| Φωτογραφία: Αλέξανδρος Κατσής/ FosPhotos |
«Με βάση τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία ισχύει επί 10ετίες, δεν υπάρχει πρόβλημα με την κατάργηση δημόσιων οργανισμών μέσω Προεδρικών Διαταγμάτων. Ό,τι μπορεί να κάνει ο νόμος, μπορεί να το κάνει και η διοίκηση με την έκδοση ΠΔ κατόπιν νομικής γνωμοδότησης. Ωστόσο, η προσωπική μου άποψη, την οποία είχα εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο πριν από 10 χρόνια σε βιβλίο μου για το συνταγματικό δίκαιο, είναι ότι ο νόμος πρέπει να ρυθμίζει τα θεμελιώδη ζητήματα. Η συγκεκριμένη εξέλιξη πάσχει από δημοκρατική άποψη, καθώς υποβαθμίζει τον ρόλο της Βουλής και γενικότερα τη δυνατότητα κοινωνικών αντιδράσεων. Η νομοθετική διαδικασία της Βουλής συνεπάγεται: κατάθεση νομοσχεδίου στη Βουλή, πάροδο χρονικού διαστήματος κατά το οποίο μπορούν να εκδηλωθούν αντιδράσεις από τους διαμαρτυρόμενους (με τη μορφή απεργιών, διαδηλώσεων κλπ), ενδεχομένως πίεση σε κάποιους από τους βουλευτές της συμπολίτευσης οι οποίοι μπορεί να διαφοροποιηθούν, απώλειες από την κυβερνητική πλειοψηφία στο πλαίσιο της ψηφοφορίας με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει κάθε φορά κ.ο.κ. Αντιθέτως, το προεδρικό διάταγμα, σήμερα αποφασίζεται, σήμερα δημοσιεύεται, σήμερα ισχύει», αναφέρει ο Κώστας Χρυσόγονος, ο οποίος επεκτείνει τον συλλογισμό του ως εξής:


