Προσχωρεί στον ΣΥΡΙΖΑ ο υπεύθυνος οικονομικών της ΝΟΔΕ Λάρισας της Νέας Δημοκρατίας!

Δεν ξέρω κατά πόσο είναι έτοιμος να αποδεχθεί την διαφορετική κουλτούρα που θα συναντήσει στην αριστερά αλλά σίγουρα θα βρει εκεί τον πραγματικό πατριωτισμό και όχι την πατριδοκαπηλία της δεξιάς παράταξης

Από www.onlarissa.gr

Ο υπεύθυνος Οικονομικών της ΝΟΔΕ Λάρισας της ΝΔ Μπάμπης Τσιαπάλας σε επιστολή του στην «Ε» σημειώνει τα εξής:

«Μετά από αρκετά χρόνια στήριξης και παρουσίας μου στη δεξιά παράταξη της ΝΔ, ήρθε η ώρα να αποχωρήσω από αυτή, εφόσον ούτε τα πρόσωπα αλλά πολύ περισσότερο οι αντιλαϊκές πολιτικές της δεν αρμόζουν στο προσωπικό μου όραμα για τον τόπο μας.

Δεν μπορώ πλέον να ανεχτώ τον χλευασμό της κοινής γνώμης για την παράταξη που στήριξα από τα 15 μου χρόνια και δεν είμαι ο μοναδικός από τη ΝΔ που τα ακούω καθημερινά. Είμαι όμως από τους μοναδικούς, που δεν θα προσκυνήσω το σιωνισμό αλλά ούτε και τη στεγνή προπαγάνδα προς οποιαδήποτε πολιτική δύναμη του τόπου προσπαθεί να σταματήσει την πλήρη εξαθλίωση των Ελλήνων.

Ιωάννα Γαϊτάνη: για τη νεολαία και το Ν. Ρωμανό

Η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε την Doaa Al Zamel από τη Συρία

Το ετήσιο Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών άνευ προκηρύξεως δόθηκε στη 19χρονη Doaa Al Zamel από τη Συρία, η οποία διέσωσε βρέφος από τη θάλασσα μετά από ναυάγιο νοτιοδυτικά της Κρήτης. Οι γονείς δύο βρεφών τα εμπιστεύτηκαν στη Ντοά καθώς οι ίδιοι προσπαθούσαν να σώσουν τα άλλα τους παιδιά και η νεαρή κοπέλα κατάφερε και έσωσε ένα εξ” αυτών κολυμπώντας δίπλα του για τρείς ημέρες.

 Read more: http://www.haniotika-nea.gr

Διαβάστε περισσότερα: http://www.kar.org.gr/

Μισώ τους αδιάφορους

«Μισώ τους αδιάφορους. Πιστεύω ότι το να ζεις σημαίνει να εντάσσεσαι κάπου. Όποιος ζει πραγματικά δεν μπορεί να μην είναι πολίτης και ενταγμένος. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους.

Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι αυτό που δεν μπορείς να υπολογίσεις. Είναι αυτό που διαταράσσει τα προγράμματα, που ανατρέπει τα σχέδια που έχουν κατασκευαστεί με τον καλύτερο τρόπο. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα.

Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει.

Μέσα στη σκόπιμη απουσία και στην αδιαφορία λίγα χέρια, που δεν επιτηρούνται από κανέναν έλεγχο, υφαίνουν τον ιστό της συλλογικής ζωής, και η μάζα είναι σε άγνοια, γιατί δεν ανησυχεί. Φαίνεται λοιπόν σαν η μοίρα να συμπαρασύρει τους πάντες και τα πάντα, φαίνεται σαν η ιστορία να μην είναι τίποτε άλλο από ένα τεράστιο φυσικό φαινόμενο, μια έκρηξη ηφαιστείου, ένας σεισμός όπου όλοι είναι θύματα, αυτοί που τον θέλησαν κι αυτοί που δεν τον θέλησαν, αυτοί που γνώριζαν κι αυτοί που δεν γνώριζαν, αυτοί που ήταν δραστήριοι κι αυτοί που αδιαφορούσαν.

ΠΟΙΟΙ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ;;

Θα εκλεγεί Πρόεδρος στην τρίτη ψηφοφορία; 

Θα πάμε σε εκλογές; 

Πρέπει να πάμε σε εκλογές; 

Μήπως χρεωκοπήσουμε εάν πάμε σε εκλογές και κυβερνήσει ο Τσίπρας και η αλλοπρόσαλλη παρέα του; 

«Ερωτήματα» και «μήπως», είναι αυτά που βασανίζουν την κοινή γνώμη το τελευταίο διάστημα. 

Ας κάνουμε όμως μια αναδρομή στο κοντινό παρελθόν, (τον Μάιο του 2010 από το Καστελόριζο, τότε που ο Παπανδρέου ζήτησε να μας σώσει το ΔΝΤ) προσπαθώντας να βοηθήσουμε στην εξεύρεση απαντήσεων. 

Νωρίς νωρίς, ένα χρόνο μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τον Οκτώβριο του 2010, ο Παπανδρέου βάζει το δίλημμα-απειλή «σωτηρία ή χρεοκοπία». 

Στη συνέχεια όλοι μα όλοι οι νόμοι που ψηφίζονταν από την ελληνική Βουλή (Μεσοπρόθεσμα και Εφαρμοστικοί Νόμοι των μνημονίων), ψηφίζονταν με την απειλή «ή ψηφίζετε ή χρεωκοπούμε». 

Και ψήφιζαν οι βουλευτές, αφού βέβαια για μέρες πριν, περιδιάβαιναν τα ΜΜΕ και εκτόξευαν τις δικές τους απειλές για δήθεν κόκκινες γραμμές, οι οποίες τις ημέρες των ψηφοφοριών ξεθώριαζαν εντελώς. 

Και αφού ψήφιζαν, δεν χρεωκοπούσαμε. 

“Αν ξυπνήσεις μονομιάς θα ‘ρθει ανάποδα ο ντουνιάς”

Ο άνθρωπος που αναποδογύρισε μια «βολεμένη» ζωή κι άρχισε να γράφει «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...», όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο κατά πολλούς ιδρυτής της επαναστατικής Τέχνης στην Ελλάδα, ο Κώστας Βάρναλης,«έφευγε» σαν σήμερα πριν ακριβώς 40 χρόνια, στις 16 Δεκέμβρη του 1974. 

Ο αμετανόητος κομμουνιστής Βάρναλης, στις αιτιάσεις εναντίον του για την «στράτευσή του», ήταν καταιγιστικός: «…όλες οι τέχνες "πολιτεύονται", είτε το ξέρουνε είτε όχι, είτε τους φαίνεται είτε όχι.Κι η επαναστατική τέχνη "πολιτεύεται" - έλεγε ο Βάρναλης - με τη διαφορά, πως το ξέρει. Γιατί αν είναι κανείς συντηρητικός από κοινωνική Συνήθεια, γίνεται επαναστάτης μονάχα από γνώση της πραγματικότητας κι από αντίδραση στη Συνήθεια».

Τα ρούχα του βασιλιά

Παλιά, κι ο βασιλιάς γυμνός ήταν. Όπως όλοι οι άνθρωποι. Και οι εικόνες του Αδάμ και της Εύας το μαρτυρούν, και οι ανθρωπολόγοι μάς το βεβαιώνουν.

Παλιά, κι ο βασιλιάς γυμνός ήταν. Όπως όλοι οι άνθρωποι. Και οι εικόνες του Αδάμ και της Εύας το μαρτυρούν, και οι ανθρωπολόγοι μάς το βεβαιώνουν. Ρούχα μπορεί να μην φορούσαν, στολιζόντουσαν όμως. Και μετά έβαφαν πρόσωπο και σώμα. Και στη συνέχεια, έκαναν και τατουάζ. Ήταν οι πρώτες μορφές καλλωπισμού και ενδυμασίας. Πίστευαν πως έτσι προστατεύονταν από τα κακά πνεύματα και ταυτόχρονα προξενούσαν φόβο και θαυμασμό στα ζώα και τους άλλους ανθρώπους. Με το τέλος της παλαιολιθικής εποχής, όταν το κλίμα άρχισε να γίνεται ψυχρό, επινόησαν και τα πρώτα ρούχα.

Από τότε, και σε όλη την ιστορική διαδρομή του ανθρώπινου γένους, η ενδυμασία εκτός από χρηστική, έγινε και ταξική, και συναισθηματική, και μέσον επικοινωνίας. Το ένδυμα του βασιλιά σε σχέση με το ένδυμα του αγρότη, δίνει σαφές στίγμα του ποιος είναι ποιος και ποία η θέση του στην κοινωνία. Το ένδυμα του στρατιωτικού, του ιερέα και του δικαστή, επίσης δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών για το έργο που επιτελεί ο καθείς, και την εξουσία που έχει. Στη συνέχεια, με όχημα την ενδυμασία, επιβάλλεται και μια ξεχωριστή κόμμωση, στάση και περπάτημα για το κάθε άτομο, ώστε να εναρμονίζεται με τον ρόλο του.

Να τρομάξει ποιός? Ο κανένας?

Οι φασαρίες, οι λεγόμενοι μπαχαλάκηδες, η προβοκάτσια, τα "στημένα" να τρομάξουν ποιον? Τους πολίτες που τις υπόλοιπες μέρες ζουν μια όμορφη ζωή, γεμάτη από ευτυχία, χαρά, υγεία, πλούτο, καλοπέραση? Τους πολίτες που θα κατέβουν να σπαταλήσουν τα άφθονα λεφτά τους σε γιορτινά μπιχλιμπίδια? Τους πολίτες που ευημερούν και εκνευρίζονται αφάνταστα όταν κάποιος χαλάει αυτή την υπέροχη τακτοποιημένη και λειτουργική χώρα?....

Βρε χαιβάνια κοιτάχτε λίγο γύρω σας.. Η κυρίαρχη ιδεολογία ενός κατεστραμμένου και εξαθλιωμένου λαού είναι η κλασική αμερικάνικη ατάκα...

who gives a fu@k! Οι τελευταίοι ανήσυχοι σ΄αυτόν εδώ το τόπο είναι οι μαυραγορίτες, οι λαδέμποροι, οι τοκογλύφοι, μια οικονομική ελίτ που πάσχει από σοβαρότατο βουλιμικό σύνδρομο (καταπίvει ΤΑ ΠΑΝΤΑ) οι λακέδες παρατρεχάμενοι, και μερικές χιλιάδες ακατοίκοιτοι εγκέφαλοι που έχουν μόνιμη σύνδεση με τα μεσημερινάδικα στο χαζοκούτι, τις επιδείξεις από σεφ και μόδιστρους, τα τεταρτοκλασάτα βραδινά κ@λόμπαρα και τη μόνιμη καρέκλα τους στα προπατζίδικα να πιάσουν τη καλή...

To πρώτο πραξικόπημα των αγορών στην ιστορία

Του Στέλιου Κούλογλου

Αν στη Βενεζουέλα το 2002 έγινε το πρώτο τηλεοπτικό πραξικόπημα στην ιστορία, στην Ελλάδα του 2014 βρίσκεται σε εξέλιξη το πρώτο πραξικόπημα των αγορών, στα παγκόσμια χρονικά. Τότε μονταρισμένα πλάνα από τα ιδιωτικά τηλεοπτικά κανάλια με παραπλανητικές εικόνες, οδήγησαν στην σύλληψη και την προσωρινή καθαίρεση του προέδρου Ούγκο Τσάβες. Σήμερα, μια καλά συντονισμένη επιχείρηση πολιτικών, εκδοτών και οικονομικών παραγόντων με διεθνείς διασυνδέσεις, πάει να ανατρέψει την λαϊκή θέληση και την δημοκρατία, επιβάλλοντας, με τα σύγχρονα οικονομικά τανκς, έναν πλήρως αποτυχημένο πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση σε κατάρρευση.

Πρώτες προειδοποιητικές βολές, ήταν οι χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων υπέρ του κ. Δήμα και της κυβέρνησης. Τέτοια ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της, η Ελλάδα είχε να γνωρίσει από την εποχή της αμερικανοκρατίας μετά τον εμφύλιο πόλεμο. Η κυβέρνηση, τα ΜΜΕ αλλά και ο κ. Δήμας δεν έδειξαν να διαθέτουν ιδιαίτερη εθνική ευαισθησία, αλλά οι κινήσεις δεν είχαν αποτέλεσμα: οι Σαμαράς - Βενιζέλος δεν μπόρεσαν να μαζέψουν παρά ελάχιστους ανεξάρτητους βουλευτές.

Ο κοινός τόπος

http://www.kathimerini.gr/

ΝΙΚΟΣ ΞΥΔΑΚΗΣ

H συνεδρίαση της Βουλής το βράδυ της περασμένης Τρίτης και η ευτυχής κατάληξή της την επόμενη μέρα αποτελούν το πιο ενθαρρυντικό σημείο για την υγεία της δημοκρατίας τα τελευταία χρόνια. Σε αυτές τις συνεδριάσεις, οι βουλευτές όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, πλην Χρυσής Αυγής, μαζί με βουλευτές του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ εργάστηκαν με ζήλο και ευρηματικότητα για να προτείνουν στον υπουργό Δικαιοσύνης μια νομοθετική λύση που θα διατηρούσε στη ζωή τον απεργό πείνας Νίκο Ρωμανό και ταυτόχρονα θα διατηρούσε αλώβητα το κύρος και τη λειτουργικότητα του σωφρονιστικού συστήματος, αλλά και της δημοκρατίας και των αναγνωρισμένων δικαιωμάτων.

Η αλήθεια είναι ότι και άλλοι πολιτειακοί παράγοντες κινητοποιήθηκαν εκτάκτως και έριξαν το βάρος τους για εξεύρεση λύσης. Ωστόσο, σε επίπεδο Κοινοβουλίου δεν θυμόμαστε στο πρόσφατο παρελθόν τέτοια αποτελεσματικότητα και σύγκλιση. Συνηθίζεται να λέγεται ότι οι βουλευτές ομοφωνούν διακομματικά μόνο όταν πρόκειται για τις αμοιβές και τα προνόμιά τους. Με την πράξη τους αυτή έσωσαν την τιμή του κοινοβουλευτισμού.

Και όχι μόνον: έδειξαν εμπράκτως ότι σε κρίσιμα ζητήματα μπορεί να βρεθεί κοινός τόπος – αυτό είναι το ιστορικής σημασίας μήνυμα. Εδειξαν, κατ’ αρχάς, ότι μπορούν να συμφωνήσουν πως υπάρχει πρόβλημα και επιθυμούν να το ορίσουν. Κατόπιν, έδειξαν ότι μπορούν να συμφωνήσουν πως πρέπει να βρεθεί λύση· κάποια λύση, όχι η λύση του ενός ή του άλλου, αλλά μια συνισταμένη ή οποιαδήποτε γίνεται αποδεκτή και επιλύει ικανοποιητικά το πρόβλημα. Τέλος, απέδειξαν ότι οι νομοθέτες μπορούν να είναι ταχείς και αποτελεσματικοί, με «βροχή» εναλλακτικών προτάσεων, με ειλικρινή διάθεση για αμοιβαίες υποχωρήσεις, χωρίς κανείς να μειώνεται πολιτικά, αλλά και με τελικό εξαγόμενο που προάγει το Δίκαιο και την Πολιτική.

Περί νεοφιλελεύθερων μυθοπλασιών για τη δημοσιονομική κρίση χρέους

Του Καλλίνικου Νικολακόπουλου*

Στην Ελλάδα έχει εμπεδωθεί ο μύθος της νεοφιλελεύθερης αφήγησης, που παρουσιάζει την αποκρουστική εικόνα ενός Γολιάθ ‘υπερτροφικού’ και ‘αδηφάγου’ κράτους, με υπερπληθώρα άχρηστων δημοσίων υπαλλήλων. Τα πρόσφατα όμως στατιστικά στοιχεία του ΟΟΣΑ για το 2013, κατατάσσουν τη χώρα μας στην 31η θέση μεταξύ των 33 χωρών-μελών του με τον μικρότερο αριθμό δημοσίων υπαλλήλων, ως ποσοστό του οικονομικά ενεργού πληθυσμού. Συγκεκριμένα, το ποσοστό των ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων ανέρχεται σε 8,5% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού, ενώ ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 15,5%. Ο αντίστοιχος μέσος όρος των χωρών της ευρωζώνης είναι 17%, ενώ σε χώρες του ‘σκληρού’ πυρήνα του βορρά είναι 17,5% στο Βέλγιο, 13% στην Ολλανδία και 10,5% στη Γερμανία. Οι χώρες της περιφέρειας-νότου της ευρωζώνης παρουσιάζουν ποσοστά 14% στην Ιταλία, 13% στην Ισπανία και 12,5% στην Πορτογαλία αντίστοιχα. Σε χώρες της ΕΕ τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 17,5% στη Βρετανία, 26% στη Σουηδία και προσεγγίζει το 30% στις Σουηδία και Δανία, ενώ στην μητρόπολη του καπιταλισμού ΗΠΑ είναι 14,9%. Το κόστος της δημόσιας διοίκησης της χώρας μας είναι 12,4% του ΑΕΠ, όταν ο μέσος όρος της ευρωζώνης ανέρχεται σε 21,4%. Τα αντίστοιχα ποσοστά σε χώρες του ευρωπαϊκού κέντρου-βορρά ανέρχονται σε 28,5% στην Ολλανδία, 25,2% στη Φινλανδία, 24,8% στις Γαλλία και Βέλγιο, 20% στη Γερμανία και 18,7% στην Αυστρία. Σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας-νότου τα αντίστοιχα ποσοστά είναι 19,7% στην Ισπανία, 19,2% στην Ιταλία, 18,2% στην Πορτογαλία και 16,3% στην πρώην ‘κελτική τίγρη’ του νεοφιλελευθερισμού Ιρλανδία.