Ιβάν Σαββίδης: "Θέλω να ζητήσω συγγνώμη"

Επιμέλεια: Ηλίας ΚαλλονάςΔημοσίευση

Ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟΚ, Ιβάν Σαββίδης με δήλωση στο σάιτ της ομάδας ζητάει συγγνώμη για όσα συνέβησαν στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, ενώ υποστήριξε πως δεν απείλησε κανέναν.

Ο Ιβάν Σαββίδης, μέσω δήλωσης στην ιστοσελίδα της ΠΑΕ ΠΑΟΚ, απολογήθηκε για τη συμπεριφορά του στο ντέρμπι με την ΑΕΚ. Ο μεγαλομέτοχος της "ασπρόμαυρης" ΠΑΕ υποστήριξε πως ήταν λάθος του η εισβολή στον αγωνιστικό χώρο, όμως προκλήθηκε "από τη γενικευμένη αρνητική κατάσταση, που επικρατεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο τον τελευταίο καιρό" και "τις ενέργειες του διαιτητή και του επόπτη".

Παράλληλα, τονίζει πως δεν είχε σκοπό να διαπληκτιστεί ή να απειλήσει κάποιον, ενώ υποσχέθηκε πως θα συνεχίσει να αγωνίζεται "για ένα δίκαιο ποδόσφαιρο με έντιμη διαιτησία σε όλους τους αγώνες και για να κερδίζονται τα πρωταθλήματα στα γήπεδα και όχι στα δικαστήρια".

Η δήλωση του μεγαλομετόχου του ΠΑΟΚ:

Αξιότιμοι κύριοι,

Θέλω να ζητήσω συγγνώμη από όλους τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ, όλους τους Έλληνες φιλάθλους, την παγκόσμια ποδοσφαιρική κοινότητα.

Οδηγός ΚΤΕΛ βρήκε τσαντάκι με 5.500 ευρώ και το παρέδωσε στον Αφγανό που το είχε χάσει

«Οι γονείς μου ήταν αυτοί που μού έμαθαν πως ό,τι δεν είναι δικό σου, δεν σου ανήκει».

Με αυτή τη φράση, ο 44χρονος οδηγός ΚΤΕΛ Θεμιστοκλής Κοσμίδης, εξηγεί γιατί δεν σκέφθηκε ούτε στιγμή να κρατήσει το τσαντάκι με το μεγάλο χρηματικό ποσό που βρήκε στο λεωφορείο του και να το παραδώσει στην αστυνομία προκειμένου να επιστραφεί στον ιδιοκτήτη του, έναν 30χρονο Αφγανό μετανάστη.

Ήταν στις 3 Μαρτίου, όταν ο Θεμιστοκλής Κοσμίδης, οδηγός στα ΚΤΕΛ Κιλκίς, έλαβε ένα τηλεφώνημα από συνάδελφό του στα κεντρικά γραφεία για μια σακούλα που αναζητούσε ένα ζευγάρι μεταναστών. «Σταμάτησα και έψαξα παρά το γεγονός ότι είχαν επιβιβαστεί αρκετοί στο λεωφορείο. Αλλά σακούλα δεν βρέθηκε» λέει ο 44χρονος.

«Μόλις έφτασα στον προορισμό μου και αφού κατέβηκαν όλοι οι επιβάτες ξαναέψαξα αλλά δεν εντόπισα σακούλα. Και πάνω στην απογοήτευση, ανάμεσα σε δύο καθίσματα, είδα σφηνωμένο ένα τσαντάκι στις διαστάσεις μεγάλου πορτοφολιού» προσθέτει, εξηγώντας πως ήταν «… λίγο η μετάφραση, λίγο το σπασμένο τηλέφωνο, τελικά η σακούλα ήταν τσαντάκι όπως αποδείχτηκε».

Κλίνατε επ’ (ακρο)δεξιά

Στάθης

Η εδραιωμένη πλέον τάση της ανόδου της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη (πρόσφατο παράδειγμα –αλλά και ειδικού ιστορικού βάρους– η Ιταλία), καθώς και η όλο και πιο απενοχοποιημένη διαδικασία σχηματισμού κυβερνήσεων δεξιάς - κεντροδεξιάς - ακροδεξιάς, είναι ίσως από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ο κ. Μητσοτάκης τηρεί σιγήν ιχθύος για περιπτώσεις όπως του κ. Δαβάκη.

Ο πρόεδρος της Ν.Δ. βλέπει προς τα πού τραβάει το πράγμα. Δεν είναι μόνον οι «φιλιππικοί» του Αδώνιδος, είναι οι φόρα παρτίδα πλέον εκκλήσεις, όπως εκείνη του κ. Βορίδη για τη δημιουργία Αντικυβερνητικού Μετώπου.

Μπορεί η έκκληση Βορίδη να απευθύνεται προς την Κεντροαριστερά, αλλά η τυχόν συγκρότηση ενός τέτοιου Μετώπου θα σημαίνει μετατόπιση της πολιτικής ζωής προς τα δεξιά - ακροδεξιά.

Δεδομένου ότι στην Ελλάδα η Αριστερά που (γονάτισε και για αυτό) κυβερνάει έχει ήδη μετατοπισθεί προς τα δεξιά και δεδομένου ότι η Δεξιά στην Ευρώπη τα βρίσκει σιγά - σιγά με την Ακροδεξιά, ο κ. Μητσοτάκης δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά να βλέπει αυτή τη μετάλλαξη να συντελείται στη βάρδια του…

Το ΡΚΚ παγίωσε κουρδική εθνική συνείδηση κόντρα στην τουρκική

Λόγω της δράσης του ΡΚΚ, ο κουρδικός εθνισμός αναπτύσσεται δυναμικά όχι μόνο στις νοτιοανατολικές επαρχίες, οι οποίες είναι αμιγώς κουρδικές, αλλά και στις φτωχογειτονιές των μεγάλων πόλεων όλης της Τουρκίας. Εκεί έχουν καταφύγει εκατομμύρια Κούρδων όχι μόνο λόγω της αστυφιλίας, αλλά και λόγω της πρακτικής του βίαιου ξεριζωμού αγροτικών κουρδικών πληθυσμών στη νοτιοανατολική Τουρκία μέσω των συστηματικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων.

Σταύρος Λυγερός

Ας σημειωθεί ότι κατά τη διάρκειά τους έχουν καταστραφεί σχεδόν 5.000 κουρδικά χωριά και οικισμοί. Με άλλα λόγια, ακόμα και η απόσχιση εδαφών δε θα έλυνε οριστικά το κουρδικό πρόβλημα. Το κουρδικό καρκίνωμα έχει κάνει μετάσταση. Το ΡΚΚ προσπαθεί να κατευθύνει τους Κούρδους εσωτερικούς πρόσφυγες να εγκατασταθούν στο τρίγωνο Μερσίνα-Άδανα-Αλεξανδρέττα.

Στόχος του είναι η δημιουργία πολυάριθμων κουρδικών κοινοτήτων στην περιοχή αυτή, ώστε να δημιουργηθούν οι πληθυσμιακές προϋποθέσεις για μελλοντική κουρδική έξοδο στη Μεσόγειο. Με βάση επίσημα στοιχεία, η πλειονότητα του πληθυσμού της Μερσίνας (λιμάνι) είναι Κούρδοι.

Για χρόνια η Δύση είχε επιδείξει μια περισσότερο ή λιγότερο σκανδαλώδη ανοχή, δίνοντας στην Άγκυρα τον χρόνο να λύσει στρατιωτικά το πρόβλημα. Οι σταυροφόροι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων έκλειναν τα μάτια τους στο όνομα των γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων. Από ένα σημείο και πέρα, όμως, ακόμα και οι Αμερικανοί άρχισαν να υποδεικνύουν την ανάγκη μιας πολιτικής λύσης.

«Ορεινοί Τούρκοι»

Γάζα σημαίνει εγκλεισμός : Οδοιπορικό στην καθημερινότητα της Γάζας

Οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα καταγράφουν πώς σε μια μικρή λωρίδα γης δύο εκατομμύρια άνθρωποι ζουν αποκλεισμένοι και αγωνίζονται να σταθούν ξανά στα πόδια τους.

Γάζα σημαίνει εγκλεισμός. Είναι μια λωρίδα γης με μήκος 42 χιλιόμετρα και μέγιστο πλάτος 12,5 χιλιόμετρα, ενώ μπορεί να τη διασχίσει κάποιος με αυτοκίνητο από βορρά προς νότο μέσα σε μόλις μιάμιση ώρα.

Η Γάζα περικλείεται από τη θάλασσα στα ανατολικά, από ένα «φράγμα ασφαλείας» —φράχτη από συρματόπλεγμα και αγκαθωτό σύρμα— στα ανατολικά, ενώ στον βορρά έχει ανεγερθεί ένα τείχος ύψους πολλών μέτρων ώστε να μην διασχίζουν οι άνθρωποι τα σύνορα. Άλλο ένα τείχος, υπόγειο αυτή τη φορά, είναι υπό κατασκευή.

Έπειτα από συγκρούσεις μεταξύ υποστηρικτών της Χαμάς και της Φατάχ το 2007, τρεις πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ το 2008-2009, το 2012 και το 2014, καθώς και 10 χρόνια αποκλεισμού, οι σχεδόν δύο εκατομμύρια άνθρωποι που ζουν εκεί αγωνίζονται να σταθούν ξανά όρθιοι.

«Έχω φύγει από τη Γάζα μόνο μία φορά. Με πήγαν στην Αίγυπτο για να κάνω μια εγχείρηση όταν ήμουν 8 ετών. Δεν θυμάμαι τίποτα!» λέει ο 22χρονος Χασάν, ο οποίος πυροβολήθηκε στα σύνορα τον Δεκέμβριο. Πολλοί από τους κατοίκους δεν έχουν μπορέσει ποτέ να φύγουν από τη Γάζα, ιδίως μετά τον αποκλεισμό που επέβαλε το Ισραήλ έπειτα από τη νίκη της Χαμάς στις παλαιστινιακές βουλευτικές εκλογές το 2006.

Τσόμσκι: «Ακόμη και ο Όργουελ θα είχε εκπλαγεί σήμερα»

Στα 90 του χρόνια ο Νόαμ Τσόμσκι έφυγε από το MIT
(Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης) μετά από 60 χρόνια. Εκεί όπου έκανε την επανάσταση στη σύγχρονη γλωσσολογία και έγινε η κριτική συνείδηση των Ηνωμένων Πολιτειών. Σήμερα ο σπουδαιότερος εν ζωή Αμερικανός διανοούμενος ζει στην Αριζόνα, στα όρια της ερήμου Σονόρα στο Τουσόν. Η ισπανική εφημερίδα «Ελ Παϊς» επισκέφτηκε τον Τσόμσκι στο Τμήμα Γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Ο Τσόμσκι φοράει παντελόνι τζιν και εντυπωσιάζει με τα μακριά λευκά μαλλιά του. Όπως λέει του αρέσει αυτή η ζεστή ατμόσφαιρα. Το φως της ερήμου, ήταν ένας από τους λόγους που τον έκαναν να μετακομίσει στο Τούσον. «Είναι ξηρό και καθαρό», λέει.

«Ζούμε σε μια περίοδο απογοήτευσης;» τον ρωτάει ο δημοσιογράφος.

«Πριν από 40 χρόνια», λέει ο Τσόμσκι, «ο νεοφιλελευθερισμός, υπό την ηγεσία του Ρίγκαν και της Θάτσερ εξαπέλυσε επίθεση στον κόσμο. Και αυτό είχε αποτέλεσμα. Η τεράστια συγκέντρωση πλούτου σε ιδιωτικά χέρια συνοδεύτηκε από μια απώλεια ισχύος στον πληθυσμό. Οι άνθρωποι οδηγήθηκαν σε μια επισφαλή ζωή με χειρότερες θέσεις εργασίας. Το αποτέλεσμα είναι ένα μίγμα θυμού, φόβου και απόδρασης. Δεν εμπιστεύονται πλέον ούτε τα ίδια τα γεγονότα. Μερικοί το ονομάζουν λαϊκισμό, αλλά αυτή η πραγματικότητα αποκρύπτεται από τους θεσμούς. Η απογοήτευση από τις θεσμικές δομές έχει οδηγήσει σε ένα σημείο όπου οι άνθρωποι δεν πιστεύουν πλέον στα ίδια τα γεγονότα. Εάν δεν εμπιστεύεστε κανέναν, γιατί πρέπει να εμπιστευτείτε τα γεγονότα; Αν κανείς δεν κάνει τίποτα για μένα, γιατί να πιστεύω σε κάποιον;»

Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας: Η ιστορία της 8ης Μαρτίου

Ημέρα αφιερωμένη στη γυναίκα η σημερινή.
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή.

Ιστορία της 8ης Μαρτίου

Η 8η Μαρτίου ορίστηκε το 1977 από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ως Παγκόσμια Ημέρα για τα δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

Η ιδέα για τον εορτασμό της προέκυψε κατά το πέρασμα στον 20ό αιώνα, το οποίο σηματοδοτήθηκε από την εκβιομηχάνιση, την πληθυσμιακή έκρηξη και τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες. Το έναυσμα, όμως, είχε δοθεί αιώνες πριν, με τη Λυσιστράτη να πρωτοστατεί σε μια ιδιόμορφη «φεμινιστική» απεργία, προκειμένου να τελειώσει ο πόλεμος των ανδρών.

Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης οι γυναίκες του Παρισιού ζητούσαν «ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα» στις Βερσαλίες. Η γιορτή ουσιαστικά αφορά στους αγώνες συνηθισμένων γυναικών, που με το θάρρος και την αποφασιστικότητα τους έγραψαν ιστορία.

Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές, αλλά…

Της Τζένης Τσουπαροπούλου

Ευχαριστώ που με θαυμάζεις ως γυναίκα σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που θα με υποτιμάς αύριο.

Ευχαριστώ που με θεωρείς ισότιμη σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που δεν θα με υπολογίζεις αύριο.

Ευχαριστώ που είμαι πρωτοσέλιδο για τους αγώνες μου σήμερα, αλλά δεν θα ευχαριστώ που θα είμαι πρωτοσέλιδο ως θύμα ενδοοικογενειακής βίας αύριο.

Ευχαριστώ που με τιμάς σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που θα με διαπομπεύεις αύριο.

Ευχαριστώ που με στηρίζεις σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που θα με εγκαταλείπεις αύριο.

Ευχαριστώ για τα τρυφερά λουλούδια που μου χαρίζεις σήμερα, αλλά δεν δέχομαι να με κακοποιείς αύριο.

Ευχαριστώ που θα ληφθεί σοβαρά υπόψη το report μου στην πρωινή σύσκεψη σήμερα, αλλά δεν θα ευχαριστήσω αύριο που θα δω το ποσοστό των γυναικών που κατέχουν υψηλές εργασιακές θέσεις να παραμένει ελάχιστο.

Ευχαριστώ που υμνείς την συμβολή μου ως στυλοβάτη, αυτά εδώ τα χρόνια της κρίσης, σήμερα, δεν ευχαριστώ που θα το ξεχάσεις αύριο.

Ευχαριστώ που ονομάζεις την ευαισθησία μου δύναμη σήμερα, δεν ευχαριστώ που θα την ονομάζεις αδυναμία αύριο.

Ευχαριστώ που σέβεσαι τη διαφορετικότητα μου σήμερα, δεν ευχαριστώ που δεν θα σέβεσαι την ίδια μου τη φύση αύριο.

Ευχαριστώ που προστατεύεις την μητρότητα σήμερα, αλλά δεν ευχαριστώ που θα με απολύσεις λόγω εγκυμοσύνης αύριο.

Υπατία, η γυναίκα που δολοφονήθηκε γιατί ήταν επιστήμονας

Σήμερα η ημερομηνία είναι 8 Μαρτίου, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. H ημέρα που τιμάται και αναζωπυρώνεται ο αγώνας για την ισότητα των φύλων. Ακριβώς 1500 πριν, το 416 μ.Χ. ο θρησκόληπτος όχλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που στρεφόταν όλο και περισσότερο στον χριστιανισμό, δολοφονούσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου την Υπατία.

Νίκος Μίχος

Η Υπατία γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 370 μ.Χ. Πατέρας της ήταν ο μαθηματικός και αστρονόμος, Θέων. Κοντά του έλαβε εξαιρετική παιδεία ενώ φοίτησε και στην νεοπλατωνική σχολή του Πλουτάρχου του Νεότερου στην Αθήνα. Κατόπιν ολοκλήρωσε τις σπουδές της στη σχολή του Ιεροκλή.

Επιστρέφοντας στην Αλεξάνδρεια αρχίζει να διδάσκει φιλοσοφία και μαθηματικά, αποτελώντας πόλο έλξης των διανοούμενων και των επιστημόνων της εποχής. Η σκέψη και η διαλεκτική της εκτόξευσαν την φήμη της σε κάθε γωνία της αυτοκρατορίας, από όπου άρχισαν να έρχονται μαθητές για να την ακούσουν από κοντά. Η επιρροή της στην επιστημονική σκέψη και στη φιλοσοφία σύντομα έγινε εμφανής και στη σχολή της Αντιόχειας. Φορώντας την κλασική χλαμύδα των φιλοσόφων και διατηρώντας την νεοπλατωνική αγνότητα, δίδασκε δημόσια στο κοινό. Σύμφωνα με τους ιστορικούς και τα συμπεράσματά τους από τα γραπτά των μαθητών της, η Υπατία θεωρείτο η καλύτερη μαθηματικός του ελληνορωμαϊκού κόσμου, επισκιάζοντας ακόμη και τον πατέρα της.

Δεν είναι ορχήστρα, είναι επανάσταση..

Το βλέπεις και σού έρχεται να κλάψεις. Από συγκίνηση; Από θαυμασμό; Από θλίψη για τα δικά μας; Δεν ξέρω.

Πριν από πολλά χρόνια ένας άνθρωπός στη Βενεζουέλα ξεκίνησε να πραγματοποιήσει ένα όνειρο. Ήταν οΧοσέ Αμπρέου που μάζεψε παιδάκια από κάθε φτωχή γωνιά της χώρας του κι άρχισε να τα μαθαίνει μουσική για να τα τραβήξει μακριά από το έγκλημα, τα ναρκωτικά, τη μιζέρια και τους κινδύνους που κουβαλάει μαζί της!!!

Το σχέδιο του ονομάστηκε el Systema. Κάμποσα χρόνια μετά, 250.000 (!) παιδάκια έμαθαν μουσική, και άρχισαν να φτιάχνονται σχολικές ορχήστρες. Οι ορχήστρες σε όλη τη χώρα ξεπέρασαν τις 100 και από αυτές οι 90 είναι συμφωνικές ! Οι καλύτεροι από αυτούς τους νεαρούς μουσικούς μαζεύονται σε κεντρικές ορχήστρες, με κορυφή την Ορχήστρα Σιμόν Μπολιβάρ, που αυτή την εποχή διευθύνει άλλο ένα προϊόν του el Sistema, ο 28χρονος μαέστρος Γουστάβο Ντουνταμέλ, που είναι επίσης εδώ και λίγους μήνες ο νέος μαέστρος της Φιλαρμονικής του Λος Άντζελες.

Μελίνα Μερκούρη 1920 – 1994

Μελίνα Μερκούρη

Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) ήταν ηθοποιός και πολιτικός. Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.

Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού (1943-46) κι έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή το 1944. Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με το ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.

Το 1965 παντρεύτηκε τον αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).