Νέες μεγάλες διαδηλώσεις, παρά την Πρωτοχρονιά, γαλλικών «κίτρινων γιλέκων». Πρωτοφανής αστυνομική βαρβαρότητα!

- Εικόνες σοκ από το Παρίσι: «Πραιτωριανοί» του Μακρόν ξυλοκοπούν άγρια διαδηλωτές.
- Μεγάλες διαδηλώσεις για ακόμη ένα Σάββατο, παρά την Πρωτοχρονιά, στο Παρίσι και σε όλη τη Γαλλία. Τα «κίτρινα γιλέκα» απτόητα έδωσαν μαζικά και αγωνιστικά το παρόν στη Γαλλία και αντιμετώπισαν τις βάρβαρες μεθόδους, αυτή τη φορά ιδιαίτερα έντονες, που ξεπερνούν κάθε προηγούμενο, της γαλλικής Αστυνομίας. Για ένα ακόμη Σαββατοκύριακο δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές με «κίτρινα γιλέκα» έχουν κατακλύσει το Παρίσι, με τον Εμανουέλ Μακρόν να έχει αναδειχτεί ως η… απόλυτη persona non grata του συγκεκριμένου κινήματος, ενώ η αστυνομία έριχνε αδίστακτα, με προεδρική εντολή, πλαστικές σφαίρες στο “ψαχνό” και σε οτιδήποτε κινείται.
Και οι φρικτές σκηνές δεν είναι μόνο στο Παρίσι. Σε βίντεο από τις σημερινές διαδηλώσεις στην Τουλούζη άνδρες της ταξιαρχίας BAC (Brigade Anti-Criminalité) με πολιτικά ξυλοκοπούν άγρια διαδηλωτή στοχεύοντας ειδικά στην περιοχή των νεφρών προσπαθώντας να του προκαλέσουν μόνιμες βλάβες!!!

Ήταν μια χώρα που την έλεγαν «Σοβιετική Ένωση»…

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Συμπληρώθηκαν 27 χρόνια από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Ήταν 25 προς 26 Δεκέμβρη 1991 όταν η κόκκινη σημαία έπαψε να κυματίζει στο Κρεμλίνο μετά από 74 χρόνια.

Τότε υπήρξαν εκατομμύρια άνθρωποι σε κάθε σημείο της Γης που, ανεξάρτητα από πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση, συναισθάνθηκαν τις αρνητικές συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Οσα ακολούθησαν ξεπέρασαν ακόμα και την πιο δυσοίωνη φαντασία.

Υπήρχαν όμως και οι άλλοι. Εκείνοι που, όπως έχω σημειώσει, στη θέση της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών έστησαν την λέσχη της δικής τους… «ΕΣΣΔ»:

Τη λέσχη της «Ένωσης Σαχλαμάρας Σπουδαιοφανών Δοκησίσοφων».


Είναι αυτοί που πρωτοστάτησαν σ’ ένα τρελό πανηγύρι «δημοκρατίας», «ελευθερίας» και «ευημερίας» πάνω στα «ερείπια του σιδηρού παραπετάσματος»… Μιλάμε για τους θαμώνες στο κλαμπ του «επιστημονικού κομπογιαννιτισμού», για τα εκλεκτά δείγματα του υβριδίου της γελοιότητας που προκύπτει από τη σύζευξη του πρωτόγονου αντικομμουνισμού με την ιδεολογική τύφλωση.

Τα τρελά οικονομικά της Βενεζουέλας

Temir Porras Ponceleón

Το χάσμα μεταξύ της κυβέρνησης του Νικολάς Μαδούρο και της αντιπολίτευσης και οι διεθνείς κυρώσεις επιδεινώνουν καθημερινά τον πληθωρισμό της Βενεζουέλας και κάνουν την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον να πεθαίνει κάθε μέρα.

Ως πρόεδρος της Βενεζουέλας από το 1999 έως το 2013, ο Ούγκο Τσάβες είχε αναμφισβήτητες επιτυχίες, ιδίως όσον αφορά τη μείωση της φτώχειας. Πέτυχε επίσης απροσδόκητα αποτελέσματα, συμπεριλαμβανομένης της οικονομικής ανάπτυξης: το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά πέντε φορές μεταξύ του 1999 και του 2014. Αυτό μπορεί να εξηγήσει τις επαναλαμβανόμενες εκλογικές επιτυχίες του. Η μακρά διακυβέρνηση των Τσαβίστας επέτρεψε στη Βενεζουέλα να ανοικοδομήσει τα θεσμικά της όργανα, μέσω μιας ανοικτής και συμμετοχικής διαδικασίας με συχνές εκλογές. Ήταν μάλιστα τόσο πολλές οι εκλογικές αναμετρήσεις, που ο πρώην πρόεδρος της Βραζιλίας Λουίς Ινάσιο Λούλα ντα Σίλβα είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Έχουν πάντοτε εκλογές στη Βενεζουέλα και όταν δεν έχουν, ο Τσάβες ανακαλύπτει έναν λόγο για να κάνει».

Η μπολιβαριανή επανάσταση βοήθησε να ξεκινήσει η «ροζ παλίρροια» που συνέβη στη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 2000, με εκλογές που έφεραν προοδευτικά αριστερά κόμματα στην εξουσία, συχνά για πρώτη φορά, σε χώρες που πια δεν δέχονταν να είναι η πίσω αυλή των ΗΠΑ.

Ενώ γονατίζουν τον Μακρόν Τα Κίτρινα Γιλέκα φέρνουν τα πάνω κάτω στη Γαλλία και στη νεοφιλελεύθερη Ευρώπη!

Του Γιώργου Μητραλιά

Πέντε βδομάδες κινητοποίησης των Κίτρινων Γιλέκων αποδείχτηκαν αρκετές για να κλονιστεί ανεπανόρθωτα το καθεστώς Μακρόν και κυρίως, για να μπει σε (σωτήρια) κρίση το συνδικαλιστικό και πολιτικό τοπίο μιας Γαλλίας που μοιάζει πια με κοινωνικό ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί! Και όπως συνέβαινε πάντα εδώ και αιώνες (!) σε αυτές τις περιπτώσεις, η παρούσα γαλλική κοινωνική εξέγερση εμπνέει και εκτός γαλλικών συνόρων και δείχνει να θέλει να βρει μιμητές αλλού στην Ευρώπη ή ακόμα και πέρα από αυτήν…

Προφανώς, κανείς δεν είναι σήμερα σε θέση να προβλέψει το αύριο των Κίτρινων Γιλέκων ειδικά μάλιστα τη στιγμή που η προφανής κούραση, η άγρια καταστολή αλλά και οι γιορτές που πλησιάζουν τους αναγκάζουν να κάνουν τώρα ένα μικρό “διάλειμμα” στη δράση τους προκειμένου να βάλουν τάξη στις ιδέες τους και να ανασυγκροτηθούν. Ωστόσο, κατά κοινή ομολογία ένα πράγμα είναι ήδη βέβαιο: τα Κίτρινα Γιλέκα όχι μόνο δεν έχουν πει την τελευταία τους λέξη αλλά και δείχνουν ικανά να ταρακουνήσουν ακόμα περισσότερο τη νεοφιλελεύθερη Γαλλία και Ευρώπη. Υπό έναν όμως όρο: Ότι θα διευρύνουν το κίνημά τους σε όλους εκείνους τους καταπιεσμένους και απόκληρους της γαλλικής κοινωνίας που ναι μεν τους στηρίζουν και τους συμπαθούν σε ποσοστά που φτάνουν το πρωτοφανές...80%, αλλά που δεν έχουν κατέβει ακόμα στα μπλόκα και στους δρόμους μαζί τους!

ΟΛΑ τα δάνεια της Ελλάδας από το 1821 ως σήμερα – Τι πληρώσαμε και σε ποιους!

Αν σκεφτείτε ότι από το 1994 ως το 2010 πληρώσαμε ως χώρα 571.000.000.000 (πεντακόσια εβδομήντα ένα δισεκατομμύρια ευρώ) φανταστείτε τι έχουμε πληρώσει τα τελευταία 200 χρόνια!
– πληρώναμε δάνεια τα οποία δεν τα λάβαμε ποτέ,
– είτε πληρώναμε μέχρι και 200 φορές πάνω την αξία τους ,
– είτε πληρώναμε δάνεια για πράγματα που χύσαμε το αίμα μας για να τα αποκτήσουμε!
διαβάστε τι έχουμε πληρώσει τα τελευταία 200 χρόνια!

Πηγή: aegeantimes

– Είναι η Ελλάδα το απείθαρχο και ατίθασο παιδί της Ευρώπης και ένα από τα πλέον ατίθασα παγκοσμίως;

– Είμαστε τεμπέληδες και κατά το κοινώς λεγόμενο «μπαταξήδες» που δεν πληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας στους δανειστές μας;

– Είμαστε ένας λαός καλοπερασάκηδων που αποφεύγουμε να ασχοληθούμε με τις συμβατικές υποχρεώσεις μας έναντι των … «συμμάχων» μας;

Ερωτήματα που μπορεί να απαντηθούν μόνο αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και μάλιστα εκ της Εθνικής παλιγγενεσίας με την Επανάσταση του 1821.

Αλλά ας ξεκινήσουμε την παρουσίαση της έρευνας για τα δάνεια που έλαβε η Ελλάδα, χωρισμένη σε χρονικές περιόδους!

18 Δεκεμβρίου 1942: Η μάχη του ΕΛΑΣ στο Μικρό Χωριό

 

Από το Σεπτέμβρη του 1942, οκτώ μήνες μετά την επίσημη ανακοίνωση για τη συγκρότηση του Ελληνικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και τη δημιουργία της Κεντρικής Επιτροπής του, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός πέρασε σε εντονότερη δράση εναντίον των στρατευμάτων Κατοχής. Στη Ρικά, στο Κρίκελο, στο Γοργοπόταμο, στη σιδηροδρομική γέφυρα Αξιού, στο χωριό Χρύσω, στο Μεταλλείο Πηγής, στο Μικρό Χωριό δόθηκαν γερά χτυπήματα κατά των τυράννων.
Η σημαντικότερη μάχη αυτής της περιόδου (αν εξαιρέσουμε το μείζον γεγονός της ανατίναξης της γέφυρας του Γοργοπόταμου) ήταν η μάχη του Μικρού Χωριού Ευρυτανίας, όπου, στις 18 Δεκέμβρη του 1942, τμήμα του ΕΛΑΣ του Αρχηγείου Ρούμελης, χτύπησε σε ενέδρα την εμπροσθοφυλακή ιταλικού συντάγματος, που είχε βγει από το Καρπενήσι για καταδίωξη των ανταρτών.
Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο διοικητής του ιταλικού συντάγματος.
Και η μάχη, την οποία τραγούδησε η λαϊκή μούσα, έδωσε ώθηση στην ανάπτυξη του ένοπλου απελευθερωτικού αγώνα σε μια νευραλγική περιοχή της Κεντρικής Ελλάδας.
Πολύ σύντομα, μετά τη μάχη του Μικρού Χωριού και τα άλλα χτυπήματα του ΕΛΑΣ που προηγήθηκαν, η ιταλική φρουρά υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την πόλη του Καρπενησίου.

Ιστορίες Χριστουγέννων: Πώς βρέθηκε το δέντρο στο σπίτι μας;

Έκανε την εμφάνιση του πρώτη φορά
τον Μεσαίωνα, στην κεντρική Ευρώπη, κατά τη διάρκεια των εορτασμών του χειμερινού ηλιοστασίου, αλλά έγινε αναπόσπαστο κομμάτι των Χριστουγέννων στα τέλη του 19ου αιώνα. Η ιστορία του χριστουγεννιάτικου δέντρου συνδέεται με τη βασίλισσα Σάρλοτ, αλλά και τον θρύλο για τη χειμωνιάτικη νύχτα που ο Λούθηρος κοίταξε τον έναστρο ουρανό...

Φορτωμένο φρούτα, γλυκά, στολίδια, κεριά, αγγέλους, νεράιδες, αστέρια και πουλάκια, το έλατο ήταν το αειθαλές δέντρο που ερχόταν από το δάσος και στηνόταν στο πιο κεντρικό σημείο του σπιτιού, ως ένα σύμβολο του θριάμβου επί της Φύσης στην καρδιά του χειμώνα. Ένα σύμβολο που την τελευταία, Δωδεκάτη Νύχτα -με τη λήξη του εορτασμού του δωδεκαημέρου των Χριστουγέννων- έπρεπε να κοπεί και να επιστραφεί στη Φύση (να ανακυκλωθεί φυσικά ή, να παραδοθεί στη φωτιά).

Η Μάχη του Βερντέν

Από τις σημαντικότερες πολεμικές αναμετρήσεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, με μεγάλη διάρκεια (21 Φεβρουαρίου – 18 Δεκεμβρίου 1916) και πολύ αίμα. Αντιμέτωπες τέθηκαν, για μια ακόμη φορά, οι στρατιωτικές δυνάμεις της Γαλλίας και της Γερμανίας.

Το Βερντέν είναι μία πόλη της βορειοανατολικής Γαλλίας στις όχθες του ποταμού Μόζα ή Μεύση (Μeuse). Βρίσκεται σε στρατηγική θέση από την εποχή κιόλας του Αττίλα, ο οποίος απέτυχε να την κατακτήσει. Ελέγχει τη βόρεια είσοδο της πεδιάδας της Καμπανίας, που οδηγεί κατευθείαν στο Παρίσι. Γι' αυτό και οι Γάλλοι είχαν φροντίσει να κατασκευάσουν οχυρωματικά έργα σε μεγάλη έκταση.

Στα τέλη του 1915 οι πολεμικές επιχειρήσεις στο Δυτικό Μέτωπο είχαν βαλτώσει. Τη γερμανική προέλαση του 1914 διαδέχθηκε ο πόλεμος των χαρακωμάτων. Ο αρχηγός του Γερμανικού Επιτελείου, Έριχ φον Φαλκενχάιν, πίστευε ότι μια μαζική επίθεση του στρατού του θα προκαλούσε μεγάλες απώλειες στους Γάλλους και θα ανέτρεπε την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή. Διάλεξε το Βερντέν, που ήταν απομονωμένο από τα τρία σημεία του ορίζοντα, με μικρές δυνατότητες υποχώρησης και μόνο μία οδό ανεφοδιασμού για τους Γάλλους. Επιπλέον, σε μια ενδεχόμενη νίκη του, ο δρόμος για το Παρίσι θα ήταν ανοικτός.

Θα ακολουθήσει η ΔΗΜΑΡ τον… ρου του Ποταμιού;

Πόσο πιθανό είναι να ακολουθήσει η ΔΗΜΑΡ τον… ρου του Ποταμιού; Πόσο κινδυνεύει το Κίνημα Αλλαγής να «τελειώσει» οριστικά ακόμη και πριν από τις εκλογές; Και να συρρικνωθεί απλώς στα στενά και αποκλειστικά όρια του παλαιού ΠΑΣΟΚ;

Πρόκειται για ερωτήματα που υποβαθμίζονται μεν από τα ηγετικά στελέχη του ΚΙΝΑΛ, αλλά απασχολούν παρασκηνιακά τους παροικούντες την Χαριλάου Τρικούπη. Αιτία, το χαμηλό βαρομετρικό που επικρατεί εσχάτως στις σχέσεις της προέδρου του ΚΙΝΑΛ Φώφης Γεννηματά και του προέδρου της ΔΗΜΑΡ Θανάση Θεοχαρόπουλου – ένα «χαμηλό», που συνδέεται τόσο με την συγκρότηση των ψηφοδελτίων του Κινήματος Αλλαγής, όσο και με την στάση Θεοχαρόπουλου στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών.

Το Σαββατοκύριακο, και μετά την συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Κινήματος, δόθηκαν στην δημοσιότητα οι πρώτες λίστες με τους υποψηφίους των εκλογών. Τα κρίσιμα ονόματα όμως – από εκείνα του Γιώργου Παπανδρέου και του Ευάγγελου Βενιζέλου έως του Νίκου Ανδρουλάκη και του Θανάση Θεοχαρόπουλου – δεν βρίσκονταν σε αυτές τις λίστες καθώς «τα δύσκολα αφέθηκαν για αργότερα», σύμφωνα με το χαρακτηριστικό σχόλιο παλιού στελέχους του ΠΑΣΟΚ.

Ο Τάσος Θεοφίλου για το λιντσάρισμα στις φυλακές: «Τον αδύναμο τιμωρούν και όχι τον βιαστή»

Από το facebook του Τάσου Θεοφίλου

Κυκλοφορούν δυο βιντεάκια όπου ο ένας από τους δυο προφυλακισμένους για την υπόθεση του βιασμού και της δολοφονίας της 21χρονης Ελένης Τ. δέχεται λιντσάρισμα από συγκρατούμενους του σε κάποιο κελί απομόνωσης.

Επειδή ενδεχομένως ένα αρχέγονο κάπως αίσθημα θα κάνει -δικαίως λέω εγώ- αρκετό κόσμο να νιώσει κάποιου είδους ικανοποίηση από αυτή την μορφή απονομής δικαιοσύνης, είναι ίσως αναγκαίο να τονιστεί ότι οι κρατούμενοι ως κοινότητα δεν αντιδρούν έτσι επειδή έχουν αναπτυγμένο κάποιο δικό τους ιδιαίτερο αίσθημα δικαίου.

Οι κρατούμενοι πιθανόν μυρίστηκαν αδυναμία. Τον αδύναμο τιμωρούν και όχι τον βιαστή. Σαν μέτρο σύγκρισης μπορεί κανείς να θυμηθεί τον Κυριάκο Παπαχρόνη που έχαιρε ιδιαίτερου σεβασμού από τους συγκρατούμενους του. Το ίδιο αδίκημα σε πολλές γυναίκες όμως τύπος ιδιαίτερα ρωμαλέος.

Για το χτύπημα στο τηλεοπτικό κανάλι ΣΚΑ

Στέφανος Τζουμάκας 

Η καταδίκη είναι πολιτική δημοκρατική στάση και διαχρονική αρχή μας.
Η πράξη αυτή δεν είναι ανθρώπων που παίρνουν μέρος σταθερά και χωρίς κουκούλες στους δημοκρατικούς και λαϊκούς αγώνες . Είναι από το χώρο του τυχοδιωκτισμού και χαρακτηριστική των αδιέξοδων που έχουν εκδηλώσει διαχρονικά ομάδες προβοκατόρων που θέλουν να υποκαταστήσουν το λαϊκό κίνημα .
Οι τυχοδιώκτες της νύχτας με το τρομοκρατικό χτύπημα σε ένα ακροδεξιό κανάλι, όπλισαν την ολιγαρχία, τους καναλάρχες της και τη δεξιά του γιού του Μητσοτάκη στην υστερία τους και στην ενορχήστρωσή για την πολιτική ρεβανς με προπέτασμα τη πατριδοκαπηλία και τη θρασύδειλη στάση ηγεσιών, που ενώ λεηλάτησαν το πλούτο της χώρας και τα εισοδήματα στο 80% των Ελλήνων, ζητούν τη δικαίωση για το ότι οδήγησαν τη χώρα σε καθεστώς αποικίας.
Με το τρομοκρατικό χτύπημα όπλισαν την εδραίωση της καθημερινής κατασυκοφάντησης των διεκδικήσεων των εργαζομένων και των προοδευτικών ιδεών, όπλισαν τα πολεμικά ανακοινωθέντα των αφεντικών αντί για δελτία ειδήσεων με ψέματα και ώσμωση με τη νεοφασιστική προπαγάνδα.