Εργατική Πρωτομαγιά

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον.

Ετήσια γιορτή, με παγκόσμιο χαρακτήρα των ανθρώπων της μισθωτής εργασίας. Με συγκεντρώσεις και πορείες, η εργατική τάξη βρίσκει την ευκαιρία να προβάλει τα κοινωνικά και οικονομικά της επιτεύγματα και να καθορίσει το διεκδικητικό της πλαίσιο για το μέλλον. Η Πρωτομαγιά είναι απεργία και όχι αργία, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα, αλλά και σε πολλές χώρες του κόσμου.

Η Πρωτομαγιά, ως εργατική γιορτή, καθιερώθηκε στις 20 Ιουλίου 1889, κατά τη διάρκεια του ιδρυτικού συνεδρίου της Δεύτερης Διεθνούς (Σοσιαλιστικής Διεθνούς) στο Παρίσι, σε ανάμνηση του ξεσηκωμού των εργατών του Σικάγου την 1η Μαΐου 1886, που διεκδικούσαν το οκτάωρο και καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κατέληξε σε αιματοχυσία λίγες μέρες αργότερα, με την επέμβαση της αστυνομίας και των μπράβων της εργοδοσίας.

Τα γεγονότα του Σικάγου

Τα 20 πράγματα που κατάλαβα σχετικά με τον κορωνοϊό:

Δεν μπορείς να βγείς από το σπίτι για κανέναν λόγο, αλλά εάν πρέπει βγείς, τότε μπορείς να βγείς. 

ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΚΛΕΙΣΤΑ! Εκτός από τα ανοιχτά. 

Δεν πρέπει να πηγαίνεις σε νοσοκομεία εκτός εάν πρέπει να πάς. Δεν μπορείς να πάς και στο γιατρό, αρκεί να μην είσαι πολύ άρρωστος. 

Όταν βγείς θυμήσου την βεβαίωση μετακίνησης που είναι αντισυνταγματική αλλά και υποχρεωτική. Εάν δεν την έχεις, ωστόσο, δεν είναι πρόβλημα γιατί μπορεί να την συμπληρώσεις επί τόπου, αν και εφόσον γίνει ελεγχος. 

Οι μάσκες είναι άχρηστες! Αλλά το να φοράς μία μπορεί να σου σώσει τη ζωή. 

Τα γάντια δεν θα σε βοηθήσουν, αλλά μπορεί και ναι. 

Αυτός ο ιός θα εξαφανιστεί το καλοκαίρι, αλλά ίσως και να παραμείνει για πάντα. Δεν έχουμε καταλήξει ακόμα σε κάτι συγκεκριμένο. 

Οι πανδημίες ως καταλύτης στην ιστορία της ανθρωπότητας

Ελίζαμπεθ Κόλμπερτ

Οι πανδημίες - επιδημίες έχουν λειτουργήσει ως καταλύτης στην ιστορία της ανθρωπότητας εδώ και χιλιετίες. Πυροδότησαν ταραχές, προώθησαν τις καινοτομίες στον τομέα της δημόσιας υγείας, συνέβαλαν σε επαναστάσεις και οδήγησαν σε επανασχεδιασμό του γεωπολιτικού χάρτη.

Αυτή που αναφέρεται ως πρώτη πανδημία ξεκίνησε στην πόλη Pelusium, κοντά στο σημερινό Port Said, στην βορειοανατολική Αίγυπτο, το 541μ.Χ. Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο, ο οποίος έζησε εκείνη την εποχή, «η πανώλη» είχε εξαπλωθεί τόσο δυτικά, προς την Αλεξάνδρεια, όσο και ανατολικά, προς την Παλαιστίνη. Έπειτα συνέχισε την πορεία της. Από αυτή την άποψη, φαινόταν σαν να κινείται σχεδόν συνειδητά, « σαν να φοβόταν μη τυχόν και της ξεφύγει κάποια γωνιά της γης».

Το πρώτο σύμπτωμα της πανώλης ήταν ο πυρετός. Ο Προκόπιος παρατήρησε ότι ήταν τόσο ήπιος που δεν οδηγούσε «σε καμία υποψία κινδύνου». Αλλά, μέσα σε λίγες μέρες, τα θύματα ανέπτυσσαν τα κλασικά συμπτώματα της βουβωνικής πανώλης – διογκωμένοι λεμφαδένες στους βουβώνες και κάτω από τις μασχάλες. Φτάνοντας στο σημείο αυτό υπέφεραν πολύ. Κάποιοι έπεφταν σε κώμα, άλλοι σε βίαιο παραλήρημα. Πολλοί έκαναν αιμόπτυση. Ο Προκόπιος σημείωσε ότι αυτοί που φρόντιζαν τους ασθενείς, «ήταν σε κατάσταση συνεχούς εξάντλησης».

Πορτογαλία 1974: Η «επανάσταση των γαρυφάλλων»

Τη νύχτα της 24ης προς 25η του Απρίλη 1974 εκδηλώνεται στην Πορτογαλία στρατιωτικό κίνημα για την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος, που συμπλήρωνε 42 χρόνια. Ετσι, άρχισε η «επανάσταση των γαρυφάλλων».

Στην καρδιά αυτού του κινήματος ήταν το Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων (ΚΕΔ), μια οργάνωση που συγκέντρωνε πολλούς κατώτερους και μεσαίους αξιωματικούς αλλά και αρκετά υψηλόβαθμα στελέχη των πορτογαλικών Ενόπλων Δυνάμεων. Αυτό που συνένωνε τα μέλη του ΚΕΔ ήταν η πεποίθηση ότι έπρεπε να τερματιστεί η αποικιοκρατική παρουσία της Πορτογαλίας στην Αφρική, αλλά και να τεθεί τέρμα στη δικτατορική διακυβέρνηση της χώρας, που είχε οδηγήσει σε εξαθλίωση μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.

Αν προσθέσει κανείς την καλπάζουσα δυσαρέσκεια για τη διαρκή κοινωνική υποβάθμιση των στρατιωτικών, την πολιτική και ηθική ανυποληψία του λαομίσητου καθεστώτος Καετάνο και την ισχυρή επιρροή του εκτός νόμου Κομμουνιστικού Κόμματος, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί την εκρηκτική κατάσταση που διαμορφωνόταν στους κόλπους των πορτογαλικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε το Φλεβάρη του 1974 όταν εκδηλώθηκε η ανοιχτή αντίθεση ενός μέρους της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας με την πολιτική της δικτατορίας. Τη νύχτα της 24ης του Απρίλη στρατιωτικές μονάδες από όλη τη χώρα κινούνται και καταλαμβάνουν όλα τα κρίσιμα σημεία. Τα ξημερώματα της 25ης του Απρίλη το κίνημα έχει επικρατήσει ολοκληρωτικά και ο δικτάτορας Καετάνο παραδίδεται στο στρατηγό Σπίνολα, ο οποίος αναλαμβάνει την εξουσία εν ονόματι του ΚΕΔ. Από την πρώτη στιγμή φαίνεται ότι δεν είναι ένα συνηθισμένο πραξικόπημα, αλλά μια πραγματική λαϊκή επανάσταση με πυροκροτητή το στρατό. Χιλιάδες διαδηλωτές ξεχύνονται στους δρόμους και ενώνονται με τους στρατιώτες, απειλώντας να λιντσάρουν τους ανθρώπους του λαομίσητου καθεστώτος. Οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται από τις φυλακές, οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, ενώ ακτήμονες αγρότες καταλαμβάνουν λατιφούντια γαιοκτημόνων και δημιουργούν αυτοδιοικούμενους συνεταιρισμούς.

Το «ημερολόγιο» του σκανδάλου «V(r)oucher» - Το παρελθόν και το μέλλον των «αμαρτωλών» ΚΕΚ

Θοδωρής Καραγιαννίδης

Το μεγάλο φιάσκο της κυβέρνησης με την απόσυρση του προγράμματος τηλεκατάρτισης εκτός από το πολιτικό βατερλό, ανέδειξε την παρασιτική λειτουργία ενός επαγγελματικού κλάδου που γνώρισε την έκρηξη από το 2013 ενώ η διαχείριση από το Μαξίμου ήρθε σε αντιδιαστολή με την τρομακτική προσπάθεια των εμπλεκόμενων υπουργών, μέχρι την τελευταία στιγμή, να πείσουν ότι όλα πήγαιναν καλά με το πρόγραμμα των Voucher.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ακόμη και μετά την ανακοίνωση της κυβέρνησης και τις δηλώσεις των αρμόδιων υπουργών, το πρόγραμμα πρακτικά δεν έχει ανασταλεί, οι συμβάσεις είναι ενεργές και τυπικά η κατάρτιση είναι «στον αέρα».

Ο «αμαρτωλός» χώρος των ΚΕΚ

Ο κλάδος των Κέντρων Επαγγελματικής Κατάρτισης, έχει συχνά χαρακτηριστεί «αμαρτωλός» για τις - συχνά - αθέμιτες πρακτικές που μεταχειρίζονται οι «μεγάλοι παίκτες», δηλαδή οι επιχειρήσεις που ήρθαν στο προσκήνιο με το σκάνδαλο των Voucher και είχαν φροντίσει να πιστοποιηθούν ως οι πλατφόρμες με τις οποίες θα υποχρεωθούν να συμβληθούν τα υπόλοιπα ΚΕΚ, που διασύρθηκαν συνολικά.

Η τελευταία νύχτα του κόσμου

Φωτογραφία-κείμενο: Άγγελος Καλοδούκας

Τέσσερις άστεγοι σε μια στοά. Ώρα περίπου μεσάνυχτα. Τρεις άνδρες και μια γυναίκα. Δύο άνδρες είναι ξαπλωμένοι πάνω σε αυτοσχέδια στρώματα, ο τρίτος μετακινείται διαρκώς. Πίνουν όλοι μαζί από ένα διάφανο πλαστικό μπουκάλι κάποιο αλκοολούχο ποτό το οποίο ανταλλάσσουν μεταξύ τους. Γενική ευθυμία.

- Στην υγειά μας! Τι θα μας κάνει ο κορωνοϊός; Έχουμε το γιατρικό!

- Χαχαχαχα…

Το διάφανο μπουκάλι γυρίζει ενώ τα χάχανα δημιουργούν μια εξώκοσμη ηχώ στη μικρή στοά. Ακόμα και ο πιο ηλικιωμένος της παρέας, πρέπει να είναι πάνω-κάτω στα 70 χρόνια του, παρ’ όλο που τα βλέφαρά του βαραίνουν προσπαθεί να μείνει ξύπνιος, να μην στερηθεί της γενικής ευθυμίας.

- Λοιπόν, φίλοι μου, η ζωή είναι μικρή και απρόβλεπτη! Το χειρότερο όλων είναι να ζεις με το φόβο. Θα πεθάνεις πιο γρήγορα.

- Χαχαχαχαχα…

- Σωστά! Εμείς δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα.

- Όχι και τίποτα! Έχουμε να χάσουμε εμάς τους τέσσερις που απομείναμε και κάποιες ωραίες στιγμές σαν και αυτήν!

Όταν η υπεροψία της κυβέρνησης πλήττει τον Μητσοτάκη

documentonews.gr

Ενώ η πανδημία κτυπάει με σφοδρότητα τη χώρα μας και η οικονομική δραστηριότητα έχει ουσιαστικά μηδενιστεί, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κυριάκου Μητσοτάκη βρήκε την ευκαιρία να βοηθήσει με δεκάδες εκατομμύρια τα ιδιωτικά κέντρα εκπαίδευσης που δεν κατάφερε παρά τη σφοδρή της επιθυμία να τα εξισώσει με τα δημόσια Πανεπιστήμια.

Με πρόσχημα τον κορονοϊό η κυβέρνηση πέρασε χωρίς καμία διαβούλευση και συζήτηση στη Βουλή, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου μέτρα που διαλύουν τις εργασιακές σχέσεις, καθιερώνουν ελαστικό ωράριο και μισθούς πείνας για τους εργαζόμενους, διαλύουν τη μεσαία τάξη και πολύ περισσότερο την κατώτερη, ενώ ενισχύουν τους μεγαλοεπιχειρηματίες, τους καναλάρχες και μια ελίτ που τη χρηματοδότησε για να ανέβει στην εξουσία τον προηγούμενο Ιούλιο.

Φυσικός αυτουργός των περισσότερων μέτρων της καταστροφικής για τους εργαζόμενους πολιτικής ο υπουργός Εργασίας Γιάννης Βρούτσης. Είχε δείξει άλλωστε τις προθέσεις του από την κυβέρνηση Σαμαρά στην οποία κατείχε το ίδιο πόστο. Εμπνευστής και ηθικός αυτουργός ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης . Και αυτός στην κυβέρνηση Σαμαρά ως υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης είχε στείλει στην ανεργία αρκετές χιλιάδες εργαζόμενους και υπερηφανευόταν για αυτό.

«Διπλή» επίθεση του σαμαρικού antinews σε Μητσοτάκη με σενάριο για «κυβέρνηση σωτηρίας»

Θοδωρής Καραγιαννίδης

Δύο σφοδρές επιθέσεις μέσα σε λίγες μέρες εξαπέλυσε το σαμαρικό antinews.gr στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, εν μέσω του Πάσχα. Με δύο άρθρα που έχουν παρόμοιο περιεχόμενο, και με έμφαση στη διαφαινόμενη οικονομική αποτυχία, το γνωστό site που απηχεί τις απόψεις του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά, προειδοποιεί για το ενδεχόμενο της συντριβής σε περίπτωση πρόωρων εκλογών ενώ φαίνεται να στέλνει μηνύματα και για τη συνοχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας, στο μέλλον.

Στο πρώτο άρθρο, με τίτλο «Στο μυαλό του Κυριάκου…» υπαινίσσεται ότι η άρνηση του Μαξίμου για πιθανές εκλογές είναι προσχηματική καθώς το σενάριο συντηρεί ο φιλοκυβερνητικός τύπος, Χαρακτηρίζει το ενδεχόμενο ως «αυτοκτονία» και αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο «κυβέρνησης σωτηρίας», τύπου Παπαδήμου, για να λάβει τις δύσκολες αποφάσεις. Ο αρθρογράφος θεωρεί δεδομένο, σύντομα, ένα ανασχηματισμό και υπενθυμίζει ότι το πανηγυρικό κλίμα της διαχείρισης του κοροναϊού θα μετατραπεί σε πανικό του κόσμου μπροστά στο δεύτερο κύμα της πανδημίας. Μάλιστα αποκλείεται το σενάριο «εθελούσιας εξόδου» της ΝΔ πριν την καταστροφή της οικονομίας, στο πρότυπο του Κώστα Καραμανλή, χαρακτηρίζοντας την οικογένεια Μητσοτάκη ως «εξουσιολάγνους», που θα μείνουν μέχρι τέλους.

Για γέλια και για κλάματα: Η 21η Απριλίου 1967 και το «Πραξικόπημα» του παππού

Είναι αλήθεια πως ο θεσμός της οικογένειας, η ένωση του ζευγαριού, το στέριωμα και η συνέχειά του, πολλά οφείλει στην προξενήτρα του χωριού. Την εποχή εκείνη η προξενήτρα ήταν θεσμός. Δεν υπήρχε γάμος που να μην είχε βάλει το χεράκι της. Ο ρόλος της, ασφαλώς, συνεχιζόταν και μετά τα στέφανα. Είχε λόγο επί της προίκας, για τυχόν πανωπροίκι, λόγο ακόμα και για την τεκνοποιία και ευκαρπία της γυναικός, αφού άμα δεν κάρπιζε το ζευγάρι ασφαλώς και έφταιγε η γυναίκα.

Το ανάθεμα έπεφτε στην προξενήτρα. «Α, την παλιοκρούνα που μας τη φόρτωσε η ρουφιάνα, η Χρήσταινα, που έκανε το προξενιό. Γκαβωθήκαμε και πειστήκαμε. Πήρε και πέντε λίρες, έφαγε τόσες κότες που παραλίγο να πάθει κοτίαση, χώρια οι μπλατσάρες και τα αυγά που καταβρόχθισε, που να τ’ς κάτσουν κομπολόι στο καρδυλάγγο τ’ς. Μας έστ’λε τη στέρφα καταδώ και θα μείν’ το παλικάρι μας μουλουίνκο».

Συνηθισμένα πράγματα για την προξενήτρα. Αυτής δεν ίδρωνε το αυτάκι της κι άρχιζε τις οιωνοσκοπίες. Τι πλάτες από πρατίνες καταβρόχθιζε, από αρνάκια ακόμα και κατσικάκια, δε λέγεται. Κάπου κάπου -έτσι έλεγε- έφεγγε η σπάλα, άρα οσονούπω θα γκαστρωθεί η νύφ’. Να και οι πίτες. Τι μπόμπολα έψηναν, τι μπούγλες με λάδ’ στην εκκλησιά άφηναν παρακαταθήκη για αγιασμό προς ευόδωση της γκαστριάς. Κι όλα αυτά για να αμπώχνουμε τον καιρό ώσπου να καταλαγιάσ’ η καψοκαούρα της συμπεθέρας και να σταματήσει το τετραβάγγελο.

“Κούρεμα” από Βρούτση-ΣτΕ στους συνταξιούχους!

 Απόφαση-βόμβα μετά από παρέμβαση της κυβέρνησης έγινε γνωστή το βράδυ του Πάσχα – Ανατροπή και αναδρομικά μόνον 11 μηνών και μόνον σε όσους είχαν προσφύγει στα Δικαστήρια

Απόφαση-«βόμβα» έλαβε το ΣτΕ σύμφωνα με την ΕΝΥΠΕΚΚ, σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να επιστραφούν αναδρομικά 11 μηνών σε συνταξιούχους.

Όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Το Βήμα, και μεταδίδει η ΕΝΥΠΕΚΚ επικεφαλής της οποίας είναι ο Αλέξης Μητρόπουλος, η Ολομέλεια του ΣτΕ σε πρόσφατη (!) διάσκεψή του και με συντριπτική πλειοψηφία, έκανε δεκτή την αίτηση του υπουργού Εργασίας κ.Ιωάννη Βρούτση.

Υπενθυμίζουμε ότι ο υπουργός Εργασίας με την αίτησή του αυτή, που συζητήθηκε στις 10-1-2020, ζητούσε την ανατροπή της ευνοϊκής για τους συνταξιούχους απόφασης με αριθμό 2287/2015 της Ολομέλειας του ΣτΕ, η οποία είχε δικαιώσει αμετάκλητα όλους τους συνταξιούχους και είχε επιδικάσει αναδρομικά όλων των ετών από το 2015 μέχρι σήμερα.

Ο Μπερνάρ Ανρί Λεβί έχει άλλη άποψη: «Και το 1958 και το 1968 η γρίπη σκότωσε εκατομμύρια, αλλά δεν σταμάτησε ο κόσμος, ούτε επιβλήθηκε καραντίνα»

Τρύφωνας Καϊσερλίδης

Ψυχραιμία απέναντι στην πανδημία του κορωνοϊού, ώστε να μην εξελιχθεί σε επιδημία της απελπισίας, των fake news και της θυσίας θεμελιωδών δικαιωμάτων και ελευθεριών συνιστά ο Γάλλος φιλόσοφος Μπερνάρ-Ανρί Λεβί.

Επιμέλεια μετάφρασης Τρύφωνας Καϊσερλίδης

Σε άρθρο γνώμης στη γαλλική επιθεώρηση Le Point, ο Λεβί, ένας από τους διασημότερους διανοούμενους της Ευρώπης, μας καλεί να αντλήσουμε βασικά διδάγματα από δύο ανάλογες πανδημίες, που σάρωσαν την υφήλιο τις δεκαετίες του 1950 και 1960 με εκατομμύρια θυμάτων και ανάλογες σκηνές χωρίς, τότε, να επιβληθούν δρακόντεια περιοριστικά μέτρα.

Ακολουθεί το άρθρο του μεταφρασμένο:

«Δύο πανδημίες, το 1957 και το 1968, συγκρίσιμες στο μέγεθος τουλάχιστον με την Covid19, που προκαλεί ο νέος κορωνοϊός, έχουν διαγραφεί από τη μνήμη. Και τώρα ξανατροφοδοτούν τις στήλες. Τι μαθήματα μπορεί να αντλήσει κανείς;

Καλοκαίρι 1968. Ένας άγνωστος ιός σαρώνει την υφήλιο. Ξεκίνησε από την Κίνα για να προκαλέσει τουλάχιστον ένα εκατομμύριο νεκρούς, εκ των οποίων 50.000 στις ΗΠΑ και τουλάχιστον 30.000 στη Γαλλία. Από τον ιό θα μολυνθεί κι ένας αρχηγός κράτους, ο (Δυτικογερμανός) Βίλι Μπραντ. Ελλείψει μασκών σιδηροδρομικοί υπάλληλοι τραβούν χειρόφρενο. Εμβολιασμοί γίνονταν εντατικά στα «πεζοδρόμια», αφηγούνται γιατροί, που ζουν μέχρι σήμερα. Τα θύματα πέθαιναν με «κυανωμένα χείλη» από πνευμονική αιμορραγία ή ασφυξία. Και το κακό εξαπλωνόταν τόσο γρήγορα που δεν υπήρχε χρόνος για να απομακρυνθούν τα πτώματα, που συσσωρεύονταν στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας. Ας είναι ειλικρινείς όσοι είχαν βιώσει αυτήν την πανδημία: Με εξαίρεση τους νοσηλευτές, δεν έχουν κρατήσει καμία ανάμνηση απ’ αυτή. Κι οι ζαλισμένοι με τον κορωνοϊό νεότεροι να σκεφτούν ότι ουδεμία αναφορά γίνεται στα κανάλια γι’ αυτή την πανδημία, που είχε βαφτιστεί «γρίπη του Χονγκ Κόνγκ». Κι οι αρχειοθέτες ας το ελέγξουν: ο Τύπος της εποχής μιλούσε επί 18 μήνες γι’ αυτό το θέμα, αλλά χωρίς να θίξει το ενδεχόμενο περιοριστικών μέτρων και χωρίς να φανταστεί κανείς να βάλει τη ζωή στον πάγο.