Εργαζόμενη μητέρα: Ο σύγχρονος «δούλος»

Το πρωί βιάζεται στον δρόμο να πάει γρήγορα στη δουλειά της. Έτσι βιαστικά επιστρέφει σπίτι. Καθισμένη στο γραφείο βοηθάει το παιδί στα μαθήματα. Μιλάει στο τηλέφωνο με τον παιδίατρο για να κλείσει ραντεβού. Βάζει ένα πλυντήριο και μαζεύει το σπίτι. Σκέφτεται πότε θα πάει το παιδί να αγοράσει ένα ρούχο που χρειάζεται. Κοιτάει το ρολόι για να μην αργήσει να το πάρει από το φροντιστήριο τώρα που σκοτεινιάζει και νωρίτερα. Πάνω από την κουζίνα, ετοιμάζει το αυριανό φαγητό. Στην τηλεόραση βλέπει ένα σποτ που της τονίζει ότι δεν πρέπει να αμελήσει το εμβόλιο της κόρης της -είναι δική της ευθύνη, πατέρας δεν εμφανίζεται στο σποτ. Και το βράδυ, μισοκοιμισμένη, ακούει σε μια εκπομπή κάποιους να μιλούν για την «ισότητα των φύλων».

Πράγματι, στη δημόσια συζήτηση έχει επανέλθει το «γυναικείο ζήτημα». Αλλά τι σημαίνει «γυναικείο ζήτημα»; Τι σημαίνει «ίσες ευκαιρίες»; Και αυτοί που το λένε -άντρες και γυναίκες- εννοούν όλοι το ίδιο πράγμα;

Είναι αλήθεια ότι η ζωή για τις εργαζόμενες μητέρες μπορεί να είναι καλύτερη σε κάποιες χώρες, χειρότερη σε άλλες, ανάλογα με το επίπεδο κοινωνικού κράτους και τον συντηρητισμό της κοινωνίας -συνήθως αυτά τα δύο πηγαίνουν χέρι-χέρι. Όμως, ο κοινός παρονομαστής είναι ότι η πίεση στην εργαζόμενη μητέρα αυξάνεται παντού.

Ποιοι Έλληνες ευρωβουλευτές ψήφισαν Μαδούρο και ποιοι Γκουαϊδό

Λίγες μόλις ώρες αφότου έληξε το τελεσίγραφο που είχαν δώσει οι Βρυξέλλες στον Νικολάς Μαδούρο για να προκηρύξει προεδρικές εκλογές στη χώρα, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε να αναγνωρίσει τον Χουάν Γουαϊδό ως προσωρινό πρόεδρο της χώρας, καλώντας τις Βρυξέλλες και τα κράτη – μέλη να πράξουν το ίδιο.

Σημειώνεται ότι το ψήφισμα καταψηφίστηκε από την Αριστερά, τους Πράσινους και άλλους προοδευτικούς ευρωβουλευτές, όχι ως υποστήριξη στην κυβέρνηση Μαδούρο αλλά γιατί σύμφωνα με τους ίδους είναι ένα ψήφισμα το οποίο εντείνει την εμφυλιοπολεμική κατάσταση που επικρατεί στην χώρα. 

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από τους Έλληνες ευρωβουλευτές υπέρ της αναγνώρισης του Χουάν Γκουαϊδό ως «προσωρινού προέδρου» της Βενεζουέλας ψήφισαν ο Νότης Μαριάς από την πολιτική ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, ο Κώστας Χρυσόγονος από την Ευρωπαϊκή Ενωτική Αριστερά, ο Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο Γιώργος Κύρτσος, η Μαρία Σπυράκη από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο Γιώργος Γραμματικάκης και ο Μιλτιάδης Κύρκος από του Ευρωπαίους Σοσιαλιστές. 

Μαδούρο: Θα ήμουν υπέρ της διεξαγωγής πρόωρων βουλευτικών εκλογών

Δεν έχει εκδοθεί, έως τώρα, ένταλμα σύλληψης σε βάρος του προέδρου της Εθνοσυνέλευσης Χουάν Γκουαϊδό, όπως τόνισε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο τόνισε κατά τη διάρκεια συνέντευξης που παραχώρησε και μεταδόθηκε από το ρωσικό κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Sputnik.

«Εξ όσων γνωρίζω, αυτό το μέτρο δεν έχει παρθεί ως τώρα. Ας περιμένουμε (να ολοκληρωθούν) οι εσωτερικές συνταγματικές και δικαστικές διαδικασίες για να δούμε τα αποτελέσματα. Δεν θα βιαστούμε, θα περιμένουμε», υπογράμμισε ο πρόεδρος της Βενεζουέλας.

Για τον Μαδούρο, το ζήτημα είναι συνταγματικό και επαφίεται στη δικαιοσύνη της Βενεζουέλας.

«Ως αρχηγός του κράτους, έχω την άποψη ότι γίνεται απόπειρα πραξικοπήματος, κατά παραβίαση του Συντάγματος. Αλλά αυτή είναι απλά η γνώμη του αρχηγού του κράτους. Πρέπει να ενεργήσει ο γενικός εισαγγελέας, και έχει ήδη αρχίσει να ενεργεί, πρέπει να ενεργήσει το Ανώτατο Δικαστήριο, και ήδη ενεργεί. Και ό, τι αποφασίσουν ο εισαγγελέας και τα δικαστήρια θα εφαρμοστεί από το δικαστικό σύστημα της Βενεζουέλας», ανέφερε ο Μαδούρο.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Βενεζουέλας επέβαλε χθες Τρίτη απαγόρευση εξόδου από τη χώρα στον 35χρονο Γκουαϊδό, πρόεδρο της εθνοσυνέλευσης - του μοναδικού θεσμού που ελέγχει η αντιπολίτευση στη χώρα - και πάγωσε τους τραπεζικούς λογαριασμούς και τα περιουσιακά στοιχεία του ως την αποπεράτωση της προκαταρκτικής έρευνας που διενεργείται σε βάρος του για τις πρόσφατες ενέργειές του.

«Έφυγε» ο ποιητής του αναρχισμού Ντούσαν Μακαβέγιεφ

Του Νίνου Φένεκ Μικελίδη

Ο Ντούσαν Μακαβέγιεφ, ένας από τους πραγματικά αληθινούς αναρχικούς του σύγχρονου κινηματογράφου, ο πιο σημαντικός ίσως σκηνοθέτης του νέου γιουγκοσλάβικου κινηματογράφου, πριν τον Εμίρ Κουστουρίτσα, που ξάφνιασε την Ευρώπη, κάνοντας μια εντυπωσιακή εμφάνιση στη δεκαετία του ’60, και που είχα τη μεγάλη τύχη να γνωρίσω από κοντά στην επίσκεψή του στην Αθήνα για να πάρει μέρος ως πρόεδρος της διεθνούς κριτικής επιτροπής (και να τιμηθεί) στο 7ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, πέθανε, χτες Παρασκευή σε ηλικία 88 χρονών, στο Βελιγράδι.

Η πολιτική, ο μαρξισμός, η σεξουαλικότητα, ο φροϋδισμός και γενικότερα η ανθρώπινη συμπεριφορά, αλλά και οι θεωρίες του Βίλχελμ Ράιχ (όπως τις ανέπτυξε ιδιαίτερα στην αριστουργηματική ταινία του «Τα μυστήρια του οργανισμού»), είναι θέματα που επανεμφανίζονται στις ταινίες του, με ένα στιλ που αναμιγνύει με δεξιοτεχνία και φαντασία το μαύρο χιούμορ με το σαρκασμό, τα επίκαιρα με το χάπενινγκ, το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία (όπως κάνει και στην ταινία του «Απροστάτευτη αθωότητα» – 1968 – που με αφορμή την πρώτη ομιλούσα γιουγκοσλάβικη ταινία κάνει μια σειρά συλλογισμών (στο στιλ του Προυστ, θα έλεγα) γύρω από το παρελθόν και το παρόν της χώρας του.

Αυτοί που δε γύρισαν. Οι (Σλαβο)Μακεδόνες πολιτικοί πρόσφυγες του Εμφυλίου

Μαρία Λούκα

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας/ Είμαι επισκέπτης/ Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά κι έπειτα δεν μου ανήκει/ Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει «δικό μου είναι»/ Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία/ Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε/ Ότι δεν έχω καν όνομα Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο/ Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω/ Ξεχάστε με στη θάλασσα/ Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έγραψε αυτό το ποίημα το 1982. Στη συνέχεια το ενέταξε στο φιλμικό κείμενο της ταινίας «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (φωτογραφία εξωφύλλου). Γιατί μάλλον για εκεί ήταν γραμμένο, για μια εικονοποιητική ελεγεία του προσφυγικού πόνου, για τις χαραγμένες γραμμές στο χάρτη που βάζουν όρια στην ύπαρξη, για τα ανεκπλήρωτα τάματα που κουβαλάνε τα ποτάμια, για τις ρίζες που τραβήχτηκαν μανιασμένα από το χώμα, για τις ιστορίες που σβήστηκαν με μια μικρόψυχη σφραγίδα, για τους ανθρώπους που πέρασαν όλη τους τη ζωή σε τόπους – αίθουσες αναμονής και ποτέ δε φτάσανε στον προορισμό τους. Από παλιά διωγμένοι, μόνιμα επισκέπτες, παντού ξένοι και εμφατικά ανεπιθύμητοι. Αυτοί που, σε καιρό ειρήνης, δε μπόρεσαν να επιστρέψουν στα χωριά που γεννήθηκαν και πέθαναν μ’ αυτό το μαράζι.

Η επόμενη μέρα της Συρίας

Γιώργος Στάμκος

Σε αναδιάταξη του χάρτη και των γεωπολιτικών σφαιρών επιρροής στη Συρία καθώς και στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, οδηγεί σε βάθος χρόνου η απόφαση Τραμπ για την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων από το συριακό έδαφος.

Η γεωπολιτική, ως γνωστόν, απεχθάνεται το κενό. Σε περίπτωση που υλοποιηθεί η αμερικανική απόφαση κατά τους επόμενους μήνες, ελλοχεύει ο κίνδυνος να δημιουργηθεί “κενό εξουσίας” στη βορειανατολική Συρία, καθώς είναι σαφές πως οι Κούρδοι και το YPG (Μονάδες Αυτοπροστασίας του Λαού) δεν είναι σε θέση να διατηρήσουν μόνοι τους τον έλεγχο στην τεράστια περιοχή που έχουν απελευθερώσει από τον ISIS -εννοείται με τη βοήθεια των ΗΠΑ και των συμμάχων τους- ανατολικά του Ευφράτη. Η περιοχή αυτή, υπόψιν, δεν κατοικείται μόνον από Κούρδους (περίπου 10% του πληθυσμού της Συρίας), αλλά και από Σύριους σουνίτες Άραβες και άλλες μειονότητες π.χ. Ασσύριους κ.ά.

Οι “μνηστήρες” της βορειοανατολικής Συρίας

Τον έλεγχο αυτής της περιοχής, που είναι πλούσια σε πετρελαϊκά κοιτάσματα και υδάτινους πόρους, επιζητεί να ανακτήσει το καθεστώς Άσαντ και εμμέσως η Ρωσία, η οποία δεν θα ήθελε με τίποτε να εμπλακεί σ' ένα τέλμα τύπου Αφγανιστάν, αλλά να κερδίσει γεωπολιτική επιρροή με το λιγότερο δυνατόν κόστος. 

Ορίστηκε η νέα ημερομηνία αρχής της καταστροφής του κόσμου

Σκηνές σαν και αυτές που βλέπουμε σε αποκαλυπτικές
ταινίες του Χόλιγουντ θα ζήσουμε άμεσα στην γη, αν δεν αλλάξουμε θεαματικά τον τρόπο που ζούμε.

Αν νομίζεται οτι οι σκηνές σαν και αυτές της ταινίας «The Wave» ή των υπόλοιπων που αφορούν μεγάλες φυσικές καταστροφές που πλήττουν τη γη, συμβαίνουν μόνο στα στούντιο του Χόλιγουντ με την βοήθεια της τεχνολογίας, τότε ενδεχομένως να χρειαστεί να αναθεωρήσεις την άποψή σου.

Σύμφωνα με το νέο ρεπόρτ των Ηνωμένων Εθνών, η περίοδος που ο πλανήτης θα βιώσει τεράστιες... θεομηνίες εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής, δεν είναι και τόσο μακριά. Για την ακρίβεια απέχει μόλις 12 χρόνια, εκτός και αν στο μεσοδιάστημα όλος ο κόσμος αποφασίσει να αλλάξει δραματικά τον τρόπο ζωής του. Κάτι που με τα δεδομένα που υπάρχουν μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται και τόσο πιθανό.

Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινοι και Αριστερά προτείνουν Τσίπρα και Ζάεφ για το Νόμπελ Ειρήνης

Για το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2019 προτείνουν τους πρωθυπουργούς της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας, Αλέξη Τσίπρα και Ζόραν Ζάεφ, οι ηγέτες των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, των Πράσινων και της Αριστεράςστο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, Ούντο Μπούλμαν, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμεραντίστοιχα, με κοινή δήλωσή τους, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του Αθηναϊκού Πρακτορείου.

Στη δήλωση, που συνυπογράφουν οι επικεφαλής των τριών ευρωκοινοβουλευτικών ομάδων, και έχει γνώση το ΑΠΕ-ΜΠΕ, τονίζεται μεταξύ άλλων ότι «η συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ της Ελλάδας και της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας τερματίζει μια μακρόχρονη διαμάχη και φέρνει σταθερότητα στα Δυτικά Βαλκάνια».

Οι Ούντο Μπούλμαν, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμερ σημειώνουν μάλιστα ότι η συμφωνία των Πρεσπών πουεπικυρώθηκε από τη Βουλή της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας, «αποτελεί επίσης πρότυπο για την ειρηνική επίλυση των διεθνών προβλημάτων μέσω διαλόγου και αμοιβαίων συμβιβασμών. Οι πρωθυπουργοί Ζόραν Ζάεφ και Αλέξης Τσίπρας είχαν το πολιτικό θάρρος να προχωρήσουν στη συμφωνία παρά την εθνικιστική αντιπολίτευση».

Στην κοινή δήλωσή τους οι τρεις ηγέτες τονίζουν ότι «για όλους αυτούς τους λόγους, υποστηρίζουμε την πρωτοβουλία της Νομπελίστριας Wided Bouchamaouiγια να δοθεί στον Αλέξη Τσίπρα και τον Ζόραν Ζάεφ το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης του 2019».

Το Μακεδονικό και η ντροπή του ΚΚΕ. Του Στέλιου Κούλογλου

Από την Τασκένδη μέχρι το Βουκουρέστι ή το Ανατολικό Βερολίνο, στις πόλεις όπου υπήρχαν πολιτικοί πρόσφυγες του εμφυλίου, ο «Ριζοσπάστης» και όλα τα άλλα έντυπα τυπώνονταν σε δύο γλώσσες: ελληνικά και σλαβομακεδόνικα. Το σημερινό ΚΚΕ αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί, λέει, αναγνωρίζει και χαρίζει τη μακεδονική γλώσσα στους «Σκοπιανούς».

Σε όλες τις πόλεις της προσφυγιάς, υπήρχαν δύο κατάλογοι προσφύγων: οι Έλληνες και οι Σλαβομακεδόνες. Το σημερινό ΚΚΕ αντιτίθεται στη συμφωνία των Πρεσπών γιατί, λέει, αναγνωρίζει μακεδονική εθνότητα στους Σκοπιανούς.

Ακόμη και αστοί πρώην Μακεδονομάχοι, όπως ο κ. Μέρτζος, παραδέχονται τώρα ότι η άγρια καταπίεση του ελληνικού κράτους, ιδίως της φασιστικής δικτατορίας Μεταξά, εναντίον των Σλαβομακεδόνων που ζούσαν στην Ελλάδα τους έσπρωξε να πάρουν μέρος στον εμφύλιο πόλεμο, αν δεν ήταν και η αιτία για τον εμφύλιο. Το 1949, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ, Νίκος Ζαχαριάδης, όταν είδε ότι έχανε τον εμφύλιο πόλεμο και χρειαζόταν στρατιώτες, τους υποσχέθηκε, στη διαβόητη 5η Ολομέλεια, την αυτοδιάθεση της (ελληνικής) Μακεδονίας.

Προς το τέλος του εμφυλίου, τότε που τα στρατοδικεία έστελναν κάθε μέρα στο εκτελεστικό απόσπασμα δεκάδες αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, η κρίσιμη ερώτηση δεν ήταν πλέον αν αποκηρύσσουν τον κομουνισμό: «αποκηρύσσεις την 5η Ολομέλεια;».

Βενεζουέλα: Ο στρατός απέρριψε το κάλεσμα των ΗΠΑ για πραξικόπημα

Στο κενό φαίνεται να πέφτει το ανοιχτό κάλεσμα των ΗΠΑ προς τον στρατότης Βενεζουέλας να προχωρήσει σε πραξικόπημα, με ένα ηχηρότατο «Όχι» από τον υπουργό Άμυνας της λατινοαμερικανικής χώρας.

Συγκεκριμένα, υπουργός Άμυνας της Βενεζουέλας Βλαντίμιρ Παντρίνο με ανάρτηση στο twitter δήλωσε ότι οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας αποκηρύσσουν κάθε πρόεδρο ο οποίος αυτοαναγορεύεται ή επιβάλλεται από «σκοτεινά συμφέροντα».

«Η απελπισία και η μισαλλοδοξία επιτίθενται στην ειρήνη του έθνους μας. Εμείς, οι στρατιώτες της πατρίδας, δεν θα αποδεχθούμε έναν πρόεδρο επιβεβλημένο στη σκιά σκοτεινών συμφερόντων, ούτε αυτοανακηρυγμένο στο περιθώριο του νόμου» έγραψε ο υπουργός προσθέτοντας: «Ο στρατός υπερασπίζεται το Σύνταγμά μας και είναι εγγυητής της εθνικής κυριαρχίας».

Η παραπάνω δήλωση αποτελεί απάντηση στον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο, ο οποίος χθες κάλεσε τον πρόεδρο της Βενεζουέλας Νικολά Μαδούρο να παραιτηθεί και παρότρυνε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας της Λατινικής Αμερικής να στηρίξουν τις προσπάθειες για «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Είχε προηγηθεί η αναγνώριση, από τον Τραμπ, του ηγέτη της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας Χουάν Γκουάιδο ως «νόμιμου προέδρου» της χώρας.

Σε ερώτηση που του τέθηκε από δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο αν εξετάζει την αποστολή του αμερικανικού στρατού στην Βενεζουέλα, ο Τραμπ απάντησε: «Δεν εξετάζουμε τίποτε, αλλά όλες οι επιλογές είναι στο τραπέζι».

H «δεξιά της δεξιάς»… δια χειρός Καμμένου

Είτε στα αριστερά, είτε στα δεξιά έδρανα της Βουλής δύσκολα βρίσκεις πολιτικό που θα βάλει στοίχημα υπέρ της πολιτικής, και εκλογικής, επιβίωσης του Πάνου Καμμένου. Πολύ περισσότερο, είναι μάλλον απίθανο να βρεις δημοσκόπο που να πιστεύει ότι ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ έχει ουσιαστικές πιθανότητες να ξαναβρεθεί εντός Κοινοβουλίου.

Το ζήτημα όμως είναι ότι το πιστεύει ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος – ή, τουλάχιστον, πιστεύει ότι μπορεί να παίξει με αξιώσεις το έσχατο προσωπικό του στοίχημα, κόντρα σε όλα τα πολιτικά και δημοσκοπικά δεδομένα. Και από αυτή την αφετηρία οριοθετεί ήδη χώρους, στοχεύει στην δεξαμενή των υπερσυντηρητικών ψηφοφόρων και χτίζει νέες συμμαχίες.

Εν ολίγοις, ο Πάνος Καμμένος περνά εν χορδαίς και οργάνοις στην αντιπολίτευση, όχι πρωτίστως κατά της κυβέρνησης αλλά κυρίως κατά της Νέας Δημοκρατίας: Επιχειρεί να χτίσει την «δεξιά της δεξιάς» και να ηγηθεί της νέας «υπερδεξιάς πτέρυγας» του πολιτικού χάρτη.

Το πώς βεβαίως περνάς, πειστικά, από την συγκυβέρνηση με την αριστερά στην ηγεσία της σκληρής εθνικιστικής δεξιάς είναι ένα σοβαρό πολιτικό ερώτημα. Για τον Πάνο Καμμένο όμως όλα είναι σχετικά και όλα είναι πιθανά. Κι όπως καβάλησε κάποτε το αντιμνημονιακό κύμα, βλέπει τώρα «φως» και χώρο στο ρεύμα του υπερσυντηρητικού «μακεδονισμού».