Για τον Νίκο Ρωμανό

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μωραίνει ο Κύριος ον βούλεται απωλέσαι. Εν προκειμένω την κυβέρνηση που, χωρίς ίχνος αίσθησης της πραγματικότητας, και προσπαθώντας να μετρήσει με τις όποιες ανεπάρκειες του ΣΥΡΙΖΑ τόσο την έκταση του δικού της Βατερλώ, όσο και τον εκρηκτικό χαρακτήρα της κοινωνικής κατάστασης, διακινδυνεύει τώρα τα πάντα με την εμμονή της να παίζει ανενδοίαστα με τη ζωή του Νίκου Ρωμανού.

Λες και της έλειπαν τα προβλήματα, λες και νοιώθει τόσο ισχυρή, που έχει την πολυτέλεια να φτιάξει ένα μάρτυρα, λες και νομίζει ότι μπορεί να πάρει πάνω της τον θάνατο ενός νέου παιδιού που έχει ήδη συγκινήσει με το θάρρος του όσους δεν έχασαν την ικανότητα να συγκινούνται εντός της χώρας, αλλά κιόλας έξω από τα σύνορά της.

Αυτό το κράτος που εξαντλεί την αυστηρότητά του απέναντι στον Ρωμανό, είναι το ίδιο που υποκλίνεται την ίδια ώρα δουλικά απέναντι στον Οθωμανό πρίγκηπα που μας επισκέπτεται, εξευτελίζοντας τον Υπουργό ‘Αμυνας Δένδια και απειλώντας την Κύπρο, είναι το ίδιο που κάνει ότι δεν προσέχει την έκδηλη περιφρόνηση στο βλέμμα που ρίχνει στους εκπροσώπους του ο Αχμέτ Νταβούτογλου. ‘Ένα κράτος προδομένο και παραδομένο αναξιοπρεπώς σε όλους τους εγχώριους και παγκόσμιους νταβατζήδες, στις τρόικες και τους πιστωτές, στις Μέρκελ και τις Λαγκάρντ, που δίνει όμως μαθήματα νόμου και τάξης σε νεαρούς απεργούς πείνας, εξαθλιωμένους απόμαχους της ζωής, κάθε λογής αδύνατους και ανήμπορους.

Προκαλεί η κυβέρνηση, χρειάζεται άμεση πολιτική απάντηση με κινητοποίηση στο Υπουργείο Δικαιοσύνης

Δεν υποχωρεί η κυβέρνηση στο δίκαιο αίτημα του Νίκου Ρωμανού. Νομοθετεί εις βάρος όλων των κρατουμένων που δικαιούνταν εκπαιδευτικές άδειες για να παρακολουθήσουν τα μαθήματα στις σχολές που έχουν περάσει. Η περίφημη ρύθμιση που προωθεί προβλέπει σπουδές μέσα από τη φυλακή με τηλεδιασκέψεις.

Η στιγμή κρίνεται οριακή, καθώς οι εκτιμήσεις ότι η κυβέρνηση επιδιώκει την ένταση κερδίζουν έδαφος. Απάντηση με κινητοποίηση την Παρασκευή στις 12 το μεσημέρι στο Υπουργείο Δικαιοσύνης με πρωτοβουλία μαζικών οργανώσεων, σωματείων, συλλογικοτήτων, πολιτικών δυνάμεων της Αριστεράς.

Η ΚΕΔΔΕ, η Κίνηση για τις Ελευθερίες και τα Δημοκρατικά Δικαιώματα της Εποχής μας, τονίζει σε ανακοίνωσή της:

Κάθε δημοκράτης, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος αγανακτεί όταν σκέφτεται τη στάση που κρατά η κυβέρνηση και η δικαστική εξουσία απέναντι στο δίκαιο αίτημα του Νίκου Ρωμανού. Κάθε δημοκράτης, κάθε ελεύθερος άνθρωπος καταλαβαίνει πως δεν είναι μόνο ο Ρωμανός, είναι τα δικαιώματα όλων των κρατουμένων. Σε αυτά τα δικαιώματα επιτίθεται η κυβέρνηση με την περίφημη ρύθμιση. Σπουδές από τη φυλακή με τηλεδιάσκεψη και κατάργηση των εκπαιδευτικών αδειών: να τι προωθεί.

Και αν ο Ρωμανός λεγόταν Λαυρεντιάδης;

Του Μανώλη Λαγουδάκη

Δυστυχώς σε αυτή την χώρα, υπάρχουν κάποιο άνθρωποι των οποίων η ζωή απειλείται από την επιβολή του δόγματος “νόμος μας και τάξη μας”, ενώ μεγαλο-απατεώνες που καταχράστηκαν τεράστια ποσά, έβλαψαν επί της ουσίας το δημόσιο συμφέρον και άφησαν άνεργους πίσω τους, τυγχάνουνευνοϊκής μεταχείρισης.

Μάλλον – καλύτερα – στην Ελλάδα υπάρχουν από τη μία δικαστές που ερμηνεύουν τον νόμο με τέτοιο τρόπο, ώστε να κινδυνεύει η ζωή εκείνων που το σύστημα τους θεωρεί εχθρούς, ενώ απελευθερώνουν άλλους, διαπλεκόμενους απατεώνες που συνεχίζουν να τρέφουν τη σαπίλα του – και από την άλληνομοθέτες ανάλγητους και απάνθρωπους, οι οποίοι προτείνουν λύσεις που ξέρουν ότι θα απορριφθούν από τον “εχθρό” τους και που ήδη ο πρόεδρος του ΤΕΙ στο οποίο διεκδικεί την φοίτηση ο Νίκος Ρωμανός έχει χαρακτηρίσει ακατάλληλη.

Ο εισαγγελέας που αρνήθηκε να δώσει την άδεια στον Νίκο Ρωμανό και την οποία υιοθέτησε στη συνέχεια και το συμβούλιο δικαστών, είναι ο ίδιος εισαγγελέας που εισηγήθηκε την αποφυλάκιση του Λαυρεντιάδη.

Κατηγορίες για τον Λαυρεντιάδη: αρχικά για υπεξαίρεση 50.000.000 ευρώ, μετά για ηθική αυτουργία σε απόπειρα ανθρωποκτονίας, μετά για επισφαλή δάνεια 700.000.000 ευρώ με – πλουσιότατη δικογραφία – και μόλις πριν από 2 μήνες (όντας ελεύθερος) για απάτη και ξέπλυμα βρόμικου χρήματος

70 χρόνια από την ίδρυση του ΕΑΜ: Εγχειρήματα λαϊκής αυτό-οργάνωσης

Ο λαός συγκρατημένος σε ενιαίο σώμα «μεταβάλλεται μέσα στο ειδικό κλίμα της ομάδας, της κοινότητας, του συνόλου, του ΕΜΕΙΣ, αν όχι σε σοφό, … οπωσδήποτε όμως σε ποιο έξυπνο … απ’ όσο είναι στην πραγματικότητα ο καθένας που παίρνει μέρος στην Γενική Συνέλευση»

Οι όροι «άμεση δημοκρατία», «γενική συνέλευση» ή «λαϊκή συνέλευση» επανήλθαν πολύ έντονα στο προσκήνιο την περίοδο του κινήματος των Αγαναχτισμένων Πολιτών. Εάν μέχρι τώρα απέναντι στην αμφισβήτηση και την οφθαλμοφανή χρεοκοπία του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτισμού προβαλλόταν ένα είδος «βοναπαρτισμού», δηλαδή η λύση της αρχής ενός ενάρετου ανδρός, για πρώτη φορά από την περίοδο της έναρξης της κρίσης (και ίσως για πρώτη φορά από τη μεταπολίτευση και έπειτα) αναζητείται, προβάλλεται ή ακόμη και επιχειρείται να εφαρμοστεί μια άλλου τύπου δημοκρατία σε σχέση με την κοινοβουλευτική. Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων και των πειραματισμών είναι ανάγκη να μελετήσουμε την ιστορία και να διδαχθούμε την από την εμπειρία του ελληνικού χειραφετητικού κινήματος.Την περίοδο της Κατοχής στα χωριά των βουνών της Ρούμελης, αλλά και όλης της Ελεύθερης Ελλάδας, αντικαθίσταται η παραδοσιακή αντιπροσωπευτική δημοκρατία με μια πρωτόλεια μορφή λαϊκής εξουσίας. Πρόκειται για μια πραγματικά προοδευτική επαναστατική τομή στον τρόπο οργάνωσης της καθημερινότητας των αγροτικών στρωμάτων, διαχείρισης των καθημερινών τους προβλημάτων και συλλογικής δημοκρατικής έκφρασης. Στοιχείο δυναμικής ολοκλήρωσης αυτής της διαδικασίας είναι η διενέργεια εκλογών και η συγκρότηση του Εθνικού Συμβουλίου της Ελεύθερης Ελλάδας στις 30 Απρίλη 1944.

ΝΙΚΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ

Του ΚΩΣΤΑ ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗ*

Πολλές φορές το αστικό σύστημα δίνει αφορμές για να κατανοήσει κανείς το βαθμό αυταρχισμού πού το διέπει.

Στην περίπτωση του αντιεξουσιαστή –όπως ο ίδιος αυτόπροσδιορίζεται- Νίκου Ρωμανού φαίνεται αυτό με τον πιο απροκάλυπτο τρόπο.

Απεργός πείνας εδώ και μέρες ο Ρωμανός προσπαθεί να υπερασπιστεί ακόμη και ως κρατούμενος το δικαίωμά του να σπουδάσει, χωρίς να θέλει καμία συνδιαλλαγή περαιτέρω με τις αρχές.

Δε θα εξετάσουμε τις πολιτικές του απόψεις και τον τρόπο που επέλεξε να τις υπερασπιστεί, αυτός άλλωστε με βρίσκει πολιτικά αντίθετό του.

Δε θα σταθώ περισσότερο στην πολιτικοϊδεολογική ανάλυση του τι πρεσβεύουν οι απόψεις του, το ξεκαθάρισα νομίζω σαφέστατα.

Όμως το ανθρώπινο ζητούμενο αυτού που περνάει αυτήν τη στιγμή ως απεργός πείνας, από ουμανιστικής πλευράς ένας κομμουνιστής πρέπει να το ξεκαθαρίζει και να το υπερασπίζεται μέχρι κεραίας.

Είναι ξεκάθαρο ότι η ζωή αυτού του νέου παιδιού κρέμεται από μια κλωστή.

Τη δική σου ζωή «απέρριψε» το δικαστήριο (Ο Ρωμανός κατάφερε όσα δεν καταφέραμε εμεις) ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Σκοτώνουν έναν άνθρωπο για να δείξουν ότι είναι πιο δυνατοί. Δεν μάχονται αυτόν. Εσένα θέλουν να τσακίσουν. Θέλουν να σου αποδείξουν πως ό,τι και αν κάνεις είσαι χαμένος. Και αν το παρακάνεις είσαι νεκρός.

Σου λένε αν φύγεις από τον κύκλο θα χαθείς. Στα όριά του μοναχά να γυροφέρνεις.

Εσένα, που σου πετάνε κάθε τέσσερα χρόνια μια κάλπη και νομίζεις ακόμη ότι είσαι ο «κυρίαρχος λαός».

Εσένα που για τέσσερις δεκαετίες ψήφιζες δυο κόμματα και τώρα απορείς πως έφτασες ως εδώ. Και ψάχνεις ένα τρίτο να έχεις να ψηφίζεις.

Ένας άνθρωπος προχώρησε τη μάχη απέναντί τους όσο δεν τα κατάφεραν όλοι οι αγανακτισμένοι, όλα τα κόμματα και οι οργανώσεις, όλα τα συνδικάτα και οι ενώσεις.

Για τα δικά μου πιστεύω, με όσα έμαθα όλα αυτά τα χρόνια για το πως πρέπει να αγωνίζεσαι, ο Ρωμανός τα κάνει όλα «λάθος». Έχει όμως μέσα του τη δύναμη όσων μάθαμε να θαυμάζουμε στο πέρασμα των αιώνων.

Όταν το κράτος εκδικείται

Το πιο σκληρό πρόσωπο της κρατικής καταστολής και της εκδικητικότητας του καθεστώτος, σε όσους το αμφισβητούν, γνωρίζει ο νεαρός Νίκος Ρωμανός. Ο φίλος και αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας του Α. Γρηγορόπουλου εξακολουθεί να νοσηλεύεται φρουρούμενος στο νοσοκομείο Γεννηματάς, δηλώνοντας αποφασισμένος να συνεχίσει την απεργία πείνας, που ξεκίνησε στις 10/11, με αίτημα τη χορήγηση των εκπαιδευτικών αδειών που νόμιμα δικαιούται.

Οι παλμοί του έχουν φτάσει τους 170, δέχεται μόνο νερό, ενώ οι γιατροί του νοσοκομείου, παρά την εντολή της εισαγγελέα των φυλακών για αναγκαστική σίτιση του απεργού πείνας (πρακτική που αναγνωρίζεται διεθνώς ως μέσο βασανισμού), δεν υπάκουσαν. Η ζωή του Ρωμανού κρέμεται ουσιαστικά από μια κλωστή.

Σε απεργία πείνας, σε ένδειξη συμπαράστασης στο Ρωμανό, βρίσκονται και οι Γιάννης Μιχαηλίδης, Ανδρέας-Δημήτρης Μπουρζούκος και Δημήτρης Πολίτης. Οι τέσσερις δηλ. που είχαν συλληφθεί και καταδικαστεί για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, υπόθεση που σημαδεύτηκε από το βασανισμό και τη διαπόμπευση των συλληφθέντων από την ΕΛ.ΑΣ.

"Άδειασε" τους σαμαρικούς ικέτες η τρόικα με τη διαρροή του εξευτελιστικού e-mail - Μήνυμα νέας εμπλοκής στη "διαπραγμάτευση"

 

Tην τελευταία πενταετία για "όλα τα κακά της μοίρας μας, φταίει η Τρόικα". Βάζει φόρους, πετσοκόβει μισθούς και συντάξεις, σταματά την ανάπτυξη και οι ταλαίπωροι κυβερνητικοί μας αντιπρόσωποι ιδροκοπούν να αναχαιτίσουν τα δόλια σχέδιά της για την εξόντωση των Ελλήνων. Οι διαπραγματεύσεις -μας πληροφορούν- κάθε φορά πως είναι σκληρές και εξοντωτικές κι εκείνοι άλλοτε δηλώνουν ξάγρυπνοι κι εξαντλημένοι κι άλλοτε επιστρέφουν με ύφος δαρμένων σκύλων για να πουν στους συνέλληνες ότι οι δανειστές είναι άτεγκτοι και δεν μπόρεσαν να τους ... μαλακώσουν.

Σήμερα όμως συνέβη κάτι ανατρεπτικό. Η Τρόικα, οι δανειστές ή τέλος πάντων κάποιοι οικονομικοί κύκλοι που χρόνια τώρα γκρινιάζουν για το απαράδεκτο επίπεδο που επιδεικνύει η ελληνική πολιτική σκηνή στις όποιες διαπραγματεύσεις χρειάστηκε να κάνει (υπάρχουν κεφάλαια ολόκληρα σε βιβλία που έγραψαν επιφανείς διαπραγματευτές), αποφάσισαν -για λόγους αλλότριους ασφαλώς των εθνικών μας συμφερόντων- να εκθέσουν ανεπανόρθωτα την ελληνική κυβέρνηση.

Ο.Ζοσουά: Βλέπω να αναδύεται η φρικτή αποφορά ενός υφέρποντος εθνικισμού για την προώθηση μιας "ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"

Ενώ κάποιοι καλλιτέχνες μεταξύ των οποίων και ο Ματίας Λάνχοφ πασχίζουν να ζωντανέψουν τις πέτρες της Επιδαύρου με τη δύναμη του ζωντανού θεάτρου και της τέχνης γενικότερα, άλλοι αναζητούν μονάχα να απολιθώσουν τον τόπο σε μια λατρεία ενός ένδοξου παρελθόντος. Αυτό είναι ιδιαίτερα θλιβερό, πόσο μάλλον όταν κάτω από την έννοια της "προσβολής στο μνημείο" για την οποία κατηγορούμαστε, βλέπω να αναδύεται η φρικτή αποφορά ενός υφέρποντος εθνικισμού για την προώθηση μιας "ΑΙΩΝΙΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ" που πίστευα ότι ανήκει σε άλλες εποχές...», καταλήγει η επιστολή του Ολιβιέ Ζοσουά. Από το www.topontiki.gr

Ο Γαλλοελβετός σκηνοθέτης Ολιβιέ Ζοσουά, ο οποίος συνελήφθη στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου μαζί με τον Γερμανό σκηνοθέτη Ματίας Λάνχοφ και τα υπόλοιπα μέλη του συνεργείου του, με την κατηγορία της «προσβολής τού μνημείου», σε ανοιχτή επιστολή του αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Δύο χρόνια μετά από τη δημιουργία της ταινίας "Σαν πέτρινα λιοντάρια στη μπασιά της νύχτας" στη Μακρόνησο, αποφάσισα να αφιερώσω ένα ντοκιμαντέρ στον σκηνοθέτη Ματίας Λάνχοφ. Για περισσότερα από 50 χρόνια, ο Ματίας Λάνχοφ δεν έχει πάψει να επανέρχεται στα αρχαιοελληνικά κείμενα, να τα φέρνει αντιμέτωπα και σε αντήχηση με τον σύγχρονο κόσμο μας, στα μεγαλύτερα θέατρα της Ευρώπης. Κι αν οι σκηνοθεσίες του ταρακουνούσαν κάποιες φορές τα κείμενα, στόχος πάντα ήταν να τα καταστήσουν όσο γίνεται πιο ζωντανά. Υπό αυτή του την ιδιότητα, ο Ματίας Λάνχοφ είναι περισσότερο Έλληνας από πολλούς Έλληνες πολίτες. Δεν είναι ένας "καλός Έλληνας", είναι όμως ένας υπερ-Έλληνας» αναφέρει ο Ολιβιέ Ζοσουά στην επιστολή του, που έχει τίτλο «Για τη ζωή και τον θάνατο των αρχαιολογικών μνημείων».

Γράμμα στον Νίκο Ρ.

Γράφει ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΦΑΝΑΡΑΚΗΣ

"Τουλάχιστον ας έχετε το θάρρος να παραδεχτείτε τα εγκλήματά σας, αξιότιμοι κύριοι της μπουρζουαζίας, και να συμφωνήσετε πως τα αντίποινα μας είναι απόλυτα νομιμοποιημένα.

Τα χέρια μου δε στάζουν περισσότερο αίμα απ όσο η πορφυρή τήβεννος σας κύριε πρόεδρε.."

Εμίλ Ανρύ, αναρχικός καταδικασμένος σε θάνατο.

Σύντροφε, φίλε ή απλά Νίκο...Εύχομαι το αυτό το γράμμα να σε βρίσκει ακόμη όρθιο.Ψυχικά αν όχι σωματικά. Ξέρω βέβαια πως δεν είσαι απ τα "σοκολατόπαιδα" που λυγάνε έτσι εύκολα κι ας γράφουν κάποιοι για τη "μεγαλοαστική" καταγωγή σου. Βλέπεις οι συμβιβασμένοι, οι οσφυοκάμπτες, οι άκαπνοι, προκειμένου να δικαιολογήσουν το ξεπεσμό και τη δειλία τους χρησιμοποιούν το μόνο τρόπο που ξέρουν: πετάνε λάσπη δεξιά- αριστερά και κρώζουν με τα καλοπληρωμένα λαρύγγια τους οποιονδήποτε τόλμησε να σταθεί πέρα και πάνω απ το μέσο όρο που ορίζει η σημερινή καπιταλιστική κοινωνία.

Νίκο, δε θα υποκριθώ πως "σε νιώθω", δε θα σου πω πως ταυτίζομαι απαραίτητα με όλες τις πράξεις σου. Κι εσύ άλλωστε θα συμφωνείς πως από "κατανόηση" και παχιά λόγια σε αυτή τη διαλυμένη (πολύ πριν τα μνημόνια !) χώρα έχουμε χορτάσει, ειδικά σα γενιά "που θα ζήσει χειρότερα απ τις προηγούμενες". Τι κλισέ πια κι αυτό ρε Νίκο...λες και το ζητούμενο είναι απλά να τελειώσει η κρίση και να γυρίσουμε στα "χαιλίκια" του παρελθόντος. Να κάνουμε "γούστα" στην Παραλιακή με τις "γκόμενες" παριστάνοντας τους "μουράτους", είτε ήμασταν από Κηφησιά είτε απο Χαιδάρι γιατί τέτοια ήταν η νεοφιλελεύθερη αλλοτρίωση κι η πολιτισμική και κοινωνική ισοπέδωση η οποία μας σάρωσε το '90 που κι ο φτωχότερος πιτσιρικάς στο Μενίδι ήθελε να ζει όπως στο "Χτυποκάρδια στο Μπεβερλυ Χίλς", έστω και σε νεοελληναράδικη βλαχομπαρόκ βερσιόν !!

Η επιστολή του Νίκου Ρωμανού... προς εμένα.

 Του Ανδρέα Ρουμελιώτη  

Διαβάζω ξανά και ξανά την πύρινη επιστολή του 20χρονου Νίκου Ρωμανού προς τους δικαστές του. Αυτό το παιδί έχει guts, ψυχή, συγκροτημένο λόγο και σπουδαία λογοτεχνική φλέβα. Έχει τόσο πείσμα, τέτοιο ιδεολογικό πυρετό που αποκλείεται να κάνει πίσω. Θα λιώσει απ' την απεργία πείνας όπως ο Μπόμπι Σαντς κι αν πεθάνει τούτες τις μέρες του Δεκέμβρη, στην επέτειο της δολοφονίας του 15χρονου συμμαθητή του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, δεν θα καεί απλώς η Αθήνα, αλλά θα καταρρεύσει μονομιάς αυτή η κυβέρνηση, που ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε κανείς άλλος δεν κατόρθωσε να ρίξει.

Παντρεύτηκε μέσα στη φυλακή, να ζήσει θέλει - όχι να πεθάνει. Πέρασε στο Πανεπιστήμιο, έχει δικαίωμα να σπουδάσει.

Υποστηρίξαμε απ' την πρώτη στιγμή στο enallaktikos.gr αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα που έχει κάθε φυλακισμένος στη μόρφωση. Το να μην δραπετεύσει αποτελεί πρόβλημα και έγνοια των δεσμοφυλάκων του, όχι όσων υπερασπίζονται τα ατομικά δικαιώματα και τις συνταγματικές ελευθερίες.

Διαβάζω ξανά και ξανά την επιστολή του πιτσιρικά προς τους δικαστές του. Έχει guts, ψυχή και φλέβα λογοτεχνική αυτό το παιδί. Μπορεί να διαφωνώ σε όλα όσα γράφει. Θα ήθελα, αν μπορούσα, να τον πείσω πως ο λόγος του είναι ένα υπερόπλο και μπροστά του το περίστροφο - που, ευτυχώς, δεν πρόλαβε να χρησιμοποιήσει - μοιάζει με νερομπίστολο. Όμως, ο μπαγάσας έχει τέτοια πένα αστραφτερή και βάζει το μαχαίρι τόσο βαθιά στην κοινή μας πληγή, που το κείμενό του λες και δεν απευθύνεται στους δικαστές αλλά σε όλους εσάς - εμάς. Σε εμένα προσωπικά.