Κουλούρι δίχως απόδειξη: αυτή η μάστιγα

Του Cogito ergo sum

Καταλάβατε τι είναι αυτό που φταίει για τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας ή πρέπει να το ξαναπούμε; Φταίει η φοροδιαφυγή! Αυτή είναι η γάγγραινα που ταλαιπωρεί το ταλαίπωρο κορμί τής χώρας μας, τελεία και παύλα. Και δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα αν δεν συνειδητοποιήσουμε όλοι μας ότι πρέπει να ζητάμε πάντοτε απόδειξη για οποιαδήποτε αγορά κάνουμε και για οποιαδήποτε υπηρεσία λαμβάνουμε.

Το καταλάβατε, επί τέλους ή πρέπει να σας το επαναλαμβάνουν κάθε βράδυ τα κανάλια; Μην περιμένετε αύξηση στους μισθούς σας αν ο κυρ-Μήτσος ο φούρναρης δεν μάθει να κόβει απόδειξη ακόμη και για το τελευταίο κουλούρι Θεσσαλονίκης που πουλάει. Μην ελπίζετε ότι θα πάψουν να κατρακυλάνε οι συντάξεις σας αν η Βούλα η κομμώτρια δεν χτυπάει στην ταμειακή της μηχανή ακόμη και το τελευταίο χτένισμα που κάνει. Μην ονειρεύεστε ανάκαμψη στα οικονομικά σας αν επιμένετε να αναθέτετε τα ιδιαίτερα της κόρης σας στον κάθε τυχάρπαστο φοιτητάκο που δεν κόβει αποδείξεις. Και, βέβαια, παραδεχτείτε τις δικές σας ευθύνες για την κατάντια αυτού του τόπου, εφ’ όσον προσπαθείτε να πετύχετε φτηνότερο νοίκι για την γκαρσονιέρα τού φοιτητή κανακάρη σας, προτείνοντας στον ιδιοκτήτη να μη σας κόβει αποδείξεις για τα νοίκια.Το καταλάβατε τώρα το μέγεθος του προβλήματος της φοροδιαφυγής; Μπράβο! Και το πιστέψατε; Τρομάρα σας…

Ρε σεις, φοροδιαφυγή κάνουν τα λιγούρια. Οι λεφτάδες δεν ασχολούνται μαζί της, καθ’ όσον υπάρχει η νόμιμη φοροαποφυγή! Ψωνίσατε ποτέ από τον Βασιλόπουλο τον ΆλφαΒήτα δίχως απόδειξη; Όχι βέβαια. Άρα ο ΑλφαΒήτας πληρώνει τους φόρους του κανονικά, έτσι; Μάλιστα. Κανονικώτατα! Ο άνθρωπος είναι νομιμώτατος και πληρώνει μέχρι δεκάρας όσα προβλέπει ο νόμος να πληρώσει. Μόνο που ο νόμος προβλέπει για τον ΑλφαΒήτα λιγώτερα απ’ όσα προβλέπει για την κοπέλλα που κάθεται στο ταμείο και κόβει τις αποδείξεις.

Πως νιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα

Γελωτοποιός

Η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται μπρος και πίσω από τον πόνο στη βαρεμάρα.

Α. Σοπενχάουερ 

Το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του.

Οδυσσέας Ελύτης 

Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια,

χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια

«Το γράμμα», Σωκράτης Μάλαμας 

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 

Ξενυχτούσα στο σπίτι ενός φίλου στη Νέα Σμύρνη. Μιλούσαμε για τη φωτογραφία και τη λογοτεχνία, ενώ έξω έβρεχε καταιγίδες ο ουρανός κι έπεφταν ουραγκάν απ” τ” άστρα. 

Στην τηλεόραση έπαιζε τον Νεκρό, του Τζάρμους. Οι παραμορφωμένες κιθάρες του Νιλ Γιανγκ ακούγονταν σαν αστραπές. 

Κάποτε χτύπησε το τηλέφωνο. Το κοιτάξαμε σαν να “ταν κάποιος παρείσακτος που “χε έρθει να διαταράξει την ανησυχία μας. Μετά το πέμπτο κουδούνισμα ο Βασίλης κατάφερε να σηκωθεί. 

«Για σένα είναι», μου είπε, κι εγώ απόρησα πώς με βρήκαν οι φίμπις, οι πράκτορες του FBI, σ” εκείνο το κρησφύγετο. 

Σαν το “πιασα και μίλησα άκουσα μόνο μια ερώτηση:

Ατμόσφαιρα τρίτης Ιντιφάντα στην Παλαιστίνη

Π. Παπακωνσταντίνου

ΓΕΝΙΚΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΣΥΓΚΡΟΥΣΕΙΣ ΜΕ ΤΙΣ ΙΣΡΑΗΛΙΝΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

Το φάντασμα μιας τρίτης «Ιντιφάντα» των Παλαιστινίων πλανιέται πάνω από το Ισραήλ, με την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου να αναζητά, σε απανωτές συσκέψεις, σχέδιο δράσης για να καταστείλει διά πυρός και σιδήρου την αυθόρμητη εξέγερση, που απλώνεται με ρυθμούς χιονοστιβάδας, το τελευταίο δεκαπενθήμερο.

Ρόλο πυροκροτητή έπαιξε η προσπάθεια του Ισραήλ να ανατρέψει το στάτους κβο στους ιερούς χώρους της Ιερουσαλήμ, επιτρέποντας τη μαζική προσέλευση και προσευχή Εβραίων προσκυνητών έξω από το τέμενος Αλ Άκσα, τον τρίτο (μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα) πιο ιερό χώρο για τους ανά τον κόσμο μουσουλμάνους. Η βεβήλωση του Άλ Άκσα από τον (μετέπειτα πρωθυπουργό του Ισραήλ) Αριέλ Σαρόν, τον Σεπτέμβριο του 2000, ήταν η αφορμή που πυροδότησε την ιδιαίτερα αιματηρή και παρατεταμένη Ιντιφάντα του 2000-2005.

Όπως και τότε, έτσι και σήμερα, η βεβήλωση του ιερού χώρου ήταν μόνο η αφορμή. Η πραγματική αιτία βρίσκεται στην απελπιστική καθημερινότητα των Παλαιστινίων, και ιδίως των νέων, που ασφυκτιούν κάτω από τη μπότα της ισραηλινής κατοχής. Οι ελπίδες των Παλαιστινίων για δουλειά, ψωμί και ελευθερία σε ένα ανεξάρτητο κράτος διαψεύδονται καθημερινά από τη συνέχιση του εθνοτικού απαρτχάιντ και τη συστηματική επέκταση των ισραηλινών εποικισμών, κάτω από τα αδιάφορα βλέμματα της λεγόμενης «διεθνούς κοινότητας», δηλαδή των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων που διαλύουν αραβικά κράτη (Ιράκ, Λιβύη, Συρία) και θωρακίζουν το σιωνιστικό κράτος.

Φοροδιαφεύγει ο λαός;

Τι σημαίνει φοροδιαφυγή; Ποιοι φοροδιαφεύγουν; Αποτελούν οι φόροι και τα χαράτσια, η ισοπεδωτική έμμεση φορολογία πολιτική αναδιανεμητικού χαρακτήρα όπως παρουσιάζεται; Ποιοι πληρώνουν φόρους και που πάνε αυτά τα λεφτά;

Η έμμεση φορολογία (φόροι στα είδη κατανάλωσης – ΦΠΑ) ποιους επιβαρύνουν;Ποιοι σηκώνουν το συντριπτικά μεγαλύτερο βάρος; Το 80-90% της κοινωνίας που εκ των πραγμάτων καταναλώνει ποσοτικά περισσότερα.

Έχουν οι έμμεσοι φόροι αναδιανεμητικό χαρακτήρα; Εισπράττονται για να καλύπτουν κοινωνικές παροχές και δαπάνες, όταν οι πολιτικές που εφαρμόζονται τις περικόπτουν ή τις καταργούν, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια;Πώς αναδιανέμει τις εισπράξεις των φόρων το σημερινό αστικό κράτος;

Ένα απλό και κατανοητό παράδειγμα; Το δημόσιο εθνικό οδικό δίκτυο: Με χρήμα των φορολογούμενων, που θεωρείται δημόσιο χρήμα χρηματοδοτήθηκαν τα έργα οδοποιίας. Οι εργολάβοι ανέλαβαν την εκμετάλλευση τους και εισπράττουν τα διόδια!

Η κοινωνία φορολογείται για παροχές και υποχρεώνεται να πληρώνει πάλι για τις ίδιες τις παροχές της «αναδιανομής» που επικαλείται η πολιτική εξουσία. Το μοντέλο αυτό σχεδιάζουν και υλοποιούν σταδιακά για τις παροχές στην υγεία και την παιδεία. Με την ίδια στρατηγική μετατρέπουν σε εμπόρευμα το κοινωνικό αγαθό της ενέργειας και του νερού. Στην ίδια κατεύθυνση υλοποιούνται οι πολιτικές για το ασφαλιστικό σύστημα και τις συντάξεις.

Άκου εργάτη της El Dorado Gold!

Ο δικός μου θάνατος δεν έχει όνομα. Δε θα φτιάξουν για μένα εκπομπές και ντοκιμαντέρ με τις τελευταίες μου λέξεις πριν πεθάνω, δε θα γίνει μνημείο το σημείο που σκοτώθηκα, όπου συγκινημένοι άνθρωποι θα έρχονται να μου αφήνουν κεριά και μηνύματα, δε θα ρωτήσουν τους φίλους και τους συγγενείς μου τι είπα και τι σκέφτηκα εκείνη την τελευταία μέρα. Κάθε μου μέρα και ώρα είναι ίδια. Οι σκλάβοι δεν πρέπει να έχουν σκέψεις και επιθυμίες. Βαθιά μέσα στη γη, όχι για να φτιάξω βραχογραφίες, αλλά για να φέρω μέσα από τα σπλάχνα της τα χρυσά κοσμήματα και τα ελάσματα, που επικυρώνουν την αξία των πραγμάτων και των στιγμών. Για να φτιαχτούν οι χρυσοί κρίκοι, που βάζουν κάποιοι στα χέρια τους, για να εγγυηθούν αιώνια αγάπη, οι χρυσοί σταυροί που εγγυώνται την ακλόνητη πίστη στο θεό, οι χρυσές πλάκες, που φυλάνε οι τράπεζες και τα χρηματοκιβώτια, για να ανεβάσουν και να κατεβάσουν κυβερνήσεις και πρόσωπα από τον θρόνο τους. Όλα αυτά που τα φυλάνε τέλος πάντων κάποιοι καλύτερα και από την καρδιά τους.

Είμαι ένας εργάτης δολοφονημένος στο μεταλλείο χρυσού του Σουδάν. Παράνομο λέει ήταν το μεταλλείο που εργαζόμουν… λες και ο νόμος είναι ποτέ ικανός να ξεπλένει τους θανάτους και τον βιασμό της φύσης. Το όνομά μου –και να στο έλεγα– θα το ξεχνούσες την επόμενη στιγμή, αν μπορούσες κιόλας να το προφέρεις. Δε θα το βάλουν ούτως ή άλλως και σε καμιά πλάκα μαζί με τα ονόματα των άλλων νεκρών. Τα δικά μας ονόματα είναι γραμμένα με «ψιλά γράμματα». Άλλωστε, δεν έχει και καμία σημασία τελικά αν θα γραφτεί κάπου. Ίσως να νομίζεις ότι με σένα είναι διαφορετικά, εσύ έχεις καλύτερες συνθήκες σκλαβιάς και ίσως να έχεις και δίκιο από τη μεριά σου. Μπορεί να είσαι και από αυτούς που πιστεύουν ότι «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» ή ότι μόνο το δικό σου μέρος αξίζει να μείνει ανέπαφο από την καταστροφή. Μπορεί. Μα εγώ λέω ότι η σκλαβιά είναι σκλαβιά. Δεν έχει καλύτερους και χειρότερους όρους. Ο πολιτισμός ο ίδιος, αυτό το αχόρταγο κτήνος που θέλει τις ίδιες μας τις ψυχές για να τραφεί, είναι ο απόλυτος τρόμος και όχι τα ζώα που κυνηγούσα, όσο ήμουν ελεύθερος. Μας καταπίνει ολόκληρους, μαζί με τις στιγμές μας. Και μη νομίζεις∙ οι στιγμές δε διαφέρουν, όπου κι αν είσαι. Όλοι κατά βάθος τα ίδια αναζητάμε, απλά διαφέρουμε στην απόσταση που μας χωρίζει από αυτά.

Εντίθ Πιαφ 1915 – 1963

Γαλλίδα τραγουδίστρια και ηθοποιός. Η ερμηνεία της στο σανσόν (γαλλική μπαλάντα), που αντικατόπτριζε της τραγωδίες της προσωπικής της ζωής, της χάρισε παγκόσμια φήμη. Μεγάλες της επιτυχίες, τα χιλιοτραγουδισμένα «La vie en rose» και «Non, je ne regrette rien».

H Eντίτ Zιοβανά Γκασιόν, όπως είναι το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε στο Παρίσι στις 19 Δεκεμβρίου του 1915. Ο πατέρας της ήταν ακροβάτης δρόμου και η μητέρα της τραγουδίστρια σε καφέ. Εγκατέλειψαν αμφότεροι τη μικρή Εντίθ, η οποία μεγάλωσε με τη γιαγιά της, ιδιοκτήτρια οίκου ανοχής στη Νορμανδία.

Σε ηλικία οκτώ ετών, η Eντίθ τυφλώθηκε από μηνιγγίτιδα, ωστόσο ξαναβρήκε το φως της τέσσερα χρόνια αργότερα. Στα εφηβικά της χρόνια, την πήρε κοντά του ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης σε τσίρκο, και την έβαζε να τραγουδάει για να συμπληρώνει το «νούμερό» του. Εκεί την ανακάλυψε ένας ιδιοκτήτης καμπαρέ και της έδωσε την πρώτη της δουλειά σε νυχτερινό κέντρο. Ο ίδιος την παρότρυνε να μετονομασθεί σε «Πιάφ», που στην παρισινή αργκό σημαίνει σπουργίτι.

Το 1932 ερωτεύτηκε τον Λουί Ντιπόν, με τον οποίο απέκτησε μία κόρη, τη Μαρσέλ. O Ντιπόν απαίτησε από την Πιάφ να εγκαταλείψει το τραγούδι και να βρει μια κανονική δουλειά. Οι καυγάδες ήταν συχνοί για το θέμα αυτό, με αποτέλεσμα γρήγορα οι δυο τους να τραβήξουν διαφορετικούς δρόμους. Η μικρή Μαρσέλ έζησε με τη μητέρα της, η οποία συχνά την άφηνε μόνη της, λόγω της δουλειάς της. Χωρίς ουσιαστική μητρική φροντίδα, η μικρή Μαρσέλ έφυγε γρήγορα από τη ζωή, σε ηλικία δύο χρονών, την εποχή που η μητέρα της άρχισε να γνωρίζει τη δόξα, τραγουδώντας στα μεγαλύτερα μιούζικ-χολ του Παρισιού.

Μία συνάντηση με τον Τσε

της Ευθυμίας Γιώσα

Εκείνο το πρωινό του Αυγούστου ο ουρανός μοσχοβολούσε. Οι μενεξέδες που ‘χαν φυτρώσει στην αγκαλιά του, ανέδυαν, σε κάθε τους κρυφό αναστεναγμό, τις μαβιές τους αποχρώσεις. Ένας σπίνος έδινε το πρώτο ρεσιτάλ της μέρας και το τραγούδι του απλωνόταν σαν δίχτυ πάνω στην αγουροξυπνημένη οροσειρά. Πλήθος λιόδεντρα αγνάντευε το μάτι. Στα κλαδιά τους τρεμόπαιζαν οι δροσερές στάλες της αυγής.

Ύστερα από έναν ανήσυχο ύπνο με μπερδεμένα όνειρα, η νέα μέρα χάρισε και σ’ εμένα την προσωρινή ανακούφιση του φωτός, στον κουρασμένο σύντροφο ενός ατρόμητου κομαντάντε. Εκείνος, κουρασμένος από τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες των τελευταίων μηνών στη Βολιβία, κοιμόταν ακόμα πάνω στο αυτοσχέδιο αχυρένιο στρώμα. Ο μικρός στάβλος που ‘χαμε για σπίτι, πρωτύτερα φιλοξενούσε γίδες κι αγελάδες, γι’ αυτό κι η μυρωδιά των σωμάτων τους αιωρούνταν ακόμη στον αέρα.

Μέσα στο τσίγκινο κουτάκι, είχε απομείνει λίγη βρώμη. Πριν ρίξω το γάλα και ξεγελάσω μ’ αυτόν τον τρόπο την πείνα μου, ο Τσε είχε κιόλας σηκωθεί. Με τα μαλλιά του ανάκατα, έψαξε για μια στιγμή το ημερολόγιό του. Το ‘χε ακουμπήσει σιμά του χθες βράδυ όταν, απορροφημένος από τις αναμνήσεις, δεν άφησε λεπτό απ’ το χέρι το χοντρό του μολύβι.

Hasta la victoria siempre, Comandante – 48 χρόνια από την αιχμαλωσία και τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

Σήμερα συμπληρώνονται 48 χρόνια από την αιχμαλωσία και τη δολοφονία του Τσε Γκεβάρα, στις 8 προς 9 Οκτώβρη 1967, στη Βολιβία. 

Γνωστός ως Τσε Γκεβάρα, ήταν Αργεντινός γιατρός, κομμουνιστής μαρξιστής-λενινιστής επαναστάτης, ένας από τους αρχηγούς των ανταρτών στην Κούβα και πολιτικός.

Συμμετείχε στο κίνημα της 26ης Ιουλίου που πέτυχε την ανατροπή του δικτατορικού καθεστώτος του Φουλχένσιο Μπατίστα στην Κούβα, αρχικά προσφέροντας τις ιατρικές γνώσεις του και αργότερα ως διοικητής των ανταρτών, ενώ υπήρξε μέλος της επαναστατικής κουβανικής κυβέρνησης προωθώντας ριζικές μεταρρυθμίσεις. Το 1965, πιστός στη νίκη της επανάστασης στην Κούβα, έφυγε με στόχο την οργάνωση νέων επαναστατικών κινημάτων στο Κονγκό και αργότερα στη Βολιβία, όπου τραυματίστηκε, συνελήφθη και δολοφονήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 1967 στη Λα Ιγκέρα (La Higuera).

Σε ποιον ελπίζεις;

Του Καρτέσιου

Πληρώνονται με 5.705 ευρώ τον μήνα και ψηφίζουν να ζεις με 500, 400 ή και καθόλου ευρώ τον μήνα.

Παίρνουν επίδομα οργάνωσης γραφείου και ψηφίζουν νόμους που οδηγούν στο κλείσιμο του δικού σου γραφείου ή μαγαζιού.

Παίρνουν οικογενειακό επίδομα και ψηφίζουν νόμους που καταργούν κάθε δικό σου επίδομα.

Παίρνουν έξοδα κίνησης για να μην τους αγχώνει πόσο ακριβή είναι η βενζίνη και ψηφίζουν νόμους που σε στέλνουν στον εισαγγελέα αν δεν πληρώσεις διόδια.

Έχουν ελευθέρας σε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς και δεν κρατάνε ούτε ενός λεπτού σιγή όταν ελεγκτής σκοτώνει επιβάτη επειδή δεν είχε εισιτήριο.

Έχουν τηλεφωνική ατέλεια για σταθερά και κινητά τηλέφωνα τα οποία μοιράζουν σε όποιον θέλουν, ενώ το δικό σου τηλέφωνο είναι κομμένο κι αν χρειαστείς βοήθεια θα βγεις στο μπαλκόνι να φωνάζεις.Πληρώνονται έξτρα για κάθε συμμετοχή σε επιτροπή ενώ εσύ έχεις υπογράψει σύμβαση για 4ωρο και δουλεύεις 8 ώρες.

Παίρνουν 1.000 – 1.200 ευρώ επίδομα ενοικίου ενώ εσύ χρωστάς 5 νοίκια και σε πακετάρουν για έξωση. 

Έχουν δωρεάν αυτοκίνητο ενώ εσύ αν έχεις ακόμη αυτοκίνητο τρέχεις να πληρώσεις ΚΤΕΟ, να πληρώσεις ασφάλεια, να πληρώσεις τέλη κυκλοφορίας, να πληρώσεις λάστιχα για να μη σκοτωθείς, να πληρώσεις ποινή στην εφορία επειδή απλώς μπορείς και έχεις αυτοκίνητο. 

Έχουν πληρωμένους από το κράτος δύο επιστημονικούς συνεργάτες με μισθό 1.600 ευρώ, κάτι που τους μετατρέπει κατευθείαν σε αφεντικά οπότε μην αναρωτιέσαι αν σκέφτονται σαν εργαζόμενοι.

Έχουν φορολογικές απαλλαγές ενώ εσύ θα φορολογείσαι από το πρώτο ευρώ.

Η ιστορία μιας πoυτάνας

Φίλε Πιτσιρίκο,

Κάποτε είχα γνωρίσει ένα τύπο, πότε ναυτικός στο εμπορικό, πότε γυρολόγος, χωμένος παντού και ιδίως σε όλα τα βρώμικα πράγματα. Δεν είχε σπουδάσει τίποτα –μετά βίας έγραφε και διάβαζε – αλλά ήταν έξυπνος και σπουδαίος παραμυθάς. Έχοντας καταλάβει ότι υπήρχαν στιγμές που απολάμβανα τις ιστορίες που έλεγε, δεν έχανε ευκαιρία να μου διηγείται πράγματα από τα όσα είχε γνωρίσει στην ζωή του.

Την εποχή εκείνη η Ελλάδα ζούσε τον μύθο της. Είχε Αλβανούς χιλιάδες να οργώνουν για το τίποτα τα χωράφια της και να δουλεύουν στις χιλιάδες οικοδομές παράνομα.

Σύμφωνα δε με τα ΜΜΕ της εποχής, ήταν όλοι πρώην εγκληματίες που δραπέτευσαν από τις φυλακές του Χότζα.

Είχε ηλικιωμένες Ρωσίδες και άλλες γυναίκες από το πρώην ανατολικό μπλοκ να φροντίζουν τις μανάδες και τους πατεράδες των φαντασμένων νεοελλήνων.

Είχε νέες και συνηθέστερα όμορφες γυναίκες από τις ίδιες πατρίδες, που ο νεοέλληνας τις θεωρούσε και τις αντιμετώπιζε σαν πόρνες.

Οι νεοέλληνες εκείνη την μακρινή εποχή ήταν Ευρωπαίοι πάνω στην ανάπτυξη και φυσικά επιχειρηματίες που διάβαζαν ΚΛΙΚ και ΝΙΤΡΟ στις διακοπές τους.

Θύμα του ανταγωνισμού η ένοχη Φολκσβάγκεν

 του Αλέκου Αναγνωστάκη

Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας, λέει στην απολογία του ο Μακχήθ, ο ήρωας στο διάσημο θεατρικό έργο του Μπέρτολντ Μπρεχτ η Όπερα της Πεντάρας. Σήμερα, θα μπορούσε να γράψει κανείς «Τι είναι ένας γκάνγκστερ μπροστά σε έναν βιομήχανο»; Τι είναι ένας Αλ Καπόνε μπροστά σε έναν Βίντερκορν, μπροστά στον απελθόντα πρόεδρος της Φολκσβάγκεν;

Δεν είναι υπερβολή πως, σε αυτούς τους καιρούς, όποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω υπάρχει και ένα σκάνδαλο με μία γερμανική εταιρία η οποία συνδέεται, κατά κανόνα, με πολλαπλά νήματα με το γερμανικό κράτος. Το σκάνδαλο της Φολκσβάγκεν, όπως και της Ζίμενς το οποίο αντίστοιχα εκδηλώθηκε και στη χώρα μας, αποκαλύφθηκε από τους Αμερικάνους. Το συγκεκριμένο σκάνδαλο βέβαια και ό,τι αυτό αποκαλύπτει, ξεπερνά κάθε τι άλλο.

Με σχέδιο, σπουδή, ιδιαίτερο κόπο, τέχνη και χρήση ειδικής τεχνολογίας, διοικητικού, τεχνικού και επιστημονικού προσωπικού, η εταιρεία αυτοκινήτων Φολκσβάγκεν οργάνωσε και υλοποίησε μια απάτη τεραστίων διαστάσεων με τη συνένοχη σιωπή αρκετών, από την κεφαλή της διοίκησης της εταιρείας ως τη βάση. Τοποθέτησαν σκοπίμως λογισμικό στους πετρελαιοκινητήρες αυτοκινήτων το οποίο μείωνε τους εκπεμπόμενους ρύπους κατά τα διάρκεια των τεστ, καταφέρνοντας έτσι να εξαπατούν τον ανεξάρτητο φορέα διενέργειας των ελέγχων.