Γιώργος Παυλόπουλος
Στις κάλπες της 23ης Φεβρουαρίου, οι Γερμανοί δεν έχουν μια καθαρή επιλογή μπροστά τους – εκτός, ίσως, από την ακροδεξιά AfD, η οποία βλέπει πολλές από τις θέσεις της να έχουν ενσωματωθεί από τους Χριστιανοδημοκράτες και τα ποσοστά της να ανεβαίνουν διαρκώς. Είναι ένα σενάριο που επαναλαμβάνεται ολοένα πιο συχνά και έχει πάψει να αποτελεί σύμπτωση ή «ατύχημα».
Πρώτα το Μανχάταν, μετά το Βερολίνο!
Η συμβολή του Ίλον Μασκ στον εκλογικό θρίαμβο του Ντόναλντ Τραμπ, τον περασμένο Νοέμβριο, υπήρξε αδιαμφισβήτητη – όπως είναι και ο καθοριστικός ρόλος που διαδραματίζει στη νέα κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Καθώς λοιπόν η όρεξή του έχει ανοίξει για τα καλά, ο πλουσιότερος καπιταλιστής του πλανήτη επιθυμεί να επαναλάβει τον άθλο του και στην «υπερδύναμη» της ΕΕ και τρίτη μεγαλύτερη οικονομία παγκοσμίως, στις πρόωρες εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου, φέρνοντας σε θέση «οδηγού» των πολιτικών εξελίξεων την ακροδεξιά Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD). Αυτό για το οποίο έχει πει και γράψει ότι είναι το μοναδικό που μπορεί να «σώσει τη Γερμανία», ενώ έχει φροντίσει να σφραγίσει την ιδιαίτερη σχέση που διατηρεί μαζί του και με τις ιδέες του με τον πρόσφατο ναζιστικό του χαιρετισμό.\
Το πιθανότερο, βεβαίως, είναι ότι ο Μασκ δεν θα πετύχει τόσο εύκολα και γρήγορα τον στόχο του στη Γερμανία, καθώς η AfD μοιάζει να απέχει ακόμη πολύ από το να αναδειχθεί πρώτο κόμμα και, πολύ περισσότερο, να είναι σε θέση να σχηματίσει κυβέρνηση (αν και τίποτα, πλέον, δεν πρέπει να αποκλείεται…). Ακόμη κι έτσι, ωστόσο, ένα είναι σίγουρο: Ο Μασκ – άρα και ο Τραμπ – έχουν αποκτήσει ήδη ισχυρούς συμμάχους και στέρεα «πατήματα» στην Ευρώπη, γεγονός που με τη σειρά του αντανακλά και τις τάσεις που τείνουν να επικρατήσουν στο αστικό πολιτικό σκηνικό. Εφόσον αυτό δε συμβεί, τότε πρέπει να ξεχάσουμε την «ΕΕ που γνωρίσαμε» και να ετοιμαστούμε για μια νέα, ακόμη πιο αντιδραστική, σκοταδιστική, φιλοπόλεμη και εχθρική προς την κοινωνική πλειοψηφία.










