Κι αν χάσουμε την κυβέρνηση, θα έχουμε το κράτος

Δεν μπορεί να μην παραδεχτεί κανείς πως η ΝΔ βλέπει μπροστά. Τι κι αν το ενδεχόμενο εκλογών γίνεται όλο και πιο πιεστικό; Ξηλώνονται όλα τα διευθυντικά στελέχη του δημοσίου που είχαν αναδειχθεί με αντικειμενικά κριτήρια και στη θέση τους μπαίνουν οι κομματικά αρεστοί με μία μόνο υπογραφή: του οικείου υπουργού.

Μεθοδικά ετοιμάζεται ένας κομματικός στρατός προϊσταμένων σε όλα τα νευραλγικά πόστα της δημόσιας διοίκησης. Ένας στρατός που θα παραμείνει σε θέσεις κλειδιά ακόμα κι όταν η συγκυβέρνηση περάσει στην πλευρά της αντιπολίτευσης.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

Το καλοκαίρι ο Κυριάκος Μητσοτάκης καταθέτει άλλον ένα μεταρρυθμιστικό νόμο για την επιλογή των στελεχών του δημοσίου. Εκεί περιγράφονται με εξονυχιστική λεπτομέρεια φανταχτερές διαδικασίες για τα τεστ δεξιοτήτων και το ρόλο του Ειδικού Συμβουλίου Επιλογής Προϊσταμένων, που δεν έχουν καμία σημασία καθώς όλα αυτά προβλέπονται για το απώτερο μέλλον. Το ζουμί είναι στις μεταβατικές διατάξεις, που θεσμοθετούν τον εξής νεωτερισμό: Με πρόσχημα την αλλαγή των οργανογραμμάτων, θα καθαιρεθούν όλοι οι προϊστάμενοι που είχαν επιλεγεί αντικειμενικά και θα διοριστούν νέοι με απόφαση υπουργού.

Τσίπρας: Σαμαράς και Βενιζέλος τρολάρουν

«Ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες. Ήρθε η ώρα της ανατροπής σε Ελλάδα και Ευρώπη», δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στο Φεστιβάλ της Νεολαίας του ΣΥΡΙΖΑ. «Στην αρχή, οι αντίπαλοί μας έσπευσαν να βαφτίσουν παροχές, τα μέτρα για τη σωτηρία της χώρας και των ανθρώπων. Στη δική τους λογική το να μη πεθαίνουν από τη πείνα, να μην αυτοκτονούν από την απόγνωση, να μη ζουν στο σκοτάδι και να ξεπαγιάζουν το χειμώνα, χιλιάδες φτωχά νοικοκυριά, είναι φαίνεται παροχή πολυτελείας. Όταν κατάλαβαν ότι τα επιχειρήματα τους δεν είναι πειστικά, άλλαξαν τροπάριο και άρχισαν να ακολουθούν ασθμαίνοντας, τη δική μας ατζέντα. Τόσο πολύ άτσαλα όμως που φτάνουν στο σημείο - για να χρησιμοποιήσω και μια έκφραση προσφιλή στο λεξιλόγιο της νέας γενιάς του διαδικτύου – φτάνουν στο σημείο του "τρολ"», είπε ασκώντας κριτική στην κυβέρνηση.

«Πως αλλιώς να σχολιάσει κανείς τη νέα γραμμή της κυβέρνησης, ότι ο κος Σαμαράς και ο κος Βενιζέλος έγιναν αντιμνημονιακοί που βγάζουν τη χώρα από το μνημόνιο, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ "μας γυρίζει στα μνημόνια"», είπε προσθέτοντας ότι η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι με τρεις επιλογές: «Η πρώτη είναι η επιμονή στο δόγμα της κ. Μέρκελ. Είναι η πεπατημένη που έχει προκαλέσει τραγωδίες, η λογική της υποτίμησης της εργασίας, της περιουσίας και της ζωής των ανθρώπων μέσα από βάρβαρα μνημόνια. Η δεύτερη είναι η λογική της εθνικής αναδίπλωσης και του λαϊκισμού. Είναι το μίγμα του νεοφασισμού και της επιστροφής σε εποχές καταστροφής. Η τρίτη είναι η επιλογή και η στρατηγική της αριστεράς».

ΕΚΒΙΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥΣ. Του Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ

Πανικοβλήθηκαν δικαιολογημένα ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος μόλις διάβασαν το πρωτοσέλιδο άρθρο του Βήματος την περασμένη Κυριακή, το οποίο υπέγραφε ο εκδότης Σταύρος Ψυχάρης. «Φημολογείται ότι ο ένας δεν θέλει να παραμείνει και ο άλλος δεν επείγεται!» άρχιζε το άρθρο. «Ο λόγος φυσικά για τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα» εξηγούσε. Στη συνέχεια ο Στ. Ψυχάρης πετούσε την πολιτική βόμβα «Πολλές φορές, σχεδόν όλοι οι πρωθυπουργοί της Ελλάδος έχουν διατυπώσει την επιθυμία να παραιτηθούν μη αντέχοντας την πίεση της κοινής γνώμης και την οργή της κοινωνίας»!
Ο Σαμαράς δηλαδή «δεν θέλει να παραμείνει» πρωθυπουργός, ενώ πρωθυπουργοί θέλουν να παραιτηθούν επειδή δεν αντέχουν «την οργή της κοινωνίας» εναντίον τους! Σε ελεύθερη απόδοση το μήνυμα ήταν σαφέστατο: Σήκω φύγε, Σαμαρά, γιατί η κοινωνία έχει οργιστεί εναντίον σου! Η παταγώδης αποτυχία του Πρωθυπουργού Αντ. Σαμαρά να αποσπάσει κάτι από τη καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ τον κατέστησε άχρηστο στα μάτια μερίδας της ελίτ της ελληνικής αστικής τάξης. Αυτό το τμήμα της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας της χώρας προωθούσε τη γραμμή απαλλαγής από την κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου με εκλογή το Νοέμβριο και μάλιστα με τις ψηφοφορίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας να έχουν προηγηθεί και να έχουν αποτύχει. Θεωρούσε φυσικά ότι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ θα έχαναν τις εκλογές, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ θα νικούσε τη ΝΔ με 3 έως 5 εκατοστιαίες μονάδες διαφορά. Δεν θα είχε φυσικά αυτοδυναμία και στόχος τους ήταν να τον υποχρεώσουν να συγκυβερνήσει με το Ποτάμι του Σταύρου Θεοδωράκη, οπότε θα εγκλωβιζόταν αμέσως και άκοπα στο συστημικό πλαίσιο. Εκτιμούσαν, αντιθέτως, ότι αν οι εκλογές γίνουν τον Μάρτιο είναι πιθανό ο ΣΥΡΙΖΑ να υπερέχει ακόμη και… 8 με 10 εκατοστιαίες μονάδες της ΝΔ, οπότε θα κινείται στα όρια ή και στο πλαίσιο της αυτοδυναμίας. Σε μια τέτοια περίπτωση, προφανώς η πλήρης ενσωμάτωση του ΣΥΡΙΖΑ θα απαιτήσει περισσότερο χρόνο και κόπο.

Βρέθηκε σκίτσο της «Εφ.Συν.» στον τρομοκράτη!

Του Λάκη Μπέλλου

ίχαμε το οργανωμένο σχέδιο κατά του Ολυμπιακού σε Ελλάδα και Ευρώπη, τώρα έχουμε και το οργανωμένο σχέδιο τρομοκρατών κατά του Μαρινάκη και άλλων εφοπλιστών, που ανακοινώθηκε από τους Κικίλια και ΕΛ.ΑΣ.

Το πλέον επιβαρυντικό στοιχείο είναι ότι βρέθηκε πάνω στο άτομο που συνελήφθη, απόκομμα της «Εφημερίδας των Συντακτών», το οποίο αφορούσε τους εφοπλιστές και το «προαιρετικόν» τού να πληρώνουν την Εφορία. Προφανώς πρέπει να ήταν η περίφημη πια γελοιογραφία του Μιχάλη Κουντούρη.

Δεν λείπει βέβαια το απαραίτητο τάπερ, ενώ αναφέρονται και «λουκάνικα». Εξετάζεται αν είναι αλόγου. ΄Η παραλόγου.

Επιδίωξη του Σαμαρά με την ψήφο εμπιστοσύνης είναι να πάρει 180 ψήφους και να βγει απευθείας Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Οι βουλευτές Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ όταν ψηφίζουν στα κανάλια για την κυβέρνηση, δίνουν-δεν δίνουν 53 ψήφους. Οταν ψηφίζουν στη Βουλή, δίνουν 153 και πάνω.

Ο μύθος της μετα-μνημονιακής «αλλαγής»

Του Τάκη Φωτόπουλου

Ο νέος μεγάλος μύθος με τον οποίο παραμυθιάζουν τα θύματα της παγκοσμιοποίησης, τόσο η κυβέρνηση της κοινοβουλευτικής Χούντας όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση, είναι η δήθεν μεγάλη αλλαγή που έρχεται και θα μας βγάλει από τα μνημόνια και την οικονομική καταστροφή. Είτε αυτό θα γίνει σαν φυσική εξέλιξη των «προσπαθειών» της Χούντας όλα αυτά τα χρόνια, όπως ισχυρίζεται, είτε θα γίνει χάρη στους πολιτικούς και οικονομικούς χειρισμούς των εγκεφάλων του ΣΥΡΙΖΑ που μολονότι δεν διανοούνται να κτυπήσουν τις αιτίες της καταστροφής αυτής, οι οποίες ανάγονται στην παραμονή της χώρας στην ΕΕ (όχι απλά στην Ευρωζώνη) και την έλλειψη οικονομικής κυριαρχίας, εντούτοις, σαν νέοι…Χουντίνι, υπόσχονται, αν εκλεγούν, να μας βγάλουν από τη καταστροφή. Όμως, για να δούμε τι είδους αλλαγή και έξοδος από τη καταστροφή είναι δυνατή, πρέπει πρώτα να την ορίσουμε. Αρχικά, θα πρέπει να διακρίνουμε τις συνέπειες της καταστροφής στη φτωχοποίηση των λαϊκών στρωμάτων από τις ίδιες τις «θεσμικές αλλαγές» που υιοθετήθηκαν από τη Χούντα. Και αυτό γιατί, και αν ακόμη ήταν δυνατή η «ανακούφιση» των λαϊκών στρωμάτων από κάποιες συνέπειες της καταστροφής, όσο οι θεσμικές αυτές αλλαγές παραμένουν, τότε, ακόμη και χωρίς μνημόνια, η καταστροφή θα είναι πια μόνιμη. Με άλλα λόγια, τα Μνημόνια δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός για τη Χούντα και τις ελίτ από πίσω της. Ήταν μέσο για να επιβληθούν οι «αναγκαίες μεταρρυθμίσεις». «Αναγκαίες» όχι βέβαια για το «καλό της οικονομίας», όπως λένε οι ελίτ, και παπαγαλίζουν και οι συστημικοί οικονομολόγοι που διδάσκονται στα Πανεπιστήμια ότι υπάρχει κάποιο «γενικό» καλό. Πράγμα που αποτελεί άλλο ένα μύθο σε μια καπιταλιστική οικονομία της αγοράς, όπου το τι είναι «καλό» για την οικονομία ορίζεται με βάση τα συμφέροντα αυτών που την ελέγχουν. Όμως, στην προκειμένη περίπτωση, το συμφέρον των θυμάτων της παγκοσμιοποίησης και αυτό των ευεργετούμενων από αυτήν είναι διαμετρικά αντίθετα. Τα συμφέροντα αυτά έχουν, βέβαια, απόλυτη σχέση με τις ταξικές διαιρέσεις είναι όμως πολύ ευρύτερες στην εποχή της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς από τις παραδοσιακές ταξικές διαιρέσεις που χαρακτήριζαν την καπιταλιστική οικονομία του κράτους-έθνους.

ΤΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ ΤΟΥ ΧΟΝΓΚ ΚΟΝΓΚ Τι κρύβεται πίσω από την «επανάσταση της ομπρέλας»

Μπορεί ο τρόπος εκλογής των εκπροσώπων του Χονγκ Κονγκ στην κεντρική πολιτική σκηνή να ήταν η αφορμή που πυροδότησε την εξέγερση χιλιάδων πολιτών της πρώην βρετανικής αποικίας, όμως τα αίτια πίσω από την «επανάσταση της ομπρέλας» που σείεται τις τελευταίες ημέρες την Κίνα, είναι βαθύτερα.

Οι διαδηλώσεις είναι συνηθισμένες στο Χονγκ Κονγκ, αλλά αυτό που ξεκίνησε την Παρασκευή είναι πρωτοφανές. Το οικονομικό κέντρο της Κίνας σείεται από την διογκούμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και ξαφνιάζει τη Δύση. Όχι όμως και το Πεκίνο, το οποίο μοιάζει έτοιμο από καιρό για τα υπέρ της δημοκρατίας αιτήματα των κατοίκων της επαρχίας που ζει επί χρόνια με την υπόσχεση «μια χώρα, δύο συστήματα». Μια υπόσχεση που τώρα δοκιμάζει τα όριά της.

Από την περασμένη Παρασκευή, οι δρόμοι του Χονγκ Κονγκ είναι πλημμυρισμένοι από δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές που διαμαρτύρονται για τη νέα πολιτική μεταρρύθμιση που επέβαλε το Πεκίνο και περιορίζει το δικαίωμα επιλογής του τοπικού κυβερνήτη. Το κίνημα αυτό υπέρ της δημοκρατίας αποτελεί μια δοκιμασία για τον κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ, ο οποίος φοβάται τόσο την επέκταση των διαδηλώσεων στην Κίνα όσο και τη ρήξη ανάμεσα στο Χονγκ Κονγκ και το Πεκίνο.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης: Οι καθαρίστριες είναι πιο απαραίτητες από τους υπουργούς

Κάποτε στο Ελληνικό λεξιλόγιο και στο γράμμα Ν υπήρχε μία λέξη, Ντροπή!

Αυτές τις ημέρες το Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε την απόφαση της εξουσίας δια την κατάργηση της Κυριακής αργίας.

Η εξουσία ενοχλήθηκε και το έδειξε. Θεωρήθηκε μάλιστα η δικαστική απόφαση παρενόχληση στο έργο της εξουσίας.

Υπουργικά χείλη δεν έκρυψαν την δυσφορία της εξουσίας δια την ανωτέρω δικαστική απόφαση και άφησαν να εννοηθεί ότι θα κάνουν το παν-που σημαίνει ότι θα ασκήσουν πιέσεις- δια την ανάκληση μιας τέτοιας απόφασης.

Εάν όμως δεν απατώμαι η δικαιοσύνη και μάλιστα στον ανώτατο βαθμό, έρχεται να προφυλάξει τον λαό και τον κάθε άνθρωπο από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας, διαφορετικά ο πολίτης θα μείνει ανυπεράσπιστος.

Συλλογή υπογραφών στο διαδίκτυο για τη 19χρονη Ντοά, την ηρωίδα ναυαγό

Συλλογή υπογραφών στο διαδίκτυο για τη 19χρονη Ντοά, την ηρωίδα ναυαγό που βρίσκεται εγκλωβισμένη στα Χανιά

Με πρωτοβουλία του Φόρουμ Μεταναστών Κρήτης ξεκίνησε χθες διαδικτυακά συλλογή υπογραφών για τη 19χρονη Ντοά, μία από τους μόλις δέκα που επέζησαν του φρικτού ναυαγίου της Μάλτας που κόστισε τις ζωές 490 ανθρώπων. Η Ντοά κράτησε στην αγκαλιά της δύο μωρά για 4 μερόνυχτα μέχρι να βρεθεί σε στέρεο έδαφος. Μετά απ’ όλη αυτή την απίστευτη περιπέτειά της το μόνο που της δόθηκε από το ελληνικό κράτος ήταν ένα χαρτί 6μηνης αναβολής απέλασης. Οι υπογραφές που θα συλλεχθούν θα χρησιμοποιηθούν ως μέσο πίεσης ώστε η μικρή Ντοά να μπορέσει να τακτοποιήσει τα έγγραφά της και να φύγει για τον προορισμό της που είναι η Σουηδία.

Ολόκληρο το κείμενο για τη συλλογή υπογραφών έχει ως εξής:

Το κράτος εναντίον του ...κράτους!

...Ο νεοφιλελευθερισμός έχει αφομοιώσει καλύτερα τα διδάγματα από το “Κράτος και Επανάσταση” του Λένιν απ' ότι η Αριστερά. Η αντιδραστική αναδιάρθρωση των κρατικών μηχανισμών δεν γίνεται με τον μετασχηματισμό τους, αλλά με την καταστροφή των παλιών και την συγκρότηση νέων. Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούργια. Άρχισε να εφαρμόζεται στην χώρα μας μαζί με την εμφάνιση του νεοφιλελευθερισμού, πολύ πιο πριν από τα μνημόνια...

Του Γιώργου Καλαντζόπουλου
Τις τελευταίες μέρες βρισκόμαστε μπροστά σε ένα περίεργο πολιτικό φαινόμενο: Η ταξική πάλη, έχει καταλαγιάσει στο “πεζοδρόμιο” μπροστά στην αναμονή μιας κυβερνητικής αλλαγής, φαίνεται όμως ότι οξύνεται εντός του “κράτους”.

Με πρωτεργάτες τα ΜΜΕ και τους κυβερνητικούς χειρισμούς έχει ξεκινήσει μια πολυμέτωπη και οργανωμένη επίθεση ενάντια σε μια μερίδα δημάρχων. Την μια μέρα προβάλλεται ως αιχμή η εικόνα εγκατάλειψης των παιδικών χαρών και των αθλητικών χώρων, την άλλη οι λειτουργικές αδυναμίες των παιδικών σταθμών, την επόμενη η διαδικασία επανελέγχου των συμβάσεων των εργαζομένων. Όλα αυτά συμβαίνουν πριν καλά καλά συμπληρωθεί το πρώτο εικοσαήμερο από την ανάληψη της διοίκησης των δήμων από τις νέες δημοτικές αρχές.

Η μοίρα τους στα χέρια της τρόικας

Σταύρος Χριστακόπουλος

Όταν η Άνγκελα Μέρκελ παρέπεμπε στον Αντώνη Σαμαρά στην τρόικα, με την επιπλέον επισήμανση πως είναι βέβαιη ότι τα «επόμενα βήματα» για τη βελτίωση της ελληνικής οικονομίας θα ολοκληρωθούν σύντομα, ήταν αυτονόητο ότι μιλούσε για τη διευθέτηση των τελευταίων σοβαρών εκκρεμοτήτων του τρέχοντος μνημονίου.

Εξ άλλου το ανοιχτό περιθώριο για αποχώρηση του ΔΝΤ και για ένα είδος νέας σχέσης της Ελλάδας με τους Ευρωπαίους δανειστές της – ίσως μια νέα χρηματοδότηση σε πλαίσιο που δεν θα λέγεται επισήμhttp://www.topontiki.gr/article/83919/I-moira-tous-sta-xeria-tis-troikasως μνημόνιο και με μια επιτήρηση που δεν θα λέγεται «τρόικα» – σχετίζεται ευθέως με τον μεγαλύτερο... νταλκά Γερμανίας και Ευρώπης: τις «μεταρρυθμίσεις». Το ίδιο το ΔΝΤ δεν διανοείται ότι θα αποχωρήσει με ανοιχτές αυτές τις εκκρεμότητες.

Η ελληνική κυβέρνηση, όπως ήδη γνωρίζουν οι αναγνώστες μας, προσπάθησε κατ’ επανάληψη να αποφύγει το πικρό ποτήρι του ασφαλιστικού, είτε με την αναβολή του είτε με τη σαλαμοποίησή του, ώστε να διεκπεραιώσει τώρα ένα κάπως «εύκολο» μέρος και να μείνει το σκληρό κομμάτι για αργότερα. Επιχείρησε επίσης να αποφύγει την απελευθέρωση των απολύσεων στη Δημόσιο και τα «υπόλοιπα» της εργασιακής ατζέντας.

Χωρίς ντροπή, χωρίς φόβο: σατραπεία

 Του Χρήστου Γιανναρά

Στο νεωτερικό «παράδειγμα», που καταρρέει, η σπουδαιότητα των όσων συμβαίνουν κρίνεται από την έμφαση που θα τους δώσει η τηλεόραση, τα Δελτία Ειδήσεων: Η εικόνα ενός ψυχοπαθούς θρησκόληπτου που κόβει κεφάλια συνανθρώπων του μπροστά στην κάμερα, για να συνετίσει την πολιτική των ΗΠΑ, κερδίζει την πρωτιά της σπουδαιότερης είδησης. Για μία, το πολύ δύο ημέρες. Την επομένη η σπουδαιότητα θα αποδοθεί σε κανιβαλικά «επεισόδια» ποδοσφαιρικού αγώνα. Τη μεθεπομένη, σε καινούργια φορολογικά μέτρα. Μετά, σε κάποια διαμάχη κομματικών κρετίνων. Και πάει λέγοντας.

Σε αυτή τη σχετικοποίηση του σπουδαίου είναι φυσικό να εθίζεται, με το πέρασμα των χρόνων και των δεκαετιών, ο τηλεθεατής πολίτης – και ο πιο καλλιεργημένος, ο οξυνούστερος. Συνειδητοποιεί ότι κριτήριο για τη διαβάθμιση της σπουδαιότητας είναι, απλώς, η σπουδαιοφάνεια, δηλαδή ο εντυπωσιασμός, κανένα άλλο κριτήριο. Οτι η εκζήτηση του εντυπωσιασμού επιβάλλει τη συνεχή αλλαγή των θεματικών προτεραιοτήτων (της «πρώτης είδησης»).