της Ιωάννας ΜπλάτσουΣχόλια
Γκάζι, πλατεία, μεσημέρι. Ο Αντώνης Καφετζόπουλος έχει παρκάρει το ποδήλατό του δίπλα στο τραπέζι όπου θα καθίσουμε και φοράει ένα γκρι μπλουζάκι με τους «Simpsons» και λεζάντα: «Everybody needs something to believe in». Σε λίγο θα ξεκινήσει η παράσταση «Καρέκλες» στο θέατρο Ροές, όπου πρωταγωνιστεί με την Όλια Λαζαρίδου, υποδυόμενος έναν γέρο 95 ετών. Με αφορμή το έργο του Ευγένιου Ιονέσκο, η κουβέντα μας ξεκινά από το γήρας και το θάνατο, περνά μέσα από ένα κοίταγμα στον καθρέφτη, για να καταλήξει στους μετανάστες και τους κατσούφηδες Αθηναίους.
«Το γήρας είναι ένα πράγμα όπως η βροχή, η συννεφιά, το χαλάζι, κάτι δηλαδή με το οποίο δεν μπορείς να διαπραγματευτείς. Απλώς συμβαίνει. Εγώ είμαι τώρα στα πρώτα στάδια της τρίτης ηλικίας. Είμαι 61 ετών. Πρέπει λοιπόν να πω σε όσους έχουν αγωνία ότι ε, δεν είναι και κάτι τρομερό. Κάτι πόνοι, μερικά χάπια που δεν έπαιρνες πριν… Καλό είναι να προσέχεις τον εαυτό σου περισσότερο όταν μπαίνεις σε αυτές τις ηλικίες. Προσωπικά δεν το πολυκάνω. Είναι ωραίο να γερνάς, από μια άποψη, γιατί μπορείς να κάνεις πράγματα που δεν μπορούσες να κάνεις πριν. Ως ηθοποιός, δηλαδή, η τρίτη ηλικία ανοίγει ολόκληρους ορίζοντες, με νέους ρόλους, που πριν από χρόνια δεν θα μπορούσες καν να φανταστείς. Είναι σα να σου ανοίγεται επαγγελματικά μια καινούργια σελίδα».


