Γυναικοκτονίες στην Τουρκία: Μια γυναίκα νεκρή κάθε μέρα

Ραγκίπ Ντουράν

Τουλάχιστον 245 γυναίκες δολοφονήθηκαν από άντρες στην Τουρκία, μέσα στους 7 πρώτους μήνες του 2019. Αυτό σημαίνει ότι κάθε μέρα στην Τουρκία μία γυναίκα δολοφονείται από τον πρώην ή τον νυν σύζυγο της, τον αδελφό της ή ακόμα και από κάποιον φίλο της. Μάλιστα, σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία φεμινιστικών οργανώσεων, σημειώθηκε μια αύξηση της τάξης του 840% (ναι, 840%!) των γυναικοκτονιών, από τότε που το κόμμα Ερντογάν ανέλαβε την εξουσία το 2002.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, κάποιοι πολιτικοί αλλά και πολλοί ειδικοί αρχίζουν και δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία σε αυτή την τραγωδία. Υπάρχουν, βεβαίως, αρκετοί λόγοι που βρίσκονται πίσω από τον πολλαπλασιασμό των γυναικοκτονιών στην Τουρκία.

Η ιστορία, οι παραδόσεις και η παιδεία είναι οι αιτίες που αναφέρονται πιο συχνά. Από την παιδική ηλικία, τα αγόρια μεγαλώνουν ως προνομιούχα έναντι των κοριτσιών, τόσο στο πλαίσιο της οικογένειας, όσο και στο σχολείο και στους λοιπούς κοινωνικούς κύκλους. Ύστερα έρχεται η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, που αποτελεί το κατ 'εξοχήν σχολείο μιας ριζοσπαστικοποίησης του ματσισμού.

Η ιστορία της Τουρκίας μέχρι και τις μέρες μας, έχει γραφτεί από άνδρες και υπό την ανδρική οπτική. Οι γυναίκες ήταν πάντα υποτιμημένες, ακόμη και καταπιεσμένες.

«Φωτιά στο Γενικό Επιτελείο» ή κουπί σε δύο βάρκες;

Γιώργος Λακόπουλος

Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr.

Κάποιες παλιές καραβάνες του ΣΥΡΙΖΑ -όνομα και μη χωριό, μη βρούμε και τον μπελά μας πάλι- παρότι σε αποδρομή, διακτινίζονται στα μίντια για να κατοχυρώσουν τη δική τους ερμηνεία επί όσων είπε σε δυο διαδοχικές συνεδριάσεις ο Αλέξης Τσίπρας για τη μετεξέλιξη του κόμματός του.

Η αλήθεια είναι ότι σε κάποια σημεία -όπως μεταδόθηκαν τουλάχιστον-υπήρξε αμφισημία εκ μέρους του. Και αλλάζουμε και η αλλαγή «δεν συνιστά υπέρβαση του ΣΥΡΙΖΑ». Όπως υπήρξαν αποκλίσεις ανάμεσα σ’ αυτά που είπε στην Πολιτική Γραμματεία και στη συνεδρίαση με την Προοδευτική Συμμαχία.

Είτε το έκανε για λόγους κατευνασμού -όπως παλιά με τον Λαφαζάνη, είτε τον βολεύει καλύτερα να κωπηλατεί σε δυο βάρκες, αξιοποιείται από τον σκληρό πυρήνα των Συριζαίων της γραμμής «Είμαστε Αριστερά και τίποτε άλλο». Για να θολώσουν τα νερά και να εξισωθούν με το μέγεθος «Τσίπρας» κατά τον τρόπο που προσδιόρισε τερατολογικά ο Αρ. Μπαλτάς: «Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει Τσίπρας».

Όμως εδώ που έφτασαν τα πράγματα οι παλιοί τακτικισμοί έχουν κοντά ποδάρια. Ή ο Τσίπρας θα φύγει μπροστά ή θα χάσει το νόημά της αυτή η συζήτηση.

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυο κρίσιμα ερωτήματα και χωρίς να απαντηθούν με διαύγεια δεν προχωρούν τα πράγματα στην παράταξη:

H ισορροπία Τσίπρα ανάμεσα σε Μητσοτάκη και… ΣΥΡΙΖΑ

Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα εγκαινιάζει, αυτό το Σάββατο, την Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης, ο Αλέξης Τσίπρας θα βρίσκεται στην Lago di Como και στο κλειστό συνέδριο «Intelligence» του ιδρύματος Ambrosetti. Και την ώρα που ο πρωθυπουργός θα αναπτύσσει το αναπτυξιακό (;) του όραμα στο Βελλίδειο, ο προκάτοχός του και αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα συνομιλεί στο Κόμο με τον Φρανς Τίμερμανς, τον Ρομάνο Πρόντι, τον Μάριο Μόντικαι ορισμένους από τους πιο ισχυρούς τραπεζίτες και επενδυτές του πλανήτη για τον μετασχηματισμό της Ευρώπης.

Η σημειολογία είναι προφανής όπως και η τακτική του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ στην πρώτη φάση ανασύνταξης μετά την εκλογική ήττα: Ο αποφασισμένος και δρομολογημένος μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί, και δεν πρόκειται, να ακυρώσει το μεγάλο κάδρο της πολιτικής σκηνής – ένα κάδρο που, και στη νέα μετεκλογική περίοδο θα οριστεί από την αναμέτρηση Μητσοτάκη -Τσίπρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, και με δεδομένο ότι για τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί πλέον να έχει άλλη πορεία πέραν εκείνης ενός κόμματος εξουσίας, οι προτεραιότητες είναι σαφείς: Πρώτα θα οικοδομηθεί και θα αναδειχθεί ισχυρός, τεκμηριωμένος και συμπαγής αντιπολιτευτικός λόγος απέναντι στο νεοφιλεύθερο κράτος Μητσοτάκη και στην συνέχεια – χωρίς καθόλου να περνά σε δεύτερο πλάνο – θα οικοδομηθεί ο νέος ΣΥΡΙΖΑ με διευρυμένα ερείσματα στον χώρο της κεντροαριστεράς.

Γιατί χτυπούν με λύσσα τα Εξάρχεια;

Της Νίνας Γεωργιάδου

Οταν ο Βαυαρός μπούλης, Οθωνας, στέφθηκε βασιλιάς μιας χώρας που αγνοούσε κι οι αγωνιστές της, όσοι είχαν επιζήσει, ζητιάνευαν ή φυλακίζονταν, μάστορες και καλφάδες ήρθαν απ’ τις Κυκλάδες και την Ηπειρο, για να του χτίσουν το παλάτι.

Πολλοί εγκαταστάθηκαν σε μια περιοχή, που καθώς ήταν… μακριά απ’ τα σκαριά των ανακτόρων, ονομάστηκε Προάστιον.

Μαζεύτηκαν εκεί και αγγειοπλάστες αφού το νταμάρι στον κοντινό λόφο (Στρέφη) έδινε και κοκκινόχωμα που στροβιλιζόταν στον τροχό κι έβγαζε πιθάρια.

Η περιοχή βαφτίστηκε απ' τον εργατόκοσμο Πιθαράδικα. Όταν οι καλφάδες έχτισαν το Πανεπιστήμιο, τα Πιθαράδικα γέμισαν σπουδαστές, καθηγητές, ποιητές, συγγραφείς, τυπογράφους και κάθε λογής διανοούμενους.

Τα αγγειοπλαστεία συνυπήρχαν πια με βιβλιοπωλεία, παντοπωλεία, μανάβικα και υφασματεμπορικά. Ηταν η εποχή που οι νέοι κυκλοφορούσαν με εισαγόμενα λευκά κύπελλα. Οι φοιτητές της εποχής βίωναν τη βαυαρική καταπίεση και θέλησαν να εκφράσουν την αντίθεση τους στην εισαγωγή «ξενόφερτων» καπέλων και στη στυλιζαρισμένη εμφάνιση. Αντικατέστησαν λοιπόν τα λευκά καπέλα με ψαθάκια από τη Σίφνο, που ήταν απλά, φτηνά, ντόπιας παραγωγής και παρέπεμπαν στα καπέλα που φορούσαν στην Ιταλία οι εξεγερμένοι του Γαριβάλδη. Ετσι, οι φοιτητές με τα ψαθάκια, που σιχάθηκαν τη βαυαρική αποικιοκρατία, ονομάστηκαν Γαριβαλδινοί και οι συντηρητικοί παλατιανοί των άσπρων καπέλων, Αυστριακοί.

Το ΚΙΝΑΛ δεν θέλει το... ΠΑΣΟΚ

Ώρα ΠΑΣΟΚ ή ώρα οριστικού και τελικού... ενταφιασμού και του ΠΑΣΟΚ, και των συμβόλων και της όποιας πολιτικής του παρακταθήκης;

Οι οιωνοί συγκλίνουν περισσότερο προς το δευτερο παρά προς το πρώτο και η φετινή 3η Σεπτέμβρη, η 45η επέτειος από την ίδρυση του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος από τον Ανδρέα Παπανδρέου, σφραγίζεται από τα πολιτικά παράδοξα και από την μάχη των επιγόνων και των πολιτικών «κληρονόμων»: Η ηγεσία της Φώφης Γεννηματά επιλέγει να «γιορτάσει» - περισσότερο κατ’αναγκη παρά από επιλογή - την 3η Σεπτέμβρη στην Λαρισσα για να στείλει μήνυμα «επανασύνδεσης» με τον αγροτικό κόσμο, και «φυγης προς τα εμπτό», ο έτερος εκ των «κληρονόμων» Νίκος Παπανδρέου ζητά εγκατάλειψη του ΚΙΝΑΛ, επιστροφή στο ΠΑΣΟΚ και εκλογή προεδρου από την βάση, ο Παύλος Γερουλάνος ρωτά ποιοι και γιατί «ντρέπονται να πουν ότι είναι ΠΑΣΟΚ» και, στο παρασκήνιο, άπαντες εκ του... εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ επιχειρούν να ανιχνεύσουν τος προθέσεις του Γιώργου Παπανδρέου και του Νίκου Ανδρουλάκη.

Εν ολίγοις, η εκλογική επιβίωση του περασμένου Ιουλίου κάθε άλλο παρά έλυσε το στρατηγικό- υπαρξιακό πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ/ΠΑΣΟΚ/Δημοκρατικής Συμπατάταξης. Και παρ’ ότι η πρόεδρος και η ηγετική ομάδα επιχειρούν να ανακόψουν κάθε σχετική συζήτηση, η αποτυχία του εγχειρήματος ανασύνθεσης της δημοκρατικής παράταξης υπό το ΚΙΝΑΛ και το ζήτημα της επιστροφής στις «ρίζες του ΠΑΣΟΚ» ξαναμπαίνουν στο τραπέζι.

Η πιο ηχηρή παρέμβαση μέχρι στιγμής ήρθε από τον Νίκο Πσπανδρεου, υποψήφιο αλλά μη εκλεγέντα ευρωβουλευτή του κόμματος, με το προχθεσινό άρθρο του στο ΒΗΜΑ. Με το άρθρο του, ο Νίκος Παπανδρέου ζήτησε συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον Δεκέμβριο και εκλογή αρχηγού από τη βάση διαμηνύοντας ότι «η προσπάθεια «αποπασοκοποίησης» έγινε με μία σειρά αποτυχημένων εγχειρημάτων όπως η «Ελιά», η «Δημοκρατική Συμπαράταξη» και εν τέλει και το «Κίνημα Αλλαγής».

Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

Ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος 3 Σεπτεμβρίου 1974

Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα.

Όμως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας, δε δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής.

Είναι βαθιά η ανησυχία του Ελληνικού λαού, γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δε συνοδευτούν - το γρηγορότερο δυνατό - από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Ότι τώρα προέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί.

Πώς είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση.

Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε το δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία. Σ' αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικιά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικ

Τσικκουρής-Αντζελόνι... Ποιοι και γιατί ντρέπονται για τους ήρωες μας;

Νίκος Κλειτσίκας

«Γέμισαν οι πλατείες ρυτιδωμένα πρόσωπα, νέους οργισμένους,

μάνες που...

ουρλιάζουν “φτάνει πια”, εργάτες με

ροζιασμένα χέρια και αρυτίδωτες ψυχές,

ποιητές και φιλόσοφους που ρωτούν “γιατί”,

πόλεις με πολιορκημένους άρχοντες σε πολιορκημένα παλάτια

που τώρα αγωνιούν από την ασταμάτητη οργή, πεινασμένους

που αμήχανοι οραματίζονται ακόμα και τα περισσεύματα της τραπέζης,

που όμως ετοιμάζονται για τη μεγάλη πορεία. Αυτή η γη δεν ανέχεται πια την ανέχεια.

Αυτοί οι κτίστες δεν δέχονται να ζουν χωρίς κτίσματα.

Αυτή η οργή δεν τιθασσεύεται. Ναι. Όπου να ‘ναι θα κτυπήσουν οι καμπάνες.

Ναι. Όπου να ‘ναι γεννιέται ένας καινούργιος κόσμος»

Βάσος Λυσσαρίδης

[Βλέπε σε: Εγώ θα ξανανέβω στον Πενταδάκτυλο. Αν δεν προλάβω να με πάτε σεις. Μου το χρωστάτε!]

2 Σεπτέμβρη 1970... σε μια δυναμική ενέργεια στην Ελλάδα, στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας για να καταγγείλουν τον ρόλο των Η.Π.Α. στο πραξικόπημα των συνταγματαρχών, πέφτουν νεκροί ο Κύπριος φοιτητής Γιώργος Τσικκουρής κι η Μαρία-Έλενα Αντζελόνι, που ήρθαν στην Αθήνα από το Μιλάνο και διεσώθη από τύχη ο σύνδεσμός τους στην Ελλάδα, ο αγωνιστής του αντιδικτατορικού αγώνα Κώστας Κωτσάκης.

Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη

Ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος

3 Σεπτεμβρίου 1974

Η τραγωδία της Κύπρου καθώς και οι κίνδυνοι που έχουν προκύψει για το έθνος, τόσο από την αδίστακτη επεκτατική πολιτική του Πενταγώνου στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, όσο και από την προσπάθεια της αμερικανοκίνητης χούντας να μετατραπούν οι ένοπλες δυνάμεις μας αποκλειστικά σε όργανο αστυνόμευσης του Ελληνικού χώρου, κυριαρχούν στη σκέψη κάθε Έλληνα.

Όμως η ενότητα του Λαού στην απόφασή του να αντιμετωπίσει ανυποχώρητα τον εξωτερικό κίνδυνο και κάθε επιβουλή ενάντια στην ακεραιότητα της εθνικής μας παρουσίας, δε δικαιώνει την απραξία της κυβέρνησης σε τρεις κρίσιμους τομείς: την τιμωρία των ενόχων της επταετίας, της σφαγής του Πολυτεχνείου και της Κυπριακής τραγωδίας, την κάθαρση του κρατικού μηχανισμού και την πλέρια αποκατάσταση των θυμάτων της κατοχής.

Είναι βαθιά η ανησυχία του Ελληνικού λαού, γιατί οι επαγγελίες της κυβέρνησης για την αποκατάσταση ομαλής πολιτικής ζωής θα αποτελέσουν λόγια κενά περιεχομένου αν δε συνοδευτούν - το γρηγορότερο δυνατό - από την τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση. Λέγεται ότι δεν ήρθε η ώρα. Ότι τώρα προέχει το εθνικό θέμα. Μα το επιχείρημα δεν ευσταθεί.

Πώς είναι δυνατό να παραμένουν σε θέσεις κρίσιμες για το έθνος εκείνοι που ευθύνονται για την εθνική συμφορά; Ακριβώς γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα σε αποφασιστική καμπή, ακριβώς γι' αυτό το λόγο, πρέπει να προχωρήσουμε με θάρρος στην τιμωρία, την κάθαρση και την αποκατάσταση.

Για να προστατέψουμε το έθνος, για να ανοίξουμε το δρόμο που οδηγεί στην αδέσμευτη λαϊκή κυριαρχία και τη δημοκρατία. Σ' αυτά τα πλαίσια πρέπει να ερμηνευτεί και η δικιά μας απόφαση να προχωρήσουμε σήμερα σε μια πολιτική πράξη, στη διακήρυξη των βασικών αρχών και στόχων ενός νέου πολιτικού Κινήματος, του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος.

Ψήφος Ελλήνων εξωτερικού : Ας μιλήσουμε (επιτέλους!) σοβαρά

Κ. Σκλαβενίτης   

Η πρόσφατη αναφορά του νέου Υπουργού Εσωτερικών στο θέμα της ψήφου των Ελλήνων που ζουν στο εξωτερικό εντάσσεται σε μια θλιβερή παράδοση που υπάρχει γύρω από το θέμα αυτό : Να συζητείται με προχειρότητα και συνήθως χωρίς απόλυτη επίγνωση του τι θα σήμαινε στην πράξη αυτό που κατά καιρούς εξαγγέλλεται, με μόνο γνώμονα μια πλειοδοσία, συνήθως χωρίς αντίκρυσμα, που απλώς «καλοπιάνει» το «εθνικά ευαίσθητο» ακροατήριο.

Μια παράδοση που – τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια – έδειξε να «σπάει», αφού η κινητικότητα γύρω από το θέμα της ενεργοποίησης του άρθρου 51 παρ. 4 του ισχύοντος Συντάγματος είχε αποκτήσει, μάλλον για πρώτη φορά, συγκεκριμένη θεσμική υπόσταση :

Πρώτα απ’ όλα, με τη λειτουργία της ad hoc επιτροπής, που συγκροτήθηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών με νόμο (άρθρο 256 ν. 4555/2018), με τις θετικές ψήφους ΣΥΡΙΖΑ, Δημοκρατικής Συμπαράταξης, ΚΚΕ και ΑΝΕΛ και την ανοχή («παρών») του Ποταμιού. Η επιτροπή αυτή, με τη συμμετοχή ειδικών επιστημόνων όλων των πολιτικών αποχρώσεων, εκπροσώπων αρμοδίων φορέων/αρχών, αλλά και αρμόδιων διοικητικών στελεχών, μετά από σειρά συνεδριάσεων κατέληξε σε συγκεκριμένη, αναλυτική και τεκμηριωμένη πρόταση, η ποιότητα της οποίας αναγνωρίστηκε ακόμα και από τα μέλη της που διαφώνησαν σε κάποιες από τις προτάσεις της.

«Προσεύχεσαι για τον θάνατο. Κλαις μέχρι που δεν μπορείς άλλο»

Της Jessica Hyde

Χιλιάδες κορίτσια από τη Νιγηρία φεύγουν για μια καλύτερη ζωή και καταλήγουν σε κυκλώματα πορνείας. Όταν καταφέρνουν να γυρίσουν, η σωτηρία τους δεν διαφέρει πολύ από την προηγούμενη κατάστασή τους

Στα 18 της τής υποσχέθηκαν μια νέα ζωή στη Λιβύη με έναν εντυπωσιακό μισθό. Εκεί, κατέληξε «σκλάβα του σεξ» μέχρι που σώθηκε από την κυβέρνησή της, για να αντιμετωπίσει μια νέα φυλακή εκεί που κανονικά θα ήταν το καταφύγιό της.

Αυτή είναι η ιστορία της Ανταούρα από την Νιγηρία, μια ιστορία που μοιάζει με χιλιάδων κοριτσιών από τη συγκεκριμένη χώρα της Αφρικής. Όπως και σε πολλές ακόμα νεαρές κοπέλες από την Νιγηρία της υποσχέθηκαν μια καλύτερη ζωή στη Λιβύη. Όπως της είπαν θα εργαζόταν ως οικιακή βοηθός και θα έπαιρνε 400 δολάρια το μήνα, ένα ποσό που έμοιαζε με περιουσία για την 18χρονη Ανταούρα που ζούσε μέσα στην φτώχεια.

Με την βοήθεια ενός μεσολαβητή, το 2013 ξεκίνησε το ταξίδι της, για να διασχίσει την έρημο της Σαχάρας και να φτάσει στη Λιβύη. Όταν έφτασε εκεί βρέθηκε εγκλωβισμένη σε ένα κύκλωμα πορνείας, φυλακισμένη, χωρίς να μπορεί να ξεφύγει.

Η Ανταούρα, η οποία πλέον είναι 24 ετών, υποστηρίζει ότι εξαναγκάστηκε να εργάζεται ως πόρνη στην Λιβύη, ενώ ο προαγωγός της την ενημέρωσε ότι του χρωστά 4.000 δολάρια για το ταξίδι της από τη Νιγηρία κι έπρεπε να τον ξεχρεώσει για να την αφήσει να φύγει. Όπως λέει, μια γυναίκα που ήταν επίσης μέλος του κυκλώματος, την ανάγκαζε να κάνει σεξ με άντρες χωρίς προφυλακτικό και κάθε φορά που έμενε έγκυος την πήγαινε να κάνει έκτρωση.

Ο θάνατος των μελισσών

Μια από τις πιο διαδεδομένες φράσεις που αποδίδονται στον Αϊνστάιν είναι πως «όταν εξαφανιστούν οι μέλισσες η ανθρωπότητα θα έχει ακόμα τέσσερα χρόνια ζωής». Αν και η πατρότητα αυτού του αφορισμού ελέγχεται, ωστόσο, ουδείς αμφιβάλλει για τη σημασία που έχουν αυτά - αλλά όχι μόνο αυτά - τα έντομα για τη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη.

Οι μέλισσες είναι οι διασημότεροι - όχι όμως και οι μοναδικοί - επικονιαστές, δηλαδή γονιμοποιητές, των φυτών. Μεταφέρουν τη γύρη, που είναι τα γονιμοποιητικά κύτταρα των φυτών, από το ένα φυτό στο άλλο, συντελώντας καταλυτικά στην αναπαραγωγή τους. Δίχως αυτούς τους φτερωτούς επικονιαστές - και με δεδομένο ότι ο αέρας, επίσης ικανός επικονιαστής, δεν αρκεί για να να καλύψει… όλες τις ανάγκες - οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η τροφή μας θα περιοριζόταν δραματικά στο καλαμπόκι, το ρύζι και το σιτάρι. Είναι τόση και τέτοιας η σημασία τους, που μία μέση αποικία μελισσών υπολογίζεται ότι έχει 20 έως 40 φορές περισσότερη αξία για την επικονίαση των φυτών, παρά για την παραγωγή μελιού. 

Δεδομένου επίσης ότι οι μέλισσες είναι υπεύθυνες για το 60 - 70% - κάποιες μελέτες ανεβάζουν το ποσοστό και στο 80% - της γονιμοποίησης των φυτών και τουλάχιστον του 1/3 της γονιμοποίησης των καλλιεργειών, είναι προφανής ο κίνδυνος για το οικοσύστημα και για την παραγωγή τροφίμων, από την εξαφάνισή τους.