Υπουργείο Κολεγίων. Του Χρήστου Κάτσικα

Η αναθεώρηση του άρθρου 16, για την ίδρυση και λειτουργία μη κρατικών και μη κερδοσκοπικών Ανώτατων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων, είναι μία από τις 31 προτάσεις του πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά για την αναθεώρηση του Συντάγματος, που αποτελεί το δεύτερο μεθοδευμένο βήμα της κυβέρνησης για την εισβολή του ιδιωτικού στον χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης. Εχει προηγηθεί λίγο πριν από τις εκλογές η ψήφιση τροπολογίας στη Βουλή που ουσιαστικά και τυπικά αναγνωρίζει πάσης φύσεως πτυχία πέρα από αυτά του δημόσιου Πανεπιστημίου.

Τα τελευταία χρόνια, τόσο στην Ελλάδα όσο και στις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τα Πανεπιστήμια δέχονται σκληρή κριτική τόσο από επιχειρηματικούς κύκλους όσο και από τις ίδιες τις κυβερνήσεις. Ιδιαίτερα τα χρόνια του Μνημονίου, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει το δημόσιο Πανεπιστήμιο ως προβληματική δημόσια επιχείρηση που πρέπει να «εξυγιανθεί», όπως άλλες δημόσιες επιχειρήσεις! Οπως φαίνεται, ακολουθεί το πρότυπο «εξυγίανσης» της αγοράς τηλεπικοινωνιών, αερομεταφορών, ενέργειας, υγείας: προηγείται η απαξίωση του δημόσιου φορέα και η τεχνητή δημιουργία έτοιμης «πελατείας» για τους ιδιώτες που θα ενσκήψουν.

Η NSA συλλέγει εκατομμύρια φωτογραφίες προσώπων στο ίντερνετ

Η Εθνική Υπηρεσία Ασφαλείας των ΗΠΑ (NSA) συλλέγει αμέτρητες φωτογραφίες και εικόνες ανθρώπων, τις οποίες εντοπίζει μέσω των προγραμμάτων παρακολούθησής της σε όλο τον κόσμο, με στόχο τη χρήση τους σε εξελιγμένα συστήματα αναγνώρισης προσώπων, όπως προκύπτει από μυστικά έγγραφα, σύμφωνα με τους New York Times.

Όπως αποκαλύπτεται από τα έγγραφα της NSA, η υπηρεσία πληροφοριών των ΗΠΑ βασίζεται όλο και περισσότερο τα τελευταία τέσσερα χρόνια στην τεχνολογία συστημάτων αναγνώρισης προσώπου.

Η υπηρεσία πληροφοριών έχει στραφεί σε νέα λογισμικά για να εκμεταλλευτεί τον αμέτρητο αριθμό εικόνων που περιλαμβάνονται σε emails, γραπτά μηνύματα, κοινωνικά δίκτυα, συνομιλίες μέσω βίντεο και άλλες επικοινωνίες.

Οι αξιωματούχοι της NSA πιστεύουν ότι η τεχνολογική πρόοδος θα μπορούσε να φέρει «επανάσταση» στον τρόπο με τον οποίο η υπηρεσία εντοπίζει στόχους παρακολούθησης, όπως προκύπτει από τα εν λόγω έγγραφα, αναφέρει η εφημερίδα.

Διαβάστε το οπωσδήποτε: Να τι έγραψε η “Βραδυνή” όταν ο Γλέζος με τον Σάντα κατέβασαν την χιτλερική σημαία

Σας θυμίζει τίποτε;

Δείτε τη έγραφε η “Βραδυνή” της επομένης που κατέβασαν την χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη οι Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας στις 30-5-1941.

Τέτοιοι ήταν, τέτοιοι είναι και τέτοιοι θα παραμείνουν πάντα. Εθελόδουλοι, πρόθυμοι να πουληθούν και να ξεπουλήσουν.
Με κουκούλα ή καπέλο, με ξυρισμένο κεφάλι ή με καπέτα, με στιλέτο ή με πένα, λιγούρηδες ή μεγαλοκαρχαρίες, ο στόχος τους είναι ίδιος...

http://tilevoasartas.blogspot.gr/

Ψήφος ταξική

Του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

"Να πάτε στην κάλπη έχοντας στο ένα χέρι το ψηφοδέλτιο και στο άλλο χέρι το ευρώ», προέτρεψε ανήμερα των εκλογών ο Σταύρος Ψυχάρης και, απ' ό,τι φαίνεται, η προτροπή του έπιασε τόπο. Όντως, οι Έλληνες ψήφισαν στις ευρωεκλογές με το χέρι στο ευρώ, άλλος στο ευρώ που είχε, άλλος στο ευρώ που δεν είχε, άλλος στο ευρώ που το είχε και το έχασε, άλλος στο ευρώ που φοβόταν ότι θα του γίνει ξαφνικά δραχμή. Δεν ψηφίσαμε μόνο με οικονομικά κριτήρια, ποτέ οι λαοί δεν ψηφίζουν μόνο με οικονομικά κριτήρια, όπως και να το κάνουμε όμως, η ψήφος της 25ης Μαΐου ήταν πρωτίστως ταξική.

Η ανάλυση του εκλογικού αποτελέσματος που έγινε από τον πολιτικό επιστήμονα Χριστόφορο Βερναρδάκη και δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο Rednotebook βγάζει πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα: Στις «υψηλές περιοχές», Βουλιαγμένη, Βούλα, Ψυχικό, Φιλοθέη, Εκάλη, η Ν.Δ. πήρε 47,9% και ο ΣΥΡΙΖΑ μόλις 13,8%. Απολύτως φυσιολογικό αποτέλεσμα. Οι άνθρωποι ψήφισαν με βάση τα συμφέροντα και τους φόβους τους. Στο ερώτημα «Σταθερότητα ή ανατροπή;» απάντησαν «Σταθερότητα» -τη δική τους σταθερότητα, προφανώς- κι όσοι κιότεψαν, προτίμησαν το αντισυστημικό «Ποτάμι», σε ποσοστό 8,6%.

Ευχές, σε έναν κόσμο που δεν συγκλονίζεται πια.

Κάθισα να γράψω ένα άρθρο για τον κόσμο μας, που δεν συγκλονίζεται πια.

Και άρχιζε κάπως έτσι:

“Θα ήθελα να μην υπάρχουν καταστάσεις και γεγονότα που σοκάρουν. Όμως υπάρχουν.
Θα ήθελα να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που σοκάρονται από αυτά. Όμως δεν υπάρχουν.”

Συνέχισαν να πετάνε οι σχετικές σκέψεις στο μυαλό μα πριν προλάβουν να μπουν στο χαρτί, μπήκαν σφήνα εικόνες άλλες που πήραν τις αρχικές σκέψεις και τις έθαψαν. Και σταμάτησα να γράφω.
Αντικατάσταση των λέξεων από εικόνες. Εικόνες σκληρές από ανθρώπους σκοτωμένους σε εμφυλίους, φωτογραφίες αστέγων, άλλων ανθρώπων που έθεσαν τέλος στη ζωή τους, εικόνες ανθρώπινης εξαθλίωσης, εκμετάλλευσης, αδικίας...
Σε μια προσπάθεια συναισθηματικής αντιπαράθεσης, έρχονται και κάποιου άλλου είδους εικόνες. Εικόνες σχετικές με τα αποτελέσματα των εκλογών που πέρασαν, εικόνες με ρητά, με σέξυ γυναίκες και άντρες, με ζώα, χιουμοριστικές, εικόνες με τις ομορφιές της φύσης, χαρούμενες, αισιόδοξες...

Τηλεοπτική Δημοκρατία

Τελειωμό δεν έχει η καταμέτρηση των σταυρών για τους υποψήφιους ευρωβουλευτές που αν συνεχιστεί με αυτούς τους ρυθμούς θα τελειώσει μετά τις ευρωεκλογές του 2019.

Το τοπίο πάντως έχει ξεκαθαρίσει. Ο σοφός ελληνικός λαός έστειλε στο ευρωκοινοβούλιο τους πιο αναγνωρίσιμους, αυτούς που παρήλαυναν καθημερινά κι επί μήνες από τις οθόνες των τηλεοράσεων. Και καλά έκανε. Γιατί να κάτσεις να ψάξεις τα ονόματα των ευρωψηφοδελτίων για να δεις ποιος αξίζει περισσότερο την ψήφο σου; Αφού έχουν έτοιμη την απάντηση για σένα η Όλγα Τρέμη κι ο Νίκος Χατζηνικολάου.

Ακόμα και στην εποχή του διαδικτύου, οι Έλληνες πολίτες επέλεξαν αυτούς που τους είπε η τηλεόραση. Ψήφισαν δημοσιογραφική προπαγάνδα, μπάλα, τραμπουκισμό, ακαδημαϊκό συντηρητισμό, λαϊκισμό, τρολάρισμα του Συνταγματικού Δικαίου και φασισμό. Μέχρι και ηθοποιό διαφήμισης κόντεψαν να στείλουν στις Βρυξέλλες.

«Ως εδώ!» είπαν στη Γερμανία και αστοί από τις ελίτ της ΕΕ.

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι από πολιτική σκοπιά, για τη Γερμανία αξίζει περισσότερο η Γαλλία μόνη της από τις υπόλοιπες 26 χώρες-μέλη της ΕΕ, όσο κυνικό κι αν ακούγεται αυτό.
Ο λόγος είναι απλούστατος: ούτε Ευρωζώνη ούτε ευρωπαϊκή ολοκλήρωση μπορούν να υπάρξουν χωρίς τη Γαλλία! Οταν λοιπόν η Μαρίν Λεπέν και το Εθνικό Μέτωπό της έρχονται στις ευρωεκλογές της Κυριακής πρώτο κόμμα με 25% από... 7% που είχε στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009, πριν δηλαδή από την κρίση, αυξάνοντας τις έδρες της στο Ευρωκοινοβούλιο από 3 σε... 24 (!), λογικό είναι να αντηχήσουν οι σειρήνες συναγερμού στο Βερολίνο.

Το ερώτημα δεν είναι φυσικά αν οι Γάλλοι ψηφοφόροι έγιναν ξαφνικά ακροδεξιοί και φασίστες. Είναι προφανές ότι δεν συνέβη αυτό. Το πραγματικό ζήτημα που θέλει απάντηση είναι γιατί το ένα τέταρτο των Γάλλων ψηφοφόρων ψήφισε το Εθνικό Μέτωπο, μόλις αυτό έκανε σημαία του το σύνθημα «Εξω η Γαλλία από το ευρώ!» και υποσχέθηκε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα αυτό.

«Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον»…

Μενέλαος Γκίβαλος
Η σημασία ενός εκλογικού αποτελέσματος αποτυπώνεται ασφαλώς στην αριθμητική του έκφραση, στη διαμόρφωση των νέων κομματικών και πολιτικών συσχετισμών. Όμως μείζονα σημασία αποκτά η ποιοτική διάσταση των αποτελεσμάτων, η δυναμική που αναδύεται και η οποία θα καθορίσει τις εξελίξεις.
Τα αριθμητικά αποτελέσματα δίνουν μια ξεκάθαρη νίκη στον ΣΥΡΙΖΑ -με ποσοστό υπεροχής που πλησιάζει το 4%-, ο οποίος και διατήρησε σε επίπεδο ευρωεκλογών το ποσοστό που έλαβε στις εθνικές εκλογές το 2012. Αντίθετα, οι απώλειες των κομμάτων της συγκυβέρνησης είναι εντυπωσιακές. Το ΠΑΣΟΚ απώλεσε άλλο ένα 35% της εκλογικής του δύναμης, αρκούμενο σε ποσοστά απλής επιβίωσης, κι αυτό λόγω των χαμηλών προσδοκιών που υπήρχαν προεκλογικά. Όμως «ο μεγάλος χαμένος» των ευρωεκλογών είναι ο Α. Σαμαράς, που συρρίκνωσε το κόμμα του σε διαστάσεις «μικρο-μεσαίου» κομματικού σχηματισμού, ενώ παράλληλα η ΝΔ απώλεσε την κυρίαρχη θέση που κατείχε στο πολιτικό σύστημα από τον Ιούνιο του 2012.

Πολιτικο-ιδεολογικό ρήγμα

Με δέκα τεχνικές ελέγχουν το μυαλό - Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΡΟΧΗΣ ΤΩΝ ΛΥΣΕΩΝ

 Νόαμ Τσόμσκι
Ο Αμερικανός ακαδημαϊκός και στοχαστής, Νόαμ Τσόμσκι, αναλύει τις δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης. Το κείμενο αποτελεί μέρος μιας συλλογής συνεντεύξεων του Ν.Τσόμσκι, όπου ο κορυφαίος διανοητής διαπιστώνει.....διεισδυτικές παρατηρήσεις για τους θεσμούς που διαμορφώνουν τη σκέψη του κοινού και οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία της ισχύος και του κέρδους.

1. Η τεχνική της διασκέδασης
Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών.
Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία.

Τα αποτελέσματα των εκλογών είναι ζήτημα ζωής και θανάτου

Του Παναγιώτη Χατζηστεφάνου

Περί του αλάθητου των εκλογικών αποτελεσμάτων, αυτό που έχω να πω είναι ότι η φολιδωτή ουρά που κρύβει η δημοκρατία κάτω από τα φουστάνια της είναι η ίδια η πλειοψηφία που επικαλείται ως το βασικό προσόν υπέρ της.
Η πλειοψηφία, μια αυθαίρετη και ολοκληρωτική έννοια, δεν δίνει λογαριασμό, άρα δεν είναι ελέγξιμη – αποφασίζει de facto, σύμφωνα με τους δημοκράτες.
Η πλειοψηφία όμως δεν είναι ιδανική. Δεν αποτελείται από διαφωτισμένους, ενημερωμένους, έξυπνους πολίτες που έχουν ξεπεράσει τις όποιες αγκυλώσεις του περιβάλλοντος τους και έτσι επιλέγουν πολιτικό αντιπρόσωπο με γνώμονα την ικανότητα του να εκπροσωπήσει τα κατόπιν κριτικής σκέψης διαμορφωμένα λαϊκά αιτήματα.
Η πλειοψηφία είναι τυραννική, πραξικοπηματική, και ναι, η πλειοψηφία είναι συντηρείται σε μια τεχνητή ηλιθιότητα χωρίς να απεμπολεί κανείς, εκτός από την ίδια, τις ευθύνες της αυτοβελτίωσης και της αφύπνισης της.
Επίσης όμως είναι γεγονός πως, εκ γενετής και μέχρι θανάτου, εσκεμμένα και κατόπιν σχεδίου, η πλειοψηφία εκμαυλίζεται και εθίζεται μεθοδικά και καθ’ υπαγόρευση σε κάθε είδους νοητικό, ηθικό και αισθητικό σκουπίδι με αναπόφευκτο αποτέλεσμα η μάζα να θεωρεί κανόνα, μονόδρομο ή ακόμα και να αποθεώνει κάθε είδους μετάλλαξη της εξουσίας που διαχειρίζεται την συνείδηση των πολλών.
Το μεγάλο κόλπο της διαφθοράς της πλειοψηφίας έχει στημένη μια παγίδα σε κάθε γωνία που στρίβει η ζωή ενός μέσου Έλληνα πολίτη και καλλιεργεί από ένα σημείο και μετά ένα είδος μοιρολατρίας, επιβάλλει ένα αδιεξοδικό καθεστώς που μιμείται την φυσική κατάσταση των πραγμάτων.

Η νίκη

του Στρατή Μπουρνάζου

Jason Oliva, «Φτερωτή Νίκη της Σαμοθράκης», 2010

Νίκη. Νίκη, σαφής, ιστορική για τα δεδομένα της χώρας, με ευρωπαϊκή σημασία. Αυτό σημαίνει η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές. Το γράφουν, σε διαφορετικούς τόνους, όλα τα έγκυρα διεθνή μέσα ενημέρωσης, όχι μόνο ο Guardian (που για τους Μουρούτηδες είναι κάτι μεταξύ Αυγής και Unfollow), αλλά και το BBC και η Monde και οι Financial Times. Tο ξέρουν πολύ καλά και οι κυβερνητικοί, όσο κι αν προσπαθούνε να βαφτίσουν το κρέας ψάρι, και να μας πουν ότι νικητής δεν είναι ο πρώτος, αλλά ο δεύτερος, μπορεί και ο τέταρτος (και ίσως αν η ΔΗΜΑΡ ήταν ακόμα στην κυβέρνηση να βρίσκαν τρόπο να πούνε ότι κι αυτή πέτυχε, αν όχι εξαιρετική, πάντως «ικανοποιητική» επίδοση). Το ξέρουν καλά, αλλιώς ποιος ο λόγος και των ανασχηματισμών και του ενσκήψαντος αιφνίδιου έρωτα για την απλή αναλογική; Ο λόγος που γράφω αυτό το τόσο στοιχειώδες, σχεδόν αυτονόητο (παρά την απέχθειά μου για τα αυτονόητα) είναι επειδή νομίζω ότι υπάρχει μια κατηγορία που έχει νιώσει λιγότερο τη νίκη. Και αυτή είναι, παραδόξως, οι φίλοι, τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Οι λόγοι είναι πολλοί: ότι όλοι είμαστε εντός του κυρίαρχου λόγου των καναλιών, που μας επηρεάζει πολύ περισσότερο από ό,τι νομίζουμε, καθώς αυτός ορίζει το πλαίσιο της κουβέντας· οι μεγάλες, ίσως και υπερβολικές προσδοκίες· μια μόνιμη κατάσταση γκρίνιας, γνώριμη και από παλιότερα στην Αριστερά, που στα χρόνια της κρίσης έχει βαθύνει, καθώς ενσωματώνουμε την ήττα· το ότι ο λόγος μας, μερικές φορές, δεν εμπνέει ούτε εμάς τους ίδιους. Σύμφωνοι. Όμως, ας σκεφτούμε: Αν σε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή χώρα ένα κόμμα αριστερό, ριζοσπαστικό, κομμουνιστογενές έβγαινε πρώτο με διαφορά 4% υπήρχε περίπτωση να μην πανηγυρίζαμε; Να σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη η διαφορά, ότι το 4% είναι μικρό; Ασφαλώς όχι.http://enthemata.wordpress.com/