Μπόμπι Σαντς, εις το όνομα της ελευθερίας του Ιρλανδικού λαού

«Κάποιος θα πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα 'θελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;» έγραψε στο ημερολόγιό του στις 10 Μαρτίου 1981 ο Sands.

Σαν σήμερα, 5 Μαΐου 1981, πέθανε, στα 27 χρόνια, ο Gerard Robert «Bobby» Sands μέλος του ΙRΑ αλλά και εκλεγμένος στο Βρετανικό Κοινοβούλιο, μετά 66 μέρες απεργίας πείνας στην φυλακή Maze. Ο ίδιος ήταν ο ηγέτης της απεργίας πείνας του 1981 κατά την οποία άλλοι εννέα κρατούμενοι των φυλακών έχασαν τη ζωή τους αγωνιζόμενοι για την άρση του ειδικού καθεστώτος κράτησης των Ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων. Λίγο πριν την απεργία πείνας ο Sands εξελέγη βουλευτής του βρετανικού κοινοβουλίου.

Ο Sands μπήκε στις τάξεις του IRA το 1972. Την ίδια χρονιά συνελήφθη για κατοχή όπλων που βρέθηκαν στο σπίτι που διέμενε. Καταδικάστηκε τον Απρίλη του 1973 σε φυλάκιση πέντε ετών και αφέθηκε ελεύθερος το 1976. Μέσα σε έξι μήνες, συλλαμβάνεται ξανά, έπειτα από βομβιστική επίθεση και ανταλλαγή πυρών. Η δίκη πραγματοποιήθηκε τελικά τον Σεπτέμβριο του 1977. Παρότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για την ενοχή του καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση και στην φυλακή Maze. Αρχικά πάντως μεταφέρθηκε στη φυλακή Κράμλιν όπου πέρασε 15 ημέρες γυμνός σε απομόνωση, ενώ κάθε τρεις μέρες υποβαλλόταν σε υποχρεωτική από το φαγητό αποχή.

Οι κινητοποιήσεις των κρατούμενων του ΙRΑ απέναντι στο ειδικό καθεστώς φυλάκισής τους ξεκίνησε το 1980. Η βρετανική κυβέρνηση είχε κατατάξει τους Ιρλανδούς κρατούμενους πολέμου στη Βόρεια Ιρλανδία ως ειδική κατηγορία χωρίς δικαιώματα. Οι κρατούμενου του IRA και του INLA απέναντι σε αυτό το καθεστώς ξεκίνησαν τη «διαμαρτυρία της κουβέρτας». Οι κρατούμενοι αρνούνταν να φορούν τις στολές της φυλακής και είτε ήταν γυμνοί, είτε έφτιαχναν ρούχα από τις κουβέρτες τους. Ζητούσαν να μη φορούν στολές της φυλακής, να μην εργάζονται γι’ αυτήν, να έχουν ελεύθερη συναναστροφή με τους άλλους κρατουμένους, να μπορούν να οργανώνουν τις δικές τους εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές δραστηριότητες και να έχουν το δικαίωμα να δέχονται επίσκεψη και να δέχονται δέματα και γράμματα μια φορά την εβδομάδα.

Zama zamas, πεθαίνοντας για χρυσό

Χιλιάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της γης, σε ένα άνοιγμα με πλάτος και ύψος ενός φέρετρου, εργάτες σπάζουν το βράχο με ένα φθαρμένο σφυρί και καλέμι, μπορεί να περάσουν μέρες κάτω από το έδαφος ενώ για να καταστέλλουν τον αυξανόμενο πανικό καπνίζουν φύλλα ενός «ιερού» φυτού.

Σχεδόν το μισό ποσοστό του χρυσού που έχει εξορυχθεί παγκοσμίως, προέρχεται από το Witwatersrand Basin, ένα στρώμα χρυσοποίκιλτου βράχου που εξαπλώνεται κάτω από την Νότια Αφρική.

Η Νότιος Αφρική ήταν κάποτε το συνώνυμο της εξόρυξης χρυσού. Ωστόσο, εξαιτίας της μαζικής βιομηχανικής παρακμής, πολλά από τα πιο παραγωγικά ορυχεία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος βρίσκονται εγκαταλελειμμένα και αχρησιμοποίητα.

Η U.S. Geological Survey εκτιμά ότι η Νότιος Αφρική διατηρεί σχεδόν το 50% του χρυσού που δεν έχει εξορυχθεί παγκοσμίως. Στην πραγματικότητα, το Γιοχάνεσμπουργκ βρίσκεται στην κορυφή της μεγαλύτερης λεκάνης χρυσού που έχει ανακαλυφθεί ποτέ.

Έτσι με το ποσοστό ανεργίας να εκτιμάται μεταξύ του 40-50%, μάλλον δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στα εγκαταλελειμμένα ορυχεία χρυσού σε όλη την περιοχή παρατηρείται μια έκρηξη παράνομης δραστηριότητας, αφού οι μετανάστες είναι συχνά οι τελευταίοι που αναζητούν επίσημη εργασία.

Άλλον αέρα αναπνέουν οι πλούσιοι και άλλον οι φτωχοί

Το χάσμα στην ποιότητα του αέρα μεταξύ πλουσίων

και φτωχότερων χωρών αυξάνεται σταθερά, σύμφωνα με νέα έκθεση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας (ΠΟΥ). Η ποιότητα του αέρα στις πιο εύπορες χώρες βελτιώνεται σιγά σιγά, ενώ ο αέρας στις φτωχότερες χώρες εξακολουθεί να επιδεινώνεται, όπως αποκαλύπτει η μελέτη.

Ποσοστό μεγαλύτερο από το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού αναπνέει μολυσμένο αέρα, προειδοποίησε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, ο οποίος κρίνει ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση ευθύνεται για επτά εκατομμύρια θανάτους ετησίως.

«Τα τελευταία έξι χρόνια, το επίπεδο της μόλυνσης του ατμοσφαιρικού αέρα παρέμεινε υψηλό και λίγο πολύ σταθερό» αποκαλύπτει ο ΠΟΥ σε ανακοίνωσή του.

«Εννέα στους δέκα ανθρώπους αναπνέουν αέρα που περιέχει υψηλά επίπεδα ρύπων», επισημαίνει η υπηρεσία του ΟΗΕ, σημειώνοντας ότι ο αριθμός αυτός παραμένει ο ίδιος μετά τη δημοσίευση της προηγούμενης έκθεσης του ΠΟΥ για το ίδιο θέμα πριν από δύο χρόνια.

«Η μόλυνση του αέρα μας απειλεί όλους, αλλά πιο πολύ τους πιο φτωχούς και πιο περιθωριοποιημένους ανθρώπους», σημειώνει στην ανακοίνωση του ΠΟΥ ο γενικός διευθυντής του, Δρ Τέντρος Αντανόμ Γεμπρεγέσους.

Συγκρούσεις αστυνομίας και διαδηλωτών στο Παρίσι

Συγκρούσεις ξέσπασαν στο περιθώριο της πορείας για την Εργατική Πρωτομαγιά στο Παρίσι μεταξύ των δυνάμεων ασφαλείας και περίπου 1.000 διαδηλωτών που είχαν καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους.

Οι διαδηλωτές πέταξαν αντικείμενα εναντίον των αστυνομικών που απάντησαν με ρίψεις δακρυγόνων και νερό υπό πίεση, μετέδωσαν δημοσιογράφοι του Γαλλικού Πρακτορείου Ειδήσεων.

Σύμφωνα με το Reuters ορισμένοι από τους διαδηλωτές έσπασαν τα παράθυρα σε ένα McDonald's και πέταξαν βόμβες μολότοφ στο εσωτερικό του.

Η γαλλική αστυνομία προειδοποίησε σήμερα για το ενδεχόμενο συγκρούσεων με οργανώσεις αντιεξουσιαστών, τους επονομαζόμενους Black Blocs, έπειτα από την έκκληση που απηύθυναν στους ιστότοπους κοινωνικής δικτύωσης για μια «Ημέρα Επανάστασης».

Σύμφωνα με τις αρχές περίπου 1.200 διαδηλωτές με καλυμμένα χαρακτηριστικά εμφανίστηκαν στο περιθώριο της προγραμματισμένης πορείας των συνδικαλιστικών ενώσεων για την Πρωτομαγιά.

Στις εικόνες που μετέδωσε το Reuters διακρίνονται επίσης τα σπασμένα παράθυρα ενός χώρου στάθμευσης σε δρόμο κοντά στον σταθμό Austerlitz και ένα όχημα να έχει τυλιχθεί στις φλόγες.

Οι διαδηλωτές κατευθύνθηκαν προς τους αστυνομικούς των μονάδων αντιμετώπισης ταραχών φωνάζοντας αντιφασιστικά συνθήματα και κρατώντας πανό κατά της κυβέρνησης, ενώ πέταξαν κροτίδες.

Πρωτομαγιά: «Κύριοι δικαστές…»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.

Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.

Τίποτα απ΄ όλα όσα έμειναν ανεκπλήρωτα και που σήμερα οι «δουλοκτήτες» τα παρουσιάζουν σαν «αδύνατα», δεν θα χαριστεί. Θα είναι ο καρπός μιας αδιάκοπης σποράς αγώνων. Των αγώνων ώστε το νόμιμο και το ηθικό να συμπορευτεί με το δίκιο του εργάτη. Αυτή είναι η μόνη προοπτική που πάνω της μπορεί να φυτρώσει η ελπίδα για τον λαό – εργάτη.

Αν ο λαός παραιτηθεί από αυτή την προοπτική, τότε από την εξέγερση του Σικάγου, από τη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, από τον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, από τον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44, θα έχουν απομείνει μόνο οι αγχόνες των εκμεταλλευτών.

Πρωτομαγιά: Η ιστορία γραμμένη με αγώνες και αίμα

Ο ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ ΣΤΟ ΣΙΚΑΓΟ – ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΚΑΛΛΕΡΓΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΙΜΑΤΗΡΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΤΟ 1936

Η 1η Μαΐου κάθε χρόνου είναι στην πραγματικότητα η καθιερωμένη γιορτή της εξέγερσης των εργατών του Σικάγου, η οποία αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες στιγμές της πάλης των τάξεων στη νεότερη εποχή. Το Μάη του 1886 τα εργατικά συνδικάτα στο Σικάγο ξεσηκώθηκαν διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η μέρα έχει θεσπιστεί ως εργατική απεργία και όλες οι υπηρεσίες και οι επιχειρήσεις παραμένουν κλειστές.

Η πρώτη του Μάη, είναι μέρα ορόσημο για τους αγώνες του εργάτη. Οι αιματοβαμμένες εξεγέρσεις των εργατών του Σικάγο στις αρχές Μάη του 1886, έγιναν ύστερα από επιτυχημένες διεκδικήσεις των εργατών στον Καναδά το 1872.

Δύο χρόνια νωρίτερα, το 1884, πάρθηκε στο συνέδριο της Αμερικανικής Ομοσπονδίας Εργασίας η απόφαση να γίνουν την πρώτη Μάη του 1886 απεργιακές κινητοποιήσεις και διαδηλώσεις στο Σικάγο, το μεγαλύτερο τότε βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Αίτημα η μείωση των ωρών εργασίας και σύνθημα «Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο».

30 Απρίλη 1975... η ολοκλήρωση της ταπεινωτικής ήττας των ιμπεριαλιστών!

Στις 30 Απρίλη 1975 στη Σαϊγκόν, στις 8 το πρωί, όταν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών Μάρτιν, δίπλωσε την αστερόεσσα την έβαλε στη βαλίτσα του και κατευθύνθηκε στην ταράτσα του κτιρίου της πρεσβείας, όπου περίμενε, για να τον πάρει ένα ελικόπτερο της εταιρείας «Air America»...

«Έφτασε η ώρα του ξεσηκωμού και της γενικής εφόδου», έλεγε η προκήρυξη του Εθνικού Μετώπου Απελευθέρωσης Νοτίου Βιετνάμ. «Η πατρίδα εμπιστεύεται στους αγωνιστές της Σαϊγκόν ένα δύσκολο, αλλά ωραίο καθήκον. Οι συμπατριώτες μας περιμένουν τη νίκη μας. Ας φανούμε αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης»...

"Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο πολύτιμο, από την Ανεξαρτησία και την Ελευθερία"

Ho Chi Minh

https://sibilla-gr-sibilla.blogspot.gr/2018/04/30-1975.html

«Βαθύτερα τα αίτια της πράξης της 22χρονης» - Τι αναφέρουν ειδικοί ψυχολόγοι

Σοκ προκάλεσε πριν από λίγες ημέρες, η υπόθεση του βρέφους που βρέθηκε νεκρό σε ακάλυπτο χώρο πολυκατοικίας στη Νέα Σμύρνη. Οι αρχές εντόπισαν την 22χρονη φοιτήτρια που έφερε στον κόσμο το άτυχο βρέφος και εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης εναντίον της με την κατηγορία της παιδοκτονίας. Η είδηση προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις, συζητήσεις και αναλύσεις. Κάποιοι τάχθηκαν με σφοδρότητα εναντίον της νεαρής γυναίκας και κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να δικαιολογήσουν την πράξη της.

Όμως, πώς βλέπουν οι ειδικοί αυτό το περιστατικό; Το Αθηναϊκό Πρακτορείο απευθύνθηκε σε δύο από αυτούς και οι απαντήσεις τους έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον. Είναι θλιβερό να χάνεται μια αθώα ανθρώπινη ζωή από την ίδια τη μητέρα του. Η πράξη αναμφίβολα είναι αποτρόπαια και απεχθής, επισημαίνει η Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος -παιδοψυχολόγος και συγγραφέας, αλλά τονίζει ότι κάθε συμβάν έχει πολλές αναγνώσεις, γι' αυτό χρειάζεται ψυχραιμία και ακριβής αξιολόγηση των δεδομένων.

Όπως εξηγεί, χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής τα εξής: Το κορίτσι αυτό κράτησε μυστική την εγκυμοσύνη από τους γονείς της. Ζούσε στο ίδιο σπίτι με την μητέρα της, η οποία τόσους μήνες δεν το κατάλαβε. Με το πατέρα της δεν είχε καμιά σχέση. Ο σύντροφός της εξαφανίστηκε λες και δεν είχε κάποια συμμετοχή. Δεν βρέθηκε κάποιος φίλος να τη συμβουλεύσει και να τη στηρίξει.

Οι απουσίες γύρω από τον ακάλυπτο της 22άχρονης

«Ένα μωρό που ξεψυχάει μόνο του χωρίς κανέναν εκεί, μια μητέρα που γεννάει μόνη της χωρίς κανέναν εκεί, ένας άντρας που αφήνει κάποια έγκυο και δεν είναι εκεί, ένας άλλος άντρας που έχει μια κόρη και δεν είναι εκεί 9 μήνες για να δει ότι η κόρη του εγκυμονεί και μια άλλη μητέρα που ενώ ήταν εκεί δεν ήταν εκεί. Τόσες απουσίες μαζεμένες γύρω από έναν ακάλυπτο». Silia Psychi

Φωτεινή Λαμπρίδη

Το παραπάνω σχόλιο που αλίευσα από το fb, περιγράφει πολύ εύστοχα την ουσία της τραγικής ιστορίας στην οποία γίναμε μάρτυρες. Το ότι ο δημόσιος λόγος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτήν την οδυνηρή διαπίστωση, είναι άλλο ένα σύμπτωμα της νοσηρής πλευράς της κοινωνίας μας η οποία γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο συνεχίζει να παράγει τέτοιες τραγικές καταστάσεις. Δεν περιμένει κανείς από τον καθένα να φιλοσοφήσει βαθιά την υπόθεση. Μια νηφάλια παρατήρηση γύρω από το περιβάλλον της 22άχρονης θα αρκούσε για να αποφύγουμε τη δημόσια διαπόμπευση και το διαδικτυακό λιντσάρισμα.

Γυναίκες που ζητούν την κεφαλή της επί πινάκι, άνδρες που είναι έτοιμοι να χυμήξουν στη μητροκτόνο «σύγχρονη Μήδεια» και δημοσιογράφοι που ασχολούνται με το ποια ρούχα φορούσε και κατάφερε να κρύψει την εγκυμοσύνη της συνθέτουν το παζλ δίνει από μόνο του την απάντηση για την ύπαρξη τέτοιων φαινομένων. Είναι σαφές πως η κοινωνία σύσσωμη στέλνει στην πυρά μια γυναίκα που βρίσκεται στη μετεφηβική της ηλικία, χωρίς δεύτερη σκέψη.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Υπήρξε το κίνημα που έβαλε οριστικό τέλος στη φασιστική δικτατορία Σαλαζάρ στην Πορτογαλία.

Ένα σχεδόν αναίμακτο κίνημα του πορτογαλικού στρατού που εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 τερματίζοντας μια στυγνή δικτατορία που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα.

Η κίνηση που «έριξε» τη χούντα της Πορτογαλίας, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», καθώς οι χιλιάδες Πορτογάλοι που ξεχύθηκαν στους δρόμους προέτρεψαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρίφαλο σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης.

Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια φασιστική δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Το δικτατορικό καθεστώς ονομάστηκε «Estado Novo» (Νέο Κράτος) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974, δηλαδή για 48 χρόνια. Από το 1968 και μετά τον Σαλαζάρ διαδέχθηκε ο Μαρσέλο Καετάνο.

Από το 1961 έως το 1974 το καθεστώς διεξήγαγε πόλεμο για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική. Είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός και ξεσήκωσε τις αντιδράσεις των φιλοδημοκρατικών και φιλοκομμουνιστικών μελών του Πορτογαλικού στρατού. Συγκροτήθηκε λοιπόν το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων που στράφηκε εναντίον της πορτογαλικής Χούντας.

Το ξημέρωμα της 25ης Απριλίου 1974, με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο εκδηλώθηκε η εξέγερση. Στις 12.20 τα ξημερώματα ακούστηκε από το ραδιόφωνο το τραγούδι «Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα της επανάστασης.

Τα μέλη του Κινήματος κατέλαβαν στρατηγικά σημεία εξουσίας σε όλη χώρα. Αν και απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρίφαλα στις κάννες των όπλων τους. Έξι ώρες μετά η Χούντα είχε καταρρεύσει. Οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται από τις φυλακές, οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, ενώ ακτήμονες αγρότες καταλαμβάνουν εκτάσεις γαιοκτημόνων και δημιουργούν αυτοδιοικούμενους συνεταιρισμούς. Επιπλέον αμέσως μετά την Επανάσταση, η Πορτογαλία προχώρησε σε συνομιλίες για την ανεξαρτησία των αποικιών της στην Αφρική.

Στις 28 του Απρίλη επιστρέφει στην Πορτογαλία από το Παρίσι ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μάριο Σοάρες. Δυο μέρες αργότερα επιστρέφει από τη Μόσχα και γίνεται δεκτός από δεκάδες χιλιάδες λαού ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος, Αλβάρο Κουνιάλ. Οι δύο ηγέτες είναι οι ομιλητές στην κεντρική εκδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που μετατρέπεται σε ογκωδέστατο συλλαλητήριο για τον εορτασμό της Επανάστασης.

Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Επικράτησε η λογική της μετριοπάθειας.

Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα. Στην Προεδρία ανήλθε ο στρατηγός Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία ο σοσιαλιστής Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία είχε μπει οριστικά σε μια δημοκρατική πορεία και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μαζί με τη Χούντα τερματίστηκε και η αποικιοκρατική εποχή της Πορτογαλίας. Το 1974 ανεξαρτητοποιήθηκε η Γουϊνέα - Μπισάου και σύντομα ακολούθησαν η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα, το Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Όμως το κίνημα δεν περιορίστηκε στα σύνορα της Πορτογαλίας, αλλά αποτέλεσε ένα εφαλτήριο για αντίστοιχα κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» ήταν η αρχή του «τρίτου κύματος εκδημοκρατισμού», όπως έμεινε στην ιστορία, το οποίο εξαπλώθηκε στην Ελλάδα, την Ισπανία αλλά και τη Λατινική Αμερική.

http://tvxs.gr/news/san-simera/saranta-xronia-apo-tin-epanastasi-ton-garyfallon

Ρουβίκωνας : Επίθεση στην πρεσβεία της Γαλλίας και στο Γαλλικό προξενείο

Ρουβίκωνας : Επίθεση στην πρεσβεία της Γαλλίας και στο Γαλλικό προξενείο

Είναι καιρός να ξανασκεφτούμε τις βεβαιότητές μας για το πώς διαμορφώνονται οι παγκόσμιες ισορροπίες. Αν ο ψυχρός πόλεμος και τα δύο μεγάλα παγκόσμια μπλοκ είναι, σε εποχές συμπυκνωμένου ιστορικού χρόνου, μια "αρχαία" αφήγηση, ο μονοπολικός κόσμος που τον διαδέχθηκε, αυτός της κυριαρχίας του ευρωατλαντικού μπλοκ και της παγκοσμιοποίησης είναι επίσης μια ξεπερασμένη ιστορία.

Σήμερα στο τραπέζι της ισχύος κάθονται πολλοί παίχτες κι ο καθένας τους έχει μερικά καλά χαρτιά στο μανίκι. Η Γαλλία αναδεικνύεται, ξανά, σε μία ισχυρή περιφερειακή, ιμπεριαλιστική δύναμη που θέλει και μπορεί να έχει έμπρακτη επιρροή στο Ευρασιατικό πεδίο. Έχοντας ως πλάτες την λυκοσυμμαχία του Γαλλογερμανικού άξονα στην ΕΕ, αλλά και το ΝΑΤΟ και εργαλεία το "υποδειγματικά" οργανωμένο και με αυτοσυνείδηση βαθύ κράτος της, την αποτελεσματική διπλωματία με την παγκόσμια οπτική και τις υπόγειες διασυνδέσεις, την μεγάλη πολεμική της βιομηχανία καθώς και την επιθετική εθνική αστική τάξη της, η γαλλική εξουσία είναι ήδη στην πορεία ιμπεριαλιστική επέκτασης.

Πρόσφατα , το γαλλικό κράτος έκλεισε συμφωνία πώλησης όπλων αξία 18 δις. στη Σ.Αραβία (που θα καταλήξουν,είτε στο έγκλημα της Υεμένης, είτε στα συριακά μέτωπα) εισπράττοντας το αντάλλαγμα για την συνεργασία των δύο περιφερειακών ιμπεριαλισμών, τόσο σε διεθνείς οργανισμούς (πχ η Γαλλία πρακτορεύει τα σαουδαραβικά συμφέροντα στον ΟΗΕ και το συμβούλιο ασφαλείας) όσο και γεωπολιτικά, στο Μαγκρέμπ, τον Λίβανο και τώρα και στην Συρία.