Φεύγουμε από το ευρώ, να μπουν τα Φερόε

Ολους τους παίκτες της Εθνικής μας τούς έκαναν επίτιμους κατοίκους των νησιών Φερόε

Λάκης Μπέλλος

Εχουμε και λέμε:

1. Πέντε χιλιάδες κάτοικοι των Φερόε πήγαν στο αεροδρόμιο και αποθέωσαν την Εθνική Ελλάδας γιατί τους έχει προσφέρει αμέτρητες χαρές.

2. Ολους τους παίκτες της Εθνικής μας, τούς έκαναν επίτιμους κατοίκους των νησιών Φερόε.

3. Τρόμος από τώρα για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου μην τυχόν πέσουμε και με τα Φερόε.

4. Ο πρωθυπουργός τους μείωσε τον ΦΠΑ στα νησιά Φερόε κατά 5% γιατί νίκησαν δύο φορές την Ελλάδα.

5. Κανονικά ο Τσίπρας έπρεπε να φορέσει γραβάτα γιατί χάσαμε από τα Φερόε. Μαύρη.

6. Χρειάζεται ένα μεγάλο μπράβο στην Εθνική. Γιατί είναι πραγματικά εκπληκτικό να βγαίνεις τελευταίος σε έναν τέτοιο όμιλο.

7. Φόβος ότι θα έρθουμε τελευταίοι και στο Brussels Group.

Ο Άρης του επαναστατικού αγώνα

του Τάσου Κατιντσάρου

Σήμερα, 70 χρόνια απ’ το θάνατό του, υπογραμμίζουμε πως ο ελληνικός λαός έχει τελεσίδικα αποφασίσει ποιος είναι ο Άρης Βελουχιώτης και τον έχει κατατάξει στις πιο τιμητικές θέσεις που βρέθηκε ποτέ λαϊκός ηγέτης.

Στη Βίνιανη, τον καιρό που ήταν να γίνουν τα ρεζιλίκια του Λιβάνου, είχε κατέβει και ο Άρης γυρίζοντας από την Ήπειρο. Παίρναν και δίναν, νύχτα και μέρα οι συσκέψεις με τον Σιάντο και τον Ιωαννίδη. Προσπαθούσε να τους πείσει να μην κάνουν το λάθος και πέσουν στην παγίδα των Άγγλων και των παλιών πολιτικών.

Αυτοί εκεί, δώστου το χαβά τους, κι επιμονή στην επιμονή για τη γραμμή τους, που αποδείχτηκε κατόπιν λαθεμένη. Είχε αγγίξει τα όρια για μια απόφαση να τους παραμερίσει. Αλλά τα πράγματα ήταν μπερδεμένα. Από τη μια, οι Άγγλοι και ο Ζέρβας. Από την άλλη, ο κομματικός μηχανισμός και η πίστη των στελεχών στην ηγεσία. Μια αντιηγετική ενέργεια μπορούσε να οδηγήσει σε μεγαλύτερο κακό.

Προτίμησε ν’ αποδεχτεί την εξαποστολή του στην Πελοπόννησο, όπου τα πράματα δεν πήγαιναν και τόσο καλά με τους Γερμανούς και τους ταγματασφαλίτες. Κι εκεί ο Άρης δεν πήγε άσχημα. Και ίσως η μετάβασή του στον Μοριά να αποδεικνυόταν σωτήρια για το εθνοαπελευθερωτικό κίνημα, αν δεν επακολουθούσαν οι κατοπινές στραβοτιμονιές της δίδυμης ηγεσίας, οι παλιμβουλίες και οι απαγορεύσεις της.

Η πιο ολοκληρωμένη ανάλυση των FT: Γιατί η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να χάσει αν πει «όχι» στους πιστωτές

ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΟΛΑΝΤ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΙ LOSERS

Nikos Libertas 

Με ένα άρθρο-φωτιά, οι Financial Times καλούν στην ουσία τον Αλέξη Τσίπρα να μην υποχωρήσει στις αξιώσεις των πιστωτών. Μέσω συγκεκριμένων στοιχείων αναλύουν γιατί δεν πρόκειται να χάσει τίποτε αν πει «όχι» κηρύσσοντας πτώχευση, ακόμη και αν υπάρξει Grexit.

Ο συντάκτης του άρθρου στους FT Wolfgang Münchau εξηγεί αναλυτικά τα δεδομένα που έχει να αντιμετωπίσει η ελληνική οικονομία και στην περίπτωση του «ναι» και στην περίπτωση του «όχι». Και καταλήγει στο συμπέρασμα: Δεν έχει να χάσει τίποτα, ενώ Γερμανία και Γαλλία μόνο, θα χάσουν 160 δισ. Ευρώ σε περίπτωση ελληνικής χρεοκοπίας.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο των FT:

«Ωστε εδώ είμαστε. Είπαν στον Αλέξη Τσίπρα «take it or leave it». Τι πρέπει να πράξει;

Ο Ελληνας Πρωθυπουργός δεν έχει να αντιμετωπίσει εκλογές μέχρι τον Ιανουάριο του 2019. Οποια πορεία και αν αποφασίσει τώρα, θα πρέπει να αποδώσει καρπούς μέσα σε τρία χρόνια ή και λιγότερο.

Κατ 'αρχάς, τα δύο ακραία σενάρια: αποδέχεται την τελική προσφορά των πιστωτών ή αποχωρεί από τη ζώνη του ευρώ. Αποδεχόμενος την προσφορά, θα πρέπει να συμφωνίσει σε μια δημοσιονομική προσαρμογή της τάξης του 1,7% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, εντός έξι μηνών.

Μετράνε λάθος την κατάσταση

Γιώργος Κυρίτσης

Η μόνη περίπτωση να παραμερίσουν οι δανειστές τις αντιθέσεις τους και τη βαθιά πολιτική τους αντιπάθεια προς τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να συνειδητοποιήσουν ότι αυτά που ζητούν δεν γίνονται με τίποτα και να θεωρήσουν ότι το δυνητικό κόστος της ρήξης είναι μεγαλύτερο από το καθαρά πολιτικό κόστος του συμβιβασμού με μια κυβέρνηση της Αριστεράς και κατά της λιτότητας. Αλλιώς, αν κρίνουν ότι θα μαδήσουν την κυβέρνηση με μια υποχώρηση σε κάθε συνάντηση μέχρι να συνθηκολογήσει, αυτό ακριβώς θα κάνουν. 

Συνεπώς πρέπει να είναι σαφές πως υπάρχουν όρια. Φαίνεται ότι οι δανειστές είχαν υποτιμήσει τα μηνύματα που έστειλε η Αθήνα αθετώντας δύο δόσεις προς το ΔΝΤ. Ένα δεύτερο θέμα που παραγνωρίζουν οι δανειστές, έχοντας υπερβολική εμπιστοσύνη στις δημοσκοπήσεις και στις διαβεβαιώσεις, είναι το θέμα του ευρώ ως εργαλείου εκβιασμού. Υπάρχει ένα υπόγειο ρεύμα, συγκροτημένο από προσωπικές αφηγήσεις, άνθρωποι που χτυπήθηκαν από την κρίση, μεσαία τάξη, δηλαδή, που τάσσεται πλέον ανοικτά υπέρ της σύγκρουσης με τους δανειστές. 

Η βασική διαχωριστική γραμμή ανάμεσα σε αυτούς που λένε "ευρώ πάση θυσία" και αυτούς που δεν κόβονται κιόλας, ή που ζητούν Grexit, είναι βασικά το αν έχουν σοβαρά λεφτά, πάνω από 100 χιλιάδες ευρώ, στην τράπεζα. Αυτοί που έχουν, φοβούνται χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι. Παραδείγματος χάριν, δέχονται να πληρώσουν σε φόρους σεβαστό κομμάτι των καταθέσεών τους με τον αδιόρατο φόβο ότι αλλιώς αυτές θα κουρευτούν. Αυτοί που νοιάζονται περισσότερο πρέπει λογικά να είναι πρόθυμοι να πληρώσουν πολλά, να ελαφρυνθούν οι υπόλοιποι που δεν φταίνε και, κυρίως, δεν έχουν. Ένας θετικός κοινωνικός αυτοματισμός. Ωστόσο, το ελληνικό ζήτημα δεν λύνεται απομυζώντας κι άλλο τους πολίτες. 

Ο Άρης νεκρός (70 χρόνια από τον τραγικό θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ)

Συμπληρώνονται αύριο 70 χρόνια από τον τραγικό θάνατο του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, όπως ήταν το ψευδώνυμο που διάλεξε για να κάνει αθάνατο ο γεωπόνος Θανάσης Κλάρας, γεννημένος το 1905 στη Λαμία

Χαρακτήρισα τραγικό τον θάνατό του όχι μόνο επειδή κάθε αυτοκτονία έχει ένα στοιχείο τραγικότητας -και όχι κυρίως, αφού η αυτοκτονία του Άρη Βελουχιώτη στο φαράγγι της Μεσούντας έγινε για να μην πέσει ζωντανός στα χέρια των διωκτών του, εκείνων που του έκοψαν το κεφάλι και το κρέμασαν από τον φανοστάτη της πλατείας των Τρικάλων, μαζί με του αχώριστου συντρόφου του, του Τζαβέλλα.

Τραγικός είναι ο θάνατος του Άρη επειδή πέθανε κυνηγημένος από τους εχθρούς αλλά και διωγμένος από συντρόφους και συναγωνιστές, και επιπλέον επειδή συγκρούστηκε με τους συντρόφους του για ένα θέμα στο οποίο εκείνος είχε σταθμίσει πιο σωστά πιο σωστά τις εξελίξεις.

Το στοιχείο της τραγικότητας εντείνεται από το γεγονός ότι, τις ίδιες ώρες που ο Βελουχιώτης έπεφτε νεκρός στο φαράγγι της Μεσούντας, ο Ριζοσπάστης, η εφημερίδα του ΚΚΕ, δημοσίευε στην πρώτη του σελίδα ένα άρθρο στο οποίο εξηγούσε αναλυτικά τους λόγους της διαγραφής του από το ΚΚΕ και μεμφόταν τους αντιδραστικούς που υποκριτικά είχαν αναλάβει την υπεράσπισή του (το έχω ανεβάσει εδώ).

Σαπισμένα… μανταρίνια

 Της Ιφιγένειας Καλαντζή*

Για την αριστουργηματική αντιπολεμική ταινία του Ζάζα Ουρουσάντζε

Τι γυρεύουν ένας Γεωργιανός και ένας Τσετσένος στρατιώτης γύρω από το ίδιο τραπέζι, στο σπίτι ενός Εσθονού, στην εμπόλεμη περιοχή της Αμπχαζίας, στα δύσκολα χρόνια του ’90; Μπορεί να ακούγεται σαν ανέκδοτο, όμως αποτελεί το σεναριακό εύρημα της αριστουργηματικής αντιπολεμικής ταινίας Μανταρίνια, του Γεωργιανού σκηνοθέτη Ζάζα Ουρουσάντζε.

Ένας Εσθονός ξυλουργός, ο Ίβο, μορφή γέροντα που λες και έχει βγει από πίνακες του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, κατοικεί εδώ και δεκαετίες στην περιοχή της Αμπχαζίας. Μετά από μια συμπλοκή έξω από το σπίτι του, περιμαζεύει τους μοναδικούς επιζώντες, έναν ημιλιπόθυμο Τσετσένο, τον Άχμεντ, και έναν βαριά τραυματισμένο Γεωργιανό, τον Νίκα.

Ο Άχμεντ που έχασε στην ενέδρα τον αδελφικό του φίλο, αναρρώνει γρήγορα και γεμάτος μίσος ορκίζεται να σκοτώσει τον Νίκα, μόλις συνέλθει, δίνει όμως το λόγο του στον Ίβο, πως δεν θα τον πειράξει, όσο παραμένει στο σπίτι του. Έτσι, δυο πολεμιστές από αντίπαλα στρατόπεδα βρίσκονται αναπάντεχα κάτω από την ίδια στέγη, με μια πόρτα να τους χωρίζει. Μοιράζονται και οι δυο τη φροντίδα του φιλόξενου Εσθονού, που πιστεύει πως η φιλία μπορεί να νικήσει το ασίγαστο μίσος των δυο αντίπαλων πλευρών.

Τώρα τρέχουν οι δανειστές -

 Κατερίνα Ακριβοπούλου

Μιλάνε όλοι προσπαθώντας να αναλύσουν κάθε λέξη οποιουδήποτε αξιωματούχου παραβλέποντας το γεγονός ότι στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων κάθισαν για να βρουν μια λύση...αν ήθελαν διαζύγιο θα έστελναν τους δικηγόρους τους.

Καλό θα ήταν όμως η λύση που θα βρεθεί να μην σώζει προσωρινά τον γάμο αλλά να του δώσει διάρκεια καθώς επίσης και να βρεθούν τα αίτια που προκάλεσαν την διάσταση.

Γράφει η Κατερίνα Ακριβοπούλου στο altsantiri

Ο… πολύς κ. Τόμσεν –αφού κλάφτηκε σαν μαθητούδι που τσακώθηκε με τον διπλανό του στο θρανίο, και ζήτησε από τη δασκάλα να του κάνει «ντα»- επιστρέφει σήμερα στις Βρυξέλλες, για να συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις, από τις οποίες υποτίθεται… αποχώρησε, επειδή του αντιμίλησε η Ελλάδα και συγκεκριμένα ο Νίκος Παπάς! 

Παλιά καραβάνα ο Γιουνκέρ άδειασε το ΔΝΤ με τον τρόπο του: την ώρα που τα ΜΜΕ στην Ελλάδα «έσκουζαν» για το κακό που πάθαμε να διώξουμε το ΔΝΤ, ο πρόεδρος της Κομισιόν απαντούσε «σιγά τα αίματα»…

Στίγκλιτς: Παρανοϊκές οι απαιτήσεις των δανειστών– Η απόφαση για την Ελλάδα κρίνει το μέλλον της Ευρώπης

Οι ηγέτες της ΕΕ συνεχίζουν να παίζουν ένα παιγνίδι ακραίας πολιτικής με την ελληνική κυβέρνηση, ενώ η Ελλάδα έχει εκπληρώσει τις αξιώσεις των πιστωτών της καλύπτοντας πολύ περισσότερο από το μισό δρόμο, επισημαίνει ο Αμερικανός νομπελίστας οικονομολόγος Τζόζεφ Στίγκλιτς σε άρθρο του στo Project Syndicate. «Ωστόσο η Γερμανία και οι λοιποί πιστωτές της Ελλάδας συνεχίζουν να αξιώνουν να ενταχθεί σε ένα πρόγραμμα το οποίο έχει αποδειχθεί ότι είναι αποτυχημένο και το οποίο λίγοι οικονομολόγοι πίστεψαν ποτέ ότι θα μπορούσε, μπορεί ή θα έπρεπε να εφαρμοστεί» επισημαίνει ο Αμερικανός οικονομολόγος.

Η δημοσιονομική προσαρμογή της Ελλάδας από ένα πολύ μεγάλο πρωτογενές έλλειμμα σε ένα πλεόνασμα ήταν κάτι το σχεδόν άνευ προηγουμένου, αλλά η αξίωση να επιτύχει η χώρα ένα πρωτογενές πλεόνασμα 4,5% του ΑΕΠ ήταν παράλογη, υπογραμμίζει ο διεθνής οικονομολόγος.

Δυστυχώς την εποχή που η «τρόικα» περιέλαβε για πρώτη φορά αυτήν την ανεύθυνη αξίωση στο διεθνές οικονομικό πρόγραμμα για την Ελλάδα, οι αρχές της χώρας δεν είχαν άλλη επιλογή από το να την δεχθούν, σημειώνει.

Η παράνοια της επιμονής στην εφαρμογή του προγράμματος αυτού είναι ιδιαίτερα εμφανής τώρα, με δεδομένη την μείωση 25% του ΑΕΠ που έχει υποστεί η Ελλάδα από τότε που άρχισε η κρίση, προσθέτει εξάλλου και επισημαίνει ότι η τρόικα έκρινε πολύ λανθασμένα τις μακροοικονομικές συνέπειες του προγράμματος που επέβαλε.

Κορυφή του παγόβουνου η πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο

Αν οραματιζόμαστε ένα καλύτερο μέλλον για αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να αδιαφορούμε για την ύπαρξη χωματερών -σκουπιδιών και ανθρώπων- σαν αυτή που σήμερα βρέθηκε στο επίκεντρο ελέω πυρκαγιάς.

Την προηγούμενη εβδομάδα τυλίχτηκε στις φλόγες ένα Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ) στον Ασπρόπυργο. Μέρες πολλές η φωτιά έκαιγε, λόγω της έκτασης που είχε λάβει και κυρίως εξαιτίας των φλεγόμενων υλικών. Πλαστικά, χαρτιά, συσκευασίες δεν σβήνουν εύκολα και οι χημικές ενώσεις που εκλύονται κατά την καύση τους είναι ιδιαίτερα τοξικές και επιβαρυντικές για το περιβάλλον και τη δημόσια υγεία.

Επιπλέον, βάσει πληροφοριών, κλιμάκιο επιθεωρητών περιβάλλοντος που έκανε πρόχειρη επιτόπια αυτοψία διαπίστωσε ότι στον χώρο υπήρχαν δοχεία ορυκτελαίων, λάστιχα αυτοκινήτων και συσκευασίες με φάρμακα, παρότι η επιχείρηση δεν ήταν αδειοδοτημένη για τη συλλογή τέτοιων υλικών. Είναι επίσης δεδομένο ότι η επιχείρηση -που έκλεισε χωρίς να απομακρύνει ό,τι περιέχονταν στον χώρο της μονάδας- δεν διέθετε κατάλληλο σύστημα πυρασφάλειας, παρότι βρίσκεται εντός βιομηχανικής περιοχής και ο κίνδυνος μεγα-ατυχήματος είναι μεγάλος. Όμως, η τοξική οσμή που κατέκλυσε τη Δυτική Αττική είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Ενός παγόβουνου που όλοι οι επαΐοντες γνωρίζουν την ύπαρξή του κι όλοι καμώνονται πως δεν υπάρχει.

Χορεύοντας με τις διαπραγματεύσεις

Η Παγκόσμια Τράπεζα ανησυχεί, οι ΗΠΑ προειδοποιούν (με κάποιον φόβο), ο Spiegel επιμένει ότι το κόστος ενός Grexit θα μπορούσε να αγγίξει (κατ’ αρχήν) το 1 τρισ. ευρώ, η Ιταλία γνωρίζει ότι αν «σκάσει» η Ελλάδα οι κερδοσκόποι θα την κάνουν «Κύπρο», ο Guardian βλέπει στην έξοδο της Ελλάδας την αρχή του τέλους της Ευρωζώνης,

η Πορτογαλία βγήκε απ’ τη ζώνη της επιτήρησης για να μπει στη ζώνη της σκλαβιάς και της οικονομίας της φρίκης, όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι βλέπουν τις δημοκρατίες να εκφυλίζονται, και

βεβαίως η κυρία Μέρκελ επιμένει! Οχι στην ασάφεια που σαν ομίχλη κάθε φορά κυκλώνει την προοπτική και τη διαδικασία των συναντήσεών της με τον κ. Τσίπρα, αλλά στην τευτονική σαφήνεια των δηλώσεών της ύστερα απ’ αυτές τις συναντήσεις. Και αυτήν τη φορά λοιπόν η κυρία Μέρκελ ήταν σαφής σαν διαταγή, ου μην και τελεσίγραφο. Η Ελλάδα, είπε, πρέπει μετ’ επιτάσεως ναολοκληρώσει τις συνομιλίες (δηλαδή να δεχθεί αμάσητα και άνευ ετέρας τα προαπαιτούμενα των «θεσμών») και ότι πρέπει να καταλάβει ότι τώρα κάθε μέρα μετράει.

Τι είχες, Γιάννη μου; τι ’χα πάντα.

Παρ’ ότι στην Αθήνα ο άλλος Γιάνης ισχυρίζεται ότι δεν έχουμε συμφωνήσει για το 1% (περί το πρωτογενές πλεόνασμα) και ότι αν συμφωνήσουμε για αυτό και κάποια άλλα ακόμα, σε έξι μήνες ή δώδεκα θα βρισκόμαστε στην ίδια δεινή θέση.

ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση λαός στην εξουσία ?

Της Λιάνα Κωνσταντίνου

Οι τεκτονικές αλλαγές που σημειώθηκαν κατά τα τελευταία χρόνια στο κοινωνικό πεδίο, η καταστροφή του κοινωνικού ιστού και η ερήμωση και κατεδάφιση των μεσαίων στρωμάτων οδήγησαν πολλούς από εμάς τους ενεργούς πολίτες να συνειδητοποιήσουμε ότι τα τεχνητά τείχη που είχε ορθώσει η άρχουσα τάξη της χώρας ανάμεσα στο δημοκρατικό κόσμο της μεσαίας τάξης και στους υπόλοιπους εργαζόμενους δεν μπορούν πλέον να συσκοτίσουν το τεράστιο έγκλημα της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας που συντελέστηκε μπροστά στα μάτια μας και που πλέον το βιώνουμε όλοι και όλες με τραγικό και αδυσώπητο τρόπο και γι’αυτό το λόγο στηρίξαμε με όλες μας τις δυνάμεις, ώστε να κυβερνήσει ο Σύριζα.

Αγωνιστήκαμε για μια Αριστερά που θα υπερασπίζεται με σθένος τις ανάγκες όλων των εργαζομένων αλλά και της χειμαζόμενης και πληβειοποιημένης μεσαίας τάξης που στενάζει κάτω από το βάρος της ληστρικής υπερφορολόγησης και της απειλής για δήμευση ακόμη και της πρώτης κατοικίας. 

Για την ανάγκη να επανακτήσουμε όχι μόνο τη χαμένη ευημερία που δικαιούμαστε (αφού ξέρουμε καλά ότι ΔΕΝ “τα φάγαμε όλοι μαζί”) αλλά και τον ελεύθερο χρόνο που μας κλέβουν λόγω της συνεχούς αναζήτησης εργασίας, των διπλοβαρδιών, των υπερωριών, των ελαστικών ωραρίων, της κατάργησης του 8ωρου, του πενθήμερου και των ρεπό, καθώς η μεγάλη πλειονότητα της κοινωνίας αναγκάζεται πια να δουλεύει με εντατικούς ρυθμούς κάτεργου μέχρι το βράδυ για μισθούς αναξιοπρεπείς.