«Wheelchair man»: Πώς ένα παιδί σε αναπηρικό καροτσάκι έγινε σούπερ ήρωας

«Wheelchair man»: Ο πρώτος σούπερ ήρωας σε αναπηρικό καροτσάκι

18 Μαρ. 2017 - 09:06 | Τελευταία ανανέωση: 19 Μαρ. 2017 - 11:58

Οι δικοί του τον εγκατέλειψαν όταν έμεινε παράλυτος μετά τον βομβαρδισμό του σπιτιού του στο Αφγανιστάν. Ο Mohammad Sayed έκανε την περιπέτεια του comic και τον εαυτό του σούπερ ήρωα. Το Wheelchair man» βασίζεται στην προσωπική του ιστορία.

Ο Mohammad ζούσε με την οικογένεια του -την μητέρα, τον πατέρα του, τους δύο αδελφούς, την αδελφή και τη γιαγιά του- στο Panjshir. Ο πατέρας του ήταν διοικητής στον Αφγανικό στρατό.

Η μητέρα του πέθανε όταν ο Mohammad ήταν έξι χρονών. Μόλις έντεκα ημέρες μετά, ο Mohammad τραυματίστηκε σοβαρά.

Ο πατέρας του τον πήγε στο νοσοκομείο, αλλά δεν επέστρεψε ποτέ. Ήταν η στιγμή που κατάλαβε ότι πλέον, είναι μόνος και ότι πρέπει να αναλάβει τον εαυτό του.

Τις πρώτες δύο εβδομάδες το μόνο που έκανε ήταν να κλαίει. Αλλά, όπως λέει μιλώντας στο BBC, οι Αφγανοί έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με μεγάλες προκλήσεις, οφείλουν να είναι δυνατοί και να συνεχίζουν. Κι αυτό έκανε.

Τι αξία έχουν 20.000.000 ζωές;

Του Ζαχαρία Λουδάρου

Η παγκόσμια κοινότητα είναι αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη «ανθρωπιστική καταστροφή» από το 1945 οπότε ιδρύθηκε ο ΟΗΕ. Αυτή είναι η επείγουσα προειδοποίηση που έκανε ο επικεφαλής ανθρωπιστικών υποθέσεων του οργανισμού Στίβεν Ο’ Μπράιαν, αναφερόμενος στον λιμό που απειλεί 20 εκατομμύρια ανθρώπους στην Υεμένη, τη Σομαλία, το Νότιο Σουδάν και τη Νιγηρία.

Ο Ο’ Μπράιαν δήλωσε μόλις προχθές (Παρασκευή) στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ότι «χωρίς συντονισμένες και κοινές παγκόσμιες προσπάθειες, οι άνθρωποι απλώς θα πεθάνουν από την πείνα» και «πολλοί περισσότεροι θα υποφέρουν και θα πεθάνουν από τις ασθένειες».

«Είμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας» τόνισε. «Ήδη στην αρχή του έτους είμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη ανθρωπιστική κρίση από την ίδρυση του ΟΗΕ… Για να είμαι ακριβής χρειαζόμαστε 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια ως τον Ιούλιο», υπογράμμισε ο Ο’ Μπράιαν.

Γι άλλη μια φορά πληρώνουν το τίμημα αυτοί των οποίων η ζωή φαίνεται να μην έχει καμιά απολύτως αξία. Για αυτό και η ζωή τους δεν αξίζει. Μόνον κοστίζει. Οπότε για μόλις 4,4 δισεκατομμύρια δολάρια κινδυνεύουν να χαθούν βασανιστικά 20.000.000 ανθρώπινες ψυχές, όταν μόνον η συνολική καθαρή αξία των δισεκατομμυριούχων της λίστας Forbes του 2016 είναι 6,48 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Για τους τελευταίους τρεις αιώνες υπήρξε εύλογο να τάσσεται κανείς υπέρ της προόδου καθώς μάλιστα η οικονομική ανάπτυξη και οι τεχνολογικές καινοτομίες συμπαρέσυραν και άλλους τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας, επιτυγχάνοντας έτσι την εξέλιξη σε ζητήματα δημοκρατίας, θεσμών, εκπαίδευσης, δικαιωμάτων, ηθικών αντιλήψεων, κοκ. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τον δυτικό κόσμο.

Βασίλης Τσιρώνης: Ένας Προμηθέας που σταυρώθηκε για το δίκηο

Ο Φάκελλος "Βασίλης Τσιρώνης" έχει μπει διά παντός τόσο στο αρχείο της δικαιοσύνης όσο και της Μνήμης των δήθεν ψαγμένων πολιτών. Μια δολοφονία που έγινε αυτοκτονία, 251.000 λευκά ψηφοδέλτια πολιτικής διαμαρτυρίας που πήγαν στον κάλαθο των αχρήστων επί κυριαρχίας Καραμανλή και λίγο πριν την 30χρονη κυριαρχία του ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα. 

Δημοσιογραφικοί Όμιλοι με θεμέλια στην Χούντα και με αυτοκρατορία επί φιλελευθερισμού, μετέπειτα επί σοσιαληστικής κυριαρχίας και μέχρι σήμερα επί κατοχικής κυβέρνησης.

Κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει για τον Βασίλη Τσιρώνη εκτός από τον Λεωνίδα Χρηστάκη που μέσα από το περιοδικό "Ιδεοδρόμιο" με άρθρα του δεν έβαλε νερό στο κρασί του και δημοσιοποίησε στοιχεία τόσο για τον πολιτικό Βασίλη Τσιρώνη όσο και για τα πολιτικά και δημοσιογραφικά παιχνίδια που παίχτηκαν πριν και μετά την εκτέλεση ενός ανυπότακτου μυαλού.

Σκέψεις και στοιχεία για ένα πολιτικό ον που αναγκάστηκε από την εξουσία να κηρύξει ανεξάρτητο κράτος το σπίτι του ανοίγοντας πόλεμο με την δήθεν δημοκρατία και την δήθεν ελευθερία της μεταπολεμικής και μεταχουντικής Ελλάδας.

Τι απαγόρευσε τη συζήτηση για την έξοδο από την ΟΝΕ

Κώστας Λαπαβίτσας

Μόνο το οικονομικό συμφέρον δεν μπορεί να ερμηνεύσει επαρκώς την κατάσταση που επικράτησε στη χώρα μας το προηγούμενο διάστημα, απαγορεύοντας κάθε συζήτηση για επιστροφή σε εθνικό νόμισμα. Για να αντιληφθούμε πλήρως τι συνέβη πρέπει να υπεισέλθουμε σε ζητήματα κοινωνιολογίας, ακόμα και κοινωνικής ψυχολογίας.

Το νόμισμα στις σημερινές κοινωνίες είναι κάτι πολύ σύνθετο, πολύπλοκο και θεσμικό. Η αλλαγή νομίσματος στη χώρα μας θα σήμαινε, λοιπόν, και αλλαγή κοινωνικών συνθηκών. Αυτός ο κίνδυνος της αλλαγής των σχέσεων και του θεσμικού πλαισίου με τη δημιουργία ενός μηχανισμού που θα εξέδιδε το νέο νόμισμα ήταν πάρα πολύ μεγάλος για τους έχοντες και κατέχοντες. Δημιουργούσε τον κίνδυνο της κοινωνικής αστάθειας. Και τώρα τον δημιουργεί. Έτσι λοιπόν στα ανώτερα στρώματα επικράτησε φόβος για το τι θα σήμαινε η αλλαγή του νομίσματος και συστηματική προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα κλίμα υστερίας και τρομοκρατίας. Πολύ φυσικά ο φόβος των ανώτερων στρωμάτων πέρασε παντού.

Ένα πρώτο αίτιο, λοιπόν, για την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε είναι ο φόβος. Ένα δεύτερο είναι η ταυτότητα. Το χρήμα είναι πάντα ταυτότητα. Δεν είναι ποτέ μόνο ένα οικονομικό φαινόμενο. Είναι πάντα και κοινωνικό και πολιτικό φαινόμενο. Το χρήμα μας δίνει ένα μέρος της ταυτότητάς μας, όπως τη δίνει σε κάθε λαό. Ο Εγγλέζος είναι η λίρα. Ο Αμερικάνος είναι το δολάριο. Ο Ρώσος είναι το ρούβλι. Ο Έλληνας, λοιπόν, έγινε το ευρώ, με την έννοια ότι με το ευρώ ένιωσε τον εαυτό του να γίνεται για πρώτη φορά πραγματικά Ευρωπαίος. Ένιωσε ότι δεν είναι πια ο φτωχός συγγενής, ότι δεν είναι πια στο περιθώριο. Αυτός ο συνδυασμός φόβου και ταυτότητας «σφράγισε» την ελληνική κοινωνία και ουσιαστικά απαγόρευσε τη συζήτηση για την έξοδο από την ΟΝΕ.

Rainbow Gathering, o παράδεισος των χίπις

Χίπις, αναρχικοί, καλλιτέχνες αλλά και κάθε είδους… γκουρού (ή, μετενσάρκωση αυτών) συγκεντρώνονται κάθε χρόνο στο Rainbow Gathering για να γιορτάσουν τον Έρωτα και την Ειρήνη.

Το «μάζεμα» γίνεται κάθε καλοκαίρι σε διαφορετικό σημείο. Οι προσκλήσεις στέλνονται στα μέλη τελευταία στιγμή -δύο εβδομάδες πριν- με μέιλ και μοιάζουν με σκαναρισμένη καρτ-ποστάλ.

Μαζί επισυνάπτεται και ένας χειροποίητος χάρτης (στολισμένος, εννοείται, με ψυχεδελικά λουλούδια και καρδούλες) που γράφει: «Welcome home» και υποδεικνύει το σημείο συνάντησης.

Τί είναι το Rainbow Family, που διοργανώνει το «μάζεμα»;

Όπως γράφει το Vice, μία αναρχική, ουτοπική, new age κοινότητα, που συσφίγγει δεσμούς μέσα από τα Rainbow Gatherings.

Μία κοινότητα που έχει πάνω απ' όλα την αγάπη και την ελευθερία.

Η είσοδος και συμμετοχή είναι ελεύθερη, αφού στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κάποια οργάνωση πίσω από τις συναθροίσεις -κάποια οργάνωση με δομή, ιεραρχία κλπ.

Καθένας σχεδιάζει ελεύθερα το πρόγραμμα του -επιλέγει το σημείο που θα μείνει, θα μαγειρέψει, φροντίζει για τα αναγκαία, όπως πρώτες βοήθειες- ενώ τα έξοδα καλύπτονται από τις δωρεές των συμμετεχόντων.

Ο Φίλης έχει δίκιο

Στη χώρα υπάρχουν 8.000 γιατροί και 10.000 ιερείς. Τους τελευταίους πληρώνουν με τους φόρους τους ορθόδοξοι πολίτες αλλά και καθολικοί, Εβραίοι, Μουσουλμάνοι ή άθεοι.

Η ελληνική πολιτεία έχει να επιδείξει μια χωρίς προηγούμενο γενναιοδωρία σε μια από τις εκκλησίες, την ορθόδοξη. Για να εισπράξει αγνωμοσύνη, αλαζονεία, συχνά ανεπίστρεπτες πολιτικές παρεμβάσεις που θυμίζουν θεοκρατικά καθεστώτα ή και προκαλούν: γιατί οι δημοκρατικοί πολίτες, ορθόδοξοι ή όχι, να χρηματοδοτούν τον κάθε μητροπολίτη-δημόσιο υπάλληλο να μη ξεχνιόμαστε- που πλέκει το εγκώμιο ή συνεργάζεται με τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής;

H σημερινή σχέση Εκκλησίας- Ελληνικού κράτους είναι μια ανωμαλία, μοναδική στην Ευρώπη, που συμβάλλει στην πολιτιστική και οικονομική καθυστέρηση της χώρας. Δεν είναι μόνο η Αγιατολαχική απαίτηση για την διδασκαλία των θρησκευτικών στο σχολεία. Η πρόσφατη περιπέτεια με την σωρό του Λουκιανού Κηλαηδόνη είναι χαρακτηριστική: το 2016 μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό 4.300 νεκροί για να αποτεφρωθούν, επειδή η εκκλησία αντιδρά στην αποτέφρωση. Πέρα από την απώλεια εσόδων για το κράτος και την εξαγωγή συναλλάγματος, παραβιάζεται το ιερό δικαίωμα του κάθε πολίτη να ταφεί όπως επιθυμεί.

Ο πρώην υπουργός Παιδείας Ν. Φίλης είχε δίκιο όταν και χθες έθεσε ξανά το θέμα του χωρισμού της εκκλησίας από το κράτος. Με δεδομένο το στενό κορσέ των μνημονίων, η κυβέρνηση δεν έχει πολλά περιθώρια για την υιοθέτηση ριζοσπαστικών επιλογών σε άλλους τομείς της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Υπάρχει όμως άλλοθι για τη συνέχιση μιας ανάρμοστης σχέσης που δεν έχει καμιά σχέση με τις αξίες της αριστεράς και τις επιταγές μια σύγχρονης ευρωπαϊκής κοινωνίας;

Η Ανατολική Αφρική πεινάει και διψάει...

«Σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο κόσμος βρίσκεται μπροστά στη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση από το 1945. Η συνεχιζόμενη ξηρασία στην Ανατολική Αφρική καταστρέφει τη μια σοδιά μετά την άλλη και έχει φέρει 20 εκατομμύρια ανθρώπους στα όρια της πείνας. Οι κάτοικοι της Σομαλίας, της Κένυας, της Αιθιοπίας και του Νοτίου Σουδάν κινδυνεύουν», σύμφωνα με την ActionAid.

Όπως έγινε γνωστό από την οργάνωση ActionAid, υπολογίζεται ότι περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι δεν θα έχουν ασφαλές καθαρό νερό να πιούν στην Αιθιοπία, την Κένυα και τη Σομαλία το 2017.

Επιπλέον, περίπου 600.000 παιδιά μεταξύ 6 μηνών και 59 μηνών θα χρειαστούν θεραπεία για οξύ υποσιτισμό μέσα στο έτος και ο αριθμός τους προβλέπεται να αυξηθεί.

Στη Σομαλία, 6,2 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται επειγόντως βοήθεια. Στη Σομάλιλαντ, όπου έχουν πεθάνει το 80% των ζώων, η ActionAid έχει αναφορές ότι γυναίκες και κορίτσια κινδυνεύουν, καθώς μητέρες τρώνε μόνο ένα γεύμα την ημέρα και παιδιά ψάχνουν μόνα τους για τροφή.

"Oι καταλήψεις δεν είναι δικαίωμα, είναι καταχρηστικό δικαίωμα" . Δεν το είπε ο Σαμαράς, αλλά Συριζαίος!

Υπέρ του τέλος των καταληψιών τάχθηκε ο υφυπουργός Ναυτιλίας Νεκτάριος Σαντορινιός.

Μιλώντας στο ραδιόφωνο της Θεσσαλονίκης North 98 είπε για τις επιχειρήσεις της αστυνομίας στα υπό κατάληψη κτίρια «Ολα αυτά πρέπει να γίνονται σε ένα κλίμα που να μην τορπιλίζει την ασφάλεια της χώρας, αλλά και να μην στερεί πολιτικά δικαιώματα των πολιτών. Ομως οι καταλήψεις δεν είναι δικαίωμα, είναι καταχρηστικό δικαίωμα επομένως εγώ πιστεύω ότι καλώς προχωράμε σε αυτές τις διαδικασίες αρκεί αυτό να μην δημιουργεί εντάσεις και να μην δημιουργεί προβλήματα σε όλους τους πολίτες και σε αυτούς που κάνουν καταλήψεις. Να μην υπάρχουν ζητήματα στέρησης δικαιωμάτων να μην υπάρχουν ακραίες συγκρούσεις με αυτούς, τέτοιες καταστάσεις δεν τις θέλουμε, δεν τις χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή».

Για τη διαπραγμάτευση ο κ.Σαντορινιός σχολίασε πως πρέπει να κλείσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να μην υπάρχει αβεβαιότητα. «Προσπαθούμε και έχουμε την ελπίδα ότι μέσα στον Μάρτη θα έχουμε σε Τεχνικό επίπεδο θα υπάρχει συμφωνία. Μια συμφωνία που θα έχει και τα ζητήματα των μέτρων για το χρέος. 

Ο κ. Σαντορινιός δεν δέχθηκε τις αναφορές του Ντάισελμπλουμ ,και είπε μέτρα και αντίμετρα θα ψηφιστούν και θα εφαρμοστούν μαζί. Το ζητούμενο είναι το κατά πόσο η ελληνική οικονομία μπορεί το 2018 να έχει 3,5 % πλεόνασμα. Τα στοιχεία δείχνουν οτι μπορε

Η μάχη της Κοκκινιάς (4 - 8 Μάρτη 1944)

Από τις 4 έως τις 8 Μάρτη 1944, η Κοκκινιά έζησε από τις πιο τραγικές μέρες της πολύχρονης ιστορίας της. Έγινε στόχος μεγάλων εχθρικών δυνάμεων. Δυνάμεων που αποτελούνταν από Ναζί, χωροφύλακες, ταγματασφαλίτες που είχαν συγκροτηθεί από τη δοσίλογη κυβέρνηση του Ιωάννη Ράλλη και εξοπλιστεί από τους Γερμανούς καθώς και από τους τσολιάδες του Ι.Πλυντζανόπουλου, του Γ.Σγούρου, του Γκίνου, και του επικεφαλής του μηχανοκίνητου τμήματος της Αστυνομίας Ν. Μπουραντά..

Στον αγώνα που διεξάγει ο λαός κατά των Γερμανών κατακτητών, η πάλη της Αθήνας, του Πειραιά και των συνοικιών παίζει κυρίαρχο κι αποφασιστικό ρόλο. Ως το Σεπτέμβρη του 1943 ο αγώνας των πόλεων εκδηλώνεται με σαμποτάζ, απεργίες και μαζικές διαδηλώσεις. Μετά το Σεπτέμβρη του 1943 ή ένταση, το βάθος κι ο συνειδητός χαρακτήρας του αγώνα τρομάζουν τον κατακτητή και προκαλούν την έντονη αντίδραση των Γερμανών και των συνεργατών τους. 

Το 1944 βρίσκει την Αθήνα, τον Πειραιά και τις συνοικίες σε μια - διαρκώς εντεινόμενη - εμπόλεμη κατάσταση.

Οι εργατικές κινητοποιήσεις της Κοκκινιάς επιδεικνύουν ένα ιδιαιτέρως αγωνιστικό πνεύμα, εξαιτίας της εργατικής σύνθεσης της πόλης, της οποίας ο αγώνας έχει ως κύρια χαρακτηριστικά τη μαζικότητα και την οργανωμένη αντίσταση. Οι Γερμανοί γνώριζαν πως χτυπώντας την Κοκκινιά θα έπλητταν ολόκληρο το αγωνιστικό κίνημα. Για το λόγο αυτό η Μάχη της Κοκκινιάς είναι η πρώτη μεγάλη μάχη που δόθηκε σε πόλη.

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ ΑΝΤΑΡΤΙΚΟ;

Όταν ένα κράτος χάνει την εθνική του κυριαρχία λόγω πολεμικής κατάκτησης και κατοχής του από άλλο κράτος, τότε καταλύονται και τα ατομικά δικαιώματα ιδιοκτησίας των υπόδουλων πολιτών και ισχύει το δίκαιο του κατακτητή. 

Δηλαδή η εθνική κυριαρχία ενός κράτους σε μια συγκεκριμένη εδαφική επικράτεια, είναι εκείνη που θεμελιώνει και τα ατομικά δικαιώματα ιδιοκτησίας επί ακινήτων, εισοδημάτων κ.λ.π.. Όταν αυτή καταλύεται, καταλύονται και τα σχετικά ατομικά δικαιώματα.

Για όσους ακόμα δεν το έχουν αντιληφθεί, έχουμε χάσει έναν πόλεμο. Η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει, έχει απολέσει την εθνική της κυριαρχία και βρίσκεται κάτω από οικονομική κατοχή και διοίκηση των δανειστών της. Επομένως, τα όποια ατομικά δικαιώματα νομίζουμε ότι έχουμε επί ακινήτων, εισοδημάτων κ.λ.π., απλά είναι νομιζόμενα μόνο στο μυαλό μας, ενώ στην πραγματικότητα ισχύει το δίκαιο των κατακτητών – δανειστών. Ούτε Σύνταγμα ισχύει, ούτε απλοί νόμοι.

Η χώρα κυβερνάται από ντιρεκτίβες των δανειστών, οι οποίες τυπικά και χωρίς να διαβαστούν ψηφίζονται στο ελληνικό κοινοβούλιο, για να υπάρχει μια επίφαση νομιμοφάνειας. Κυρίως για να το «καταπίνουν» οι υπόδουλοι ιθαγενείς και να μην αντιλαμβάνονται την αλήθεια. Άλλωστε, όπως είπε και ο πρόεδρος της ΕΕ κ. Γιουνκέρ, δεν ισχύει για την Ελλάδα το ευρωπαϊκό δίκαιο. Απλά γιατί η χώρα είναι υπό την κατοχή των δανειστών της.

Ποια είναι αυτή η γυναίκα;

Γράφει: Πέτρος Κουμπλής

Πώς τη λένε; Την ξέρω; Κάτι μου λέει το πρόσωπό της. 

Πού την έχω δει; Στην τηλεόραση; 

Στο internet; Στο σινεμά; Κάπου στον δρόμο; 

Είναι διαφήμιση, είναι πραγματικότητα, τι είναι; 

Μοιάζουν τα πρόσωπα, μπορείς να μπερδευτείς. 

Μήπως είναι κάποιος δικός μου άνθρωπος; Κι αν είναι μια παλιά φωτογραφία της οικογένειάς μου, αν είναι συγγενής μου, αίμα μου; Μια άγνωστη ιστορία του προσφυγικού μας παρελθόντος; Τα ξέρω τα μάτια της…

Ποια είναι, άραγε, αυτή η γυναίκα; Μοιάζει φτωχή και κουρασμένη. Τι της έχει συμβεί; Από ποια δύσκολη εποχή έρχεται η εικόνα της; Από ποια χώρα; Σε ποιο σημείο της αέναης Αδικίας βρέθηκε να ζει;

Τι απέγινε εκείνη; Τι απέγιναν τα παιδιά της; Τι απέγιναν οι σκέψεις της; Χάθηκαν; Ή μήπως όχι; Είναι εδώ δίπλα μου; Μήπως ζει; Μήπως βρίσκεται στην Αθήνα, μήπως βλέπουμε τον ίδιο ήλιο τώρα που γράφω στο μικρό μου δωμάτιο; Ποια είναι; Μήπως δεν έχει σημασία; Μήπως χάνω (ξανά) τον χρόνο μου; Τι με νοιάζει; Τι θα αλλάξει στη δική μου τη ζωή αν ξέρω; Πότε θα αλλάξει η δική μου η ζωή αν, τελικά, μάθω;

Ποια είναι;