τάχθηκαν στο πλευρό των κατακτητών με στόχο να πολιτευτούν μαζί τους και κονομηθούν με χρήματα και αξιώματα. Η πιο βδελυρή οργάνωση ήταν η φιλοναζιστική, αντιεβραϊκή, αντικομουνιστική και προδοτική ΕΣΠΟ. Ιδρύθηκε στην Αθήνα από τον γερμανόφιλο, γερμανοσπουδασμένο και γερμανοπαντρεμένο Γεώργιο Βλαβιανό -γιατρό στο επάγγελμα. Οι δυνάμεις κατοχής έσπευσαν να της προσφέρουν κτίριο για να στεγαστεί, χρήμα για να κινηθεί και στα μέλη της θέσεις εργασίας σε διάφορες γερμανικές υπηρεσίες.

Διέφυγε στη "δημοσιογραφία" η κατάσταση στο καθεστώς Κορέα;

Σχολιάζει ο Νίκος Κλειτσίκας 

http://nikosklitsikas.gr/

Η καταστολή εναντίον της Αριστεράς, η σύλληψη και φυλάκιση βουλευτών, δεν είναι έργο του...

γνωστού ως "δικτάτορα" Κιμ Γιονγκ Ουν, της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας, που τα σε διατεταγμένη Υπηρεσία ΜΜΕ και δημοσιογράφοι, έχουν βαπτίσει Βόρεια Κορέα.

Συμβαίνει στη "δημοκρατία" της Κορέας, γνωστή ως Νότια Κορέα και υπό αμερικάνικη κατοχή εδώ και περίπου 50 χρόνια και για την οποία στάλθηκαν να πολεμήσουν κι Έλληνες στρατιώτες τη δεκαετία του '50, για να κυριαρχήσουν οι ΗΠΑ.

Κι ενώ τα ΜΜΕ κι οι δημοσιογράφοι -μεταξύ αυτών και "αριστεροί" δημοσιογράφοι, αλλά της γνωστής "αριστεράς της κοινωνίας των πολιτών", που έχει πλέον καταγραφεί ως "ιμπεριαλιστική αριστερά"-, δεν χάνουν ευκαιρία να "ενημερώνουν" τη διεθνή κοινή γνώμη, αναμεταδίδοντας τα δελτία της Cia, για τον "τρελό δικτάτορα" Κιμ Γιονγκ Ουν, τον "σφαγέα κι εκδορέα" του λαού της Κορέας, που δολοφονεί διαρκώς υπουργούς και πολίτες, που προσφέρει κρέας σκύλων για να αντιμετωπίσει την πείνα, που είναι έτοιμος να διασαλεύσει την "παγκόσμια ειρήνη" με τα πυρηνικά του όπλα... σωπαίνουν ένοχα σ' ότι συμβαίνει στην Κορέα, την αποικία των ΗΠΑ.

Οι "ευαίσθητοι" δημοσιογράφοι αποσιωπούν -ειδικά οι στρατευμένοι στην "αριστερά Σόρος κι έχουμε πάρα πολλούς στην Ελλάδα-, αγνοούν τις από πολλά χρόνια καταγγελίες της Διεθνούς Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας για την κυβέρνηση της Σεούλ, που καταπατάει συνδικαλιστικά κι ανθρώπινα δικαιώματα εργαζομένων. Σε αντίθεση, είναι λαλίστατοι για τον "δικτάτορα" Κιμ...

Οι "ευαίσθητοι" δημοσιογράφοι αποσιωπούν και τις βίαιες καταστολές του Φοιτητικού Κινήματος στη χώρα, αλλά και το μαζικό κίνημα που απαιτεί διακαώς την πραγματική ειρήνη και την ενοποίηση της χώρας.

Βασίλης Ραφαηλίδης : “Γιατί θα ψήφιζα πάντα ΚΚΕ”

…” Θα ψήφιζα κκ και το 1943 αν αυτό ήταν δυνατό, γιατί είχα έναν πατέρα που δεν καλύφτηκε πίσω απ’ το αισχρό άλλοθι «έχω γυναίκα και παιδιά», αλλά πήρε τη γυναίκα του και τα ηλικίας οχτώ κι εννιά χρονών παιδιά του και βγήκε οικογενειακώς στο βουνό, όχι για να αναπνεύσουν καθαρό αέρα τα παιδιά, αλλά για να ενταχθούν οι γονείς στον ελας. Ωστόσο, εκείνος ο αέρας του βουνού ήταν ο καθαρότερος που ανάπνευσα ποτέ –κι ακόμα τον αναπνέω.

Θα ψήφιζα κκ και το 1946, αν αυτό ήταν δυνατό. Ήταν τότε που με κάλεσαν στην ασφάλεια οι αναίσχυντοι για να αποκηρύξω τον ευρισκόμενο στη φυλακή πατέρα μου. τότε ήταν που έμαθα και τα της ιδεολογικής λειτουργίας της κληρονομικότητας: Ήμουν ανήλικος μεν, κομμουνιστής δε. Και τούτο διότι, λέει, ήμουν «υιός σημαίνοντος κομουνιστού» (για την ασφάλεια όλοι οι κομουνιστές ήταν σημαίνοντες –και πολύ σωστά). Η δεύτερη και σημαντικότερη από άποψη λογική «κατηγορία» ήταν το ότι… διάβαζα πολύ. Η πάντα καλά πληροφορημένη ασφάλεια ήξερε η παμπόνηρη πως διάβαζα τότε ιούλιο βερν και αλέξανδρο δουμά. Μιας κι έμαθα λοιπόν, απ’ τους ασφαλίτες, πως το διάβασμα εν γένει είναι μια διαδικασία άκρως ανατρεπτική κι επαναστατική, άρχισα να διαβάζω μανιωδώς. Με άλλα λόγια, χρωστώ χάριτες στην αστυνομία που με έκανε φιλομαθή και με έμαθε πως η γνήσια δεξιά και η κουλτούρα δεν είναι δυνατό να έχουν πάρα πολύ στενές σχέσεις. Η κουλτούρα είναι απ’ τη φύση της αριστερή, ακόμα και στις περιπτώσεις που ένας διανοούμενος επιμένει να εμφανίζεται ως δεξιός.

Πρέσβειρα του ΟΗΕ έγινε νεαρή γιαζίντι, πρώην αιχμάλωτη του Ισλαμικού Κράτους

Η Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα, μια 23χρονη γιαζίντι, μάχεται ώστε οι διώξεις που διαπράχθηκαν το 2014 κατά των γιαζίντι να αναγνωριστούν ως γενοκτονία.

Νεαρή Ιρακινή που αναγκάστηκε να γίνει σεξουαλική σκλάβα για την τζιχαντιστική οργάνωση Ισλαμικό Κράτος διορίστηκε χθες πρέσβειρα του ΟΗΕ για την αξιοπρέπεια των θυμάτων παράνομης διακίνησης ανθρώπων.

Η Νάντια Μουράντ Μπασί Τάχα, μια 23χρονη γιαζίντι, μάχεται ώστε οι διώξεις που διαπράχθηκαν το 2014 κατά των γιαζίντι να αναγνωριστούν ως γενοκτονία.

Απήχθη από το χωριό της, το Κόσο, κοντά στη Σίντζαρ (βόρειο Ιράκ) τον Αύγουστο του 2014 και οδηγήθηκε στη Μοσούλη, πόλη που τελεί υπό τον έλεγχο του ΙΚ. Υπέστη ομαδικό βιασμό από τους μαχητές του ΙΚ και πουλήθηκε πολλές φορές ως σεξουαλική σκλάβα.

"Ο μεγάλος φόβος μου είναι πως, όταν ηττηθεί το ΙΚ, οι τρομοκράτες του ΙΚ θα ξυρίσουν τα γένια τους και θα αναμιχθούν με το πλήθος σαν να μην έχει συμβεί τίποτα", εξήγησε. "Δεν πρέπει να αφήσουμε να το κάνουν αυτό".

Ως πρέσβειρα καλής θέλησης του ΟΗΕ, θα προσπαθήσει να κάνει γνωστή την τύχη των θυμάτων της παράνομης διακίνησης ανθρώπων, ιδιαίτερα των προσφύγων, των γυναικών και των κοριτσιών.

Εκπροσωπείται από τη διεθνή δικηγόρο Αμάλ Κλούνεϊ, η οποία δήλωσε πως το ΙΚ είναι ένοχο για γενοκτονία και πρέπει να λογοδοτήσει.

Λεγόταν Μιλόσεβιτς, τον θυμάστε;

Ως γνωστόν ο Μιλόσεβιτς ήταν «χασάπης». Και «εγκληματίας». Και «δολοφόνος». Και έκανε «γενοκτονία». Και ειδικά στο Κόσσοβο έκανε και «εθνοκάθαρση». Για να καταλάβετε πόσο «κάθαρμα» ήταν, ακόμα κι αυτός ο Πρετεντέρης - όπως έγραφετότε - μόλις τον είδε στο εδώλιο της Χάγης (τον Μιλόσεβιτς ) «ανατρίχιασε» (ο Πρετεντέρης...).

 

Του Νίκου Μπογιόπουλου

Στις 11 Μαρτίου 2006, ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς πέθανε στις φυλακές της Χάγης. Προηγουμένως είχε καταγγείλει τους δεσμοφύλακές του ότι τον οδηγούσαν στο θάνατο, αρνούμενοι να του παράσχουν την αναγκαία ιατροφαρμακευτική αγωγή για τα καρδιακά προβλήματα που αντιμετώπιζε.

Δέκα χρόνια αργότερα, πριν από ένα περίπου μήνα, ο Μιλόσεβιτς… αθωώθηκε. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης τον απάλλαξε – μετά θάνατο – από την κατηγορία για την υποτιθέμενη συνενοχή του Βελιγραδίου στη σφαγή 8.000 Βοσνίων μουσουλμάνων στη Σρεμπρένιτσα, τον Ιούλιο του 1995.

Φυσικά η είδηση της αθώωσης του Μιλόσεβιτς πέρασε στα «ψιλά». Τα βαποράκια του ΝΑΤΟ, που μετά έγιναν βαποράκια του ΔΝΤ, όσοι τότε έγραφαν λιβέλους διεκδικώντας ρόλο νεκροθάφτη στο γουέστερν της Νέας Τάξης, όσοι ελεεινολογούσαν πάνω στο φέρετρο του Μιλόσεβιτς, τα «κοράκια» και οι «αντικειμενικοί» αναλυτές, τα αθύρματα που εκτόξευαν μύδρους κατά του «χασάπη» με ταυτόχρονους επαίνους για την... κακομοίρα τη Δύση που ήθελε (!) αλλά «δεν κατάφερε να αποτρέψει τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας» (!), δεν ψέλλισαν λέξη.

«Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο»

του Μάικλ Γουίντερμποτομ

15 χρόνια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο, οι οποίες είχαν ως συνέπεια το θάνατο 2.996 ανθρώπων, τεράστιες υλικές καταστροφές και τη σταδιακή περιστολή πολιτικών δικαιωμάτων μέσω της αναβάθμισης της «αντιτρομοκρατικής» νομοθεσίας καιεφαρμογής πολλών έντονα αμφιλεγόμενων πρακτικών, το docudrama του Μάικλ Γουίντερμποτομ Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο, παραμένει μια εμβληματική ταινία. Αφηγείται την ανατριχιαστική ιστορία των λεγόμενων Tipton Three, 3 Βρετανών Μουσουλμάνων πολιτών, οι οποίοι κρατήθηκαν επί μια διετία στη διαβόητη φυλακή του Γκουαντάναμο, για να αφεθούν, τελικά, χωρίς κατηγορίες.

Πώς αλλάζει το «κλίμα»

Του Χρήσου Γιανναρά

Σ​​κεφτόμαστε και μελετάμε, ο καθένας με τον τρόπο του και τις δυνάμεις του, το ένα και πρώτο πρόβλημα του κοινού μας βίου στην Eλλάδα σήμερα: Tην καταστροφή της ζωής των περισσότερων από μας, αποτέλεσμα της συντελεσμένης από χρόνια κατάρρευσης του πολιτικού μας συστήματος.

Oι αυτουργοί της καταστροφής, παρά τα πασίγνωστα και προφανέστατα κοινωνικά τους εγκλήματα, συνεχίζουν να εξουσιάζουν ολοκληρωτικά (στην κυριολεξία) τη χώρα – είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.

Mε τις στρατιωτικές δικτατορίες ή με μια ξενική εισβολή και κατοχή οι δυνατότητες να ξεπηδήσει λαϊκή αντίσταση υπάρχουν πάντοτε. Στον «ολοκληρωτισμό με το βαμβάκι» της κομματοκρατίας, τον στυγνότερο του είδους, τέτοιο ενδεχόμενο δεν υπάρχει.

(Nα εικονογραφήσω τον «ολοκληρωτισμό με το βαμβάκι»: Mια αποκαλυπτική, πριν από λίγες εβδομάδες, ακούσια παραδρομή - απροσεξία - αβλεψία περιώνυμου νομικού, σε άρθρο του που εξηγούσε τους λόγους για τους οποίους το Σύνταγμα της Eλλάδας πρέπει να αποκλείει την προσφυγή με δημοψηφίσματα στην ετυμηγορία του λαού. Tο σκεπτικό του ήταν: «Θα μπορούσε ποτέ με δημοψήφισμα να καταργηθεί η αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες ή να καθιερωθεί το σύμφωνο συμβίωσης;». Που σε απλά ελληνικά σημαίνει: «Eίμαστε κάποιοι που ξέρουμε καλύτερα από τον λαό ποιο είναι το καλό και ωφέλιμο για τον λαό, εμείς λοιπόν αποφασίζουμε και νομοθετούμε, δεν χρειαζόμαστε τη γνώμη του βυθισμένου σε σκοταδισμό και σε προλήψεις όχλου»).

Eίναι τόσο στεγανά θωρακισμένο το καθεστώς ολοκληρωτισμού της κομματοκρατίας στη σημερινή Eλλάδα, ώστε λογικά αποκλείεται κάθε ενδεχόμενο να καταρρεύσει από λαϊκή αντίδραση ή και από τις ασυμμάζευτες εσωτερικές του αντιφάσεις. Δεν είναι μόνο για τη χώρα μας απειλή ο αυτονόητος ολοκληρωτισμός, αποδείχνεται αδιέξοδο το σύνολο «παράδειγμα» του ατομοκεντρισμού και των συμβάσεων, και εμείς, ως μεταπράτες του «παραδείγματος», έχουμε τα λιγότερα αντισώματα στον εφιάλτη. Tο «παράδειγμα» θεμελιώθηκε στη σιγουριά της σύμβασης, όχι στο άθλημα των σχέσεων κοινωνίας. Kάποτε ο σεβασμός των συμβάσεων λεγόταν «αντιπροσωπευτική δημοκρατία» και η αθέτηση των συμβάσεων τυραννική αυθαιρεσία. Σήμερα αυτή η αλφαβήτα της ανθρωπιάς καταλύεται με κοινής συναίνεσης «μνημόνια». Yπογράφουμε εκούσια τον εξανδραποδισμό μας.