Τετάρτη 29 Οκτωβρίου 2014

Στον Εισαγγελέα αύριο ο Δήμαρχος Πατρέων, Κώστας Πελετίδης – "Κύμα" στήριξης από εργαζόμενους και παρατάξεις

Το κατώφλι του Εισαγγελέα περνάει το πρωί της Πέμπτης ο Δήμαρχος Πατρέων Κώστας Πελετίδης, ο οποίος πιστός στα όσα είχε δεσμευτεί προεκλογικά, αρνήθηκε να στείλει στην κυβέρνηση τα στοιχεία που του είχαν ζητηθεί για τον επανέλεγχο των συμβάσεων δημοτικών υπαλλήλων που μονιμοποιήθηκαν στα πλαίσια του «Νόμου Παυλόπουλου».
Στο πλευρό του Δημάρχου αναμένεται να βρεθούν αρκετοί δημοτικοί υπάλληλοι, ο σύλλογος των οποίων έχει προκηρύξει στάση εργασίας προκειμένου να συμπαρασταθούν έμπρακτα στον κ. Πελετίδη.
Στο Δήμαρχο συμπαρίσταται και η παράταξη «ΡΑΠ – Ανθρώπινη Πόλη», που είχε στηριχθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και άλλες παρατάξεις του Δημοτικού Συμβουλίου.
Την ίδια ώρα ο κ. Πελετίδης εμφανίζεται ανυποχώρητος από την αρχική του θέση, η οποία είχε εκφραστεί πριν από λίγες μέρες μέσω γραπτής του δήλωσης στην οποία μεταξύ άλλων ανέφερε τα εξής:
«Για κανένα λόγο δεν θα συναινέσουμε στην εφαρμογή ενός αντιλαϊκού νόμου, που επιβάλλει η συγκυβέρνηση, στα πλαίσια των συμφωνηθέντων κατευθύνσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο. Η δήθεν αξιολόγηση και επανέλεγχος των συμβάσεων, θα οδηγήσει σε απολύσεις και στην αντικατάσταση της σταθερής απασχόλησης, με ελαστικές σχέσεις εργασίας.

Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2014

Η επέτειος του ΝΑΙ

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΡΟΣ ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΥΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ

Είναι βέβαιο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των αριστερών έχει αποφασίσει να ψηφίσει στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές τον ΣΥΡΙΖΑ . Είναι επίσης βέβαιο ότι αυτό το ρεύμα θα ισχυροποιείται όσο θα πλησιάζουμε προς τις εκλογές από την εντεινόμενη πόλωση ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ, η οποία αντικειμενικά καλλιεργείται και από τον ισχύοντα απαράδεκτο, αντιδημοκρατικό, εκλογικό νόμο .

Παράλληλα εκτός των πιστών ψηφοφόρων των υπόλοιπων αριστερών σχηματισμών, οι οποίοι παρά τις ραγδαίες δεξιόστοφες μετακυλήσεις του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίες διενεργούνται σε παγκόσμια πρώτη πριν ακόμη αυτός κατακτήσει την κυβερνητική εξουσία, τείνουν να συρρικνωθούν, σε βαθμό που σε λίγο θα μιλάμε για ορισμένους από αυτούς για στρατηγούς δίχως στρατό, υπάρχουν και αρκετοί αριστεροί, οι οποίοι είτε έχουν αποφασίσει να ψηφίσουν τους εν λόγω σχηματισμούς με κρύα καρδιά, είτε παραμένουν ακόμη αναποφάσιστοι .

Καταθέτω λοιπόν ορισμένους προβληματισμούς που με βασανίζουν καιρό τώρα, και οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια τεκμηριωμένη λήψη αυτής της απόφασης , και κυρίως να συμβάλουν στη στάση που κατά την ταπεινή μου γνώμη οφείλουμε να τηρήσουμε την κρίσιμη μετά τις εκλογές περίοδο.

Σαν σήμερα έφυγε από τη ζωή η Έλλη Παππά

Η γνωστή δημοσιογράφος, συγγραφέας και ενεργό μέλος της κομμουνιστικής Αριστεράς, είχε θέσει ως στόχο «την κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις». Μια γυναίκα με έντονη αγωνιστικότητα και όραμα για ένα καλύτερο μέλλον. 
Η Έλλη Παππά, γεννημένη στη Σμύρνη το 1920 και κόρη του Ευάγγελου Παππά και της Μαριάνθης Παπαδοπούλου, αφηγείται στην αυτοβιογραφία της: «Ήμουν πέμπτο παιδί, αθέλητο και παραπεταμένο. Η μάνα μου αρνήθηκε να με θρέψει και με πέταξε. Επέζησα χάρη στη μεγαλύτερη αδελφή της μητέρας μου.
Η καταστροφή της Σμύρνης έφερε την οικογένειά μου στον Πειραιά. Την υγεία μου την ανέλαβε η θάλασσα του Πειραιά και την αγωγή μου τα αλητάκια του Πειραιά. Όλα έδειχναν ότι η προλεταριακή μου συνείδηση ήταν εξασφαλισμένη. ..
Τότε μπήκαν στη ζωή μου τα μεγαλύτερα παιδιά της οικογένειας, ο Γιώργος, που έγινε ασυρματιστής, και ο «άγγελος της ζωής μου», η Διδώ (Σωτηρίου), που ζούσε με την πλούσια αντιδραστική θεία, αδελφή του πατέρα μας. Από τη σκληρή δουλειά του ο Γιώργος, από μια έμφυτη συνείδηση η Διδώ, από κοντά κι η μάνα μας, είχαν γίνει και οι τρεις κομμουνιστές».

Τα «Όχι» που πρέπει πάλι να ακουστούν!

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί στη χώρα μας γιορτάζεται η επέτειος από την ιταλική εισβολή και όχι αυτή της απελευθέρωσης από τους κατακτητές, όπως συμβαίνει στις περισσότερες χώρες. Η εξήγηση δεν είναι τόσο δύσκολη. Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου κατοχυρώθηκε ήδη στα χρόνια της Κατοχής από το ίδιο το αντιστασιακό κίνημα των Ελλήνων. Ήδη από το 1941, το ΕΑΜ που μόλις είχε ιδρυθεί κάλεσε το λαό σε εκδηλώσεις αντίστασης.

Ο Γ. Τρικαλινός, ένας κομμουνιστής φοιτητής, περιέγραφε έτσι την πρώτη επέτειο της ιταλικής εισβολής:

«Τόποι προσυγκέντρωσης είχαν καθοριστεί διάφοροι χώροι γύρω από την πλατεία Συντάγματος, όπου θα γινόταν η κεντρική εκδήλωση. Κι αυτή είχε οριστεί στις 11… Από πολύ νωρίς άρχισαν να καταφθάνουν οι πρώτες ομάδες φοιτητών μαζί με εργάτες, μαθητές και άλλους εργαζόμενους. Με νοήματα γίνονταν οι συνεννοήσεις και έπειτα σκορπούσαν από εδώ και από κει για μη γίνονται αντιληπτοί από τα ελληνόφωνα όργανα των κατακτητών και τα ιταλικά περίπολα. Την καθορισμένη στιγμή ένα σφύριγμα και μια φωνή “Πατριώτες!” έκανε όλες τις σκόρπιες παρέες να συγκεντρωθούν γύρω από έναν ομιλητή, που σηκωμένος στα χέρια έλεγε δυο λόγια για τις 28 του Οκτώβρη και καλούσε να πάνε ομαδικά στον Άγνωστο Στρατιώτη… Στις 11 ακριβώς έβλεπες να καταφθάνουν οι φάλαγγες από διάφορους τόπους προσυγκέντρωσης με τις ελληνικές σημαίες μπροστά… Χιλιάδες και χιλιάδες είχαν πλημμυρίσει την Πλατεία Συντάγματος…».

ΠΟΙΝΙΚΟΠΟΙΟΥΝ ΑΣΤΕΓΟΥΣ ΚΑΙ ΣΥΣΣΙΤΙΑ!

Η ιδέα είναι οργουελική! Επειδή δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν το τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, αποφάσισαν να το…απαγορεύσουν! Έτσι κήρυξαν παράνομους τους άστεγους αλλά και τους πολίτες και τις οργανώσεις που τους προσφέρουν συσσίτια! Και για να το επιτύχουν πήραν συγκεκριμένα νομοθετικά μέτρα που τους «εξαφανίζουν» από το πλάνο .

Η τρομακτική αυτή στρατηγική για την αντιμετώπιση των αστέγων και των ανέργων βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη στις ΗΠΑ τα τελευταία 5 χρόνια. Ξεκίνησε δειλά το 2009 και σήμερα πλέον έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις.

Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του National Law Center on Homelessness & Poverty, o αριθμός των αμερικανικών πόλεων που απαγορεύουν στους άστεγους να κάθονται ή να κοιμούνται σε δημόσιους χώρους αυξήθηκε κατά 43% τα τελευταία τρία χρόνια φτάνοντας τις 100!

“Σκαρφαλώνοντας στην Ανάπτυξη”…

Ο Νίκος Μπογιόπουλος

Ένας φίλος – καλό παιδί αλλά περίεργος – ρωτούσε στην παρέα αν κάτι τέτοιες εικόνες (εικόνες ντροπής τις είπε) δημιουργούν, άραγε, άσχημες εντυπώσεις στο εξωτερικό για τη χώρα μας και αν επηρεάζουν αρνητικά τον τουρισμό ή μήπως τα πλήγματα ο τουρισμός τα δέχεται από τις απεργίες των ναυτεργατών και από τις πορείες στο κέντρο της Αθηνάς.

Η φωτογραφία είναι προχτεσινή και τραβήχτηκε
 την ώρα που η Αθήνα άρχιζε να μετατρέπεται σε λίμνη.
Ο τύπος όπως καταλαβαίνετε είναι κολλημένος. Για να τον αποφύγουμε του εξηγήσαμε ότι η ερώτηση είναι δύσκολη. Και ότι άμα θέλει απαντήσεις στις δύσκολες ερωτήσεις του, να απευθύνεται στον Πορτοσάλτε, στον Μπάμπη και στον Πρετεντέρη… 
Ευτυχώς αυτή τη φορά δεν υπήρξαν νεκροί, τα θύματα όμως ήταν και πάλι εκατοντάδες

Άλλος φίλος – πιο ψαγμένος αυτός – γνωστός για τις εικαστικές του ευαισθησίες, πρότεινε στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές μας για την «έξοδο από το Μνημόνιο» να οργανωθεί κι ένα παράλληλο πολιτιστικό «event». Να γίνει μια έκθεση με φωτογραφίες σαν την προηγούμενη. Υπό τον γενικό τίτλο: «Σκαρφαλώνοντας στην ανάπτυξη»…

Δευτέρα 27 Οκτωβρίου 2014

Ο. Ελύτης: Η μεγάλη Έξοδος

Τις ημέρες εκείνες έκαναν σύναξη μυστική τα παιδιά
και λάβανε την απόφαση, επειδή τα κακά μαντάτα
πλήθαιναν στην πρωτεύουσα, να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει: μια παλάμη τόπο κάτω από τ' ανοιχτό πουκάμισο,
με τις μαύρες τρίχες και το σταυρουδάκι του ήλιου. Όπου είχε κράτος κι εξουσία η Άνοιξη.
Και επειδή σίμωνε η μέρα που το Γένος είχε συνήθιο να γιορτάζει τον άλλο Σηκωμό,
τη μέρα πάλι εκείνη ορίσανε για την Έξοδο.
Και νωρίς εβγήκανε καταμπροστά στον ήλιο, με πάνου ως κάτου απλωμένη την αφοβιά σα σημαία,
οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες.
Και ακολουθούσανε άντρες πολλοί, και γυναίκες, και λαβωμένοι με τον
επίδεσμο και τα δεκανίκια. Όπου έβλεπες άξαφνα στην όψη τους τόσες χαρακιές
πού 'λεγες είχανε περάσει μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα.
Τέτοιας λογής αποκοτιές, ωστόσο, μαθαίνοντες οι Άλλοι, σφόδρα ταράχθηκαν.
Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το
έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και σε πλατείες,
με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει:
μία πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα, με τις μαύρες κάνες και τα δόντια του ήλιου.
Όπου μήτε κλώνος μήτε ανθός, δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν.
Και χτυπούσανε όπου να 'ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση.
Και η Άνοιξη ολοένα τους κυρίευε.
Σα να μην ήτανε άλλος δρόμος πάνω σ' ολάκερη τη γη, για να περάσει η Άνοιξη
παρά μονάχα αυτός, και να τον είχαν πάρει αμίλητοι, κοιτάζοντας πολύ μακριά, πέρ' απ' την άκρη της
απελπισιάς, τη Γαλήνη που έμελλαν να γίνουν, οι νέοι με τα πρησμένα πόδια που τους έλεγαν αλήτες,
και οι άντρες, και οι γυναίκες, και οι λαβωμένοι με τον επίδεσμο και τα δεκανίκια.
Και περάσανε μέρες πολλές μέσα σε λίγην ώρα. Και θερίσανε πλήθος τα θηρία,
και άλλους εμάζωξαν.
Και την άλλη μέρα εστήσανε στον τοίχο τριάντα.
http://kokinorodo.blogspot.gr/2014/10/blog-post_28.html

Έχουν γραφτεί πολλά για τον έρωτα !! Ο εθισμός στον έρωτα !!!

«Σε όλο τον κόσμο οι άνθρωποι ερωτεύονται. 
Τραγουδούν για τον έρωτα, χορεύουν για τον έρωτα, γράφουν ποιήματα και ιστορίες για τον έρωτα. Αφηγούνται μύθους και θρύλους για τον έρωτα. Μαραζώνουν από έρωτα και ζουν από έρωτα, σκοτώνουν από έρωτα και πεθαίνουν από έρωτα. Όπως είπε κάποτε ο ποιητής Γουόλτ Γιούτματ, "Ω, θα διακινδύνευα τα πάντα για σένα". Οι ανθρωπολόγοι έχουν βρει αποδείξεις ρομαντικής αγάπης σε 170 κοινωνίες. Δεν βρήκαν ούτε μία κοινωνία που να μην είχε.

»Αλλά ο έρωτας δεν είναι πάντα χαρούμενη εμπειρία. Στο πλαίσιο μιας έρευνας, φοιτητές υπέβαλαν πολλές ερωτήσεις για τον έρωτα. Ξεχωρίζουν δύο: «Έχετε απορριφθεί ποτέ από κάποιον που αγαπήσατε αληθινά;» Και η δεύτερη ερώτηση ήταν: «Έχετε απορρίψει ποτέ κάποιον που σας αγάπησε αληθινά;» Πάνω από το 95% ανδρών και γυναικών, απάντησαν «Ναι» και στα δύο.Σχεδόν κανείς δεν μένει αλώβητος από τον έρωτα.

Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2014

Αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΕΑ στο Κομπάνι

" Το Κομπάνι, σύμβολο ανεξιθρησκείας, θεσμών άμεσης δημοκρατίας και ισότητας των φύλων στην ευρύτερη περιοχή, προπύργιο της αντίστασης ενάντια στις μεσαιωνικές φρικαλεότητες των τζιχαντιστών, πρέπει να κρατήσει" !
Την 28η και 29η Οκτωβρίου αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ από τους Νάντια Βαλαβάνη, Βουλευτή Β΄ Αθήνας, υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, και Βαγγέλη Καλπαδάκη, διπλωματικό σύμβουλο του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, θα επισκεφτεί την περιοχή των Τουρκοσυριακών συνόρων στο πλαίσιο αποστολής του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς 
Η αντιπροσωπεία του ΣΥΡΙΖΑ θα επισκεφτεί πρόχειρους καταυλισμούς προσφύγων που συγκεντρώνουν δεκάδες χιλιάδες άμαχους από το Κομπάνι και το νοσοκομείο στο Σουρούτς στην τουρκική πλευρά των συνόρων και θα συναντηθεί με τις αρχές της περιοχής και οργανώσεις αρωγής με σκοπό την καλύτερη κατανόηση της ανθρωπιστικής κατάστασης και τη διερεύνηση των συνθηκών για τη συγκέντρωση και αποστολή βοήθειας στην περιοχή. 
Το Κομπάνι δεν πρέπει να πέσει! 

Οι φτωχοί και οι άρρωστοι

Τα δύο πιο θανατηφόρα κρούσματα αυτού τού αιώνα μπορούν να αποδοθούν σε ένα πράγμα: Την φτώχεια. Η χολέρα εξερράγη στην ύπαιθρο της Αϊτής τον Οκτώβριο του 2010, μολύνοντας περισσότερους από 600.000 ανθρώπους και σκοτώνοντας 8.600. Ο έμπολα εμφανίστηκε αυτόν τον Μάρτιο στην Γουινέα και από τότε έχει εξαπλωθεί στην Λιβερία και την Σιέρα Λεόνε. Από τα μέσα Οκτωβρίου, περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι έχουν μολυνθεί και 4.000 έχασαν την ζωή τους, σχεδόν αποκλειστικά στην Δυτική Αφρική.

Με την πρώτη ματιά, οι δύο εστίες δεν θα μπορούσαν να είναι πολύ παρόμοιες. Η χολέρα κινείται γρήγορα, αλλά είναι μια ασθένεια του 19ου αιώνα, που εξουδετερώνεται εύκολα από τα σύγχρονα συστήματα επεξεργασίας νερού και υγειονομικής περίθαλψης. Ρήμαξε την Αϊτή, αλλά δεν έχει εξαπλωθεί πέρα από τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ο Ebola, από την άλλη πλευρά, κινείται αργά και δεν είναι τόσο εύκολος στον χειρισμό του. Περαιτέρω, έχει φτάσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, κερδίζοντας μια σχεδόν εμμονική προσοχή στις αμερικανικές ειδήσεις. Όπως έγραψε αυτόν τον μήνα στο Quartz [1] ο Greg Gonsalves, συν-διευθυντής τού Yale Global Health Justice Partnership, «Οι εξωτικές λοιμώξεις για τους Αμερικανούς, συχνά από μακρινά μέρη, συχνά από την Αφρική, σπέρνουν φόβο στις καρδιές τους, αλλά μόνο μια φορά τα παθογόνα πέρασαν τα τελωνεία». Ο έμπολα έχει περάσει το τελωνείο με τρόπο που δεν μπόρεσε να κάνει η χολέρα από την Αϊτή.