ΜΑΣ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ ΧΟΝΤΡΑ…

Γράφει ο Τάσος ΣιδερίδηςΤο δεύτερο μνημόνιο αφορούσε και αφορά, επιπλέον άμεσους και έμμεσους φόρους, δημοσιονομικές μεταρρυθμίσεις, εφεδρείες στο δημόσιο, νέο δυσβάσταχτο φορολογικό σύστημα, παρουσίαση και κλείσιμο ισολογισμού για το 2013…
Όλα αυτά είναι άκρως επικίνδυνα τόσο για το βιοτικό επίπεδο του λαού όσο και για την ομαλή λειτουργία της Δημοκρατίας, ενώ θεμελιώνουν την απαρχή εκποίησης της Εδαφικής μας Ακεραιότητας και της Εθνικής μας ανεξαρτησίας. Ταυτόχρονα όμως ελλοχεύει και ένας ακόμα μεγαλύτερος κίνδυνος, αυτός που αναπτύσσεται από την κοινωνική ανισότητα και δεν είναι άλλος από εμφυλιοπολεμικές αντιδράσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις.

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ ΣΤΗΝ ΠΥΡΙΤΙΔΑΠΟΘΗΚΗ !...

Θα πείτε, «αυτή είναι η δουλειά τους». Να μειώσουν το έλλειμμα του προϋπολογισμού και το χρέος. Κόψτε δαπάνες, προσθέστε έσοδα, είναι το μηχανιστικό δόγμα των εκπροσώπων της τρόικας. Οι άνθρωποι λειτουργούν με τεχνοκρατικά «σκονάκια». Και όταν αυτά γίνονται σκόνη από τον ανεμοστρόβιλο της εξαετούς ύφεσης και πάλι δεν πτοούνται: Κόψτε τον λαιμό σας. Στη λαιμητόμο, όμως, βρίσκονται συνηθέστατα τα εισοδήματα μισθωτών και συνταξιούχων. Και στο πάτωμα σφαδάζει η οικονομία.
Η τρόικα συμπεριφέρεται ωσάν η χώρα να 'ναι αποστειρωμένος θάλαμος. Διατάσσουν ερήμην της κοινωνίας, αγνοούν τις ανεξέλεγκτες πολιτικές παρενέργειες των δογματικών τους συνταγών, το ίδιο το πολιτικό σύστημα που αποτελεί μέρος του ελληνικού προβλήματος. Πλέον επικίνδυνη εξέλιξη η γιγάντωση νεοφασιστικού κόμματος που συνιστά ευθεία απειλή για την Ελληνική Δημοκρατία. Μια δημοκρατία που η εδραίωσή της υπήρξε και ισχυρός λόγος για την ένταξη της χώρας μας στην τότε ΕΟΚ. Με άλλους, βεβαίως, ηγέτες.

Να αποενοχοποιήσουμε τα πιστεύω μας

Η τοποθέτηση μου, στη Σύσκεψη της Αριστερής Πρωτοβουλίας
Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Μέχρι σήμερα στην αγωνιστική πορεία του κινήματος μας, τόσο ο πολυσυλλεκτικός του χαρακτήρας όσο και η κοινωνική του δυναμική είχαν ενοποιητικό ιστό την αντιδεξιά στάση και πολιτική και τη σοσιαλιστική επαγγελία που εκφράζουν οι αρχές μας.
Οι επιλογές και οι αποφάσεις σχεδόν πάντοτε αναδείκνυαν τη ριζοσπαστική του φυσιογνωμία ιδιαίτερα σε κρίσιμες φάσεις της ιστορίας του.
Η κυβερνητική και κρατική εξουσία , σιγά αλλά σταθερά αποδυνάμωσε το κίνημα μας και απορρόφησε τη δυναμική του με αποτέλεσμα η σχέση του με την κοινωνία και τις δυνάμεις της αλλαγής να πάψει να αποτελεί την πηγή της ανατροφοδότησης , ελέγχου και προοπτικής. Έτσι η κοινωνική αναγκαιότητα υποχώρησε στο πολιτικά εφικτό, η κοινωνική δυναμική άρχισε να εγκλωβίζεται στην κρατική διαχείριση και το Κίνημα άρχισε να μετατρέπεται σε διαμεσολαβητικό μηχανισμό για τη νομή και τη διανομή της εξουσίας.

Η Ελβετία, οι ελληνικές οφσόρ και το μοντέλο «Ρούμπικ»

του Γιώργου Καλπαδάκη

Xαρακτικό του Ότο Νίκελ, από το λεύκωμα «Πεπρωμένο», 1930

Το τελευταίο διάστημα εντείνονται οι διαπραγματεύσεις για μια νέα ελληνοελβετική συμφωνία, με δεδηλωμένο στόχο την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, ενώ επίκειται η συνομολόγηση αντίστοιχων διμερών συμβάσεων της Ελβετίας με την Ιταλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία. Όπως δείχνει η αποσπασματική πληροφόρηση, η συμφωνία θα έχει ως κανονιστικό πρότυπο το μοντέλο «Ρούμπικ», που εφαρμόσθηκε στις συμβάσεις της Ελβετίας με τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Αυστρία. Το μοντέλο επινοήθηκε από κύκλους της Ένωσης Ελβετικών Τραπεζιτών (ΕΕΤ) το 2009, ενώ ένα από τα σημαντικότερα ελβετικά λόμπι δημοσίων σχέσεων της βιομηχανίας διαχείρισης πλούτου δεν δίστασε να το χαρακτηρίσει «ιστορικό ορόσημο για τη νομιμοποίηση της εχεμύθειας». Τον περασμένο Αύγουστο, μάλιστα, προκειμένου να καταλαγιάσει τις όποιες ανησυχίες των μελών της ότι μπορεί και να έχει παρέλθει η εποχή των σκανδαλωδών φοροαπαλλαγών, η ίδια η ΕΕΤ αποκάλυψε, με ισχνώς συγκεκαλυμμένους θριαμβολογικούς τόνους, ότι το μοντέλο δεν αποτελεί παρά ένα «ανεξάρτητο αντισχέδιο» που σχεδιάσθηκε ακριβώς για να αποτρέψει την επαπειλούμενη αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών που προβλέπει η κοινοτική οδηγία φορολόγησης εισοδημάτων από αποταμιεύσεις (European Savings Tax Directive – ESTD).

Προληπτικές προσαγωγές, δηλαδή ολιγόωρες συλλήψεις

Της Κλειώς Παπαπαντολέοντος

H πρακτική των μαζικών «προληπτικών προσαγωγών» εισήχθη επί υπουργίας Χρυσοχοΐδη και έκτοτε εφαρμόζεται συστηματικά τις παραμονές κάθε μεγάλης κινητοποίησης — και όχι μόνο. Την Τρίτη 9 Οκτωβρίου, κατά την επίσκεψη Μέρκελ στην Αθήνα, είχαμε περισσότερες από 100 τέτοιες προσαγωγές, χωρίς πλέον το πράγμα να προκαλέσει σοβαρή αίσθηση ή αντίδραση. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο Παντελής Μπουκάλας στην Καθημερινή («Προλήψεις και συλλήψεις», 10.10.2012) «μπορεί κάποια στιγμή, έτσι χαλαρά όπως αντιμετωπίζουμε πράγματα πνιγηρά για τη δημοκρατιούλα μας, να φτάσουμε ν’ ακούμε σε ειδικό δελτίο ότι “αύριο θα γίνουν προληπτικές συλλήψεις στο Παγκράτι, μεθαύριο στη Νίκαια, παραμεθαύριο στο Χαϊδάρι”».

Το σχολικό κουδούνι δεν «χτυπά» για τα ειδικά σχολεία

Tο σχολικό κουδούνι χτύπησε εδώ και ένα μήνα, αλλά όχι για τα σχολεία ειδικής αγωγής. Αδυναμία μεταφοράς των μαθητών με ειδικές ανάγκες από και προς τα σχολεία και σοβαρές ελλείψεις σε προσωπικό και υποδομές, οδηγούν στο κλείσιμο σχολικών μονάδων και στην ελλιπή μόρφωση των παιδιών.....

Τα παραπάνω καταγγέλλουν οι γονείς των μαθητών, οι οποίοι, στην προσπάθειά τους να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, σύστησαν το Δίκτυο Ειδικών Σχολείων Αττικής, μια εθελοντική οργάνωση για την καταγραφή και προώθηση των προβλημάτων των σχολείων.
Όπως αποκαλύπτουν οι γονείς, το 30% των σχολείων ειδικής αγωγής στην Αττική δεν μπορούν να μεταφέρουν τους μαθητές με ειδικές ανάγκες από και προς τα σχολεία, ενώ λόγω της κατάστασης αυτής το 80% των μαθητών δεν πηγαίνουν καθόλου ή πηγαίνουν περιστασιακά στο σχολείο.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το 2ο Εργαστήριο Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης Πειραιά, που δεν έχει λειτουργήσει ακόμα κατά τη φετινή σχολική χρονιά.

ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

Του ΣΤΑΘΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ*

Ο ηγεμόνας ήρθε λοιπόν, και απήλθε. Δεν είδε σχεδόν τίποτε ιδίοις όμμασι, εντός της προστατευμένης από ασφυκτικό αστυνομικό κλοιό περίμετρου στην οποία κινήθηκε τις λιγοστές ώρες της παραμονής του, ίσως μόνο τη φευγαλέα εικόνα ενός μπουκαλιού που εκτόξευσαν οι εργαζόμενοι του Ερρίκος Ντινάν. Ούτε είπε και τίποτε το συγκεκριμένο. Η παρουσία του όμως βαρυσήμαντη και το μήνυμα σαφές. Το ευρωπαϊκό κέντρο στηρίζει πολιτικά με όλο του το βάρος την σκιώδη μνημονιακή κυβέρνηση υπό έναν απαράβατο όρο: να εκτελεί υπάκουα κα μέχρι τέλους τις εντολές της τρόϊκας. Ταυτόχρονα όμως το γεγονός μιας τέτοιας επίσκεψης, η αναγκαιότητά της για αυτούς που τη σχεδίασαν και την υλοποίησαν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων το επικοινωνιακό κόστος των εικόνων που θα αναμετέδιδαν τα διεθνή ΜΜΕ εκείνη την ημέρα, υποδηλώνει και κάτι περισσότερο: την συνειδητοποίηση ότι η ελληνική κατάσταση είναι κρίσιμη, δυνάμει εκρηκτική. Αρα πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια να παραμείνει υπό έλεγχο.

Οι νέες επικίνδυνες τάξεις

Μια απειλή πλανιέται πάνω από την Ελλάδα, όπως φαίνεται από πρόσφατα δημοσιεύματα και δηλώσεις πολιτικών, ύστερα από τα γνωστά γεγονότα με τους εργαζόμενους των ναυπηγείων Σκαραμαγκά. Είναι η απειλή της ανομίας, της κατάλυσης του κράτους και της δημοκρατίας. Δεν είναι η απειλή της πείνας, του παγερού χωρίς πετρέλαιο χειμώνα, της ανεργίας, της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών.


της Μαριάννας Τζιαντζή

Την απειλή αυτή δεν την αντιπροσωπεύουν οι πεινασμένοι, που ίσως αρχίσουν να εισβάλλουν σε φούρνους και σούπερ μάρκετ. Την αντιπροσωπεύουν –πάντα σύμφωνα με την καθεστωτική εκδοχή– κάποιες συνδικαλιστικές και πολιτικές ηγεσίες που (έμμεσα ή ανοιχτά) προτρέπουν σε στάση. Γιατί το κάνουν; Προφανώς γιατί είναι άμυαλοι, ζημιάρηδες, γεννημένοι για την καταστροφή, όπως η μοιραία γυναίκα του παλιού λαϊκού τραγουδιού. Η διαχωριστική γραμμή δεν χαράζεται πια ανάμεσα σε δεξιούς και αριστερούς, ούτε ανάμεσα σε εκσυγχρονιστές και βολεμένους, σε φίλους του ευρώ ή της δραχμής, ούτε βεβαίως ανάμεσα σε φασίστες και αντιφασίστες, αλλά ανάμεσα στους νομοταγείς και τους άνομους.

Η Δηµοκρατία της Βαϊµάρης

Ξενοφών Μπρουντζάκης

Την ήττα της Γερμανίας στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησε μια πρωτοφανής οικονομική κρίση υπό τον ασφυκτικό και ταπεινωτικό έλεγχο της διεθνούς κοινότητας. Υπό το πρίσμα των ασφυκτικών διεθνών πιέσεων που υφίσταται η χώρα μας σήμερα, η επίκληση της Βαϊμάρης έχει τη βάση ενός ιστορικού προηγούμενου που θα μπορούσε, τηρουμένων των αναλογιών, να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε την παρούσα κατάστασή μας αλλά και να προλάβουμε ενδεχομένως τα χειροτέρα. Πρέπει να γίνει ακλόνητη πεποίθηση ακόμα και στον τελευταίο πολίτη ότι, μπορεί να γίνονται ανεκτές οι περικοπές στους μισθούς και τις συντάξεις, αλλά οι περικοπές στη Δημοκρατία δεν πρέπει να γίνουν ανεκτές για κανέναν λόγο και από κανέναν. Η Γερμανία του Μεσοπολέμου υπήρξε έργο των μετριοπαθών πολιτικών δυνάμεων και συγκεκριμένα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, όπως επίσης και του Κόμματος του Κέντρου και των Φιλελευθέρων. Αυτές οι πολιτικές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον άκρατο λαϊκισμό και την ακραία δράση πολιτικών σχηματισμών, όπως των ναζί, των συντηρητικών και των κομμουνιστών. Η πρώτη Γερμανική Δημοκρατία έλαβε το όνομά της από την ομώνυμη πόλη (Weimar), επειδή εκεί συνήλθε η Γερμανική Εθνοσυνέλευση για να δημιουργήσει ένα νέο σύνταγμα μετά την κατάλυση της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

«Ούτε να το διανοηθούν» - Δήλωση βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ από τις νησιωτικές περιοχές για τη θρασύτατη πρόταση εκκένωσης μικρών νησιών

Mε αφορμή τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας με θέμα τη θρασύτατη πρόταση της τρόικας προς την ελληνική κυβέρνηση, από την οποία ζήτησαν να εκκενωθούν τα ελληνικά νησιά που έχουν έως 150 κατοίκους, με το επιχείρημα ότι επιβαρύνουν τον κρατικό προϋπολογισμό, οι νησιώτες βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ δηλώνουν τα εξής:
«Το θράσος των δανειστών, που πλέον συμπεριφέρονται ανοικτά ως κατακτητές, έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Ο σύγχρονος ξεριζωμός που προτείνεται με την ψυχρή λογική των αριθμών, δείχνει για ακόμα μια φορά ξεκάθαρα το επίπεδο των διαπραγματεύσεων που διεξάγεται μεταξύ της κυβέρνησης και των δανειστών και την ενδοτικότητα της ελληνικής πλευράς, που ενθαρρύνει προτάσεις όπως η σημερινή. Οι νησιώτες βουλευτές σύσσωμοι δηλώνουν: «Εάν οι δανειστές της χώρας έχουν βρει στην τρικομματική κυβέρνηση της παρακμής πρόθυμους ακροατές των κυνικών απαιτήσεών τους και υπάκουους διεκπεραιωτές τους, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να πειθαναγκάσουν και τον ελληνικό λαό. Τα ελληνικά νησιά δεν είναι απλοί αριθμοί και σύνολα κατοίκων.

Ποιον και γιατί περιμένουμε;

Παναγιώτης Μαυροειδής

Οι εργατικές διαδηλώσεις στις 26 Σεπτέμβρη είχαν γλυκόπικρη γεύση.

Από τη μια, με τη μαζικότητα τους, εξέπεμψαν ανάσα και ελπίδα.
Από την άλλη, ενέτειναν το ερώτημα:
Τι κάνουμε λοιπόν;
Ποιον και γιατί περιμένουμε;
Από πρώτη άποψη φαίνεται παράξενο: Το δίχρονο 2010-2011 ο λαός ξεσηκώθηκε, διαδήλωσε, συγκρούστηκε, μάτωσε, θέριεψε, έδειξε τη δύναμη του. Οι εκλογικές αναμετρήσεις με την καθίζηση του μνημονιακού μπλοκ και την εκλογική ενίσχυση κυρίως των αριστερών δυνάμεων (πρωτίστως του ΣΥΡΙΖΑ), που μιλούσαν για ακύρωση των μνημονίων, νομιμοποίησαν πολιτικά το στόχο της ανατροπής της επίθεσης. Και όμως η δυναμική της ανατροπής ανακόπηκε αντί να κλιμακωθεί και να βαθύνει. Αυτά, για να θυμηθούμε, ότι η πολιτική πάλη δεν είναι αριθμητική, αλλά έχει τη δική της δυναμική.