Το προσφυγικό και τα νέα βάρη της Ελλάδας

Τι σχεδιάζει να επιβάλλει η Μέρκελ στη χώρα μας

Του Βασίλη Στοϊλόπουλου 

Μετά την ελληνική κρίση χρέους, που για πολλούς μήνες επισκίασε σχεδόν κάθε άλλη δραστηριότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ήρθε, στις απαρχές του φθινοπώρου, η προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, για να μονοπωλήσει με τη σειρά της το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και να διχάσει την Ευρώπη. Η «σκοτεινή υπερδύναμη του ευρώ και της τρόικας», που βρέθηκε στα πρωτοσέλιδα όλων σχεδόν των έγκυρων ΜΜΕ της Ευρώπης ως ο αλαζονικός «τύραννος της Ελλάδας», αίφνης μεταμορφώθηκε σε μεγαλομανή «προστάτη των ευρωπαϊκών αξιών» και σε «πρότυπο ηθικής ανωτερότητας», ενώ η καγκελάριος Μέρκελ επέδειξε «ιστορικό μεγαλείο» με το να καταργήσει, ουσιαστικά μόνη της, τα εθνικά σύνορα και να επιβάλει πανευρωπαϊκά, για μια ακόμα φορά, «ειδικό ρόλο» για τη Γερμανία.Η χώρα, που και στις δυο κρίσεις παρέμεινε στο επίκεντρο της κριτικής και των απαξιωτικών νουθετήσεων, είναι, η ανυπεράσπιστη και με ανύπαρκτη πλέον εθνική κυριαρχία, όπως αποδεικνύεται, Ελλάδα. Αυτή τη φορά επειδή αδυνατεί, όντας το «εξωτερικό σύνορο» της Ευρώπης, ν’ αντιμετωπίσει το μεταναστευτικό τσουνάμι, παραβιάζει κοινοτική νομοθεσία (Δουβλίνο ΙΙ, Σένγκεν) και δεν ελέγχει τα θαλάσσια σύνορά της, που μετατράπηκαν, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειές της, σε καθημερινό υγρό τάφο παιδιών και ταλαιπωρημένων ψυχών. Βεβαίως, ουδείς αναφέρεται επικριτικά στη νεοθωμανική Τουρκία, τη χώρα-κλειδί που ελέγχει δουλέμπορους/διακινητές και τεράστιες μεταναστευτικές ροές, αλλά ούτε και στις αιτίες που προκαλούν την προσφυγιά και τον ανθρώπινο ξεριζωμό. Αναμενόμενο, γιατί αλλιώς θα έπρεπε κανείς ν’ αναφερθεί στα «καλά και ωφέλιμα» του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού και να αναμοχλεύσει παλιές ιστορίες που δεν τιμούν τη Δύση.

Αφού για πολλά χρόνια η βρυξελλιώτικη γραφειοκρατία και οι λοιποί δυτικοευρωπαίοι «φιλάνθρωποι» παρακολουθούσαν εκ του μακρόθεν, σαν να επρόκειτο για «θεϊκή μάστιγα», τον συριακό εμφύλιο και το πώς η ταλαίπωρη Ελλάδα (και η Ιταλία) προσπαθούσε με τις πενιχρές της δυνάμεις να αντιμετωπίσει τις συνεχώς αυξανόμενες μεταναστευτικές ροές από την Τουρκία, ξαφνικά αποφάσισαν να δράσουν. Αντιλήφθηκαν, έστω και με καθυστέρηση, ότι το μερκελικό αξίωμα «θα τα καταφέρουμε», γιατί «δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά», οδηγεί, εφόσον συνεχιστεί, σχεδόν νομοτελειακά, σε διαχειριστικό/λογιστικό χάος και στην υπονόμευση της προτεσταντικής αποτελεσματικότητας και ασκητικής ηθικής. Επιπλέον, όλοι γνωρίζουν πια ότι, εκτός από τον κλασικό, γερμανικό οικονομικό ιμπεριαλισμό, υπάρχει και ο ηθικός, που εκπορεύεται από τη γνωστή γερμανική «κουλτούρα της ευθύνης».

Φοβάμαι (Μανώλης Αναγνωστάκης)

Φοβάμαι

τους ανθρώπους που εφτά χρόνια

έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι

και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–

βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας

«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που με καταλερωμένη τη φωλιά

πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που σου 'κλειναν την πόρτα

μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια

και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο

να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που γέμιζαν τις ταβέρνες

και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια

κάθε βράδυ

και τώρα τα ξανασπάζουν

όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη

και έχουν και «απόψεις».

Φοβάμαι τους ανθρώπους

που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν

και τώρα σε λοιδορούν

γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.

Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Ι.Κουμής – Σ.Κανελλοπούλου: Οι ξεχασμένοι νεκροί της αστυνομικής βίας

Σαν σήμερα, στις 16 Νοεμβρίου 1980, δολοφονήθηκαν ο Κύπριος φοιτητής Ιάκωβος Κουμής και η εργάτρια από το Περιστέρι, Σταματίνα Κανελλοπούλου -θύματα και οι δύο της αστυνομικής βίας στην πορεία του Πολυτεχνείου του 1980. Η πορεία αυτή έμεινε στην ιστορία για τα πιο αιματηρά γεγονότα μετά τη μεταπολίτευση.

Η απαγορευμένη αντιαμερικανική πορεία

Η δολοφονία των δύο νέων από τις δυνάμεις των ΜΑΤ δεν ήρθε σε τυχαία χρονική συγκυρία. Όπως αναφέρεται στο ιστορικό λεύκωμα της εφημερίδας «Καθημερινή», το φθινόπωρο του 1980 η κυβέρνηση Ράλλη είχε θέσει ως πρώτη προτεραιότητα μιας ιδιαίτερα φιλόδοξης ατζέντας την άρση όλων των εκκρεμοτήτων στις σχέσεις της Ελλάδας με το «δυτικό κόσμο». Στο πλαίσιο αυτό, στις 21 Οκτωβρίου 1980 η Ελλάδα έγινε ξανά δεκτή στη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για την ανανέωση των συμφωνιών παραμονής των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα και ο Ευάγγελος Αβέρωφ, τότε υπουργός Άμυνας, συμμετείχε για πρώτη φορά μετά την αντιπολίτευση στην Επιτροπή Πυρηνικού Σχεδιασμού του ΝΑΤΟ.

Η αντίδραση του λαού ήταν έντονη, ενώ διάχυτος ήταν ο αντιαμερικανισμός, ιδίως ανάμεσα στους φοιτητές, καθώς ήταν νωπές ακόμα οι μνήμες της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο και του αμερικανικού παράγοντα στην ελληνική στρατιωτική Χούντα. Ωστόσο, για την κυβέρνηση, το ενδεχόμενο η πορεία για την επέτειο του Πολυτεχνείου να κινηθεί προς την αμερικανική πρεσβεία αποτελούσε εξέλιξη που έπρεπε πάση θυσία να αποφευχθεί. Έτσι, με συνοπτικές διαδικασίες η κυβέρνηση απαγορεύει στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και θέτει ως όριο την πλατεία Συντάγματος: οι διαδηλωτές μπορούσαν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Στάθης: Είμαστε όλοι Γάλλοι (όταν η Γαλλία δεν βομβαρδίζει)

Ο Γάλλος Πρόεδρος διαπίστωσε ότι η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο. Έχει απόλυτο δίκιο! Μάλιστα, η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο. Και ο πόλεμος στην Ευρώπη θα τελειώσει, όταν τελειώσει στον Αραβικό κόσμο. Ή όπου αλλού η Ευρώπη πολεμά μόνη ή μαζί με τις ΗΠΑ όλους τους άλλους.

Ο πολύ μικρός petite Ολάν, διαπίστωσε ότι η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο, μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι, ενώ η Γαλλία βρίσκεται σε πόλεμο ήδη απ’ τα δικά της χτυπήματα στη Συρία.

Είναι απορίας άξιον πως ο ιμπεριαλισμός επαναλαμβάνει την ίδια ρητορική για να ηθικοποιήσει τις σφαγές, τις εισβολές και τις λεηλασίες που επί χρόνια διαπράττει και είναι ακόμα πιο πολύ «θαυμαστή» η χρονοκαθυστέρηση με την οποίαν οι κοινωνίες στη Δύση «αντιλαμβάνονται» τις αιτίες και τα αποτελέσματα των πολέμων που διεξάγουν οι ταγοί τους.

Όταν σκοτώνονται 300 άνθρωποι με τη μία στη Βαγδάτη, 60 στη Βηρυτό ή 50 στη Δαμασκό ουδείς απ’ όσους τώρα δηλώνουν «Γάλλοι» δήλωσαν τότε Ιρακινοί ή Λιβανέζοι ή Σύροι. Γιατί; Είναι θέμα υποκρισίας ή αγνής κι ανόθευτης βλακείας;

Ο τρόμος γεννιέται μέσα στη φρίκη της Ευρώπης

Του Σταύρου Χριστακόπουλου

Η σφαγή το βράδυ της Παρασκευής στην Πόλη του Φωτός ήρθε να βυθίσει ολόκληρη την Ευρώπη, την πλουσιότερη γωνιά του κόσμου, στη σκοτεινιά του τρόμου. Η τρομοκρατία όμως είναι σύμπτωμα και όχι το πρόβλημα.

«Εισαγόμενη τρομοκρατία», «οι τζιχαντιστές εξαπλώνονται παντού», «η Ευρώπη βάλλεται» είναι μερικές από τις εύκολες ατάκες, που βοηθούν να καταναλωθεί χωρίς κόπο ο ραδιοφωνικός – τηλεοπτικός χρόνος και να γεμίσουν έντυπες και ηλεκτρονικές σελίδες. Και το κερασάκι: «Πόσοι τζιχαντιστές πέρασαν στην Ελλάδα και την Ευρώπη ανάμεσα στους πρόσφυγες;». Ήδη ένας φαίνεται να «ταυτοποιήθηκε» στη Λέρο.

Και ένα ακόμη δημοσιογραφικό ερώτημα: «Τι θα γίνει αν τελειώσει ο πόλεμος στη Συρία και επιστρέψουν οι τζιχαντιστές που προέρχονται από την Ευρώπη;».

Η Ευρώπη, λοιπόν, αυτή που το βράδυ της Παρασκευής βυθίστηκε στη φρίκη της εν ψυχρώ σφαγής στο Παρίσι, φοβάται ότι θα εισαγάγει τρόμο. Ήδη όμως η ίδια τον εκτρέφει και τον εξάγει. Και δεν μιλάμε για την πολεμική και διπλωματική συμμετοχή της στην αποσταθεροποίηση της βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, που μετέτρεψε τέως σταθερές χώρες σε απέραντα σφαγεία.

Πάνω από 2.500 υπολογίζονται οι τρυφεροί βλαστοί Ευρωπαίων πολιτών που έφυγαν από τη Γηραιά Ήπειρο για να στελεχώσουν τον στρατό των τζιχαντιστών στη Συρία και το Ιράκ – ακόμη και νεαρές γυναίκες καταφεύγουν στο Ισλαμικό Κράτος με στόχο να… γεννήσουν τους επόμενους στρατιώτες του Ισλάμ.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΓΑΛΛΙΑΣ : Η πιο δύσκολή νύχτα του Παρισιού

Οι πόλεμοί τους, οι νεκροί μας

Σε μια πρωτοφανή επίθεση στα Ευρωπαϊκά χρονικά, τρομοκράτες με αναφορά στο Ισλαμικό κράτος (σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες) αιματοκύλησαν το κέντρο του Παρισιού και την περιοχή γύρω από το Stade de France στο προάστιο του Saint-Denis. Ο απολογισμός πέρα από κάθε εφιάλτη : πάνω από 128 επιβεβαιωμένοι νεκροί, σχεδόν 200 τραυματίες πολλοί από αυτούς σοβαρά. Οι μαρτυρίες ειδικά από τον συναυλιακό χώρο Bataclan, στο 11ο διαμέρισμα ανατριχιαστικές. Οι τρομοκράτες έριχναν στο πλήθος και εκτελούσαν εν ψυχρώ τους παρευρισκόμενους έναν-έναν, ενώ παράλληλα ήταν ζωσμένοι με εκρηκτικά για να αποτελειώσουν το έργο τους όταν θα έφτανε η αστυνομία.

Το σοκ της επίθεσης είναι πιο ισχυρό από ποτέ. Και πάνω σε αυτό το συναίσθημα του θρήνου και της οργής επενδύουν για μια ακόμα φορά τα μαύρα κοράκια της ΕΕ και της ακροδεξιάς. Η Μαρίν ΛεΠέν ψάχνοντας τρόπο να φανεί ως η αξιόπιστη δύναμη της ασφάλειας, μίλησε για το « σωστό μα καθυστερημένο » κλείσιμο των συνόρων ζητώντας την το οριστικό κλείσιμο των συνόρων αλλά και τον επανοπλισμό της Γαλλικής αστυνομίας και του στρατού, θυμίζοντας την καμπάνια εκφοβισμού και ισλαμοφοβίας που έχει ξεκινήσει τα τελευταία χρόνια το κόμμα της. Ο αποτυχημένος και υπόδικος σε οικονομικά σκάνδαλα πρώην πρόεδρος Σαρκοζύ μίλησε για πόλεμο που κήρυξαν οι τρομοκράτες και για ανάγκη απάντησης, προφανώς στρατιωτικής εντός και εκτός συνόρων. Και ο μεγάλος κερδισμένος, ο Πρόεδρος Ολάντ του οποίου η δημοτικότητα στο ναδίρ καταγράφοντας τα χειρότερα μεταπολεμικά ποσοστά, αφού δήλωσε συντετριμμένος κήρυξε το κράτος σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, άρχισε ελέγχους στα σύνορα και εξέφρασε την ανάγκη εθνικής ομοψυχίας. Απέναντι σ’αυτή την « ιερή συμμαχία », οι γαλλικές πολιτικές δυνάμεις έχουν ήδη αρχίσει να αντιπαραθέτουν τους Σύριους πρόσφυγες οι οποίοι αποτελούν κι’άλλωστε τον άμεσο λόγο για το κλείσιμο των συνόρων. Τα θύματα του ISIS οι οποίοι αψήφησαν αμέτρητες κακουχίες για να ξεφύγουν απ’τους θύτες τους εξισώνονται με τρομοκράτες σ’ένα καινούργιο κυνήγι μαγισσών των γαλλικών και ευρωπαϊκών δυνάμεων. 

Mπροστά στην βαρβαρότητα

Του Γιώργου Ρακκά

Μπροστά στην βαρβαρότητα, κάθε νοήμων άνθρωπος έχει διπλό καθήκον: Αφενός να σταθεί απέναντί της –ειδάλλως θα χάσει την ανθρωπιά του, θα πάψει δηλαδή να είναι άνθρωπος.

Αφετέρου να κατανοήσει τους μηχανισμούς που την παράγουν, για να ξέρει προς τα που βαδίζει, για να μπορέσει να καταστρώσει μια έξοδο διαφυγής από αυτήν.

Από χθές το βράδυ, οι περισσότεροι που φωνάζουν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ανακατεύουν παραληρηματικά το ένα με το άλλο, εκτοξεύοντας κάθε ειδών κραυγές κι ανοησίες νομίζοντας ότι με το να διολισθαίνουν στον πανικό και την υστερία –κάθε λογής υστερία– θα τις ξορκίσουν, και θα γλυτώσουν από το επερχόμενο κακό, που κλιμακώνεται κατά κύματα εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Διότι, ας το έχουμε στο νου μας, όλα όσα σηματοδοτεί και συνεπάγεται η χτεσινοβραδινή επίθεση στο Παρίσι μένουν ακόμα να συμβούν, και εκείνα με την σειρά τους θα πυροδοτήσουν αντιδράσεις, καταβυθίζοντάς μας σε ένα σπιράλ χάους και αταξίας μπροστά στο οποίο η σημερινή στιγμή φαντάζει ακόμα, αναμφίβολα ως belle époque.Βρισκόμαστε στα 1938 του 21ου αιώνα. Πως φτάσαμε μέχρις εδώ; Δεν χρειαζόταν μαντικές ικανότητες, ή κάποια υψηλή γνώση της πλανητικής πραγματικότητας στην πρώτη αυγή του 21ου αιώνα, για να κατανοήσει κανείς ότι τα σαλπίσματα περί «τέλους της ιστορίας» τα οποία υποδέχθηκαν οι θιασώτες της παγκόσμιας (και στο μυαλό τους ‘αιώνιας’ –αυτό ακριβώς ήρθε να εκφράσει η ρητορική του ‘τέλους’) δυτικής ηγεμονίας, καλοσωρίζοντας ένα κόσμο όπου τα στρατεύματα, οι τράπεζες και οι πολυεθνικές τους θα ενεργούν προς κάθε αζιμούθιο, έμελλε πολύ σύντομα να διαψευσθούν οδηγώντας τον πλανήτη στην ακραία αντίθετη κατάσταση.

Το είπε προσφάτως ο Ντεμπρέ ότι «όπου δεν υπάρχουν σύνορα υψώνονται τείχη», και η στρατιωτικό-οικονομική παγκοσμιοποίηση της δυτικής κυριαρχίας διέπραξε ακριβώς αυτό το έγκλημα –με το να αξιώσει την καθολικότητά της, συνέβαλε να υψωθούν «τείχη» αμείλικτων πολιτισμικών συγκρούσεων κατανομής της ισχύος και του πλούτου, όχι μόνον στην Βαγδάτη ή το Χαλέπι, αλλά και στο Παρίσι, ή «προσεχώς» στο Βερολίνο, τον Λονδίνο.

Η αμήχανη Αριστερά και τ’ ανοιχτά ερωτήματα

Η ανάγκη ακόμα πιο ευρηματικών κινημάτων σε μια όλο και πιο σύνθετη περίοδο

Του Βασίλη Ξυδιά

Μπροστά στο ισχυρό ενδεχόμενο ενός νέου αγωνιστικού ξυπνήματος της κοινωνίας ή τμημάτων της, το μεγάλο ερωτηματικό είναι η πολιτική Aριστερά· η Aριστερά ως φορέας πολιτικής εκπροσώπησης των αγώνων και ως ηγετική δύναμη διεξόδου για την κοινωνία συνολικά. Μια τέτοια Aριστερά, ικανή να παίξει αυτόν τον ρόλο, όχι μόνο δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή, αλλά και δεν φαίνεται να μπορεί να αναδειχθεί στο άμεσο μέλλον.

Για τον νέο ΣΥΡΙΖΑ δεν συζητάμε. Αυτός έχει να τραβήξει το δικό του ευχάριστο μαρτύριο, ανακαλύπτοντας, μέρα με τη μέρα, την κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας. Όμως και η άλλη πλευρά της Aριστεράς βρίσκεται πολύ μακριά απ’ αυτό που απαιτούν οι καταστάσεις. Θα ήταν πολύ εύκολο, αλλά και πολύ στενάχωρο, να αρχίσουμε να απαριθμούμε τα χαρακτηριστικά της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ Αριστεράς που την καθιστούν πολιτικά ανεπαρκή.Ίσως το πιο θλιβερό είναι όταν διαπιστώνει κανείς πως το κομμάτι της Αριστεράς που ενδιαφερόταν πραγματικά να ηγηθεί πολιτικά της κοινωνίας είναι τελικώς αυτό που παραδόθηκε στον αντίπαλο και που έχει πλέον ενσωματωθεί στις κρατικές δομές· ενώ η άλλη Αριστερά, αυτή που δεν παραδόθηκε, αποτελεί ένα σύμφυρμα από αποκλίνουσες συνιστώσες, που στην πλειοψηφία τους ούτε θέλησαν ποτέ, ούτε ήταν σε θέση να λειτουργήσουν ηγετικά οδηγώντας την «υπαρκτή» ελληνική κοινωνία έξω από την κρίση. 

Οι δύο όψεις

Βηρυτός: Toυλάχιστον 44 νεκροί και 200 τραυματίες

Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη των δυο τυφλών βομβιστικών ενεργειών σε προάστιο του Λιβάνου που το βράδυ της Παρασκευής δέχθηκε μια από τις χειρότερες επιθέσεις των τελευταίων χρόνων, βυθίζοντας τη χώρα στο πένθος

Το πραγματικό λουτρό αίματος συνέβη στο σιιτικό προάστιο Burj el-Barajneh που βρίσκεται στα νότια της πρωτεύουσας όταν δυο βομβιστές αυτοκτονίας που επέβαιναν σε μοτοσικλέτες προσέγγισαν πλήθος κόσμου και, με διαφορά λίγων μόνο λεπτών, πυροδότησαν τα εκρηκτικά που έφεραν επάνω τους. 

Αξίζει να σημειωθεί πως, εκείνη τη στιγμή ο κόσμος επέστρεφε από τις δουλειές του ενώ η αγορά ήταν γεμάτη από άτομα κάθε ηλικίας ακόμη και μικρά παιδιά.

Σύμφωνα με τον Υπουργό Παιδείας του Λιβάνου, μία από τις δυο εκρήξεις έγινε έξω από αυλόπορτα σχολείου. 

Από τις δυο μεγάλης ισχύος εκρήξεις, μέχρι στιγμής καταμετρήθηκαν τουλάχιστον 44 νεκροί και 200 τραυματίες, πάρα πολλοί εκ των οποίων σε κρίσιμη κατάσταση κάτι που προκαλεί φόβους για το ότι ο αριθμός των θυμάτων μπορεί να ανέβει. 

Το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου και οι στρατιωτικές Αρχές της χώρας, ανέφεραν τον εντοπισμό ενός τρίτου βομβιστή αυτοκτονίας, το πτώμα του οποίου βρέθηκε στο σημείο των δυο εκρήξεων. 

Λίγη ώρα αργότερα, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε (ΙSIL) ανέλαβε την ευθύνη των πολύνεκρων ενεργειών, βάζοντας έτσι ένα ακόμη σημάδι στον παγκόσμιο χάρτη του τρόμου που ξεδιπλώθηκε την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας και με τους δρόμους της γαλλικής πρωτεύουσας να έχουν πλημμυρίσει στο αίμα. 

Έξαλλη η Κωνσταντοπούλου για την κατάργηση της Επιτροπής Αλήθειας Χρέους

Την οργή της εξέφρασε η τέως Πρόεδρος της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου για την απόφαση του διαδόχου της Ν. Βούτση να καταργήσει την Επιτροπή Αλήθειας Δημοσίου Χρέους που είχε συστήσει η ίδια επί των ημερών της.

Μάλιστα μιλώντας στην αίθουσα της Γερουσίας της Βουλής, όπου έλαβε μέρος στην προγραμματισμένη κατά την δική της θητεία εκδήλωση της Ένωσης Ελλήνων Συνταγματολόγων με θέμα το δημόσιο χρέος υπό το φως του συνταγματικού και του διεθνούς δικαίου, η κυρία Κωνσταντοπούλου είπε ότι η σχετική απόφαση του νυν Προέδρου της Βουλής αποτελεί «ντροπή», ενώ εξέφρασε την θλίψη της για την εξέλιξη αυτή καθώς δεν θα αξιοποιηθεί το «πρωτότυπο και πρωτοπόρο», όπως το χαρακτήρισε, έργο της Επιτροπής Αλήθειας, αλλά «αποφασίστηκε να παρεμποδιστεί αιφνιδιαστικά και εν κρυπτώ».

Μάλιστα τόνισε ότι η κατάργησή της ανακοινώθηκε παραμονή της εκδήλωσης αυτής, ημέρα απεργίας, και προειδοποίησε ότι «θα κριθούμε όλοι από την Ιστορία». «Δεν είμαστε αυτά που λέμε αλλά αυτά που πράττουμε», συμπλήρωσε η τέως Πρόεδρος εμφανώς ενοχλημένη, κάνοντας μάλιστα λόγο για «σκοτεινές περιόδους» και «κυνήγι μαγισσών» σε μια προσπάθεια «να φιμωθεί κάθε φωνή που αποκαλύπτει και αποκωδικοποιεί αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα και στην Ευρώπη».

ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΑΤΑΓΗ 8 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1907

Το παρακάτω κείμενο είναι ένα ντοκουμέντο. Πρόκειται για την αστυνομική διαταγή που εξέδωσε ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος Ματαράγκας Καρδίτσας, στις 8 Δεκεμβρίου 1907 και είναι αποκαλυπτική για τα ήθη της επαρχίας εκείνης της εποχής. Απολαύστε το:

Προς απάσας τας αρχάς που διοικούν το χωρίον Ματαράγκα Καρδίτσης:Δήμαρχο, ιερέα του χωριού, Δάσκαλο και άπαντας τους προύχοντας του χωρίου.

Ήρθα εις Ματαράγκαν κατόπιν διαταγής του διοικητού μου μετά ενός χωροφύλακος προς επιβολήν της τάξεως, από άκρου εις άκρον του χωρίου, άνευ χρονοτριβής και άμεσα.

Διότι προχθές στο σιργιάνη μετά την Θίαν και Ιεράν Λιτουργίαν εν τω ναό όταν έπεζαν τα κλαρίνα και τα όργανα ο Κώστας (ας μην αναφέρο το ονομά του) χόρεβε σινέχεια μπροστά χορίς να αφίνη και τους άλους να χορέψουν μπροστά με κατά συνέπια παραξιγιθήκατε και πλακoθίκατε στο ξίλο με τα παλούκια και τα μαχέρια με αποτέλεσμα και κατά σινέπια να τραβματιστούν πολλοί άνθροποι.

Πάραφτα να εφαρμόσετε απάσας τα εξίς διαταγάς μου:

1) Αν ξανασιμβή τιάφτη πράξης εν τω χωρίο να γνορίζετε ότι θα σας συλλάβω και άνεφ χρονοτριβής αμέσος θα σας κλείσο στη φυλακή. Όταν πέζουν τα κλαρίνα και τα μουσικά όργανα στο σιργιάνη στο πανιγίρη και στο γάμο πρέπη να χορέβουν μπροστά άπαντες που επιθιμούν να χορέψουν και όχι μόνο ο ίδιος άνθροπος. Αφτό είνε γαηδουριά.

2) Μου αναφέρθικε ότι ο γάηδαρος του χαντζόπουλου τον Σεπτέμβριο μπίκε στο καλαμπόκι του Βάϊου (ας μην αναγράψο το επίθετο) και ο Βάϊος εκνεβρίστικε και κάρφοσε τον γάηδαρο με την αξάλη στο ένα καπούλι. Καταλαβένετε ο γάηδαρος δέν είναι όνος αλά ο Βάϊος. Άνεφ πολόν σκέψεον καταλαβένη κανής ότι το κεφάλη δεν έχει μιαλό αλά κολοκιθόσπορο. Απαγορεύετε να ξαναγίνη εκ νέου τέτιο απαράδεκτο ή παρόμιο πράγμα.