ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΑΠΟ ΟΜΠΑΜΑ ΠΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΔΕΛΑΣΤΙΚ* 

Κατηγορηματικός ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα σε τηλεοπτική του συνέντευξη στο CNN, η οποία προβλήθηκε προχθές και προκάλεσε πανευρωπαϊκή τουλάχιστον αίσθηση, όταν ερωτήθηκε για την Ελλάδα:

«Δεν μπορείς να συνεχίζεις να ξεζουμίζεις χώρες που βρίσκονται εν μέσωύφεσης» υπογράμμισε στην απάντησή του: «Οταν έχεις μια οικονομία σε ελεύθερη πτώση, πρέπει να υπάρξει στρατηγική ανάπτυξης και όχι απλά μια προσπάθεια να στύβεις ολοένα και περισσότερο έναν πληθυσμό που υποφέρει όλο και χειρότερα» πρόσθεσε στο τέλος της απάντησής του, αφού είχε παρεμβάλει ορισμένες ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις. «Κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξειστρατηγική ανάπτυξης για να πληρώσουν (σ.σ. οι Ελληνες) τα χρέη τους και να εξαφανίσουν κάποια από τα ελλείμματά τους» επισήμανε ο Αμερικανός πρόεδρος.

Το αυτονόητο είπε. Αυτά που είπε ο Ομπάμα είναι αυτονόητα, όμως, αν το ενδιαφέρον αυτού που επιβάλλει την οικονομική πολιτική και τα μέτρα εστιάζεται στο πώς θα αναπτυχθεί η χώρα. Θέλει όμως όντως αυτό το πράγμα η Γερμανία; Επιβάλλει δηλαδή σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης λιτότητα καιμειώσεις εισοδημάτων, μισθών και συντάξεων, στοχεύοντας στην… «ανάπτυξη» του βιοτικού επιπέδου των πληθυσμών των ευρωπαϊκών κρατών; Μα πώς γίνεται να συνδυαστεί η ραγδαία, σοβαρή ή αβυσσαλέα στην περίπτωση της Ελλάδας πτώση του βιοτικού επιπέδου με την… ανάπτυξη; «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η οικονομία της Ελλάδας είχε απόλυτη ανάγκη μεταρρυθμίσεων» διακήρυξε ο Ομπάμα.

Κρούγκμαν: Δεν μπορεί η Γερμανία να απορρίψει το σχέδιο Βαρουφάκη

«Ποιος είναι παράλογος τώρα;», διερωτάται σε άρθρο του στους New York Times ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν, αναφερόμενος στην πρόταση του Γιάνη Βαρουφάκη για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους, την οποία χαρακτηρίζει απολύτως λογική και εκτιμά πως η Γερμανία δεν έχει επιχειρήματα για να την απορρίψει.

Με αφορμή τις δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη στους Financial Times, ο Κρούγκμαν σχολιάζει: «Ο Γιάνης Βαρουφάκης λέει ότι αυτός και οι συνεργάτες του δεν ενδιαφέρονται για το τι θα γίνει με την ονομαστική αξία του χρέους – αν θέλετε να υποστηρίξετε ότι δεν έχει γίνει διαγραφή, ΟΚ. Αυτό που θέλουν, αντιθέτως, είναι μία ουσιαστική, αλλά όχι εξωφρενική, ανακούφιση από το βάρος των πρωτογενών πλεονασμάτων […], μειώνοντας το ποσοστό των πόρων που μεταφέρονται στους δανειστές από το 4,5% του ΑΕΠ στο 1 με 1,5%. Θέλουν ακόμα ευελιξία στην επίτευξη αυτών των πλεονασμάτων με ένα μείγμα που περιλαμβάνει περισσότερα έσοδα και λιγότερη λιτότητα στις δαπάνες».

Όπως σημειώνει, πρόκειται για ένα «απολύτως λογικό» αίτημα, με δεδομένο ότι ρεαλιστικά το ελληνικό χρέος, όπως είναι σήμερα, δεν είναι βιώσιμο.

«Δε μπορώ να σκεφτώ με ποια βάση η Γερμανία μπορεί να απορρίψει αυτήν την πρόταση. Αν η γερμανική θέση είναι ότι το χρέος πρέπει πάντα να αποπληρώνεται πλήρως, χωρίς ουσιαστική ανακούφιση ακόμα και αν αποφευχθεί στα χαρτιά η διαγραφή, τότε αυτή η θέση είναι βασικά τρελή, και όλες οι διαβεβαιώσεις ότι η Γερμανία κατανοεί την πραγματικότητα αποδεικνύονται λανθασμένες.

ΔΗΜΟΣΙΕΣ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙΣ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΑΣ ΑΒΡΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Δημόσια πλέον τοποθετούνται βουλευτές και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατά της ενδεχόμενης επιλογής του Δημήτρη Αβραμόπουλου για τη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Νωρίτερα, σήμερα, «χτύπησε» η βουλευτής Α’ Θεσσαλονίκης Ιωάννη Γαϊτάνη, που ζήτησε με άρθρο της -στο rproject.gr- «να σταματήσουν αμέσως οι φήμες ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Δ. Αβραμόπουλο (ή και τον…Κ. Καραμανλή!) Ενισχύουν -υποστήριξε- τις αμφιβολίες που δημιούργησε στις εργατικές και λαϊκές δυνάμεις η επιλογή της συγκυβέρνησης με τους ΑΝ.ΕΛ. και αποδυναμώνουν την πολιτική δυναμική του εγχειρήματος της ριζοσπαστικής αριστεράς. Κατ’αρχήν, δεν υπάρχει κανένας λόγος για τέτοιες αναζητήσεις. Αν -πρόσθεσε- για τη συγκυβέρνηση με τον Καμμένο προβλήθηκε ως αιτιολογικό το αριθμητικό πρόβλημα της αυτοδυναμίας (λαθεμένα, γιατί πάντα υπήρχε η εναλλακτική λύση της απαίτησης ψήφου εμπιστοσύνης…), για την επιλογή Προέδρου δεν τίθεται κανένα αριθμητικό πρόβλημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί-και οφείλει!-να επιλέξει Πρόεδρο που θα ενισχύσει την πολιτική του ενόψει των πολύ σκληρών διλλημάτων που έρχονται».

Η Ι. Γαϊτάνη ανήκει σημειωτέον στη ΔΕΑ, που αποτελεί μέρος της ευρύτερης εσωκομματικής μειοψηφίας.

Μία ημέρα πριν, ένας βουλευτής της ευρύτερης πλειοψηφίας (από την οργάνωση ΚΟΕ συγκεκριμένα), ο Δημήτρης Κοδέλας από την Αργολίδα συνέστησε: «Καλό είναι η συζήτηση περι Αβραμόπουλου ως Προέδρου της Δημοκρατίας να τελειώνει! Το μήνυμα της κάλπης ήταν αντιμνημονιακό, μήνυμα αποδοκιμασίας του υπαρκτού πολιτικού συστήματος και έξωσης του πολιτικού προσωπικού που στήριξε τα μνημόνια και οδήγησε την χώρα στην χρεοκοπία.

ΣΥΡΙΖΑ chic

Αίσθηση έχει προκαλέσει ο τρόπος που ντύνονται αρκετά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τα φώτα έχουν πέσει στον υπουργό Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, ο οποίος δεν φοράει κουστούμι και γραβάτα, με αποτέλεσμα να κινδυνεύει η Ελλάδα να μην έχει τις μεγάλες οικονομικές επιτυχίες που είχε, όταν υπουργοί Οικονομικών ήταν ο Στουρνάρας και ο Χαρδούβελης, οι οποίοι ήταν πάντα στη μέγκλα.

Οι Βρετανοί δημοσιογράφοι ενοχλήθηκαν από το ντύσιμο του Γιάνη Βαρουφάκη στη διάρκεια της συνάντησής του με τον Βρετανό ομόλογό του, Τζον Όσμπορν, στο Λονδίνο.

Εντύπωση προκάλεσε το γεγονός ότι ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει διαρκώς το αριστερό χέρι του στην τσέπη του αλλά αυτό δεν πρέπει να φαίνεται παράξενο σε κανέναν, αφού ο Βαρουφάκης έχει το χέρι στην τσέπη για να ξύνει τα αρχίδια του.

Ο Γιάνης Βαρουφάκης σόκαρε την Βρετανία, αφού, όταν ερωτήθηκε από δημοσιογράφο της Guardian αν η εμφάνισή του έχει σκοπό να γοητεύσει την Ευρώπη ενόψει της σκληρής διαπραγμάτευσης, απάντησε πως «πρίν γαμήσεις την Ευρώπη, πρέπει να την γδύσεις».

Τελικά έχει κότσια ο... "πρόεδρος του 15μελούς" κε Σαμαρά

Η διαπραγμάτευση ξεκίνησε και αυτή τη φορά η ελληνική κυβέρνηση δείχνει να μην πηγαίνει ως πρόβατο επί σφαγήν. Το σχέδιο Τσίπρα και η υποστήριξη του ελληνικού λαού

Στάθης Διομήδης στο news247.gr

Η νέα κυβέρνηση υπό τον κο Τσίπρα ξεκίνησε πολύ δυναμικά. Πριν κλείσει εβδομάδα έδειξε τις προθέσεις της μένοντας πιστή στις προεκλογικές της εξαγγελίες αλλά και στην αποδοχή που είχαν αυτές από το Λαό όπως εκφράστηκε στις εκλογική αναμέτρηση της προηγούμενης Κυριακής.

Ο Πρωθυπουργός στο δόγμα του σοκ που εφαρμόζεται στην Ελλάδα επέλεξε να απαντήσει με ένα άλλου είδους δόγμα του σοκ προς τους εταίρους αυτή τη φορά. Έκανε δηλαδή το αυτονόητο. Έμεινε πιστός στις προεκλογικές του εξαγγελίες.

Για πρώτη φορά από την στιγμή που η Ελλάδα το 2010 μπήκε στο σπιράλ θανάτου του μνημονίου, κατ’ επιλογήν του Παπανδρέου και των 156 βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, βρέθηκαν Έλληνες, Πρωθυπουργός και Υπουργοί, να ορθώσουν το ανάστημά τους, να υπερασπιστούν την χώρα, το Λαό και τα Κυριαρχικά Δικαιώματα. Πρώτη φορά εδώ και μια πενταετία βρέθηκε μια ηγεσία να διεκδικήσει τα αυτονόητα. Αλληλεγγύη και αξιοπρέπεια για το Λαό, Εθνική Κυριαρχία για τη χώρα.

Βέβαια η προσπάθεια της κυβέρνησης να αντιμετωπιστεί ως ισότιμος μέλος από τους Ευρωπαίους βρήκε τη σφοδρή αντίδραση σχεδόν όλων των εταίρων. Τον τόνο είχε δώσει ο Υπουργός Εξωτερικών κος Κοτζιάς ο οποίος αντέδρασε στην προσπάθεια της Ε.Ε. να επιβάλλει νέες κυρώσεις στη Ρωσία χωρίς πρώτα να συνεννοηθεί με τη νέα Ελληνική κυβέρνηση θεωρώντας (η Ε.Ε) δεδομένη τη βουβή συμφωνία των Ελλήνων , όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα.

Ο Μ. Θεοδωράκης για Τσίπρα – Βαρουφάκη: «Ψηλώνουμε κι εμείς»

Με τον δικό του, ενωτικό όπως πάντα, τρόπο ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης, Μίκης Θεοδωράκης, σχολιάζει την επίσκεψη Ντάισελμπλουμ, τονίζοντας ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών «με σπάνια ψυχραιμία και ευγένεια, τον τύλιξαν μέσα σε δυο φωτεινά και ωραία ΟΧΙ, που τον κεραυνοβόλησαν, σε σημείο που να ξεχάσει την ευγενική του καταγωγή του Άρχοντα Ευρωπαίου και να μην ξέρει πώς και από πού να φύγει». 

Αναλυτικά, το κείμενο του Μίκη Θεοδωράκη που αναρτήθηκε στην προσωπική του ιστοσελίδα:

«Το Γιούρογκρουπ και ο Πρόεδρός του ο Ολλανδός είναι οι εικόνες που με βασανίζουν. Πέρασα τόσα και τόσα γιατί η Μοίρα με γέννησε Έλληνα που πρέπει να υπομένει τα καπρίτσια των ισχυρών, να σκύβει το κεφάλι και να μάθει ακόμα και να τους αγαπά! Αυτόν όμως τον Ολλανδό με τα γυαλάκια ποτέ μου δεν μπόρεσα να χωνέψω, αν και μικρός έπινα γάλα Nestle.

Ήρθε λοιπόν φουριόζος με την έπαρση του Αφεντικού, για να τραβήξει τα αυτιά των άτακτων υπηκόων μιας φυλής για γέλια και για κλάματα που σήκωσε κεφάλι ξεχνώντας πως είναι αποπαίδι της Ευρώπης, του Γιούρογκρουπ και του Προέδρου του κυρίου Γερουν Νταϊσελμπλουμ.

Και τότε συνέβη ένα θαύμα, σαν κι αυτά τα ξεχασμένα στα βάθη της μνήμης μου. Δύο εκπρόσωποι αυτού του Λαού της β΄ κατηγορίας, ο Τσίπρας και ο Βαρουφάκης, με σπάνια ψυχραιμία και ευγένεια, τον τύλιξαν μέσα σε δυο φωτεινά και ωραία ΟΧΙ, που τον κεραυνοβόλησαν, σε σημείο που να ξεχάσει την ευγενική του καταγωγή του Άρχοντα Ευρωπαίου και να μην ξέρει πώς και από πού να φύγει.

Νάνος Βαλαωρίτης - Κατάσταση πολιορκίας

Πολιορκούμεθα λοιπόν!

Πολιορκούμεθα από ποιον;

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις της σπονδυλικής στήλης,

τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς Καλλονής,

την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων,

πολιορκούμεθα από τους βάναυσους

Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας.

Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά. 

-

Υπουργός Παιδείας: Καλό ή δημοκρατικό σχολείο;

Από την άλλη μεριά, καλό σχολείο είναι εκείνο όπου τα παιδιά μαθαίνουν γράμματα.

Αριστείδης Μπαλτάς

Η διάζευξη δικαίως ξενίζει. Καλό σχολείο είναι το δημοκρατικό σχολείο. Τελεία. Αλλά τα πράγματα ίσως δεν είναι τόσο απλά. Που σημαίνει ότι οι όροι χρειάζονται διευκρίνιση.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά.

Η διάκριση μεταξύ χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας και η συνακόλουθη συμβολική υπεροχή της πνευματικής είναι σύμφυτες με τις ταξικές κοινωνίες και έχουν ιστορία χιλιετηρίδων. Από τις εποχές των αιγυπτιακών ιερογλυφικών και των Κινέζων μανδαρίνων, τα γράμματα αποτελούν καλά φυλασσόμενο προνόμιο.

Οι μεγάλοι δημοκρατικοί μετασχηματισμοί της νεοτερικότητας άνοιξαν το σχολείο, αλλά δεν έλυσαν το πρόβλημα. Ούτε όταν θεσπίστηκε η δημόσια υποχρεωτική εκπαίδευση ως κάτι σαν "θετική διάκριση": πανάρχαιες παραδόσεις σε συνδυασμό με την ανέχεια και τις ιδεολογικές της παρενέργειες ωθούν στην καταστρατήγηση της υποχρέωσης. Διαπιστώνουμε άλλωστε καθημερινά το πόσο η παιδική εργασία επεκτείνεται ραγδαία.

Άρα, το σημερινό σχολείο είναι ταξικά μεροληπτικό. Με την ταξική μεροληψία να αναδεικνύεται εμφανέστερα εκεί όπου αυτό εγκαταλείπεται "οικειοθελώς".

Αλλά η μεροληψία δεν περιορίζεται εκεί. Οι κοινωνιολόγοι της εκπαίδευσης απέδειξαν ότι αυτή διαιωνίζεται στο εσωτερικό της υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Χρήσιμη είναι εδώ η έννοια του "συμβολικού κεφαλαίου": αν το άμεσο περιβάλλον δεν ωθεί στην καλλιέργεια της περιέργειας, στην τόλμη της απορίας και στην ηδονή της κατανόησης, δηλαδή αν το παιδί δεν διαθέτει το "συμβολικό κεφάλαιο" με το οποίο κατά κανόνα το προικίζουν οι σχετικά εύπορες οικογένειες, τότε αυτό θα τείνει να αδιαφορεί για το σχολείο και να αποστρέφεται την πειθαρχία του. Η ταξική διαίρεση έτσι αναπαράγεται: οι πολλοί τελειώνουν όπως - όπως με προορισμό τα χειρωνακτικά επαγγέλματα, ενώ οι λίγοι πασχίζουν να μάθουν τα γράμματα που απαιτούν οι πανεπιστημιακές σπουδές.

Καλά πάμε…

Του Καρτέσιου

Ακόμη και σήμερα θεωρώ ότι είναι πρόωρο να βγουν συμπεράσματα για τη νέα κυβέρνηση. Φυσικά και ο καθένας μπορεί να κρίνει επιμέρους ενέργειες, κινήσεις, δηλώσεις, όμως την πρώτη συνολική εικόνα θα την έχουμε μετά τις προγραμματικές δηλώσεις. Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα να σταθώ σε τρία σημεία.

Πρώτον, ό,τι έγινε στην Ελλάδα μέσα σε πέντε ημέρες από πλευράς πολιτικής κινητικότητας, δεν έχει γίνει ολόκληρη την τελευταία πενταετία.

Δεύτερον, οι δηλώσεις υπουργών απέκτησαν σημασία και προσπαθούμε να τις παρακολουθούμε διότι περιέχουν πρωτογενές περιεχόμενο. Μέχρι σήμερα, το τί θα δήλωνε ο κάθε Έλληνας υπουργός το είχαμε διαβάσει δύο ημέρες νωρίτερα στη Bild ή σε κάποια γερμανική εφημερίδα.

Ακόμη και το περιεχόμενο των συνεντεύξεων Τύπου μετά από συναντήσεις Ελλήνων αξιωματούχων με εκπροσώπους της Τρόικας ή της Γερμανίας, τις γνωρίζαμε εκ των προτέρων. Ως εκ τούτου, η ύπαρξη πρωθυπουργού και υπουργών στην Ελλάδα είχε καταστεί παντελώς άχρηστη.Τρίτον, ζούμε μία από τις στιγμές εκείνες που το καθείς εφ’ ω ετάχθη θα αποκτήσει ουσιαστική σημασία. Να δούμε για τί είμαστε προορισμένοι και να ταχθούμε στην πλευρά εκείνου που εκπροσωπεί τον έναν ή τον άλλο προορισμό μας. Να μετρηθούμε. Να αφήσουμε τα παχιά λόγια και να αναλάβουμε τις βαριές ευθύνες της στήριξης. Να ξεβρακωθούμε και να μάθουμε ποιοι έχουν την καρδιά να παλέψουν και ποιοι έχουν στη θέση της καρδιάς τη Μέρκελ και την ηδονή της ταπείνωσης.

Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει ότι το εννοούσε όταν έλεγε «ερχόμαστε να ενώσουμε, όχι να διχάσουμε». Αυτό δε σημαίνει όμως «ναι σε όλα και όλους». Αυτό, κυρίως, σημαίνει πολλά «όχι». Θα ενωθούμε κάτω από τον κοινό σκοπό της αξιοπρέπειάς μας; Όσοι θέλουν, φυσικά. Όσοι δε θέλουν μπορούν ελεύθερα να οραματίζονται τη συνέχιση του ξεπουλήματός της με αντάλλαγμα την αποδοχή τους από τις Βρυξέλλες ως επίσημων παλιάτσων της Γερμανικής Αυτοκρατορίας.

Μετά τον εκλογικό θρίαμβο, η σύγκρουση με τη Μέρκελ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟY*

Δανειστές και εγχώριοι υπηρέτες τους έστησαν ένα ασφυκτικό πλαίσιο εκβιασμού, αλλά η μάχη μπορεί να κερδηθεί.

Ο εκλογικός θρίαμβος της ελληνικής Αριστεράς συνιστά ιστορική εξέλιξη με διεθνή αντίκτυπο. Ο πραγματικός ηττημένος της αναμέτρησης δεν ήταν, βέβαια, ούτε ο Σαμαράς ούτε ο Βενιζέλος, αλλά το μεγάλο «αφεντικό», η Άνγκελα Μέρκελ, που βλέπει ότι πλέον ο γερμανικός ζουρλομανδύαςτου Συμφώνου Σταθερότητας αρχίζει να ξηλώνεται.

Δεν πρέπει να υπάρχει, ωστόσο, η παραμικρή αυταπάτη: έχασαν τον πρώτο γύρο, όχι τον πόλεμο. Και κάτι περισσότερο: ο πραγματικός πόλεμος μόλις τώρα αρχίζει. Και θα διεξαχθεί σε ανηφορικό, ναρκοθετημένο για την Ελλάδα έδαφος. Ο άξονας Βερολίνου - Βρυξελλών και ηεσωτερική Πέμπτη Φάλαγγα φρόντισαν κατά τους τελευταίους μήνες να δημιουργήσουν ένα ασφυκτικό εκβιαστικό πλαίσιο για τη νέα κυβέρνηση, προκειμένου να μην διασαλευτεί η θεμελιώδης αρχή της ευρωπαϊκής «ομαλότητας»: οι λαοί είναι ελεύθεροι να ψηφίζουν ό,τι θέλουν,αρκεί να... μην αλλάζει τίποτα το ουσιαστικό στο τέλος της μέρας!

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι «Σαμαροβενιζέλοι» ήθελαν να γίνουν οι εκλογές με κλειστές τράπεζες. Συνειδητά, με κρύο αίμα, προσπάθησαν να προκαλέσουν τραπεζική επιδρομή (bank run) με τις κραυγαλέες εκκλήσειςΓεωργιάδη, Βούλτεψη, Πάγκαλου και άλλων ιδίου φυράματος πολιτικών προς τους καταθέτες να αποσύρουν τα λεφτά τους από τις ελληνικές τράπεζες. Απέτυχαν. Η εκροή συναλλάγματος ήταν πολύ μικρότερη από τις εκλογές του 2012. Με δεδομένη όμως την ούτως ή άλλως ευπαθή, σε πείσμα των απατηλών stress tests, κατάσταση των τραπεζών που κληροδοτεί στον Τσίπρα οΣαμαράς, πρόβλημα ρευστότητας μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκύψει, ιδίως αν συνεχιστεί το -ποινικά κολάσιμο- οικονομικό σαμποτάζ.

Το ΚΚΕ με το μάτι τού…απέξω

Του Άρη Σκιαδόπουλου

Όποιες σκέψεις ακολουθούν ανήκουν σ έναν πολίτη, που εδώ και εξήντα χρόνια ψηφίζει το ΚΚΕ από τότε που ήταν ΕΔΑ. Τότε, τον Αύγουστο του 1958, που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, για να ακολουθήσει η διάσπαση και η κατρακύλα. Είναι σκέψεις ενός που δεν είναι μέλος του Κόμματος και συνεπώς δεν δεσμεύεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ´ αυτήν την ιδιότητα κι ούτε απολαμβάνει της προστασίας του Κόμματος. Ωστόσο τιμήθηκε από σχέση αμφίπλευρης εκτίμησης τόσο από τον ιστορικό ηγέτη Χαρίλαο Φλωράκη, όσο κι από την Αλέκα Παπαρήγα.

Οι σκέψεις τώρα: Το ΚΚΕ είναι ένα ιστορικό Κόμμα που το διακρίνει η γενναιότητα ν΄ αναγνωρίζει τα λάθη του αλλά και η κατάρα να τα διαπράττει. Ανέδειξε το Ζαχαριάδη, αποκαθήλωσε το Ζαχαριάδη και τον έστειλε στό Σουργκούτ…δασάρχη, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Ανέδειξε μια λαμπερή προσωπικότητα, τον Πλουμπίδη, για να τον στείλει ως χαφιέ στό απόσπασμα και να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Αποκήρυξε το Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε ατιμασμένος, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Είναι και μια σειρά άλλων, περισσότερο σημαντικών η ολιγότερο, δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Απλά, μέσα απ´ αυτή την πολιτική διαχείριση, το Κόμμα στερήθηκε των υπηρεσιών πολύτιμων προσωπικοτήτων κι έχασε πολιτικό χρόνο.

Σήμερα ωστόσο δε μιλάμε με όρους του 1946, ή τού 1950. Σήμερα μιλάμε για ταχύτητες που ξεπερνούν το φως. Τα νιτρίνα που ανακάλυψε το Σερν έχουν σπάσει το φράγμα φωτός και κάνουν σ ένα δευτερόλεπτο εφτάμιση φορές το γύρο της γης. Το Ίντερνετ είναι μια ασύλληπτη πραγματικότητα, που διαχέει την πληροφορία σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί γεγονός κι ως τέτοιο δεν αντιμετωπίζεται με όρους αυτοαπομόνωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό πού εκφράζει, τη στήριξη δηλαδή των μονοπωλίων έχει κερδίσει σε πρώτη φάση το παιχνίδι. Και το ΚΚΕ δεν είναι εκτός. Πολύ σωστά διαθέτει ευρωβουλευτές που δίνουν τη δική τους μάχη μέσα από τους κανόνες του Ευρωκοινοβουλίου, τους οποίους έχει αποδεχτεί. Άρα, έστω και διαφωνών είναι παρών.