Κατερίνα Ακριβοπούλου
Τσακώνομαι και σπαράζω πολύ τις τελευταίες μέρες με φίλους και αγαπημένους ανθρώπους. Διαφωνούμε, αρπαζόμαστε, άλλοτε αλληλοσυμπληρωνόμαστε, άλλοτε χρεώνουμε ο ένας στον άλλον ενοχές και ανεπάρκειες που πιθανότατα δεν μας αφορούν, αλλά κάπως πρέπει να ξεσπάσουμε ρε αδελφέ…
Οι τελευταίες εξελίξεις μας έκαναν όλους διπολικούς. Τη μία στιγμή η συλλογική μανία για τη δικαίωση και την άλλη η μαζική κατάθλιψη για τη ματαίωση. Μια κοινωνία πολιτών σε διπολική διαταραχή που ψάχνει το σωστό και το λάθος, μ” ένα τρόπο που ακροβατεί μερικές φορές ανάμεσα στο ανυστερόβουλο πάθος και την υστερόβουλη εμπάθεια…
Πέντε χρόνια ήμασταν όλοι μασίφ. Ξέραμε τη διαφορά ανάμεσα στον εχθρό και τον αντίπαλο, βιώσαμε πρωτόγνωρες συνεκτικές καταστάσεις καμιά φορά και ετερόκλητες, μα γίναμε ξανά πολιτικά υποκείμενα που επέβαλαν εξελίξεις, όσο και αν η μηχανή χειραγώγησης προσπάθησε -και τα κατάφερε στα σημεία- να απαξιώσει αυτή τη δυναμική …










